SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 29 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 พ.ย. 56




****************************************************************************************************************

 ข้าถามว่าทำไมเจ้าถึงไม่คิดฆ่าข้าหละ...ซ้ำยังมาช่วยข้าอีกทำไมกัน

ซื่อเถาคลี่ยิ้มบาง...ซูโฮ...นี่เจ้า...จำข้าไม่ได้จริงๆ..สินะ...

ซื่อเถาเจ้าเองก็มีฝีมือหากเจ้าต้องการข้ายินดีที่จะอภัยให้กับสิ่งที่เจ้าได้กระทำมาและยินดีที่จะรับเจ้าเอาไว้

เป็นพระกรุณากระหม่อมขอน้อมรับ

  ****************************************************************************************************************

   

 

ซื่อเถาเบิกตากว้างหันกลับไปมองซูโฮนิ่ง เจ้าได้หยกนี้มาจากไหน  ได้มาจากไหน   ซูโฮผวาเฮือกก่อนเอ่ยตอบละล้ำละลัก  ซะ ซื้อมา    ซื่อเถากำหยกแน่นตวาดอีกคนอย่างลืมตัว เจ้าโกหก  หยกนี้ไม่ใช่ของที่จะหาซื้อที่ไหนก็ได้  หยกนี้มันคือตราประจำตัวขององค์รัชทายาทแห่งคีรัม  เจ้าได้มันมาได้ยังไง

 

 

อะ  อะไรนะ  องค์  องค์ชายรัชทายาทแห่งคีรัม   ซูโฮไม่ได้รอฟังคำตอบเพราะพอหันหลังได้ก็ออกวิ่งสุดตัว  เขานี่หนีเสือปะจระเข้เสียจริง  เพราะอาการเร่งรีบลนลานหนีทำให้ซูโฮก้าวพลาดผลัดตกลงไปข้างทาง  ข้อเท้าเล็กปวดแปล๊บจนซูโฮต้องร้องออกมา  พยายามหลายครั้งที่จะลุกขึ้นหนีแต่ก็ทำไม่สำเร็จจนกระทั่งซื่อเถาเดินเข้ามาใกล้  ซูโฮคว้าไม้ได้ตั้งท่ากันอีกคน  ซื่อเถาถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนย่อตัวลงด้านหน้าทิ้งระยะห่างเอาไว้พอควร

 

 

ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้ากลัว  แต่อย่าห่วงเลยข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก  มาเถอะ...ลดไม้ลงข้าจะดูข้อเท้าให้   ซูโฮขยับตัวหนีมือบางที่สั่นเทายังคงตั้งท่ากำไม้ในมือไว้แน่น  ขะ  ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก  ไปนะ  ไป  ไป   ซื่อเถาถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนออกตัวพุ่งพรวดปัดไม้ออกจากมือของซูโฮอย่างง่ายดาย  ซูโฮดิ้นรนร้องลั่นด้วยความกลัว  คุณชายซูโฮถ้ายังไม่หยุดข้าจะทำทุกอย่างตามที่ท่านกำลังกลัวนั่นแหละ

 

 

ได้ผลชะงักซูโฮรีบยกมือขึ้นคว้าคอเสื้อตนเองเอาไว้แน่น  หยะ  อย่าข่มเหงข้านะ  ฆะ  ฆ่าข้าเลยดีกว่า  ขะ  ขะไม่ยอมให้เจ้าข่มเหงข้าหรอก   ซื่อเถาเลิกคิ้วขึ้นก่อนคลี่ยิ้มกว้าง  ไม่ต้องห่วงข้าไม่ทำแบบนั้นหรอก  ไม่คิดที่จะข่มเหงท่าน  และไม่คิดจะฆ่าท่านด้วย  เอาหละข้าอยากจะช่วยจริงๆ มานี่  ข้าจะดูข้อเท้าให้   ซูโฮกล้าๆ กลัวๆ  แต่จะหนีก็หนีไม่ได้สุดท้ายก็ยอมให้อีกคนตรวจดูข้อเท้าให้

 

 

เจ้า... ทำไมถึงไม่ฆ่าข้าหละ  บิดาข้าเป็นศัตรูของนายเจ้านะ  ซ้ำข้าก็เป็นคนขององค์ชายเซฮุนด้วย  นั่นก็เท่ากับว่าข้าเป็นฝ่ายเดียวกับราชาจงอิน  แล้วเจ้าทำไมถึง ...   ซูโฮชะงักเมื่อเห็นซื่อเถายืดตัวลุกขึ้นยืน  ข้าใช้ผ้าพันไม้เอาไว้  มันคงบรรเทาปวดได้ชั่วคราวทำให้เจ้าขยับตัวได้ง่ายขึ้น  เมื่อวันก่อนข้าตามม้าเจ้ากลับมาได้แล้ว  เจ้าขึ้นนั่งบนม้าแล้วกัน ซื่อเถาว่าก่อนเดินไปจูงม้าเข้ามา  ซูโฮจำได้ว่านั่นคือม้าของตนที่วิ่งหนีไปเมื่อวันก่อน

 

 

ซื่อเถาเอ่ยขอโทษซูโฮก่อนช้อนคนตัวเล็กขึ้นนั่งบนม้า  นี่ถ้าขี่ม้าเป็นเขาคงควบมันหนีไปแล้ว  แต่นี่...จะให้มันเดินไปข้างหน้าต้องทำยังไงยังไม่รู้เลย...  นี่ข้าถามว่าทำไมเจ้าถึงไม่คิดฆ่าข้าหละ  ซ้ำยังมาช่วยข้าอีก  ทำไมกัน ซื่อเถาที่เดินไปด้วยจูงม้าที่มีซูโฮนั่งไปด้วยเงยหน้าขึ้นมองสบตากับดวงตาหวาน  ซื่อเถาคลี่ยิ้มบาง  ดวงตาคมตวัดมองผ้าแพรผืนงามที่ใช้พันรอบข้อเท้าของซูโฮเอาไว้  ...ซูโฮ...นี่เจ้า...จำข้าไม่ได้จริงๆ..สินะ...

 

 

ข้าไม่ฆ่าผู้มีพระคุณหรอกนะ  อา  ใกล้เที่ยงแล้วข้าจะไปหาผลไม้  นี่มีดสั้นเก็บไว้ป้องกันตัว  ข้าอยู่ไม่ไกลถ้ามีอะไรตะโกนเรียกก็แล้วกัน   ซื่อเถาว่าพลางโยนมีดสั้นใส่มือของซูโฮเอาไว้  ซูโฮจ้องมองมีดสั้นในมือตนนิ่ง  ผู้มีพระคุณงั้นเหรอ  นั่นหมายถึงเขาหรือเปล่า  แล้วถ้าใช่...เขาไปมีพระคุณกับคนๆ นั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน  ซูโฮชะงักเมื่อเลื่อนสายตาไปมองข้อเท้าตนเอง  ...ผ้าแพรผืนนั้น...ถ้าจำไม่ผิด...  ซูโฮเบิกตากว้างเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต

 

 

หลายปีก่อน...เมืองชนบทที่อยู่ห่างไกล...ในวัยเด็กซูโฮเคยไปพักผ่อนกับบิดาและครอบครัวที่ต่างเมือง  และที่นั่นตนได้พบเด็กชายจรจัดคนหนึ่ง  เด็กคนนั้นอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตน  กำลังหนาวสั่น  หวาดกลัวและหิว  ด้วยความสงสารตนแบ่งปันอาหารให้  พร้อมมอบผ้าแพรที่ตนใช้ห่มให้ไปอีกด้วย  ใช่...ผ้าแพรผืนนั้นก็คือผืนที่ใช้พันข้อเท้าเขาอยู่ในตอนนี้ ... งั้นซื่อเถา ... ก็คือเด็กผู้ชายคนนั้นที่เขาเคยช่วยเอาไว้นะสิ

 

 

ไม่นานนักซื่อเถาก็กลับมาพร้อมผลไม้เต็มสองแขน  ซูโฮกินผลไม้ไปหลายผลด้วยความหิว  เมื่อเห็นว่าอีกคนกินจนอิ่มแล้วซื่อเถาก็เอ่ยถาม  จะบอกข้าได้หรือยังว่าเจ้าได้จี้หยกนี่มาได้ยังไง   ซูโฮนิ่งไปนิดก่อนเหลือบสายตามองสบตากับซื่อเถา  พระสนมจื่อเถาฝากมันไว้กับพระสนมชานยอล  และพระสนมชานยอลก็มาพบข้าที่กำลังหนี  เขาเข้าช่วยเหลือข้าและก็ถูกฆ่าไปอีกคน  เขาฝากจี้หยกนี้ไว้กับข้ากำชับว่าให้ส่งมันให้พระชายาแบคฮยอน

 

 

ทำไมต้องพระชายาแบคฮยอนด้วย  แล้วอีกอย่างพระสนมจื่อเถานั่น ... ตายแล้วงั้นรึ  คนที่เป็นเจ้าของหยกอีกครึ่ง   ซูโฮพยักหน้าตอบรับ  ถ้าเจ้าบอกว่านี่คือตราขององค์ชายรัชทายาทแห่งคีรัม  งั้นพระสนมจื่อเถาก็ ...   ซื่อเถาถอนหายใจออกมาหนักๆ พระบิดาเคยเล่าว่าข้ามีพี่  พี่ที่ข้าไม่เคยเห็นหน้า  ตอนนั้นพระบิดาพาพวกเขาามาท่องเที่ยวยังซูซา  พระบิดาข้าพาพวกเขามาอย่างลับๆ เพื่อผักผ่อน  ตอนนั้นข้ายังอยู่ในครรภ์

 

 

ในตอนนั้นมีนักฆ่าเข้าจู่โจมพวกเรา  พระบิดาพาพระมารดาหลบหนีไปได้  แต่พี่ข้าพลัดหลงกัน  พระบิดาข้าส่งคนออกตามหาแต่ก็ไม่พบ  จวบจนข้าเกิดมาพออายุได้ห้าปีคีรัมก็ถูกกองโจรป่าเข้ายึดครอง  กองโจรที่โฉดชั่ว  แข็งแกร่งและกระหายสงคราม  พระบิดาให้คนส่งข้าหลบหนีออกมาส่วนพวกท่าน ...อา... ข้ารู้ว่าข้ายังมีพี่และข้ายังมีความหวังว่าเขายังไม่ตาย  บางทีอาจเป็นไปได้ที่ยังอยู่ที่ซูซา  ดังนั้นข้าถึงมาที่นี่  และก็ได้พบกับเจ้า ...

 

 

ซื่อเถาจ้องมองจี้หยกในมือด้วยแววตาเศร้า  พวกเราไม่เคยได้เห็นหน้ากันมาก่อน  มีเพียงจี้นี่เท่านั้นที่จะตามหากันและกันได้  แต่ตอนนี้ ...   ซูโฮนิ่งไปทันทีกับเรื่องราวที่ซื่อเถาเล่าให้ฟัง  ไม่นะ ... เจ้าไม่ใช่ตัวคนเดียว   ซื่อเถาหันมองสบตากับซูโฮอย่างไม่เข้าใจ  เจ้ายังมีพี่น้อง  องค์ชายอู๋ฟานยังไงหละ  แล้วก็พระชายาแบคฮยอน  พวกเขาคือพี่น้อง  คือเพื่อนของพระสนมจื่อเถา  พวกเขาต้องรับและเข้าใจเจ้าได้แน่ๆ

 

 

ซูโฮยื่นมือมากุมมือของซื่อเถาเอาไว้  เพราะฉะนั้นไปพบพระชายาแบคฮยอนกับข้าเถอะ  ไปอธิบายเรื่องราวของเจ้าให้พวกเขาได้ฟัง  ซื่อเถา...เจ้าต้องเลือกเดินทางที่ถูก  องค์ชายอู๋ฟานเปรียบได้ดังพี่ชายอีกคนของเจ้า  เขาคือพี่เขยของเจ้า...เข้าใจไหม   ซื่อเถามองมือบางที่กุมมือของตนเองเอาไว้นิ่ง  ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนหันมองสบตากับซูโฮ  ข้าต้องไปแน่  เพราะองค์ชายรัชทายาทจงแดเอาของสำคัญของข้าไป  เพราะงั้นข้าต้องไปทวงคืน

 

 

กองทัพหลวงแห่งซูซา...ด่านกำแพงเมืองชั้นกลาง...ในขณะที่ไคและองค์ชายอู๋ฟานกำลังจะส่งพระพันปีหลวงแจจุงกลับวังหลวง  กองทังหลวงของคีรัมก็มาถึง  เพราะการศึกที่ประชิดติดทำให้แจจุงต้องเลื่อนกำหนดการกลับวังออกไป  ด้วยเพราะเกรงว่าหากพวกคีรัมรู้อาจส่งคนไปดักแล้วจับไปเป็นตัวประกันเสีย  ไคควบคุมและตั้งกองทัพรับได้อย่างแข็งขัน  ซ้ำการตั้งรับยังเสียกำลังคนไปน้อยแต่กลับตีกลับฝ่ายคีรัมจนแตกพ่ายกลับไปได้เสียทุกครั้ง

 

 

แจจุงยืนมองไคที่กำลังสั่งการกองทัพอย่างชื่นชม  โดยที่ข้างกายมีองค์ชายอู๋ฟานยืนอยู่ข้างๆ  อื้มมม  ช่างน่าแปลกใจจริงๆ ข้าดูเหมือนกับว่าไคจะเกิดมาเพื่อการเป็นผู้นำโดยแท้เลยนะ  ทั้งเก่งกาจด้านการปกครอง  การศึกรึก็ฉลาดเท่าทันศัตรู  เฮ้ออออ  แม้จะเสียใจที่จงอินจากไป  แต่ก็ยังนับว่าซูซายังไม่สิ้นวาสนาที่ได้ไคมาช่วยเอาไว้ในยามทุกข์ยากแบบนี้  และที่สำคัญมันยิ่งน่าแปลกที่ข้ารู้สึกผูกพันกับไคเหลือเกิน  ไม่ด้อยไปกว่าเจ้าและจงอินเลย  

 

 

องค์ชายอู๋ฟานยืนนิ่งอย่างลังเลก่อนที่จะเอ่ยกับแจจุง ทูลพระพันปี  เอ่อ  เสด็จย่ากระหม่อมมีเรื่องบางเรื่องอยากจะกราบทูล   แจจุงหันไปมองสบตาองค์ชายอู๋ฟาน  แววตาสั่นไหวกับการกำดาบแน่นนั่นทำให้แจจุงต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน  ตนเลี้ยงอู๋ฟาน  มินโฮและจงอินมากับมือเสียตั้งแต่เด็ก  การแสดงออกของอู๋ฟานบอกให้รู้ว่ามันคือเรื่องสำคัญขนาดไหน  แจจุงเดินนำองค์ชายอู๋ฟานเข้าไปในกระโจม  อู๋ฟานเจ้ามีอะไรก็ว่ามา

 

 

* 45% *

 

 

 

หลายวันต่อมา ... ดีโอวิ่งออกมาจากค่ายทหารพร้อมด้วยแบคฮยอน  ซูโฮแทบร้องไห้เมื่อเห็นคนทั้งสอง  ซูโฮก้าวกระเพลกลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าของดีโอและแบคฮยอน  จะ  เจ้า  เป็นไปไม่ได้ ...   แบคฮยอนนิ่งค้างมองหน้าซื่อเถานิ่งอย่างตกตะลึง  แบคฮยอนหันมองสบตากับซูโฮทีหันมองหน้าซื่อเถาทีด้วยอาการมึนงง  พระชายาเรื่องนี้มันยาว  เอาไว้ข้าจะค่อยๆ เล่าให้ท่านได้ฟัง  ตอนนี้ข้ามีเรื่องต้องรีบรายงานราชาจงอินก่อน

 

 

แบคฮยอนเรียกทหารมาช่วยพยุงซูโฮเข้าไปในกระโจมใหญ่  ไคนั่งอยู่เบื้องหน้าซูโฮทรุดลงร้องไห้ออกมาหนักๆ เล่าเหตุการณ์ทุกอย่างภายในวัง  ตอนนี้ผู้ภักดีทั้งหมดถูกจับไว้หมดแล้ว  ซ้ำพระเจ้าอาคยูฮยอนยังมีแผนจะกวาดต้อนชาวบ้านไปให้กับคีรัมเพื่อใช้เป็นเชลยต่อรองเพื่อไม่ให้กองทัพของซูซาต่อต้าน  ไคกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ  เขาเป็นคนนอกยังรู้สึกรักและผูกพันกับชาวซูซาเสียขนาดนี้  แต่พระเจ้าอาคยูฮยอน ...

 

 

พระเจ้าอาคยูฮยอนที่เป็นลูกหลานกษัตริย์กลับจะส่งคนของตนไปเป็นเชลยของผู้อื่น  ...ช่างเลวสิ้นดี...  ในขณะที่ซูโฮกำลังเล่าเรื่องทุกอย่างองค์ชายจงแดก็เข้ามา  องค์ชายจงแดดูจะตกใจไม่น้อยที่เห็นซื่อเถาอยู่ที่นี่  มือเล็กตวัดบอกแก่ไคทันทีที่ได้เห็น พระบิดา  คน  คนผู้นั้นเป็นคนของพระเจ้าอาคยูฮยอน  เขาเป็นคนที่จับตัวข้ากับซิวหมินเพื่อไปมอบให้กับคีรัม  เขาไม่ใช่คนของซูซา  เขาบอกข้าเองว่าเขาสืบเชื้อสายมาจากคีรัม

 

 

ไคอึ้งไปทันทีดวงตาคมตวัดมองหน้าซูโฮ  ซื่อเถายืนนิ่งเมื่อดาบในมือขององค์ชายอู๋ฟานตวัดจ่อที่ลำคอตน  ซูโฮรีบผวากันทุกคนเอาไว้  ชะ ช้าก่อนฝ่าบาท  ได้โปรดองค์ชายอู๋ฟานฟังข้าก่อน องค์ชายอู๋ฟานตวัดสายตามองสบตากับซูโฮ  แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเหมือนมนต์สะกดให้เสียงของซูโฮขาดหายไปทันที  ซูโฮเจ้าเป็นถึงว่าที่พระชายาขององค์ชายเซฮุน  แต่เจ้ากลับพาชาวคีรัมเข้ามาในค่ายทหาร  รู้ไหมว่าโทษเจ้าหนักแค่ไหน

 

 

ซูโฮร้องไห้ออกมาพลางหันไปมองสบตากับดีโอและแบคฮยอนอย่างขอความช่วยเหลือ  ดีโอถอนหายใจออกมาเพราะกำลังมีศึกกับคีรัม  ตอนนี้แค่ได้ยินชื่อว่าใครเป็นชาวคีรัมทหารทั้งค่ายก็พร้อมที่จะฆ่าโดยไม่ถามอยู่แล้ว องค์ชายอู๋ฟานผมขอร้องอีกคน  ช่วยฟังซูโฮอธิบายก่อนเถอะครับ  ผมเชื่อว่าชาวคีรัมก็ไม่ได้เลวไปเสียทุกคน  เหมือนกับชาวซูซา  เพราะฉะนั้นผมว่าทุกฝ่ายใช้เหตุผลแล้วคิดทบทวนหน่อยเถอะครับ

 

 

นั่นสิทุกคน  เขาช่วยซูโฮมานะ  ฟังเขาหน่อยเถอะอย่าเอะอะก็ชักดาบสิ  ตอนนี้เขาอยู่ท่ามกลางกองทหารของซูซานะ  เขาคงไม่โง่พอหรอกน่าอีกอย่างอาวุธเขาก็ไม่มี   แบคฮยอนเอ่ยสมทบอีกคนทำให้องค์ชายอู๋ฟานยอมลดดาบในมือลง  หากเหตุผลเจ้าไม่เพียงพอรับรองเลยว่าศีรษะกับตัวเจ้าหลุดออกจากกันแน่ๆ   องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยขู่ไว้ก่อนที่จะก้าวถอยหลังออกมา  ซูโฮหันมองสบตากับซื่อเถาก่อนที่จะถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

 

ซูโฮเป็นฝ่ายเล่าทุกอย่างให้ทุกคนได้ฟัง  องค์ชายอู๋ฟานนิ่งอึ้งไปทันทีเมื่อได้รู้ว่าพระสนมทั้งสองของตนต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของพระเจ้าอาคยูฮยอน  มือหนากำดาบเอาไว้แน่น  แน่นจนมือหนานั้นสั่นเทาน้อยๆ  แบคฮยอนเดินเข้าไปใกล้แล้วแตะลงที่มือหนาเบาๆ  ซูโฮบอกถึงจี้หยกที่พระสนมจื่อเถาฝากเอาไว้  พร้อมให้ซื่อเถาโชว์หลักฐานจี้หยกให้ทุกคนดู  องค์ชายจงแดเบิกตากว้างจ้องมองจี้หยกเบื้องหน้าก่อนที่จะดึงจี้หยกอีกอันที่ตนเก็บไว้ออกมา

 

 

ซื่อเถาหันมองจี้หยกในมือขององค์ชายรัชทายาทจงแดนิ่ง  นั่นหยกของข้า  ท่านจะคืนข้าได้หรือยัง   องค์ชายจงแดหันมองสบตากับไค  เมื่อเห็นไคพยักหน้าองค์ชายรัชทายาทจงแดก็ส่งหยกในมือให้กับทหารเพื่อนำไปมอบคืนให้กับซื่อเถา  ซื่อเถารับหยกมาดวงตาคมทอแสงอ่อนลงเมื่อมองหยกในมือตน  มือหนาบรรจงสวนหยกไว้ที่คอดังเดิม  ท่าทางหวงแหนบอกให้รู้ว่าซื่อเถาให้ความสำคัญกับมันมากขนาดไหน

 

 

ไคถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่อได้รู้เรื่องทุกอย่าง  แล้วแบบนี้เจ้าจะทำยังไงต่อไป  จะกลับไปหาพระเจ้าอาคยูฮยอนอีกงั้นรึ  เจ้าไม่สามารถพาซิวหมินและจงแดไปมอบให้กับคีรัมได้พระเจ้าอาคยูฮยอนไม่เอาเจ้าไว้แน่ๆ  ซื่อเถาเจ้าเองก็มีฝีมือซ้ำฐานะเจ้าก็เสมือนน้องชายอีกคนขององค์ชายอู๋ฟานนั่นก็หมายความว่าเจ้าคือพี่น้องของข้าด้วย    หากเจ้าต้องการข้ายินดีที่จะอภัยให้กับสิ่งที่เจ้าได้กระทำมาและยินดีที่จะรับเจ้าเอาไว้ ... เจ้าจะว่ายังไง 

 

 

แววตาจริงใจของไคทำให้ซื่อเถายอมอ่อนลง  ซื่อเถาย่อตัวลงคุกเข่าต่อหน้าไค  เป็นพระกรุณา  กระหม่อมขอน้อมรับ   องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มบางดวงตาคมจ้องมองซื่อเถานิ่ง  จื่อเถาเคยพูดถึงน้องชายหากเขาได้เจอเจ้ามันคงดีไม่น้อย  อา  ใช่...จื่อเถาต้องดีใจมากแน่ๆ  ฝ่าบาท...ข้าคงต้องขอตัวแล้ว องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางหันหลังเดินจากไป  แบคฮยอนรีบตามไปติดๆ ด้วยความเป็นห่วง

 

 

เจ้าคือคนที่เข้าไปลักพาตัวข้าออกมาด้วยสินะ   ซื่อเถาก้มหน้านิ่งเมื่อได้ยินดีโอเอ่ยถาม  ดีโอนิ่งไปนิดก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมา โชคดีที่ข้าไม่อ้วนจนเกินไปเจ้าเลยยังพอแบกข้าไหว  ไม่งั้นเจ้าคงได้ฆ่าข้าเสียก่อนเป็นแน่   ซื่อเถาเงยหน้ามองสบตาดีโอด้วยความงุนงง  แต่แล้วก็เข้าใจความหมายนั้นในที่สุดพระมเหสีกำลังหยอกล้อเขา  หยอกล้อเหมือนดังพี่น้องที่กำลังหยอกล้อกัน  กำลังล้อเขาเหมือนพี่ที่อภัยยามเมื่อน้องทำผิด  ซื่อเถาก้มหน้านิ่งซ่อนน้ำตาแห่งความตื้นตันเอาไว้

 

 

...ท่านพี่...ท่านช่างน่าอิจฉานักที่มีพี่น้องที่ดีเยี่ยมรายล้อมอยู่รอบๆ...ตลอดมาข้าเป็นห่วงเหลือเกิน...ห่วงว่าท่านจะโดดเดี่ยว...ห่วงว่าท่านจะเหงาและต้องร้องไห้เพียงลำพัง...แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าตลอดมา...ข้างกายท่านอบอุ่นเพียงใด...องค์ชายอู๋ฟานรักท่านเพียงใด...พระชายาแบคฮยอนดีกับท่านแค่ไหน...ซ้ำยังราชาจงอินและพระมเหสีที่รักท่านประดุจพี่น้อง...ท่านพี่นี่คงเป็นความปรารถนาของท่าน...ปรารถนาที่จะให้ข้าได้มาพบกับพี่น้องของท่าน...

 

 

ข้ายอมรับการตัดสินใจของเจ้านะ  แต่ว่า ... ซื่อเถาเคยเป็นคนของพระเจ้าอาคยูฮยอน  ซ้ำยังเคยคิดจับตัวลูกชายของคยองซูส่งให้กับคีรัมอีก  เจ้าแน่ใจแล้วนะที่จะรับเขาเอาไว้   พระพันปีหลวงแจจุงเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะกลางกระโจมของไค  ไคหันมองสบตากับดีโอก่อนที่จะยิ้มออกมา  ผมเชื่อใจเขาครับ  ถ้าไม่ลองให้อภัยแล้วให้เขาได้เริ่มต้นใหม่สักครั้ง  แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าเขาจะกลับตัวกลับใจได้  พระพันปีให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเองเถอะ

 

 

แจจุงถอนหายใจออกมาก่อนคลี่ยิ้มแล้วพยักหน้ารับ  ร่างบางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนโดยมีดีโอคอยช่วยพยุง ข้าไปพูดแบบนี้กับอู๋ฟานและแบคฮยอนมาแล้ว  ทั้งสองคนพูดเหมือนเจ้าไม่มีผิด  เอ้าถ้างั้นก็ได้คิดเสียว่าข้าให้โอกาสลูกหลานได้กลับตัวกลับใจก็แล้วกันนะ   แจจุงว่าพลางถอนหายใจออกมา  พระพันปีหลวง  ไคเอ่ยเรียกไว้ก่อนที่แจจุงจะหันหลังเดินจากไป  แจจุงหันกลับมาเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

 

 

ในฐานะที่ตอนนี้ผมคือราชาจงอิน  ผมไม่ได้คิดให้อภัยแค่ซื่อเถาหรอกนะครับ  ผมรู้ว่าพระพันปีหลวงทรงคิดมากและกลุ้มใจขนาดไหนเรื่องพระเจ้าอาคยูฮยอน  หากพระพันปีหลวงทรงยืนยันว่าพระองค์ทรงกำราบเขาได้  และเขาจะไม่กลับมาทำร้ายซูซาแบบนี้อีกหละก็  ผมคิดว่าองค์ชายอู๋ฟานและคนอื่นๆ ก็คงคิดให้โอกาสเขาเหมือนกัน  ขนาดซื่อเถาที่เป็นชาวคีรัมเรายังให้โอกาสเขาได้  แล้วจะนับประสาอะไรกับพี่น้องชาวซูซาด้วยกันหละครับ

 

 

พระพันปีหลวงแจจุงนิ่งอึ้งไป  ดีโอเดินเข้ามาจับมือของแจจุงบีบเบาๆ เพื่อยืนยันคำพูดของไค  แจจุงหันมองหน้าองค์ชายจงแดที่นั่งอยู่ด้วย  องค์ชายจงแดคลี่ยิ้มบางพร้อมพยักหน้ารับเป็นการยืนยันอีกคน  แจจุงหลับตาลงก่อนพยักหน้ารับน้อยๆ อา  ดีจริงๆ ยังมีคนให้โอกาสคยูฮยอนอีก  อา  ทั้งๆ ที่เขาทำเลวร้ายถึงขนาดนี้  ไค  ข้าให้สัญญาข้าจะทำทุกอย่างเพื่อหยุดคยูฮยอนให้ได้  ข้าจะพาเขาไปอยู่ด้วย  จะควบคุมเขาไว้ทุกฝีก้าว  ข้าสัญญา

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

 

     

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #615 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 23:06
    อืม...เท่ากับ คีริม ใกล้จะปลองดองแล้วสินะ 
    เหลืออาลู่
    #615
    0
  2. #352 omoeme_fern (@fernjaa_hoo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 01:16
    หวังว่าอาซื่อจะเป็นคนดีนะ กลับตัวกลับใจเสียเถอะนะซื่อนะ
    ทุกคนอบอุ่นจริงๆ อบอุ่นจนเหมือนเราก็เป็นพี่น้องด้วยเลยอะ ฮ้่าๆๆ
    มี่แจดูแลลูกชายตัวเองด้วยนะ 
    #352
    0
  3. #310 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 13:17
    อ่าวท่านราชา นี่ยังไม่ตายอีกเหรอ โวว ไรท์นะไรท์ มีเรื่องมาให้ตกใตและลุ้นตลอดสินะ อืมมม ดีใจมั้ยที่ราชามันยังไม่ตาย ก็ดีใจอยู่นะค่ะ แต่ตอนนี้เริ่มเอียงไปไคเกินครึ่งแบ้วอ่ะจ่ะ อีกอย่างพอฟกฟื้นมาก็ทำตัวโคตรน่าตบอ่ะ อะไร คิดจะรักษาแต่บ้านเมือง ไม่สนชีวิตประชาชน เฮ้ยได้ไงวะอิราชา โอเคเข้าใจนะว่าโดนสอนมาแบบนั้น แต่นั่นประชาชนของแกนะเฮ่ย แกคิดจะทิ้งเค้าไปแบบนั้นเลยเหรอ ไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอจงอิน บ่องตงว่าเราผิดหวังกะแกนะ ผิดหวังมาก เราไม่คิดว่าแกจะใจดำกับชาวเมืองแบบนี้ถึงแม้ว่าจะเป็นเพราะโดนสอนมาก็ตาม แต่ชีวิตทุกคนก็มีค่านะ อย่ามองว่าเค้าเป็นแค่เศษหยิบมือนึง ยอมเสียไปเพื่อรักษาส่วนรวมสิ ... ปล.ฮุนฮานของมี๊ คนเล็กจะออกโรงพร้อมสะใภ้แล้วใช่มั้ย อร๊ายยยยย #โบกป้ายไฟเชียร์ ขุ่นไรท์ไฟท์ติ้ง!!!
    #310
    0
  4. #309 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 13:10
    100% ซื่อย้ายฝั่งแล้วว่อยยยย 555 ดีใจจังค่ะ ทำถูกต้องแล้วนะลูก เราต้องยึดมั่นในความดีและสิ่งที่ถูกต้องนะ อ่าาา เสียใจด้วยนิดหน่อยที่ไม่ได้เจอพี่ชาย แต่ตอนนี้ก็มีครอบครัวของพี่เป็นเพื่อนแล้วนะ ไม่เหงาอีกแล้วนะค่ะ อิอิอิ
    #309
    0
  5. #293 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 01:58
    อืมมม ดีจังซื่อเถามาอยู่กับซูซาแล้ว









    ว่าแต่ อาลู่ของเราหายไปหนายยยย ออกมาตอนเดียวแล้วก็หายไปกับกลับกลีบเมฆ 5555
    #293
    0
  6. #290 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2556 / 08:56
    45%

    คุณชายซูโฮค่ะ คืออออ ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ด้าน= =;;;
    โถ่ลีดขา นี่มันว่าที่พระสวามีในอนาคตเชียวนะ จะกลัวทำไมล่า
    แต่อืมมม ก็เข้าใจนะ ออกจากบ้านเมืองมาร่อนเร่ตัวคนเดียว พลัดหลงกับชาวคณะ
    แล้วยังเพิ่งเจอเรื่องไม่น่าจดจำมาอีก พี่แกคงแบบ ไม่ไว้ใจใครมันแล้วเหอะ
    ณ จุดนี้รู้สึกขอบคุณที่พี่แกขี่ม้าไม่เป็น 55555
    ถ้าขี่เป็นคงหนีไปไม่ได้เจอซ์่อสิค่ะ อิอิอิ อยู่กับซ์่อเถอะน้า ปลอดภัยแน่ๆค่ะ^w^b

    ซื่อเถาของเจ๊...พระเอกจริงๆเลย
    อ่าา ไม่ต้องน้อยใจไปนะลูก ถึงจะไม่ได้พบพี่
    แต่ก็ได้พบครอบครัวของพี่อยู่นะค่ะ ^^
    แล้วต่อจากนี้ก็ช่วยครอบครัวพี่ต่อสู้ด้วยนะ
    ยึดคีรัมกลับมา แล้วส่งขันหมากไปขอซูโฮ เย๊ #ผิดละ

    อู๋ทูลไรกับเสด็จย่าอ่ะ
    ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับรักแรกนั่นรึเปล่า แบบอาจจะขอไม่ให้บอกแบค
    เพราะกลัวแบคจะคิดมากจะน้อยใจ อะไรแบบนี้ 555 ไม่รู้สิเดามั่วอ่ะ
    รอไรท์มาต่อดีกว่า อิอิอิ^[++++++++]^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 พฤศจิกายน 2556 / 08:57
    #290
    0
  7. #289 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2556 / 06:09
    องค์ชายอู๋ฟานจะทูลอะไรกับพระพันปีหลวงคะ
    อยากรู้จัง..
    #289
    0
  8. #283 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 19:38
    โอ้ววววววววววววว ซื่อเถาของเราจะดีแล้ว
    จุดพลุเลย!!! >///<
    รออ่านๆๆต่อนะคะ

    #283
    0
  9. #271 nini (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 18:24
    อยากอ่านต่อครับผมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ชอบมมากกกตามมาจากภาค1เลยนะคะเนี่ยยย
    #271
    0
  10. #269 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 13:57
    ตอบไปเลยค่ะเทา ว่าข้ารักเจ้าค่ะ
    #269
    0