SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 25 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 665
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 พ.ย. 56




****************************************************************************************************************

 ดีโอตื่นสักทีสิอย่ามัวแต่เมาขี้ตา...พวกเราถูกโจรค้าทาสจับมานะ...ตื่น

แม่ทัพนายกองต้องการของคายเครียด...คัดเด็กหนุ่มสาวที่มีหน้าตาผิวพรรณดีๆ..หน่อยหละ

พวกนั้นบอกมาว่าทุ่มเงินไม่อั้น...อา...สองคนนี่...หน้าตาแบบนี้คีรัมต้องให้ทองก้อนโตแน่ๆ..เอาหละส่งตัวไป

****************************************************************************************************************

                                                                                                               

  

อื้มมมม ... จะว่าไปการเดินป่าครั้งนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด  กลับดีเสียอีก ... เพราะอย่างน้อยมันก็มีอะไรดีๆ มาให้ดูแบบเพลินๆ ตา  แล้วคนอย่างข้าก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนมาจากที่ไหน  หญิงงามมาอวดเรือนร่างใต้เปลวไฟแบบนี้ไม่ดูก็บ้าหละ  และที่สำคัญข้าไม่เคยบอกนะว่าข้าเป็น ... สุภาพบุรุษที่สุดในโลก ... ^^

 

 

กึก กุ๊บ กั๊บ กุ๊บ กั๊บ  อื้มมมม   ดีโอค่อยๆ ปรือตาขึ้นมอง  ท้องฟ้าที่มีแสงแดดร้อนแรงทำให้ดีโอต้องยกมือขึ้นป้องสายตาตนเองเอาไว้  พื้นที่โยกเอนไปมาทำให้การนอนช่างไม่สบายตัวเป็นเหตุให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยไม่พอใจ  ดีโอ  ดีโอ  เฮ้อ  ดีโอ  ดีจังที่นายฟื้นแล้ว   ดีโอค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่ง  ดวงตาหวานที่ยังคงพร่าเลือนพยายามปรับภาพตรงหน้าให้ชัดขึ้น  ฮื้อออ  แบคฮยอนเหรอ  อา  ทำไมพื้นโคลงเคลงแบบนี้หละ

 

 

ดีโอตื่นสักทีสิอย่ามัวแต่เมาขี้ตา  พวกเราถูกโจรค้าทาสจับมานะ  ตื่น   ดีโอที่กำลังสะลึมสะลือลืมตาพรึบ  ใช่ ... จริงด้วย ... ดีโอพยายามนึกทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  เขา แบคฮยอน จงฮยอนและองค์หญิงซูฮยอน หนีจากพระจ้าอาคยูฮยอนเข้าป่ามา  แต่ในขณะที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาหนีเขากับแบคฮยอน  ก็ผลัดหลงจากจงฮยอนและองค์หญิงซูฮยอน  เพราะชุดที่สะดุดตาทั้งตนและแบคฮยอนจึงเข้าไปขโมยชุดชาวบ้านมาเปลี่ยน  แต่พอเปลี่ยนเสร็จ ...

 

 

ดีโอยกมือขึ้นกุมท้ายทอยตัวเอง  เหมือนซวยซ้ำกรรมซัดจริงๆ ที่พอหนีตายจากพระเจ้าอาคยูฮยอนมาได้  จนมาเจอหมู่บ้านได้เสื้อผ้าเปลี่ยนก็ดันโดนพวกโจรบุกอีก  เฮ้อออ  สุดท้ายก็ถูกจับตัวมาเพื่อนำไปขายต่อให้กับใครสักคนนี่แหละ  ดีโอหันมองแบคฮยอนที่ถูกขังในกรงของเกวียนที่กำลังเคลื่อนอยู่ใกล้ๆ กัน  ดีโอหันมองรอบๆ ตัว  ภายในกรงขังของตนมีหญิงสาวและหนุ่มน้อยหน้าตาดีราวห้าหกคน  ส่วนกรงของแบคฮยอนก็มีไม่ต่างกันนัก

 

 

ดีโอทำท่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่บังเอิญว่าคนคุมเดินเข้ามา  ดีโอตวัดสายตาไปมองเป็นสัญญาณให้แบคฮยอนเงียบเสียง  เมื่อสบโอกาสพวกโจรค้าทาสปล่อยพวกตนให้ลงมารวมกลุ่มกันดีโอกับแบคฮยอนก็เข้ามากอดกันแน่น  พวกคนคุมสั่งให้ทุกคนนั่งลงเพื่อที่จะคัดแยกอะไรสักอย่าง  คนคุมคนหนึ่งเดินเข้ามากพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ คราวนี้ได้มาเยอะนี่  เด็กหนุ่มสาวหน้าตาดีๆ ก็ได้มาไม่น้อย  ท่าว่าจะค้าขายได้ราคาดีเสียด้วย

 

 

แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม  กลุ่มหนึ่งส่งไปให้กับพวกคีรัมที่ทัพหลวง  พวกแม่ทัพนายกองต้องการของคายเครียด  ให้คัดเด็กหนุ่มสาวที่มีหน้าตาผิวพรรณดีๆ หน่อยหละ พวกนั้นบอกมาว่าทุ่มเงินไม่อั้น  อีกกลุ่มส่งไปขายให้กับพวกขุนนางที่ต้องการนางบำเรอไว้เชยชมเล่น  อื้มมม  ดูแต่ละคนข้าหละอยากจะเก็บไว้เป็นของเล่นสักคนเสียจริงๆ  อา  สองคนนี่ท่าทางจะขายได้ราคาแน่  เอาตัวส่งไปที่คีรัม

 

 

คนคุมขยับผ่านกลุ่มคนเข้ามากระชากแขนของดีโอและแบคฮยอนขึ้น  เป็นเด็กหนุ่มรูปร่างอรชรแบบนี้หละ  ราคาดีนัก  หือ  พวกแกเอาน้ำมาสักถังสิ   คนคุมคว้าถังน้ำได้สาดใส่คนทั้งสองเสียเต็มแรง  ดีโอและแบคฮยอนพากันสำลักน้ำจนหน้าแดง  คนคุมเดินเข้ามาอีกครั้งก่อนใช้ผ้าสากๆ เช็ดคราบน้ำออก  ใบหน้าสวยหวานน่ารักที่ไร้คราบดินทำให้พวกโจรค้าทาสส่งเสียงครางฮือ  หน้าตาแบบนี้พวกคีรัมต้องให้ทองก้อนโตแน่ๆ  เอาหละส่งตัวไป

 

 

ดีโอและแบคฮยอนถูกพวกโจรเข้ามากระชากตัวไปอีกทาง  ก่อนยัดคนทั้งสองเข้าไปในกรงขังอีกอัน  ดีโอและแบคฮยอนนั่งกอดตัวเองหนาวสั่นจนฟันกระทบกัน  เล่นสาดน้ำกันในหน้าหนาวแบบนี้มันเหมือนฆ่ากันชัดๆ  ดีโอมองกลุ่มโจรคัดสรรเด็กหนุ่มสาวอีกสี่ถึงห้าคนยัดเข้ามาในกรงของตน  เมื่อได้คนครบตามจำนวนรถม้าก็เคลื่อนตัวไปทันที  เดินทางระวังหละ  หลีกเลี่ยงทางหลวงด้วยเดี๋ยวจะเจอทหารเข้า

 

 

แบคฮยอนพวกมันบอกว่าจะส่งเราไปที่ทัพหลวงของคีรัม  งั้นที่นั่นก็อยู่ใกล้กับกองทัพหลวงของซูซาเหมือนกันนะสิ   แบคฮยอนหันมองสบตากับดีโอพลางเลิกคิ้วขึ้นมา  จะให้พวกมันพาเราเข้าไปใกล้กองทัพของซูซามากกว่านี้แล้วค่อยหาทางหนีงั้นเหรอ   ดีโอหันมองไปรอบๆ ตัวก่อนเอนตัวมากระซิบอีกหน ถ้าให้พวกเราไปเองหนทางก็ไม่รู้  เผลอๆ อาจหลงป่าอีก  ให้พวกมันพาเราไปไม่ดีกว่าเหรอ  อีกอย่างพวกมันมีคนคุมแค่สามคนเองนะ

 

 

แบคฮยอนมองตามสายตาของดีโอ  ประเมินแล้ววิชาป้องกันตัวของเขาก็ใช่จะเป็นรองใคร  ถ้าตลอดการเดินทางพวกมันมีคนกันอยู่แค่นี้จริงๆ มันก็ไม่ยากเกินไปนักสำหรับการคิดหนี  แบคฮยอนพยักหน้ารับเบาๆ ก็ได้  ตกลงตามนั้น  ช่วงนี้ก็ช่วยกันคิดหาหนทางหนีไปด้วยก็แล้วกัน   เมื่อตกลงกันได้ทั้งสองก็เอนตัวพิงกันและกันและหลับเพื่อเอาแรงกันอีกหน  แบคฮยอน   ดีโอเอ่ยเรียกในขณะที่ยังคงหลับตา จงแดกับซิวหมินคงปลอดภัยนะ

 

 

คำถามของดีโอทำให้แบคฮยอนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองตรงไปด้านหน้า  พวกเขาต้องปลอดภัยสิ  อย่าห่วงเลย  จงแดเป็นเด็กฉลาดเขาต้องเอาตัวรอดได้แน่  เขาต้องดูแลตัวเองได้และก็ต้องพาซิวหมินกลับมาได้อย่าปลอดภัยด้วย   ดีโอซบหน้าลงกับไหล่ของแบคฮยอนแล้วสะอื้นออกมา  นายรู้จักจงแดดีจัง  ฉันเป็นแม่แท้ๆ ยังไม่ค่อยจะรู้จักเขาเลย  เลี้ยงรึก็แทบไม่เคยได้เลี้ยง  แบคฮยอนถ้าไม่มีนายกับองค์ชายอู๋ฟาน ... จงแดคง ...

 

 

ดีโอ   แบคฮยอนเอ่ยเรียกพร้อมกุมมือของดีโอที่กำเสื้อของตนเอาไว้แน่น  จงแดก็เหมือนลูกของฉันนะ  นายไม่ได้ไม่อยากจะเลี้ยงเขาสักหน่อย  แต่เพราะเหตุจำเป็นมันเลยทำให้นายไม่ได้เลี้ยเขาต่างหากหละ  อย่าโทษตัวเองสิ   แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี  ใกล้ค่ำแล้วเด็กสองคนนั่นจะเป็นยังไงกันบ้างนะ  จะอยู่ยังไง  จะกินยังไง  ถ้าถูกส่งตัวไปคีรัมจริงจะถูกทำอะไรบ้าง  อา ... จงแด ... ซิวหมิน ...

 

 

แบคฮยอนก้มลงมองดีโอที่ยังคงพิงไหล่ตนเองสะอื้นไม่หยุด  ซิวหมินก็ลูก  จงแดแม้ไม่ใช่ก็เหมือนใช่แต่จะให้พูดออกมาได้ยังไงว่าพวกเขาอาจมีอันตราย  เพราะมันไม่เพียงเป็นการตัดทอนกำลังใจตัวเอง  แต่มันยังทำให้มีแต่ทุกข์กับทุกข์  เขาไม่โทษดีโอหรอกที่จะรู้สึกอ่อนแอแบบนี้  เพราะตลอดมาหลายปีเขาต้องต่อสู้กับความรู้สึกทุกข์และห่วงมานักต่อหนักเพราะองค์ชายอู๋ฟานที่ต้องนำทัพออกศึก  ทำให้เขารู้จักวิธีจัดการกับความรู้สึกได้ดีกว่าดีโอ

 

 

ดีโอร้องไห้  ร้องจนเหนื่อยและหลับไปในที่สุด  เมื่อเห็นเพื่อนรักหลับไปแบคฮยอนก็เอนตังพิงกรงเอาไว้  เขาต้องหนีให้รอด  ต้องตามหาเด็กๆ ให้พบ  จะต้องไม่ทำให้องค์ชายอู๋ฟานเป็นกังวล  แค่ศึกที่ต้องเจอก็หนักพอแล้ว  ถ้ามามีพวกเขาเป็นห่วงให้ต้องพะวงอีกรับรองเลยว่าการศึกต่อให้วางกลยุทธดีแค่ไหนก็คงไม่แคล้วต้องระส่ำเพราะแม่ทัพที่ขาดการตัดสินใจที่เด็ดขาด  ในฐานะพระชายาของแม่ทัพเอกเขาต้องทำได้ ...

 

 

* 45% *

 

 

อีกด้านหนึ่ง ... องค์ชายจงแดพาองค์ชายซิวหมินเดินลัดเลาะไปตามป่าจนเข้าถึงตัวเมือง  จงแดข้าหิว องค์ชายซิวหมินว่าดวงตาจ้องมองซาลาเปาที่วางขายอยู่ไม่วางตา  องค์ชายจงแดกำจี้หยกที่ชิงมาจากซื่อเถาแน่น  ถ้าเอาไปขายคงได้หลายเงิน  แต่ว่า...หยกนี้ไม่ใช่ของๆ เขา  แม้ซื่อเถาจะเป็นคนไม่ดีก็ตาม  แต่ของสำคัญขนาดที่ยอมปล่อยพวกเขามาเพื่อแลกกับที่หยกไม่ถูกทำลายนี่  มันก็แสดงชัดเจนแล้วว่าต้องสำคัญมากๆ

 

 

องค์ชายจงแดเก็บหยกใส่ไว้ในชายเสื้อตนเองดังเดิมก่อนหันไปบอกกับองค์ชายซิวหมิน  ซิวหมินรอข้าอยู่นี่นะ  เดี๋ยวข้ามา   องค์ชายจงแดเดินไปหาชายขายซาลาเปาเพื่อขอทำงานแลกกับซาลาเปา  หากแต่กลับถูกไล่ออกมาซ้ำยังถูกข้าวของขวางตามมาอีก  องค์ชายซิวหมินที่เห็นตกใจรีบวิ่งเข้าไปหาประกอบกับชายขายซาลาเปากำลังเงื้อไม้จะฟาดลงมาพอดี  แต่ ... หยุดนะ  เสียงตวาดกร้าวทำให้ทุกคนพากันชะงัก

 

 

หญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามาขวางพร้อมกระชากไม้ออกจากมือชายคนขายซาลาเปา  เจ้านี่จะใจร้ายเกินไปแล้ว  เด็กตัวแค่นี้ยังจะทำร้ายได้ลงคออีก  อีกอย่างเขามาเพื่อขอทำงานแลกซาลาเปาเขาไม่ได้มาขโมยของๆ เจ้าเสียหน่อย  เอ้านี่เงิน ..   หญิงชราโยนเงินให้กับชายขายซาลาเปาก่อนเดินไปจูงมือขององค์ชายจงแดกับองค์ชายซิวหมินไป  บ้านของหญิงชราเป็นบ้านเก่าๆ ที่มีเพียงห้องเดียวและอัดข้าวของทุกอย่างไว้ภายใน

 

 

เอ้านี้ซาลาเปาของพวกเจ้ากินกันซะ  ยามศึกสงครามแบบนี้พวกเจ้าคงผลัดหลงกับพ่อแม่มาสินะ  ดูสิมอมแมมไปหมดแล้วนี่จะไปไหนกันหละ   องค์ชายจงแดกับองค์ชายซิวหมินรับซาลาเปามากินด้วยความหิว  อึก แค่ก แค่ก   องค์ชายจงแดที่กำลังกินและกำลังจะพูดไปพร้อมๆ กันทำให้สำลัก  หญิงชรายกมือขึ้นทุบหลังให้เบาๆ  ใจเย็นๆ เจ้าหนู  ค่อยๆ กินไม่ต้องรีบ  เอ้านี่น้ำ

 

 

องค์ชายจงแดรับน้ำมาดื่มก่อนหันไปเอ่ยตอบหญิงชรา  เอ่อ  ข้ากำลังคิดว่าจะเข้าไปหาท่านเจ้าเมืองให้ช่วยเหลือนะขอรับ   หญิงชราชักสีหน้างุนงงทันที  จะเข้าไปทำไมท่านเจ้าเมืองฮันคยองไม่ใช่คนใจดีนักหรอกนะ  ท่านไม่ค่อยสนใจคนภายใต้การปกครองสักเท่าไหร่หรอก  เพราะฉะนั้นอย่าเข้าไปเลย  เผลอๆ ไม่เพียงเขาจะไม่ช่วยเจ้าซ้ำยังจะฆ่าเจ้าเสียอีกด้วย   คำตอบของหญิงชราทำให้องค์ชายน้อยทั้งสองหันมองสบตากันทันที

 

 

แล้วทำไมคนแบบนั้นถึงยังได้เป็นเจ้าเมืองอยู่หละครับ  หรือว่าเสด็จ ... เอ่อ  ราชาจงอินจะยังไม่รู้   หญิงชราส่ายหน้าไปมาน้อยๆ ข้าว่าพระองค์ทรงรู้นะหากแต่ทำอะไรไม่ได้  ท่านเจ้าเมืองฮันคยองก็คือบิดาของท่านซองมิน  อัครชายาของพระเจ้าอาคยูฮยอน   คำตอบของหญิงชราทำให้องค์ชายน้อยทั้งสองหันมองสบตากันและกันอีกหน  เพราะพระเจ้าอาคยูฮยอนถูกปลดจากตำแหน่งพระองค์จึงย้ายถิ่นฐานออกนอกเมือง

 

 

ในการไปครั้งนั้นพระชายาซองมินก็ติดตามไปด้วย  ด้วยร่างกายที่อ่อนแอทำให้ล้มป่วยและสิ้นใจในเวลาต่อมา  ท่านฮันคยองโกรธมากโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของราชาชีวอนที่แย่งตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทไป  และเป็นต้นหตุการตายของบุตรชายตน  ท่านฮันคยองเลยขอย้ายมาอยู่เสียงเมืองด้านนอก  ตลอดจนเคยสาบานว่าจะไม่กลับเข้าไปเหยียบเมืองหลวงในช่วงที่ราชาชีวอนตลอดจนลูกหลานของเขาเป็นผู้ปกครอง

 

 

และข้าก็เชื่อว่านั่นคงจะจริง  เพราะขนาดมีศึกสงครามประชิดชายแดนท่านเจ้าเมืองยังไม่คิดส่งคนไปช่วยเลยแม้แต่คนเดียว  เฮ้อออ  ความแค้นถ้ามัวแต่ยึดติดกับมันก็ไม่รู้จักคำว่าสงบหรอก   องค์ชายซิวหมินเหลือบสายตามองสบตากับองค์ชายจงแดก่อนหันไปถามหญิงชราตรงหน้า  แล้วถ้าเขาเจอองค์ชายลูกหลานของราชาชีวอนหละขอรับ ... เอ่อ  ท่านคิดว่าเขาจะทำอะไรหรือเปล่า

 

 

หญิงชราหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนยื่นมือไปเช็ดเศษซาลาเปาที่เลอะติดแก้มองค์ชายซองมินออกให้  ข้าไม่อยากจะคิดหรอกนะว่าถ้าเจอเขาจะทำอะไรให้หายแค้นกับการที่ต้องสูญเสียบุตรชายสุดที่รักเพียงคนเดียวไป  เฮ้อออ  แต่ข้าภาวนาอย่าให้มีองค์ชายอย่างที่เจ้าว่าหลงมาแถวนี้จะดีกว่า   องค์ชายจงแดนึกขอบคุณที่พวกตนเจอหญิงชราก่อน  ไม่งั้น...เฮ้อออ...พระบิดา...ท่านลุงอู๋ฟาน...ศัตรูของพวกท่านนี่...มันจะเยอะเกินไปหละ...T^T

 

 

ด้านดีโอและแบคฮยอน  แบคฮยอนนั่นมัน ...   ดีโอชี้มือให้ดูที่ทิวป่าด้านหน้า  รูปพยัคฆ์สีทองลอยเด่นอยู่กลางธงสีน้ำเงินโบกสะบัดเหนือยอดไม้อยู่ไกลๆ  แบคฮยอนหรี่ตามองก่อนเบิกตากว้างอย่างตกใจ  บ้าน่า ... นั่นไม่ใช่ธงของซูซานี่   แบคฮยอนหันมองรอบตัวอย่างตื่นๆ  ชายผู้คุมหันมามองเด็กหนุ่มสาวภายในกรงพลางยิ้มกว้าง  ไม่ต้องตกใจไป  พวกข้าพาพวกเจ้ามาเส้นทางลัด  พรุ่งนี้ข้ามเรือไปพวกเจ้าก็จะถึงมือของพวกคีรัมแล้วหละนะ

 

 

แบคฮยอนกับดีโอหันมองสบตากันและกัน  ...พรุ่งนี้งั้นเหรอ...  ตกดึกแบคฮยอนหันมองสบตากับดีโอ  แบคฮยอนคว้าไม้อันหนึ่งเอาไว้แน่น  หมายจะตีคนใดคนหนึ่งให้สลบแล้วอาศัยความเร็วจัดการกับอีกสองคน  แบคฮยอนยกนิ้วแตะริมฝีปากให้ทุกคนเงียบ  แบคฮยอนเคลื่อนตัวเข้าใกล้ชายร่างใหญ่รอจนอีกฝ่ายหันหลังให้  แบคฮยอนลุกขึ้นยืนแล้วเงื้อไม้ขึ้นสูง  แต่ ... ฉึก!!  อ๊ากกก!!  โจรค้าทาสร้องลั่นพร้อมล้มลง 

 

 

แบคฮยอนที่ยังคงยืนอยู่ในมือยังคงมีไม้ยืนมองร่างที่นอนนิ่งไม่ไหวติงตาปริบๆ  แบคฮยอนหันมองโจรอีกสองคนที่หันขวับมามองตนพลางกลืนน้ำลายลงคอ คะ  คือ  ขะ  ข้าเปล่านะ   ดีโอไม่สนใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไร  แบคฮยอนไปเร็ว   ดีโอดึงแบคฮยอนให้ออกวิ่งทันทีพร้อมๆ กับลูกธนูอีกดอกที่พุ่งสวนทางกับคนทั้งสองไป  ฟิ้ววว~~  ดีโอและแบคฮยอนชะงักกึกเมื่อตรงหน้ามีชายฉกรรณ์หลายคนวิ่งสวนตนไป

 

 

ฆ่าพวกมันให้หมด  ฆ่าไอ้พวกสารเลวที่เอาพี่น้องเราไปขายให้ไอ้พวกคีรัมให้หมด   ชายบนหลังม้าชูดาบตะโกนก้อง  เพราะโจรมีเหลือเพียงสองคนไหนเลยจะสู้คนหลายคนที่จู่โจมเข้ามาได้  สุดท้ายพวกโจรก็ถูกฆ่า  เด็กหนุ่มสาวทั้งหมดรวมถึงดีโอและแบคฮยอนถูกปล่อยเป็นอิสระ  เด็กหนุ่มสาวต่างแยกย้ายกันหนี  เมื่อปลดปล่อยทุกคนได้ชายกลุ่มดังกล่าวก็เตรียมตัวจะจากไป  แต่ก็ถูกดีโอเรียกเอาไว้เสียก่อน

 

 

เอ่อ  ขอโทษครับ   ชายบนหลังม้าที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของทุกคนหันกลับมามอง  ดีโอเดินเข้าไปหาด้วยความหวัง  เส้นทางนี้เป็นเส้นทางลัดไปยังทัพหลวงของคีรัมบางทีจงแดกับซิวหมินอาจถูกพามาทางนี้เหมือนกัน  และบางทีพวกเขาอาจจะ .. ดีโอเงยหน้าขึ้นมองชายบนหลังม้า คือ .. ผมหลงกับพวกลูกๆ  พวกเขาเป็นเด็กรูปร่างผอมบาง  อายุราวสิบปี  สูงประมาณนี้  เอ่อ  พวกคุณเจอเขาบ้างไหม

 

 

ชายบนหลังม้าหันไปตะโกนถามคนของตนก่อนหันกลับมามองสบตากับดีโอ  ข้าต้องเสียใจด้วย  พวกเราไม่พบพวกเขาผ่านทางมาทางนี้เลย  เราเฝ้าดูเส้นทางนี้มาหลายวันเพื่อคอยป้องกันไม่ให้พวกมันข้ามน้ำมา  แต่ก็ไม่พบเด็กดังที่พวกท่านว่า  ข้าเสียใจด้วยจริงๆ   ดีโอคอตกทันทีที่ได้ยิน  แบคฮยอนเดินเข้ามาหาพลางโอบไหล่ดีโอเพื่อปลอบ ไม่เอาน่าคิดในแง่ดีสิ  ถ้าพวกเขาไม่เจอก็แสดงว่าเด็กสองคนนั้นยังไปไม่ถึงทัพของคีรัมนะ

 

 

ชายบนหลังม้าทำท่าคิดก่อนที่จะเอ่ยออกมา ถ้าไม่ผ่านทางนี้บางทีอาจเข้าไปในเมืองหน้าด่านแล้วก็ได้  พวกเจ้าลองเข้าไปหาในเมืองดูสิ  ส่วนใหญ่คนอพยพหรือพวกเดินทางมักจะผ่านไปทางนั้น  นอกเสียจากพวกถูกพามาแบบพวกเจ้าเท่านั้นแหละที่จะผ่านทางนี้  หากพวกข้าไม่เคยพบก็คิดได้ว่ายังไม่น่าจะเคยผ่านมา   ดีโอกับแบคฮยอนหันไปยิ้มให้กันและกันก่อนโค้งตัวลงขอบคุณชายบนหลังม้า

 

 

ดีโอและแบคฮยอนได้อาหารและน้ำมาจากชายกลุ่มดังกล่าวเล็กน้อยพอเป็นเสบียงในการเดินทางได้  ทั้งสองมุ่งหน้าเข้าในเมืองดังที่ชายบนม้าแนะนำ  เพียงไม่นานด้วยเส้นทางลัดที่ชายบนหลังม้าบอกทั้งสองก็เข้าสู่ตัวเมือง  เมืองนี้ใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย  เอ่อ  แบคฮยอนเราไปหาเจ้าเมืองแล้วขอให้เขาช่วยจะดีกว่าไหม   ดีโอหันไปเอ่ยถามเพื่อนรัก  หากแต่แบคฮยอนกลับยืนมองป้ายชื่อเมืองนิ่ง ไม่จริงน่าเมืองนี้มัน ... ซวยหละสิ

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

หลายคนคงคิดว่าแบคฮยอนช่างเข้มแข็งและดีโอช่างอ่อนแอไม่สมเป็นนายเอกของเรื่องเลย  ถ้าคิดแบบนี้เราอยากให้มองในอีกมุมหนึ่งบ้าง ... 

 

 

แบคฮยอนมีนิสัยชอบเอาชนะมาตั้งแต่ภาคแรกแล้ว  และอีกอย่างแบคฮยอนอยู่ในยุคนี้มานานกว่า  หลายปีที่ผ่านมาองค์ชายอู๋ฟานต้องออกไปทำศึกมาหลายครั้ง  และทุกครั้งก็ใช่ว่าแบคฮยอนจะไม่ห่วง  แต่เพราะต้องทำตัวให้ชินและต้องรับกับมันให้ได้ทำให้แบคฮยอนมีความคิดและรับมือกับเรื่องที่ต้องเจอได้ดีกว่า  ซ้ำตลอดเวลาที่องค์ชายอู๋ฟานออกศึก  แบคฮยอนก็ต้องเจอกับการกดดันของพวกราชนิกูลคนอื่นๆ เหมือนกัน  อย่างเรื่องชาติตระกูลที่ไม่ทัดเทียม  ถึงจะมีราชาจงอินคอยช่วยแต่ก็ใช่ว่าจะช่วยได้ทั้งหมด  ตลอดหลายปีเพื่อลูกเพื่อคนรักทำให้แบคฮยอนค่อยๆ หลอมตัวเองให้ยิ่งแกร่งขึ้นทีละน้อย  ผิดกับ ...

 

 

ดีโอที่มีนิสัยยอมคนมาแต่ไหนแต่ไร  ซ้ำดีโอยังไม่เคยอยู่ในรั้วในวังเหมือนแบคฮยอน  ไม่ต้องคอยต่อสู่กับความกดดันรอบด้าน  ซ้ำในตอนเกิดเรื่องร้ายๆ ยังถูกส่งกลับไปอยู่ยังโลกของตนเองที่มีแต่เสรี  ไม่มีศึก  ไม่มีสงคราม  ไม่มีการแย่งชิง  ไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับใคร  ไม่เคยต้องถูกกดดันจากเรื่องอื่นๆ  ตลอดเวลามีแต่คนคอยช่วย  ในโลกอดีตมีราชาจงอิน  ในโลกปัจจุบันมีไค  ดังนั้นแค่ผลัดหลงมาในอีกยุคแล้วต้องเจอกับการจากไปของคนรัก  ต้องเจอกับศึกสงคราม  ในความรู้สึกเราว่านั่นก็ทำให้สติแตกพอแล้วนะ  แล้วนี่ยังลูกถูกลักพาตัวไปอีก  สำหรับคนที่อยู่ในโลกเสรีและสงบสุขเรื่อยมา  เราว่าทำใจรับได้ไม่โวยวายสติแตกได้แบบดีโอนี่ก็ถือว่าเจ๋งแล้วหละ 

 

 

** ดังนั้นก่อนจะคิดว่าดีโออ่อนแอ  มองกลับไปดูสภาพแวดล้อมที่ทั้งสองคนต้องเจอและผ่านมาก่อนนะคะ ^^

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #729 darling>< (@lover-jubjub) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 13:32
    เขียนดีมากๆ
    #729
    0
  2. #611 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 22:38
    หาลูกๆให้เจอก่อน แล้วปล่อยให้หนุ่มๆเขารู้เรื่องเอาเอง....
    #611
    0
  3. #451 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2556 / 14:34
    ท้อง!? ฮ่ะ เดี๋ยวๆๆๆ ท้องเนี่ยนะ อย่างองค์หมินนี่นะหรือจะท้อง องค์ชายน้อยใสซื่อผู้อ่อนต่อโลกเข้าใจอะไรผิดไปป่ะค่ะ คือออ หนูไปเข้าหอกับใครมาแล้วเหรอถึงได้จะท้อง นี่หมินไปเอาความคิดว่าตัวเองท้องมาได้ยังไง ตายๆๆๆ มันไม่มีทางค่ะลูก ... สะใภ้เล็กของมี๊ขา อีกไม่นาน อีกไม่นานนะค่ะ อีกไม่นานจะได้รู้เรื่องที่ควรจะได้รู้สักที ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้สะใภ้เล็กมันรู้ตัวไวๆ ก่อนที่เรื่องบางอย่างมันจะสายไปนะค่ะ ละซะเถอะ ความคงความแค้น ละมันไปซะ แล้วเริ่มชีวิตใหม่กับครอบครัวใหม่ที่อบอุ่นเถอะนะคนดี~~~
    #451
    0
  4. #348 omoeme_fern (@fernjaa_hoo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 00:13
    ในยามเจอสิ่งเลวร้ายก็ยังมีสิ่งดีๆเหลืออยู่
    ต้องขอบคุณคุณพี่หลังม้ากับหญิงชราด้วยนะคะ
    พวกคุณโคตรเป็นคนดีเลยย รักรัก <3 
    อย่างน้อยชีวิตของทั้งสี่คนก็ไม่รันทดจนเกินไป เฮ้ออ
    แต่ที่แน่ๆ เมืองนี่มันอะไรกันแบคโด้ เกรสสสสส 
    มาอีกแล้วปม แง้งงงง
    #348
    0
  5. #275 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 21:54
    เฮ้ออออ ความแค้นๆๆๆ 
    เด็กรอดตัวไปนะ ดีนะที่เจอหญิงชราก่อน ไม่อย่างนั้นล่ะก็ไม่อยากจะคิด
    หวังว่าเด็กๆคงรอดพ้นไปได้ด้วยดีเนอะ TT
    ส่วนพวกแม่ๆ เราเข้าใจดีโอนะ
    เพราะดีโอไม่ได้อยู่ที่นี่ ทนแรงกดดันต่างๆ
    แบคฮยอนเท่ห์อะ แบบเเกร่งๆ ><
    แล้วเมืองที่ว่านี่สงสัยจะเป้นเมืองของฮันคยองแหงๆ
    #275
    0
  6. #252 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 13:32
    100%
    อ้อ เบื้องหลังสาเหตุที่ท่านฮันจะต้องจับเด็กทั้งสองส่งให้คีรัมคือแบบนี้สินะ
    เฮ้อออ ความแค้นนะ มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลยนะค่ะให้ตาย
    ป๋าก็...เลิกเจ้าคิกเจ้าแค้นแล้วมาช่วยกันจะดีมั้ย ศึกสงครามแบบนี้อีก
    ยังจะมาจงเกลียดจงชังไรนักหนา มันไม่ได้ช่วยให้ซองมินฟื้นขึ้นมาป่ะค่ะ โธ่...

    แบคกับคยองนี่ หลงเข้าไปในเมืองท่านฮัน แน่ๆ
    จะได้พบลูกๆป่ะค่ะนั่น เมืองใช่ว่าจะเล็กๆนะ
    #252
    0
  7. #251 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 13:12
    เข้าไปอยู่เมืองไหนล่ะเนี่ย
    #251
    0
  8. #249 momoko (@ice-coffree) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 21:18
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #249
    0
  9. #248 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 13:24
    เอาใจช่ายให้ทั้งสองรอดพ้นนะ
    #248
    0
  10. #245 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 07:58
    ต้องหนีให้ได้นะทั้งสองคน
    #245
    0