SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 36 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 36

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

 ลูฮาน...เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ลูฮานเหมือนตกอยู่ในภวังค์ยอมเปิดริมฝีปากให้อย่างว่าง่าย

เซฮุนพ่อ....O__O!!!...เฮ้ย!!~

องค์ชายอู๋ฟานยืนนิ่งมองคนทั้งสองที่ยังคงแลกจูบกันอยู่อย่างดูดดื่ม

จึ๊กจึ๊กมือหนายื่นออกไปสะกิดไหล่องค์ชายเซฮุนเบาๆ

เฮ้ย!!...พระบิดามาได้ยังไง

พ่อมาได้สักพักแล้วหละนานจนรอพวกเจ้าแยกออกจากกันไม่ไหวต้องเข้ามาแยกเองนี่แหละ

 ****************************************************************************************************************

                                                                                     

 

องค์ชายเซฮุนก้มลงมองอ่างน้ำที่ตั้งไว้ข้างตัว  ร่างสูงถืออ่างน้ำเอาไว้หมายจะเอาออกไปเททิ้ง  หากแต่คนตัวเล็กที่นอนหมดสติเมื่อครู่กลับรู้สึกตัวขึ้นมาเสียก่อน ฮื้ออ   องค์ชายเซฮุนรีบวางอ่างน้ำลงแล้วถลาเข้ามาดูลูฮานด้วยความเป็นห่วง

 

 

ลูฮาน  ลูฮาน  ลูลู  เจ้าเป็นยังไงบ้าง ลูฮานหันมองเซฮุนนิ่งก่อนที่จะพูดออกมาเบาๆ ก็เจ็บนะสิ ... ถามมาได้   องค์ชายเซฮุนชะงักไปนิดก่อนที่จะหัวเราะออกมา ลองพูดแบบนี้ได้แสดงว่ายังไหวนะ   องค์ชายเซฮุนว่าช้อนหลังลูฮานให้ลุกขึ้นนั่ง  ลูฮานหันมองคนข้างตัวด้วยแววตางอนๆ ทำไม...อยากให้ข้าตายเร็วหรือยังไงกัน  อา  แล้วพวกมันหละ  มะ  ไม่กลับมาอีกแล้วใช่ไหม

 

 

องค์ชายเซฮุนถอนหายใจออกมา พวกมันไปแล้วส่วนจะกลับมาอีกหรือเปล่าอันนี้ข้าก็ไม่แน่ใจ  อา  เจ้านอนพักเถอะข้าจะไป ...   ลูฮานผวารีบคว้าแขนเสื้ออีกคนเอาไว้  หมับ!  มะ  ไม่ต้องไปหรอก  อยู่นี่แหละ  อ๊ะ ...   ตุ๊บ!!  องค์ชายเซฮุนที่กำลังจะลุกขึ้นต้องล้มลงโดยไม่ทันตั้งตัวเพราะมือบางที่คว้าแขนเสื้อตนเอาไว้  แม้จะล้มโดยไม่ทันตั้งตัวแต่ปฎิกริยาก็เร็วพอ  องค์ชายเซฮุนยกแขนขึ้นค้ำพื้นไว้ก่อนที่ร่างตนจะล้มทับอีกคนลงไป 

 

 

โอ้ย ...   องค์ชายเซฮุนร้องครางออกมาเบาๆ เพราะบาดแผลเก่าที่ยังไม่หายดี  ลูฮานทำอะไรของเจ้าเนี่ย  ถ้าข้าล้มทับเจ้าขึ้นมาจะทำยังไง  ได้เจ็บหนักกว่าเก่านะ...แน่ ... องค์ชายเซฮุนนิ่งค้างเมื่อเงยหน้าขึ้นมองเต็มตา  ตอนนี้ใบหน้าของตนกับลูฮานอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ  ดวงตาของลูฮานจ้องนิ่งที่ใบหน้าของอีกคน  องค์ชายเซฮุนมองสำรวจดวงหน้าหวาน  เหมือนมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นองค์ชายเซฮุนโน้มใบหน้าลงไปใกล้กับอีกคนอย่างช้าๆ 

 

 

สัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปากทำให้ลูฮานค่อยๆ หลับตาลง  ริมฝีปากของคนทั้งสองบดเบียดแลกรสหวานของกันและกัน  เนิ่นนาน  อ่อนหวาน  และนุ่มนวล  องค์ชายเซฮุนถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย  ฟันคมขบกัดที่ริมฝีปากบางเบาๆ พร้อมนิ้วหัวแม่มือที่เกลี่ยไล้ไปตามพ่วงแก้มนิ่ม  องค์ชายเซฮุนวางหน้าผากลงชิดกับหน้าผากของอีกคน  ไม่อยากให้ข้าไป ?? ทำไมหละเพราะกลัว เจ็บหรือว่าแค่ไม่อยากห่างจากข้า   องค์ชายเซฮุนว่าพร้อมคลี่ยิ้มบาง

 

 

ลูฮานเสหลบสายตาคม  ผิวแก้มร้อนผ่าวออกสีแดงระเรื่อ  กะ..ก็ต้องเพราะกลัวสิ  ละ...แล้วก็เพราะเจ็บแผลด้วย   มันก็ต้องเพราะเจ็บอยู่แล้ว  นะ..นี่ข้าเจ็บที่สุดเท่าที่เคยมาเลยนะ   องค์ชายเซฮุนหัวเราะคิกพร้อมแกล้งก้มลงจนริมฝีปากตนสัมผัสแผ่วเบากับริมฝีปากบางอีกครั้ง เหรอ...ถ้าโกหกข้าจะทำแบบเมื่อครู่อีกนะ   ลูฮานก้มหน้าลงจนคางชิดอกบาง  เจ้าพูดจริงหรือโกหก ลูฮานยังคงนอนก้มหน้าเม้มปากแน่น

 

 

ไม่ตอบ องค์ชายเซฮุนว่าดวงตาคมมีประกายพราวระยับ ไม่ตอบ..ก็แสดงว่าข้าพูดถูก ... สรุปเลยว่าเจ้าโกหก  อา   องค์ชายเซฮุนโน้มใบหน้าลงไปใกล้อีกครั้ง  ริมฝีปากหนาแตะสัมผัสแผ่วเบา  หากแต่ครั้งนี้ลูฮานกลับไม่ยอมเปิดริมฝีปากให้กับอีกคนได้เข้าไปเก็บเกี่ยวความหอมหวานดังที่ต้องการ  องค์ชายเซฮุนเคลื่อนใบหน้าออกดวงตาคมจ้องมองดวงหน้าหวานอย่างหลงใหล ลูฮาน   เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ลูฮานเหมือนตกอยู่ในภวังค์

 

 

ลูฮาน...อย่าขัดขืนสิ  ให้ข้า  อา  อื้มม คราวนี้ได้ผล  องค์ชายเซฮุนสามารถเปิดริมฝีปากบางได้สำเร็จ  ลูฮานที่เหมือนต้องมนต์เพราะเสียงทุ้มๆ ขององค์ชายเซฮุนยอมเปิดริมฝีปากให้อย่างว่าง่าย  ทั้งสองแลกสัมผัสอันหอมหวานแก่กันและกันอีกครั้ง  รสชาติหอมหวานจากริมฝีปากบางทำให้สมองของคนทั้งสองขาวโผลน  สมองหยุดนิ่งจนไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าด้านนอกกระท่อมตอนนี้มีม้าจำนวนไม่ต่ำว่าสิบตัวหยุดอยู่หน้ากระท่อมของพวกตน 

 

 

ด้านนอก ... ทหารม้านับสิบชะลอฝีเท้าลงเมื่อมาถึงหน้ากระท่อม  จงฮยอนคนของเจ้าแน่ใจนะว่าเป็นที่นี่   องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยถามพลางหันไปมอง  จงฮยอนพยักหน้ารับ ใช่ที่นี่แน่นอนกระหม่อม  คนของกระหม่อมรายงานว่าองค์ชายเซฮุนอยู่ที่นี่แน่นอน  องค์ชายอู๋ฟานกระโดดลงจากหลังม้าก่อนเดินไปเปิดประตูกระท่อมออกอย่างร้อนใจ  ผั๊วะ!!  เซฮุนพ่อ....O__O!!!  เฮ้ย!!~ ปัง!!  องค์ชายอู๋ฟานรีบกางแขนไว้กั้นทุกคนไม่ให้เข้าไปในกระท่อมทันที 

 

 

พะ  พวกเจ้าหยุดอยู่ตรงนี้ก่อน  เดี๋ยวข้าจะเข้าไปเอง  แล้วพอข้าให้สัญญาณพวกเจ้าค่อยตามเข้าไป   องค์ชายอู๋ฟานว่าก่อนผลุบหายเข้าไปในกระท่อมทิ้งให้ทหารที่ติดตามมาได้ยืนทำหน้าเหมือนหมางงกันต่อไป  อะไรของเขาเนี่ย   จงฮยอนและทหารคนอื่นๆ ได้แต่ยืนเกาหัวแกรกๆ ด้วยความสงสัย  เมื่อเข้าไปไม่ได้จงฮยอนจึงหันไปสั่งคนของตนให้ออกตรวจตราความเรียบร้อยด้านนอกแทน

 

 

ภายในกระท่อม ... องค์ชายอู๋ฟานยืนนิ่งมองคนทั้งสองที่ยังคงแลกจูบกันอยู่อย่างดูดดื่ม  ร่างสูงยืนรออยู่นานแต่ทั้งสองก็ยังไม่มีทีท่าจะแยกออกจากกันและกันเสียที  สุดท้ายองค์ชายอู๋ฟานจึงเดินเข้าไปย่อตัวลงนั่งใกล้ๆ แทน  จึ๊ก จึ๊ก  มือหนายื่นออกไปสะกิดไหล่องค์ชายเซฮุนเบาๆ  คนที่กำลังเพลินเพลินกับจูบหอมหวานขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความรู้สึกขัดใจ  ร่างสูงละจากสัมผัสหวานตรงหน้าอย่างเสียดายก่อนหันขวับไปมองด้านข้าง

 

 

องค์ชายอู๋ฟานนั่งส่งยิ้มหวานให้กับคนทั้งสอง  องค์ชายเซฮุนอึ้งไปนิดก่อนที่จะตะโกนลั่น  เฮ้ย!!  พระบิดาทรงมาได้ยังไง องค์ชายเซฮุนรีบผละออกจากคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว  องค์ชายอู๋ฟานยักไหล่น้อยๆ ก่อนหันมองสบตากับองค์ชายเซฮุนด้วยแววตากรุ่มกริ้ม พ่อมาได้สักพักแล้วหละ  นานจนรอพวกเจ้าแยกออกจากกันไม่ไหวต้องเข้ามาแยกเองนี่แหละ  แหม...พ่อรึก็มัวแต่ห่วงเกรงว่าเจ้าจะบาดเจ็บหนักไม่มีใครคอยช่วย  ที่ไหนได้...ร้ายนะไอ้เสือ

 

 

องค์ชายเซฮุนยกยิ้มแห้งๆ ให้กับองค์ชายอู๋ฟานก่อนหันไปช่วยพยุงลูฮานให้ลุกขึ้นนั่ง เอ่อ  พระบิดานี่คือลูฮาน  ลูฮานเป็น  เอ่อ  เป็นผู้มีพระคุณของกระหม่อม  เขาช่วยกระหม่อมเอาไว้   องค์ชายอู๋ฟานหันมองสำรวจคนที่นั่งก้มหน้างุดอยู่ข้างๆ เซฮุนอย่างพินิจ  ตัวเล็กๆ บางๆ มองแค่เสี้ยวหน้าก็รู้แล้วว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้างดงามเพียงใด  มันช่างเหมือน...กับใครบางคน...อา...ทำไมเด็กหนุ่มคนนี้ถึงทำให้ข้านึกถึงเจ้าได้นะ..

 

 

เอาหละแต่งตัวกันเสียให้เรียบร้อย  แล้วค่อยออกไปคุยกับพ่อด้านนอก องค์ชายอู๋ฟานว่าก่อนยืดตัวลุกขึ้นยืน  ส่วนคนข้างตัวเจ้าจะเอายังไงก็ตัดสินใจด้วยซะให้เรียบร้อย  ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนหรอกนะ   เมื่อพูดจบองค์ชายอู๋ฟานก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้อง  ปล่อยให้คนทั้งได้อยู่กันตามลำพังอีกครั้ง ลูฮาน   องค์ชายเซฮุนเอ่ยเรียกก่อนหันมองคนข้างตัว  ลูฮานนั่งมองมือตนเองนิ่งก่อนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตากับอีกคน

 

 

ติ๋ง!!  น้ำตาหยดใสๆ ที่ไหลลงมาทำให้องค์ชายเซฮุนตกใจไม่น้อย ลุ  ลูลู  เจ้าเป็นอะไรไป   องค์ชายเซฮุนผวาเข้าคว้ามือบางเอามากุมเอาไว้  ลูฮานดึงมือของตนเองออกแล้วหันหน้าไปอีกทาง ท่านเป็นองค์ชาย  ท่านไม่เคยบอกข้าเลย  ว่าท่านเป็นใคร  ข้า...ข้าคิดว่าท่านเป็นเพียงนายทหารคนหนึ่งของซูซาเท่านั้น  หาก...อึก...หากข้ารู้ว่าท่านคือองค์ชายข้าจะไม่ยอมให้เหตุการณ์อย่างเมื่อครู่เกิดขึ้นเด็ดขาด  อึก  ไม่มีวัน

 

 

ลูลู ... ข้าขอโทษ  หากบอกไปเจ้าก็คงได้แต่เกรงข้า  ขนาดเจ้ารู้แค่ว่าข้าเป็นนายทหารเจ้ายังกลัวข้าเลย  แล้วถ้ารู้ว่าข้าคือองค์ชายเจ้าก็คงไม่แสดงอะไรที่เป็นตัวของตัวเองออกมาหรอก องค์ชายเซฮุนว่ายื่นมือมาดึงมือของลูฮานไปกุมไว้อีกหน  ลูฮานขัดขืนในทีแรกแต่สุดท้ายก็ยอมให้อีกฝ่ายเอามือตนไปกุมไว้ได้ดังต้องการ  ไปเมืองหลวงกับข้านะ  ไปในฐานะคนของข้า  ข้าสัญญาจะดูแลปกป้องเจ้าให้ดีที่สุด

 

 

ลูฮานเงยหน้ามองอีกคนด้วยน้ำตานองหน้า  ใบหน้าหวานก้มลงต่ำปล่อยน้ำตาให้ไหลลงบนตักตนทีละหยด อึก   ลูฮานสะอื้นเบาๆ ไหลบางสั่นน้อยๆ  ถ้า...ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ข้าคงปฎิเสธเจ้าได้อย่างไม่ต้องคิดอะไรให้มากมาย  แต่..แต่ตอนนี้..อึก.. ทำไม  ทำไมต้องจูบข้าด้วย  อึก  ทำไม  เจ้ามาถามข้าตอนนี้แล้วจะให้ข้าตอบเจ้าได้ยังไง  ตอนนี้จะให้ข้าปล่อยเจ้าไปยังทำไม่ได้เลย  อึก  เจ้ามันขี้โกง  ขี้โกง  

 

 

องค์ชายเซฮุนดึงคนตัวเล็กที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายเข้าไปกอดเอาไว้แน่น  มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน  ด่าข้าสิลูลู  จะด่า  จะตีข้าก็ได้  แต่ขอแค่ให้เจ้ารับปากไปกับข้าก็พอ  ข้าเองก็ไม่อาจปล่อยเจ้าไว้ได้เหมือนกัน  ข้าในตอนนี้ไม่อาจแยกไปโดยไม่มีเจ้าได้อีกแล้ว  ลูลู...ข้ารักเจ้า   องค์ชายเซฮุนดันคนตัวเล็กออกจากอกตนแล้วโน้มใบหน้าลงไปสัมผัสริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง

 

 

องค์ชายเซฮุนละริมฝีปากออกแล้วดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้แนบอกอีกครั้ง  ลูฮานวางคางไว้บนบ่าแกร่ง  สองแขนโอบกอดตอบอีกคน  ลูฮานเจ้าตกลงรับปากจะไปกับข้าแล้วนะ  ไปกับข้า  เป็นคนของข้า ลูฮานที่ร้องไห้กับไหล่กว้างพยักหน้ารับเบาๆ  ดวงตาที่เคยฉายแววหวั่นไหวเมื่อครู่เปลี่ยนไปสิ้น  ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง  สำเร็จ  เขาหาหนทางเข้าวังหลวงของซูซาได้สำเร็จแล้ว  ไม่คิดเลยว่าองค์ชายเซฮุนจะหลงกลเขาได้อย่างง่ายดาย

 

 

ถ้าเข้าวังหลวงได้ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น  ด้วยฐานะพระสนมขององค์ชายเซฮุน  การได้ใกล้ชิดเข้าถึงตัวของราชาจงอินมันก็ไม่ใช่เรื่องยาก  เรื่องแก้แค้นให้กับคิบอมพ่อบุญธรรมและแม่ของตนดงเฮก็อยู่แค่เอื้อม  ...คิบอม...ท่านพ่อบุญธรรม...ท่านแม่ดงเฮ...อีกไม่นาน...อีกไม่นานหรอก...ข้าจะเอาหัวใจของราชาจงอินไปเซ่นสรวงวิญญาณของพวกท่าน...องค์ชายเซฮุน...จะโทษข้าไม่ได้หรอกนะ...คนที่เอ่ยปากให้ข้าเข้าวังก็คือตัวท่านเอง...

 

 

* 60% *

 

 

 

ด้านนอก ... องค์ชายอู๋ฟานหันไปมองเมื่อประตูกระท่อมเปิดออก  องค์ชายเซฮุนจูงมือของลูฮานออกมา  ทั้งสองเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าขององค์ชายอู๋ฟาน  พระบิดาข้าจะพาลูฮานกลับวังด้วย  ในฐานะ ... คนของข้า   จงฮยอนชะงักไปเมื่อได้ยิน  ทหารทั้งหมดหันมองหน้าองค์ชายอู๋ฟานเป็นตาเดียว  เพราะคำอนุญาตของคนตรงหน้าคือใบเบิกทางอย่างดีสำหรับเด็กหนุ่มชาวบ้านคนนี้

 

 

องค์ชายอู๋ฟานมองเสี้ยวหน้าของลูฮานที่ยืนก้มหน้าก้มตานิ่ง  ยิ่งมองความรู้สึกก็ยิ่งคุ้นเคย  เหมือน...เหมือนเหลือเกิน   เจ้าชื่อลูฮานสินะ องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยถาม  ลูฮานสะดุ้งน้อยๆ มือบางบีบมือขององค์ชายเซฮุนแน่นพร้อมเบียดตัวเข้าหา  ลูฮานไม่เป็นอะไรหรอก  แม้จะเป็นทหารแต่พระบิดาข้าใจดีนัก  ยิ่งพระมารดายิ่งไม่ต้องพูดถึง  รายนั้นเข้าข้างข้าแน่นอน  เอาหละออกไปถวายตัวกับพระบิดาสิ

 

 

ลูฮานก้าวออกมาแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าขององค์ชายอู๋ฟาน  องค์ชายอู๋ฟานจ้องมองคนตัวเล็กตรงหน้าไม่วางตา  สายตาที่จ้องมองลูฮานทำให้องค์ชายเซฮุนเริ่มรู้สึกอึดอัดไม่น้อย  เมื่อเห็นองค์ชายอู๋ฟานยังเงียบจงฮยอนจึงเข้ามากระซิบกับองค์ชายอู๋ฟานเบาๆ องค์ชายจะรับลูฮานเป็นคนในพระตำหนักอีกคนไหมกระหม่อม องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจออกมาพลางตวัดสายตาสบตากับองค์ชายเซฮุน  รู้ดีว่าเซฮุนกำลังกลัวอะไรอยู่

 

 

แม้ตนจะมีชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้  แต่เขาก็ไม่เลวพอขนาดจะแย่งคนรักของลูกชายหรอกนะ  องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มบางให้กับองค์ชายเซฮุน เซฮุนพ่อรู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่  อย่าห่วงเลยพ่อไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับเขาหรอกนะ  เอาหละ ... ลูฮานเงยหน้าเจ้าขึ้นให้ข้าดูหน่อยสิ ลูฮานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นตามที่องค์ชายอู๋ฟานว่า  เมื่อดวงตาของคนทั้งสองได้มองสบกันก็ทำให้ต่างฝ่ายต่างนิ่งค้าง 

 

 

องค์ชายอู๋ฟานเบิกตากว้างมองหน้าลูฮานด้วยอาการตกตะลึง  แววตาแบบนี้  ดวงหน้าแบบนี้  มัน ... ภาพของใครบางคนที่มีดวงหน้าหวานซึ้งค่อยๆ หันกลับมามองพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานที่ส่งมาให้  ...องค์ชายอู๋ฟาน...  เสียงหวานแว่วยังคงติดอยู่ในความทรงจำ  ด้านลูฮานเองก็ไม่ต่างกันนักเหมือนกับว่าตนจะได้เห็นมารดามายืนอยู่ตรงหน้า  เสียงหวานดังแว่วมาตามสายลม  ...ลูลูลูกรักของแม่...พ่อเจ้ารักเจ้ามากนะ...พ่อเจ้ารักเจ้าเสมอ...

 

 

ทันทีที่ลูฮานเงยหน้าขึ้น  ทหารที่ติดตามต่างพากันส่งเสียงครางเบาๆ  งามจริงๆ นายทหารคนหนึ่งกล่าวขึ้น  องค์ชายอู๋ฟานหันขวับไปมองด้วยแววตาไม่พอใจทันที  นายทหารรีบหุบปากยืนก้มหน้าเงียบด้วยความเกรงกลัว  องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจยาวก่อนก้มลงมองสบดวงหน้าหวานของลูฮานอีกครั้ง  ที่ข้ามองเจ้าแบบนั้นเพราะเจ้าเหมือนใครบางคนที่ข้าเคยรู้จัก  ลูฮาน...แม่เจ้าเป็นใครรึ  

 

 

องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยถามมือหนากำดาบในมือตนแน่นรอคอยคำตอบจากอีกคน  ลูฮานนิ่งไปนิดก่อนที่จะก้มหน้าลงต่ำ  ลูฮานตัดสินใจโกหกออกไป  แม่ข้าชื่อเสี่ยวลู  ตายตั้งแต่ข้ายังเด็ก  ข้าเลยโตมากับท่านลุงพอท่านตายข้าก็อยู่ที่นี่ต่อเพียงลำพัง  จนกระทั่ง ... ลูฮานเงยหน้าขึ้นมองสบตากับองค์ชายเซฮุน จนกระทั่งข้าได้พบกับองค์ชายเซฮุน   ลูฮานและองค์ชายเซฮุนยิ้มให้แก่กันและกันก่อนที่ทั้งสองจะหันกลับมามององค์ชายอู๋ฟานอีกครั้ง

 

 

งั้นรึ ... แม่เจ้าชื่อเสี่ยวลูงั้นรึ องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางถอนหายใจยาว  องค์ชายเซฮุนที่เฝ้ามององค์ชายอู๋ฟานอยู่ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยกับท่าทีผิดหวังที่องค์ชายอู๋ฟานแสดงออกมา  องค์ชายอู๋ฟานยิ้มเศร้าพลางมองหน้าลูฮานนิ่ง ลูฮานนับจากนี้เจ้าคือหนึ่งในสมาชิกของพระตำหนักข้า  ให้เจ้าอยู่คอยปรนนิบัติองค์ชายเซฮุนที่พระตำหนัก  หากขาดเหลือสิ่งใดให้บอกแก่นางกำนัลประหนึ่งเจ้าคือนาย  เอาหละเจ้าลุกขึ้นเถอะ

 

 

คำอนุญาตขององค์ชายอู๋ฟานที่ยินยอมรับลูฮานไว้  ซ้ำหน้าที่ปรนนิบัติและออกคำสั่งได้ดังนายเป็นคำบอกกลายๆ ถึงการรับลูฮานเป็นพระสนมขององค์ชายเซฮุน  จงฮยอนและนายทหารทั้งหมดก้าวออกมาแล้วพากันโค้งให้กับลูฮาน  ลูฮานรีบโค้งตอบทุกคนทำให้องค์ชายอู๋ฟานหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู  ลูฮานต่อแต่นี้เจ้าไม่ต้องทำความเคารพตอบพวกเขาหรอกนะ  เพราะฐานะเจ้าต่อแต่นี้จะอยู่สูงกว่าพวกเขา

 

 

ลูฮานหันมองสบตากับองค์ชายเซฮุนพลางยกมือขึ้นเกาศีรษะตนเองเบาๆ  องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มบางมองคนทั้งสอง  เรื่องในรั้วในวังมันมากมาย  ธรรมเนียมก็มีเยอะแยะจนจำแทบไม่ไหว  เอาไว้เจ้าก็ค่อยๆ เรียนรู้ไป  ให้เซฮุนคอยช่วยสอนก็แล้วกัน   เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วองค์ชายอู๋ฟานก็พาทุกๆ คนขึ้นม้ากลับเข้าเมืองหลวง  ในขณะที่กำลังเดินทางกลับจงฮยอนก็ควบข้ามาข้างๆ องค์ชายอู๋ฟาน

 

 

องค์ชาย   องค์ชายอู๋ฟานละสายตาจากองค์ชายเซฮุนและลูฮานมามองสบตากับจงฮยอน กระหม่อมรู้ว่าพระองค์รักองค์ชายเซฮุนมาก  และยอมรับลูฮานได้  แต่ว่า ...   องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มบาง เจ้าคงกำลังกังวลถึงอำมาตย์ขวาท่านลุงข้าสินะ  ยังไงซะซูโฮก็จะได้เป็นอัครชายา  การเป็นองค์ชายจะมีพระสนมสักคนสองคนไม่ใช่เรื่องแปลกเลย  เอาเถอะ...ข้าจะพูดกับท่านอำมาตย์ขวาให้เขาเข้าใจเองก็แล้วกัน

 

 

จงฮยอนดึงม้าไว้พร้อมโค้งให้กับองค์ชายอู๋ฟานที่ขี้ม้านำหน้าตนไปอีกครั้ง  จงฮยอนถอนหายใจออกมาหนักๆ หันมองตามแผ่นหลังขององค์ชายอู๋ฟาน  องค์ชายเซฮุนและลูฮานไป  องค์ชายอู๋ฟานรู้สึกพิเศษกับลูฮานทำไมเขาจะดูไม่ออก  เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าพิเศษแบบไหนก็เท่านั้นเอง  ส่วนเรื่องของลูฮาน  เด็กหนุ่มคนนั้นต้องเจออะไรหนักๆ จากพวกวังหลวงแน่นอน  อย่างน้อยก็คนของท่านอำมาตย์ขวาที่จ้องเล่นงานหละ

 

 

คุณชายซูโฮ  บุตรชายคนที่สามที่เป็นถึงคู่พระราชพิธี  ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัครชายา  ซ้ำยังไม่ได้ผ่านพระราชพิธีอย่างเป็นทางการเพราะเกิดศึกใหญ่เสียก่อน  พอมาตอนนี้องค์ชายเซฮุนดันพาใครอีกคนเข้าวังในฐานะพระสนมอีก  เฮ้อ...จงฮยอนถอนหายใจทิ้งไปอีกเฮือก  ท่าว่าวังหลวงจะไม่ได้สงบสุขง่ายๆ เสียแล้วหละ  ไหนจะคุณชายซูโฮอีก ... คงเสียใจไม่น้อยที่อยู่ๆ องค์ชายเซฮุนก็พาใครเข้าไปโดยไม่บอกกล่าว

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

 

** ถวายตัวในที่นี่หมายถึงการถวายตัวต่อเจ้าบ้าน  ให้ตนได้เป็นคนในปกครองอีกคน  เพราะในเรื่ององค์ชายเซฮุนยังคงอยู่ในพระตำหนักขององค์ชายอู๋ฟาน  แม้จะมีพระตำหนักแยกออกมาแต่ก็อยู่ในอาณาเขตการปกครองและยังคงเป็นคนขององค์ชายอู๋ฟานนั่นเอง  ดังนั้นก่อนจะพาใครเข้าบ้านก็ต้องพาคนๆ นั้นเข้าไปบอกกล่าวแก่เจ้าบ้านเพื่อขออนุญาตเสียก่อน

 

 

** ไม่มีเจตนาจะให้ทุกคนต้องเดาว่าแท้จริงแล้วลูฮานคือลูกใคร  แต่จะให้คอยลุ้นกันว่า ... เมื่อไหร่พวกแกร่จะรู้ตัวกันสักทีว่ะ ... เมื่อไหร่จะรู้ ... อย่าทำอะไรลงไปลูฮานอย่า ... นั่นพ่อแกนะ ... ประมาณเนี๊ยะ ...

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #731 darling>< (@lover-jubjub) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 17:23
    อู๋ฟานคือพ่อลู่ฮาน ?
    #731
    0
  2. #622 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 00:06
    อาลู่เป็นลูกพี่คริสใช่ม่ะ....
    #622
    0
  3. #397 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 18:03
    คือลูลู่นางใสๆอะค่ะ แอ๊บเก่งไปน๊ะ (ไม่อยากว่าพี่ลู่เลย 555)
    แล้วเซฮุนนี่คือรักแล้ว ?
    จะพาไปอยู่ด้วย กรี๊ดดดดดดดดดด
    แต่องค์อู๋นี่คือฮามาก 555
    คือก็ยืนดูอะเนอะ นี่ถ้าจะทำมากกว่านี้องค์อู๋ก็จะยืนดู แว๊กกก ><
    พ่อลูกมันเหมือนกันเกิ๊นนนน

    #397
    0
  4. #385 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 10:09
    100%

    เล่นใบ้มาแบบนี้คือรีดคนนี้คิดจ่ะไรท์ สรุปพี่ลู่ลูกอิอู๋ใช่มั้ย?
    น่าจะใช่อ่ะ มันต้องใช่แน่ๆ อะไรหลายๆอย่างมันทำเราคิดเช่นนั้น
    เอาเถาะ ไรท์ไม่เฉลยในตอนนี้ แต่ตอนหน้าๆคงมีอะไรมาให้เรากระจ่างเองแหละ

    ถวายตัวแล้ว อู๋รับแล้ว ลู่เป็นสนมแล้ว เยี่ยม!!!
    บักจงแกไม่ต้องกังวลก็ได้นะฉันว่า เสี่ยวลู่คงไม่ต่างอะไรจากแบคหรอก
    นิสัยแลดูคล้ายกันดี แบคคงจะช่วยสอนช่วยพูดกันได้
    ส่วนเรื่องความกดดัน อันนี้เราก็แอบกังวลอยู่
    คือจำได้เลยว่าตอนโด้เป็นสนมใหม่ๆมันเป็นยังไงบ้าง
    แล้วแบคตอนเป็นชายาก็ไม่น่าจะง่าย
    แต่มี๊เอาใจช่วยน๊าสะใภ้ของมี๊ อย่าเพิ่งยอมอะไรง่ายๆนะหนู
    ใครแกล้งมาหนูตบมันกลับเลยลูก อย่าให้มันมารังแก
    อยู่รอแก้ผ้าให้คนเล็ก เอ๊ย แก้แค้นให้พ่อแม่ก่อนเนาะๆ ^^;;;
    (แน่ใจเหรอว่าหมายถึงประโยคหลังจริงๆ)

    มันจะมีฉากตบตีกันในวังระหว่างสนมกะว่าที่ชายามั้ย?
    คือพี่ลีดแกดูเป็นคนเรียบร้อยมาก แลไม่น่าหาเรื่องใครได้
    แต่ไม่รู้สิ อันนี้เราก็เดาไม่ได้หรอกนะ เรื่องในวังน่ะ มันเดาทางยาก
    เพื่อตำแหน่งทุกคนคงดิ้นรนกันทุกทางแหละ แล้วยิ่งยังไม่ได้เข้าพิธีเป็นทางการ
    จู่ๆก็มีใครที่ไหนไม่รู้ตามกลับมาแบบนี้ อืมมมมมมมม
    ก็น่าน้อยใจแทนพี่ลีดแกอยู่นา
    #385
    0
  5. #384 MOP`repus★ (@pom_DD) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 13:04
    ลูลู่!!! อย่านะแก๊!!รู้ตัวเร็วๆเถอะนะ ขอร้องละนั่นพ่อแกนะพ่อแกแท้เลย!!
    #384
    0
  6. #383 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 06:47
    แหมๆๆ ลูลู เอารางวัลตุ๊กตาทองไปเลยเหอะ 5555 นางแบบว่า แอ๊บใสมากอะ
    นี่เล่นเอาตัวเข้าแลกเลยนะเนี่ย ทุ่มทุนมากอะลู่ (แต่เราชอบนะ 555) สงสัยคงได้มีตบตีกะคุณชายโฮบ้างแหละ
    ชอบฮุนฮานมากอะไรท์ น่ารักดี แบบฮาร์ดคอร์นิดๆ ชอบๆ ><

    ปล. แอบคิดเหมือน คห.379 เรื่ององค์อู๋กะทงเฮ
    #383
    0
  7. #379 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 11:40
    60% สะ เสี่ยวลู่เป็นลูกอู๋รึเปล่า??? ให้เดาว่าคนรักเก่าอิอู๋นี่ด๊องแน่เลย แล้วลู่บอกคิบอมเป็นพ่อไม่แท้ งั้นแสดงว่าด๊องท้องกับคนอื่น ใช่อู๋มั้ย? ถ้าใช่ก็ดีน่ะสิ คราวนี้ฐานะก็พอเท่าเทียม หมดกังวลเรื่องความเหมาะสมเลย...ชะรอยอิคนเล็ก แกนี่นะ เห็นคนสวยไม่ได้จริงๆ เจอแปปเดียวจับจูบแล้ว แถมยังรักไปแล้ว อ้าวแล้วพี่ลีดว่าที่ชายาแกล่ะยะ เดี๊ยะๆๆ ถึงมี๊จะชงฮุนฮานแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเฉดหัวลีดนะ กลับไปเคลียร์เดี๋ยวนี้ จัดการสับเปลี่ยนคู่บัดนาวเลย มีพี่ลีดอยู่ตำแหน่งว่าที่ชายาแล้วให้แค่เสี่ยวลู่เป็นแค่สนมนี่มี๊ไม่ยอมนะค่ะจะบอก...
    #379
    0
  8. #378 moo_za (@moo_mi) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 04:11
    เอิ่มม~ เฮียอู๋ทำไมเป็นคนแบบนี้ 555555
    #378
    0
  9. #372 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 10:58
    เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆๆ ต๊อบเลยต๊อบ
    นี่อิงสองพ่อลูก มันอะไรจะนิสัยเหมือนกันขนาดนั้น
    ขนาดไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ว่าแบบ หมดอ่ะ เอามาหมดเลย
    แล้วดูอิพ่อมันเหอะ คือแทนที่เห็นแล้วจะปิดตาค่อยมาใหม่
    รึจะกระแอมให้ลูกรู้รึอะไรก็ได้ แต่มันดันยืนดู
    อิอู๋วววววววววววววววววววววว อิบร้า 555

    แล้วอิองค์ลูกก็เหมือนกัน อะไรจะขนาดนั้นแก
    พ่อเรียกแล้ว มายืนดูอยู่ก็แล้ว แกก็ยังไม่รู้สึก
    นี่กะชำเราปากสะใภ้มี๊อย่างเดียวเลยใช่มั้ย โอ๊ยตายยยย
    คือสงสารเสี่ยวลู่มาก นี่สรุปนางจะได้แก้แค้น
    รึนางจะได้แก้ผ้า(?)ให้อิองค์ลูกมันเชยชมกันแน่
    55555555555555555
    #372
    0
  10. #371 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 10:34
    เชดดดดดด นี่มันองค์ชายอู๋ฟานหมายเลขสองชัดๆ ลู่ถึงกับหลงเสน่ห์
    แต่ฮาองค์อู๋มากคงแบบยืนดูอยู่นานแล้วสองคนนี้ก็ยังไม่เสร็จซะที 555
    #371
    0