SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 38 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 38

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

 พ่อข้ามีแค่คิบอมเท่านั้น...ข้าคือชาวคีรัมไม่ใช่ชาวซูซา...องค์ชายอู๋ฟาน...ไม่...ทำไมต้องนึกถึงเขาด้วย

ในประวัติศาสตร์บอกอย่างชัดเจนว่าองค์ชายเซฮุนไม่มีอัครชายาหรือพระสนมเลยสักคน

...งั้นเด็กหนุ่มที่ชื่อลูฮานหละ...การมาของเขาจะทำให้ประวัติศาสตร์เปลี่ยนไปอีกหรือเปล่า

ถ้าเขาได้เป็นพระสนมขององค์ชายเซฮุนแล้วทำไมถึงไม่มีชื่อของลูฮานปรากฎในประวัติศาสตร์เลย

...ตกลงแล้วลูฮานเป็นใครกันแน่...

   ****************************************************************************************************************

                                                                                          

 

ซูโฮยืนมองซื่อเถาที่เดินห่างออกไปจนลับตา  ร่างเล็กทรุดลงนั่งกับพื้น  สองมือบางยกขึ้นปิดปากตนเองเอาไว้แน่น  ดวงตาหวานหลับลงอย่างช้าๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มอีกหน  ซื่อเถาข้าไม่อภัยให้เจ้าหรอก  เจ้าคนฉวยโอกาส  นั่นมัน...มันเป็นจูบแรกของข้านะ...เจ้าคนบ้า

 

 

จวนอำมาตย์ขวา ... ปัง!!  มือหนาตบโต๊ะเสียดังอย่างโกรธจัดกับการกระทำขององค์ชายเซฮุน  ข้าจะไปพบองค์ชายอู๋ฟาน  ฝ่าบาททรงสู่ขอซูโฮต่อหน้าทุกๆ คน  แบบนี้แล้วองค์ชายเซฮุนยังจะกล้าพาคนไร้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาก่อนที่เจ้าจะได้รับการแต่งตั้งได้ยังไง อำมาตย์ขวาว่าพร้อมลุกขึ้นยืน  ท่านพี่ใจเย็นก่อนหากใจร้อนไปเผลอๆ อาจได้ผิดใจกับองค์ชายอู๋ฟานเอาได้นะ  ถึงท่านจะได้ชื่อว่าเป็นท่านลุงก็เถอะ

 

 

อำมาตย์ขวาหันขวับมองสบตากับภรรยาตน ไม่ได้  ยังไงข้าก็ไม่ยอม  องค์ชายต้องรับซูโฮเป็นอัครชายาก่อน  ไม่...เพียงแค่นั้นยังไม่พอ  ต้องให้ซูโฮตั้งครรภ์โอรสให้กับองค์ชายเซฮุนก่อนด้วย  นั่นแหละข้าถึงจะยอมให้องค์ชายเซฮุนรับสนมนางในได้  ไม่งั้นตำแหน่งของซูโฮในฐานะอัครชายาก็จะไม่มั่นคง  แล้วเจ้าที่เป็นแม่จะยอมเห็นลูกต้องอยู่ด้อยกว่าพวกนางสนมได้หรือยังไง  อย่างน้อยซูโฮต้องมีทายาทเป็นบุตรชายให้กับองค์ชายเซฮุนก่อน

 

 

พระตำหนักองค์ชายอู๋ฟาน ... ลูฮานนั่งมองไปทั่วๆ ห้องพักของตนก่อนหันกลับไปสบตากับแบคฮยอน  ลูฮานโค้งตอบคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม  ขอบคุณพระชายาที่เป็นธุระจัดหาที่พักให้กับข้า   นางกำนัลที่ยืนอยู่หันไปถลึงตาให้กับลูฮาน ไม่ใช่นะ เจ้าจะพูดแบบนี้กับพระชายาไม่ได้  เจ้าต้องแทนตัวว่ากระหม่อม  อ๊ะ ขอประทานอภัยเพค่ะ นางกำนัลรีบก้มลงต่ำเมื่อเห็นแบคฮยอนยกมือขึ้นห้าม

 

 

มีเรื่องอะไรกัน องค์ชายอู๋ฟานก้าวเข้ามาพร้อมหันมองหน้าทุกคน  แบคฮยอนขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย  ปกติร้อยวันพันปีองค์ชายอู๋ฟานไม่เคยสนใจความเป็นไปของพระตำหนัก  แล้วใยวันนี้ถึง .. ลูฮานก้มหน้าลงต่ำมือบางกำชายเสื้อตัวเองเอาไว้แน่น  ลูฮาน องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยเรียก  น้ำเสียงอ่อนโยนที่แสดงออกมาทำให้แบคฮยอนรู้สึกใจกระตุกแบบแปลกๆ  ทั้งสายตาที่มอง ... องค์ชายอู๋ฟาน ทำไมกัน ...

 

 

ลูฮานเหลือบสายตาขึ้นมองแบคฮยอนก่อนรีบพลุบสายตาลงต่ำอีกหนเมื่อเห็นแบคฮยอนมองตรงมาที่ตน ไม่มีอะไรหรอกครับองค์ชาย  พอดีว่านางกำนัลเห็นว่าลูฮานใช้คำไม่ถูกก็เลยช่วยสอนให้เท่านั้นเอง   องค์ชายอู๋ฟานหันมองนางกำนัลด้วยแววตาไม่พอใจ ลูฮานจะมาอยู่ที่นี่ในฐานะคนขององค์ชายเซฮุน  แม้จะยังไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระสนมแต่ก็ถือเป็นนางห้าม  ฐานะเขาสูงกว่านางกำนัลเช่นเจ้า  คนที่จะสอนลูฮานไม่ใช่เจ้าจำไว้

 

 

แบคฮยอนรู้สึกแปลกใจไม่น้อยกับการกระทำขององค์ชายอู๋ฟาน  พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ   แบคฮยอนหันไปบอกกับเหล่านางกำนัลที่ยืนอยู่ก่อนหันกลับไปสนในพฤติกรรมขององค์ชายอู๋ฟานต่อ  องค์ชายอู๋ฟานเข้าไปพูดคุยกับลูฮานอย่างสนิทสนม  มือหนายกขึ้นวางบนศีรษะของลูฮานแล้วโยกไปมาเบาๆ  การกระทำที่องค์ชายอู๋ฟานมักทำกับองค์ชายทั้งสามยามเมื่อพูดคุยด้วย  แบคฮยอนจ้องมองลูฮานอย่างพินิจ ...

 

 

เมื่อเห็นว่าจัดห้องให้กับลูฮานเสร็จแล้วแบคฮยอนก็ขอตัวกลับห้องพักของตน  แบคฮยอนนั่งนิ่งนึกทบทวนพฤติกรรมขององค์ชายอู๋ฟาน  ไม่ได้ระแวงเรื่องที่องค์ชายอู๋ฟานจะมีใจให้กับลูฮาน  ด้วยรู้ดีว่าองค์ชายอู๋ฟานแม้จะเจ้าชู้แต่ก็ไม่ได้เลวถึงกับคิดแย่งคนรักของลูกอย่างแน่นอน  แต่ที่กังวลคือความสนิทสนมและความเอ็นดูที่องค์ชายอู๋ฟานให้กับลูฮานนั่นต่างหาก  เด็กคนนั้นเป็นใครกัน  ใยองค์ชายอู๋ฟานถึงได้ให้ความสนใจนัก

 

 

แบคฮยอนถอนหายใจออกมาหนักๆ ตนพูดอะไรออกไปไม่ได้เพราะความเป็นผู้ใหญ่  แต่ถ้าจะให้พูดกันตามตรง  ตามความรู้สึกแท้จริง  แบคฮยอนบอกได้เลยว่าตนรู้สึกไม่ไว้ใจลูฮานเอามากๆ  มันเหมือนมีอะไรบางอย่างมาสะกิดใจแปลกๆ  มันเหมือนมีอะไรหน่วงๆ ที่ทำให้ไม่สบายใจทุกครั้ง  ยิ่งเห็นองค์ชายอู๋ฟานเอ็นดูลูฮานมันก็ยิ่งทำให้ตนรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ  แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาเบาๆ ท่าว่าฉันจะเข้าข่ายแม่ผัวกับลูกสะไภ้ซะแล้วสิ

 

 

มีใครอยู่ด้านนอกบ้าง   แบคฮยอนเรียกหาไม่นานนางกำนัลก็ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมโค้งให้กับแบคฮยอน ไปแจ้งพระตำหนักหลวงพรุ่งนี้ข้าจะขอเข้าเฝ้าราชาจงอินและพระมเหสีคยองซู  บอกว่าข้ามีเรื่องด่วนอยากขอคำปรึกษา   นางกำนัลโค้งลาแบคฮยอนออกไปถ่ายทอดคำสั่งให้กับมหาดเล็กด้านหน้า  แบคฮยอนเดินไปดึงกล่องที่มีกำไลหยกขององค์ชายอู๋ฟานออกมาดู  กำไลหยกเนื้อดีที่มีลายสลักงดงาม

 

 

แบคฮยอนจำคำพูดขององค์ชายมินโฮได้เป็นอย่างดีเมื่อครั้งที่องค์ชายอู๋ฟานฝากกำไลนี้ให้ไว้กับดีโอเมื่อหลายปีก่อน  เมื่อรู้ว่ากำไลหยกนี้คือความหมายที่สื่อถึงสิ่งใดตนก็ตัดสินใจจะอยู่ที่โลกนี้และยอมรับหัวใจตนเอง  ยอมดั้นด้นไปหาองค์ชายอู๋ฟานที่ชายแดนอย่างไม่กลัวตาย  แต่พอมาตอนนี้เขากลับไม่มั่นใจกับกำไลหยกอันนี้เสียแล้ว  ตั้งแต่ได้พบกับเด็กหนุ่มคนนั้น  ลูฮาน  มันทำให้แบคฮยอนรู้สึกถึงความไม่มั่นคงของตนเอง ... ทำไมกันนะ

 

 

หือ ... ด้านนอกมีอะไรกัน   แบคฮยอนสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านนอก  แบคฮยอนรีบเก็บกำไลหยกเอาไว้อย่างดีก่อนก้าวออกไปจากห้อง  ภาพตรงหน้าทำให้แบคฮยอนต้องถอนหายใจออกมาหนักๆ นึกแล้วไม่มีผิดหากอำมาตย์ขวารู้เรื่องของลูฮานเมื่อไหร่เขาต้องมาอาละวาดที่พระตำหนักแน่นอน  ศักดิ์ศรีที่ถูกสู่ขอด้วยคำของผู้เป็นราชาการรับบุคคลอื่นเข้ามาก่อนแต่งตั้งบุตรของตนนั่นเหมือนการหยามหน้ากันชัดๆ

 

 

อำมาตย์ขวามองผ่านองค์ชายอู๋ฟานไปที่ลูฮานด้วยสายตาเกลียดชัง  หึ ... รูปร่างหน้าตาดีอย่างนี้นี่เล่าองค์ชายเซฮุนถึงได้หลงจนไม่ลืมหูลืมตา  ยอมรับเขาเข้ามาเป็นนางห้ามก่อนการแต่งตั้งบุตรของกระหม่อม  องค์ชายอู๋ฟานกฎมณเฑียรบาลแม้ไม่มีกำหนดว่าคนที่เป็นคู่พิธีต้องได้รับการแต่งตั้ง  แต่การสู่ขอของฝ่าบาทย่อมแสดงให้เห็นแล้วว่าซูโฮจะได้อยู่ในตำแหน่งใด  แต่องค์ชายเซฮุนกลับเมินเฉยซ้ำยังทำแบบนี้มันไม่ให้เกรียติกระหม่อมชัดๆ

 

 

องค์ชายอู๋ฟานหันไปมองลูฮานที่ยืนหลบหลังตนก่อนหันกลับมองหน้าอำมาตย์ขวาผู้เป็นลุง ท่านลุง...ข้ายังยืนยันที่ซูโฮจะยังได้อยู่ในตำแหน่งของอัครชายา  แม้ลูฮานจะเข้ามาเป็นนางห้ามก็ในตอนนี้ก็ตามที   อำมาตย์ขวากำมือแน่นทันทีกับคำพูดขององค์ชายอู๋ฟาน  แค่นั่นยังไม่พอ  กระหม่อมต้องการให้องค์ชายเซฮุนแต่งตั้งซูโฮเป็นอัครชายาก่อน  แล้วต้องรอจนกว่าซูโฮจะตั้งครรภ์ให้กำเนิดบุตรชายคนโตก่อนด้วย  กระหม่อมจึงจะยินยอมให้องค์ชายเซฮุนรับพระสนมได้

 

 

ท่านอำมาตย์ขวาแม้ท่านจะเป็นท่านลุงข้า  แต่คำขอท่านก็จงอย่าได้เกินไปนัก   แม้จะพูดแบบเรียบๆ แต่ทว่าคำพูดขององค์ชายอู๋ฟานก็ทำให้อำมาตย์ขวารู้สึกหนาวสันหลังไม่น้อย กระหม่อมขอยืนยันคำเดิม  หาไม่กระหม่อมจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทให้ทรงตัดสินเรื่องนี้  องค์ชายเซฮุนทำไม่ถูก  เขาไม่ให้เกรียติครอบครัวกระหม่อมเลย  ทั้งนี้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะเจ้า ... เจ้าคนชั้นต่ำไร้หัวนอนปลายเท้า

 

 

ท่านอำมาตย์!!   องค์ชายอู๋ฟานตวาดลั่นทำเอาทุกคนพากันสะดุ้งเฮือก  ท่าทางปกป้องอย่างออกหน้าขององค์ชายอู๋ฟานยิ่งทำให้อำมาตย์ขวาโกรธยิ่งกว่าเก่า  พรุ่งนี้กระหม่อมจะขอเข้าเฝ้าแต่เช้า  ข้าจะทูลขอความเป็นธรรมจากฝ่าบาท  บางทีเผลอๆ เจ้าหนุ่มคนนี้อาจได้ออกจากวังก่อนการได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสนมด้วยซ้ำ  งานนี้กระหม่อมไม่เลิกราแน่   อำมาตย์ขวาว่าก่อนสะบัดตัวเดินกลับออกไปจากพระตำหนัก

 

 

* 50% *

 

 

 

องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่  ก่อนหันกลับไปมองหน้าลูฮาน ถ้ามันมีปัญหาทำให้ทุกฝ่ายต้องลำบากใจหละก็  ข้ากลับไปอยู่ในป่าตามเดิมก็ได้นะ   องค์ชายอู๋ฟานวางมือไว้บนไหล่เล็กแล้วบีบเบาๆ อย่าห่วงเลยลูฮาน  ข้าจะทำทุกวิถีทางให้เจ้ากับเซฮุนได้สมหวังในรักของกันและกัน  ข้าจะไม่มีวันให้พวกเจ้าต้องได้พบกับหนทางดังเช่นที่ข้าเคยเจอ ... ข้าสัญญา   ลูฮานนิ่งอึ้งไปทันทีกับท่าทางและแววตาที่องค์ชายอู๋ฟานแสดงออกมา

 

 

มันน่าแปลกนักที่ตนน่าจะดีใจที่เห็นคนของซูซากำลังทะเลาะขาดความสามัคคี  พอเข้ามาได้ไม่ถึงวันก็ทำให้ทุกฝ่ายร้าวฉานได้เสียขนาดนี้  แต่ทว่าคำพูดและแววตาขององค์ชายอู๋ฟานกลับทำให้ลูฮานรู้สึกผิด  เพียงแค่ความห่วงใยที่องค์ชายอู๋ฟานแสดงออกมามันก็ทำให้ตนรู้สึกตื้นตันภายในอกได้อย่างประหลาด  ...ทำไมนะ...คุ้นเคย..ทำไมตนถึงรู้สึกคุ้นเคยกับองค์ชายอู๋ฟานเหลือเกิน... 

 

 

ด้านองค์ชายเซฮุนที่กลับมาจากพระตำหนักหลวง  พอก้าวเข้ามาตนก็สวนกับเกี้ยวของอำมาตย์ขวาที่ประตู  ทำให้องค์ชายเซฮุนรู้สึกห่วงลูฮานอย่างมากรีบกลับมายังพระตำหนักในทันที ลูฮาน!!!   องค์ชายเซฮุนผวาเข้ากอดลูฮานเอาไว้แน่น  ก่อนหันไปมององค์ชายอู๋ฟานที่ยืนอยู่ พระบิดาเกิดอะไรขึ้น   องค์ชายอู๋ฟานหันมองหน้าลูฮานก่อนที่จะหันกลับไปพูดกับองค์ชายเซฮุน แล้วพ่อจะเล่าให้ฟัง  เซฮุนไปคุยกับพ่อที่ห้องอักษรหน่อยสิ

 

 

แบคฮยอนหันมองตามแผ่นหลังของสองพ่อลูกที่เดินหายไปด้วยกันก่อนหันกลับไปมองลูฮาน  เมื่อเห็นคนตัวเล็กหายเข้าห้องของตนไปแล้วแบคฮยอนก็หันกลับห้องพักของตน  ลูฮานที่หลบเข้าไปในห้องแง้มประตูมองตามร่างขององคต์ชายเซฮุนและองค์ชายอู๋ฟานไปจนลับตา  คนตัวเล็กคลี่ยิ้มบาง  ลูฮานเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้อง  มือบางบรรจงดึงกล่องขนาดสีเหลี่ยมที่กว้างกว่าฝ่ามือเล็กน้อยออกมา

 

 

ลูฮานเปิดมันออกภายในกล่องมีกำไลหยกเนื้อดีที่มีลายสลักงดงาม  ตรงกลางกล่องมีจี้หยกทรงกลมอีกหนึ่งอัน  จี้หยกที่แม่ดงเฮกำชับหนักหนาให้ตนต้องพกติดตัวไว้ห้ามทำหายหรือห้ามขายมันเด็ดขาดไม่ว่าจะต้องตกระกำลำบากขนาดไหนก็ตามที  ...จี้หยกนี้พ่อเจ้ามอบมันให้กับแม่...บอกว่ามันคือของแทนตัวและจะเป็นสิ่งยืนยันว่าเจ้าคือลูก...เก็บไว้ให้ดีวันหนึ่งหากพ่อเจ้าได้พบมันเขาจะรู้ได้ทันทีว่าเจ้าคือใคร...

 

 

พ่องั้นเหรอ...   ลูฮานว่าดวงตาหวานมีประกายวูบ  พ่อที่ทิ้งข้ากับท่านให้ต้องลำบากข้าไม่นับคนๆ นั้นเป็นพ่อหรอกนะ  พ่อข้ามีแค่คนเดียวก็คือคิบอมเท่านั้น  และข้าคือชาวคีรัมไม่ใช่ชาวซูซาเช่นที่ท่านว่า  พ่อที่เป็นชาวซูซาคนนั้นมันตายไปตั้งแต่วันที่มันทิ้งท่านกับข้าไปแล้ว   ...องค์ชายอู๋ฟาน...!!???!!...  ไม่...ทำไมต้องนึกถึงเขาด้วย  องค์ชายอู๋ฟานดีกับข้าแต่เขาก็เป็นหนึ่งในแม่ทัพที่ทำให้พ่อคิบอมต้องตาย  ฉะนั้นเขาเองก็ควรต้องรับผิดชอบ

 

 

ห้องอักษร ... พระบิดาทรงมีอะไรจะพูดกับกระหม่อมรึ องค์ชายอู๋ฟานทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตนก่อนหันมองสบตากับองค์ชายเซฮุน เจ้ารักลูฮานแน่รึ  เจ้ามั่นใจในความรักของเจ้าแค่ไหน   องค์ชายเซฮุนชะงักไปดวงตาคมจ้องมองคนด้านหน้าอย่างประเมิน  องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มบางก่อนที่จะเอ่ย ที่พ่อถามเพราะพ่อต้องการความมั่นใจในการตัดสินใจของพ่อ  หากเจ้ายืนยันเวลาสามปีคงไม่อาจทำให้หัวใจพวกเจ้าสั่นคลอนได้หรอก

 

 

สามปี??? องค์ชายเซฮุนเอ่ยถามด้วยความงุนงง  ตอนนี้อำมาตย์ขวากำลังโกรธจัดเรื่องของลูฮานที่เจ้าพาเขามา  เพื่อตัดปัญหาและให้เวลากับทุกๆ อย่างพ่อคิดว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำได้  รายละเอียดพ่อจะยังไม่ขอบอกอะไรมากนัก  พรุ่งนี้อำมาตย์ขวาจะไปขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่พระตำหนักหลวง  พ่อคิดว่าฝ่าบาทต้องเรียกพบเจ้าและพ่ออย่างแน่นอน  เผลอๆ อาจเรียกซูโฮและลูฮานให้ไปเข้าเฝ้าพร้อมกันด้วย  ดังนั้นก่อนการเข้าเฝ้า ...

 

 

เซฮุนพ่ออยากได้ยินจากปากเจ้า  เจ้ารักลูฮานจากใจจริง  หรือแค่หลงใหลความงามที่ลูฮานมี องค์ชายเซฮุนถอนหายใจออกมาหนักๆ กระหม่อมทำให้พระบิดาต้องทรงลำบากจริงๆ  ทำให้ทุกคนต้องวุ่นวายเดือนร้อนกันไปหมด  อา ... องค์ชายเซฮุนหลับตาลงสูดหายใจลึกภายในหัวมีแต่ภาพของลูฮานเต็มไปหมด  องค์ชายเซฮุนลืมตาขึ้นพร้อมมองสบตากับองค์ชายอู๋ฟานด้วยแววตาแน่วแน่

 

 

กระหม่อมรักลูฮาน  ก่อนหน้านี้ในวันงานพระราชพิธีของกระหม่อม  กระหม่อมเคยคิดว่ากระหม่อมรักซูโฮหากแต่มันเปล่าเลย  นั่นเพียงแค่ความชื่นชมกับความงามที่ซูโฮมีแต่กับลูฮานมันไม่ใช่  กระหม่อมไม่รู้ว่าจะอธิบายให้พระบิดารู้ได้ยังไง  แต่กระหม่อมมั่นใจว่ากระหม่อมรักลูฮานแน่นอน องค์ชายอู๋ฟานพยักหน้ารับ งั้นก็จงยืนยันคำพูดนี้กับราชาจงอินในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน  ส่วนพ่อจะหาทางช่วยเจ้าเท่าที่ทำได้

 

 

เช้าตรู่วันต่อมา ... พระตำหนักหลวง ... ฮื้อออ   ไคครางออกมาเบาๆ พลางวางศีรษะลงบนโต๊ะไม้เบื้องหน้า  แบคฮยอน~~ ”  ไคเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเสียงยานครางก่อนผงกศีรษะขึ้นมอง จะมาทำไมแต่เช้า  นี่ไม่คิดจะหลับจะนอนกันเลยหรือยังไง  ตะวันยังไม่ขึ้น  ไก่ยังไม่ทันได้ขันเลยด้วยซ้ำ   ไคว่าฟุบหน้าลงไปอีกหน  แบคฮยอนถอนหายใจเฮือกพลางส่ายหน้าไปมากับคนตรงหน้า  ไคตื่นขึ้นมาก่อนฉันมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาจริงๆ นะ

 

 

ไคดันตัวนั่งดวงตาหรี่ปรือมองหน้าอีกฝ่าย ว่ามา   แบคฮยอนเล่าทุกอย่างให้กับไคและดีโอได้ฟัง  ไคตาสว่างทันทีมือหนายกขึ้นกุมขมับตนเองพร้อมนวดเบาๆ เซฮุนสร้างเรื่องอีกแล้วสินะ  ถ้าเกิดการขัดแย้งของคนมีอำนาจในวังหลวง  พวกเสนาได้แบ่งพรรคแบ่งฝ่ายกันอีกแน่ๆ  ว่าแต่ดีโอทำไมทำหน้าเครียดนักหละ  มีอะไรหรือเปล่า ไคหันกลับไปถามคนข้างตัวที่เอาแต่นั่งกัดเล็บคิดอะไรเงียบๆ มาได้สักพักแล้ว

 

 

ดีโอหันมองสบตาไคกับแบคฮยอนสลับกันไปมา  เอ่อ  ฉันบอกได้เหรอ  คราวก่อนเพราะฉันบอกเรื่องในประวัติศาสตร์ต่อหน้าเหล่าเสนา  มันก็เกิดเรื่องที่เกือบพลิกประวัติศาสตร์มาแล้วนะ  แถมยังทำให้พวกเราเกือบหายไปตลอดกาลเลยด้วย  เพราะงั้น...ยังอยากรู้แน่นะ แบคฮยอนถอนหายใจออกมาหนักๆ พลางโบกมือไปมาตรงหน้า ดีโออย่าเรื่องมากมีอะไรก็รีบๆ พูดมา ... พูด ...

 

 

ดีโอยักไหล่น้อยๆ ก่อนหันมองสบตากับแบคฮยอน ในประวัติศาสตร์เรารู้มาว่าองค์ชายอู๋ฟานสละตำแหน่งแม่ทัพเอกให้กับองค์ชายเซฮุน  และองค์ชายเซฮุนก็เป็นคนนำทัพของซูซาแผ่ขยายอำนาจทางการทหารออกไปสู่เมืองต่างๆ อย่างกว้างขวาง  เรียกได้ว่าเซฮุนเป็นแม่ทัพอีกคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในประวัติศาสตร์ไม่น้อยหน้าใครๆ เลยก็ว่าได้  แต่ ... แบคฮยอนกับไคหันมองสบตากันก่อนพร้อมใจกันหันไปมองหน้าดีโอ  ลุ้นอยู่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

 

 

แต่ในประวัติศาสตร์บอกว่าองค์ชายเซฮุนไม่มีอัครชายาหรือพระสนมเลยสักคนนะสิ  ตอนแรกที่แบคฮยอนบอกว่าจะให้ซูโฮเป็นอัครชายาตอนนั้นฉันยังสับสนกับตัวเองเลยไม่ทันได้นึก  มาตอนนี้มันก็เลยนึกได้   ไคชักคิ้วเข้าชนกัน เหมือนเรื่องของกษัตริย์อินฮวางหรือเปล่าที่ตามบันทึกมีแต่เรื่องคุณงามความดีเสียมากมาย  แต่ไม่เห็นบอกไว้เลยว่ากว่าจะมีบันทึกแบบนั้นได้ต้องทำยังไงบ้าง  และนั่นคือสาเหตุให้ผมต้องมาปวดหัวอยู่ทุกวันนี้ไงหละ

 

 

ดีโอถอนหายใจออกมา มันต่างกันนะ  ถึงไม่มีบันทึกเรื่องสนมนางในของกษัตริย์อินฮวางแต่ตามบันทึกมันก็จารึกแน่ชัดถึงอัครมเหสีเพียงคนเดียวที่มี  เพราะมันไม่แน่ชัดทุกคนเลยเจาะจงลงไปแต่เรื่องของการพัฒนาประเทศและการทำงาน  แต่ของแม่ทัพเซฮุนมันต่างกัน  ประวัติศาสตร์บ่งบอกชัดเจนว่าองค์ชายเซฮุนไม่มีใคร  เขาไม่มีพระสนมหรืออัครชายาแน่นอน  ประวัติศาสตร์ช่วงนี้มีพวกนักโบราณคดีหลายคนช่วยยืนยันได้

 

 

ไคเคาะนิ้วกับโต๊ะเบื้องหน้า  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม  ถ้าประวัติศาสตร์ยืนยันหนักแน่นขนาดนั้น  งั้นก็แสดงว่าซูโฮต้องไม่ใช่อัครชายาของเซฮุนแน่นอน  แล้วงั้นเด็กหนุ่มที่ชื่อลูฮานหละเขาเป็นใคร  การมาของเขาจะทำให้ประวัติศาสตร์เปลี่ยนไปอีกหรือเปล่า   แบคฮยอนถอนหายใจออกมาหนักๆ นั่นแหละที่กำลังกลัว  เด็กหนุ่มที่ชื่อลูฮานถ้าเขาได้เป็นพระสนมขององค์ชายเซฮุนหละก็  เขาจะมีผลในการเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ไหม  ถ้าไม่...แล้วทำไมถึงไม่มีชื่อของลูฮานปรากฎในประวัติศาสตร์เลย...ตกลงแล้วลูฮานเป็นใครกันแน่

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

 

** ในภาค 1 องค์ชายมินโฮบอกกกับแบคฮยอนว่ากำไลนี้เสด็จย่า (แจจุง) มอบให้ไว้เพื่อให้พวกตนมอบให้กับคนที่จะรับเป็นอัครชายา  เพื่อเป็นการยืนยันความรักที่พวกตนมี  (ตอนที่ 14 จากภาค 1) ราชาจงอินได้หยกมังกรเพื่อมอบให้กับอัครมเหสี  องค์ชายมินโฮได้มีดสั้นสลักทอง  องค์ชายอู๋ฟานได้กำไลหยก

 

 

** ย้ำกันอีกที ... เราไม่มีเจตนาให้ทุกคนเดาเรื่องชาติกำเนิดของลูฮานหรอกนะ  แต่อยากให้ลุ้นว่าเมื่อไหร่องค์อู๋กับลูฮานจะรู้กันเสียทีว่าเป็นอะไรกัน ... 555 ... เพราะไม่แน่ว่ากว่าลูฮานและอู๋ฟานจะรู้ตัว ... บางสิ่งบางอย่างอาจสายเกินไป ^0^

 

 

 

747 ความคิดเห็น

  1. #624 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 00:19
    สายเกินไปนี่คือ เเบคหนีกลับบ้านหรือเปล่าไรต์
    #624
    0
  2. #401 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 08:51
    ไรท์เกริ่นซะขนาดนี้ อะไรสายเกินไป? ไม่นะ ฮืออออ T^T (ยังๆ 555)
    #401
    0
  3. #400 BabyJongdae (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 21:50
    ลู่เป็นใครกันแน่ ทำไมในประวัติศาสตร์ถึงไม่มีชื่อนาง แถมเซฮุนไม่มีพระชายาหรือพระสนมอีก

    แล้วทำไมอิพี่อู๋ถึงสนใจขนาดนั้น หรือลู่จะเป็นลูกอิพี่อู๋กับใครซักคน
    #400
    0
  4. #399 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 18:07
    อ้าวเฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย องค์ฮุนมันจะขึ้นคานหรอ
    ถึงได้ไม่มีสนม ไม่มีอัครชายาเนี่ย
    แต่พ่อของซูโฮนี่คือก็แรงนะ แต่การโดนหักหน้านี่มันก็น่าโกรธอะเนอะ
    ทำกับลูกชายเค้าแบบนั้นอะ 
    #399
    0
  5. #395 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 10:02
    คือบ้านซูโฮนี่ดูถ้าจะถือเรื่องศักดิ์ศรีกันมากๆเลยนะ มันก็ถูกของเขาเรื่องหักหน้าแต่บางทีที่พูดมามันก็มากเกินไปนะท่านอำมาตย์ขวา :(
    เราว่าอีกหน่อยไม่แน่ซูโฮอาจจะเปลี่ยนไปเป็นอีกคนก็ได้ คือเริ่มมีแววแล้วอะ (เริ่มมีแววว่าจะได้ตบตีกะลู่ 5555)
    #395
    0
  6. #394 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 23:56
    ลูฮานเข้าวังมาได้แปปเดียว ก็วุ่นวายซะแล้ว
    #394
    0