SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 20 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 684
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 พ.ย. 56

                                

****************************************************************************************


                       

เป็นเกียรติที่ได้พบพระเจ้าอาคยูฮยอน

ข้าคือองค์ชายแห่งคีรัมนามแห่งข้าคือลูฮาน

ข้ามาเพื่อขอรับบรรณาการที่ท่านจะมอบให้กับพระบิดาข้า

เมื่อใดที่เราได้ชัยเหนือซูซา  เมื่อนั้นคนที่จะได้นั่งบัลลังก์ทองแห่งซูซาก็คือท่าน



โอ๊ะโอ้ว... *0*
ลูฮานคือองค์ชายของคีรัม...งั้นก็ต้องเป็นศัตรูกับไคแล้วก็เซฮุนนะสิ...เอ๋...แล้วแบบนี้สองคนนี่จะรักกันยังไงนะ
ซ้ำคีรัมยังส่งลูฮานมารับบรรณาการที่พระเจ้าอาคยูฮยอนจะมอบให้อีก...เอ...แต่ว่า...บรรณาการนั่นคืออะไรหละ


****************************************************************************************

                                

 

หากได้รับการยืนยันจากดีโอเรื่องสภาพภูมิประเทศด้วยหละก็  นั่นก็ทำให้แน่ใจได้เลย  รูปแบบการวางกำลังทัพของซูซาที่จะชนะศึกได้ ... มหาดเล็ก  มหาดเล็ก  ส่งคนไปตามพระมเหสีคยองซูและองค์ชายอู๋ฟานมาที่พระตำหนักข้าเร็ว  เดี๋ยวนี้!!  อ๋อ...เดี๋ยว...ตามพระชายาแบคฮยอนมาด้วย

 

 

พระตำหนักหลวง ... อะไรนะ   องค์ชายอู๋ฟานที่ถูกตามมาเอ่ยถามด้วยความสงสัย  ไคเดินวนไปมาภายในห้องก่อนหันกลับไปมององค์ชายอู๋ฟานที่มองตนอยู่  ได้ยินไม่ผิดหรอก  ดีโอคุณชอบประวัติศาสตร์  ผมเคยถามว่าราชาจงอินชนะศึกยังไงแต่คุณบอกว่าไม่รู้  งั้นผมถามใหม่หลังศึกครั้งนี้บ่อโคลนเปลี่ยนไปแบบไหน  แล้วก็ถ้าจะให้คุณช่วยวาดแผนที่หลังสิ้นสุดสงครามให้ผมด้วย  เอ่อ  เอาแบบใกล้เคียงกับประวัติในช่วงนี้มากที่สุดหน่ะนะ  

 

 

ดีโอนิ่งไปนิดแต่ก็พยักหน้ารับ ตามประวัติศาสตร์ช่วงนี้ส่วนใหญ่หายไปเกือบหมด  แต่ผมจะลองนึกๆ ทวนดูแล้วกันเผื่อจะได้อะไรเพิ่มขึ้นมาบ้าง   ไคพยักหน้ารับรู้ก่อนหันไปหาองค์ชายอู๋ฟาน  ผมอยากได้รายละเอียดเกี่ยวกับบ่อโคลนทั้งหมด  พื้นดินรอบนอกบ่อโคลนเป็นลักษณะแบบไหน  รอบๆ มีต้นหญ้าหรือเปล่า  สูงชันหรือเตี้ย  รกมากแค่ไหน  บริเวรที่หญ้าขึ้นเป็นดินทรายหรือดินร่วน  รวมถึงกำแพงเมืองมันทิ้งระยะห่างจากบ่อโคลนแค่ไหน  

 

 

ดินแข็งพอให้คนยืนได้หรือเปล่า  และแน่นอนแรงลมในแต่ละช่วง  ไม่ว่าจะเป็นช่วงเช้า  สาย  บ่าย  เย็น  ดึก  ผมเอาหมด   องค์ชายอู๋ฟานชักสีหน้างงจัดกับสิ่งที่ไคขอ  บอกเหตุผลได้ไหมว่าจะเอาไปทำอะไร   ไคหันไปยิ้มให้กับดีโอและแบคฮยอน  พอดีนึกถึงวิธีทำศึกของขงเบ้งขึ้นมาได้เปิดประตูเมือง  ดีพิณ  รับข้าศึกเข้าเมืองแล้วปิดตาตีแมว  แต่พอดีว่าขงเบ่งไม่มีบ่อโคลนล้อมเมืองอยู่มันเลยต้องอาศัยการพลิกแผลงกันสักหน่อย  

 

 

แบคฮยอนนิ่งไปนิดก่อนที่จะยกยิ้มกว้าง  ที่อยากรู้สภาพหลังสิ้นศึกครั้งนี้เพราะอยากรู้ว่าวิธีที่คุณคิดจะทำมันถูกต้องหรือเปล่าใช่ไหม   ไคยิ้มออกมาพร้อมชูนิ้วโป้งให้กับแบคฮยอน  ถูกต้อง  เพราะแผนนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงกับสภาพรอบนอกกำแพงเมืองอย่างมาก  ถ้าหากสภาพมันเปลี่ยนไปเหมือนที่ดีโอรู้และเคยศึกษามา  นั่นก็แสดงว่ากษัตริย์อินฮวางใช้วิธีที่ผมคิดชนะศึกกับคีรัมจริงๆ  ผมไม่อยากให้มันไปเปลี่ยนประวัติศาสตร์มากนักหน่ะ  

 

 

องค์ชายอู๋ฟานพยักหน้ารับ ที่เจ้าต้องการคำยืนยันไม่ใช่แค่วิธีนี้จะต้องได้ผลแต่มันยังเสี่ยงอีกด้วย  ดังนั้นเจ้าถึงต้องการความมั่นใจ   ไคสูดหายใจเข้าลึกๆ ใช่ ... ยิ่งทัพหลวงคีรัมเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ซูซาก็ยิ่งเสี่ยงมากขึ้นเท่านั้น  ไม่ใช่แค่คนของซูซา  แต่ยังรวมถึงทหารอีกเรือนแสนที่อาจมาทิ้งชีวิตในบ่อโคลนของซูซาอีก  การศึกมันไม่ใช่เกมส์มันคือการเดิมพันของชีวิตคน  แค่คำสั่งเดียวคนอีกนับร้อยต้องตายเพราะผม  เพราะงั้น ...

 

 

องค์ชายอู๋ฟานว่ารู้สึกเห็นใจไคอยู่เหมือนกัน  แบคฮยอนเองตอนเห็นสงครามครั้งแรกก็ยังขวัญเสียและต้องให้เขาคอยปลอบเสียนาน  แต่นี่ไคคือคนที่ต้องออกคำสั่ง  คำสั่งที่เป็นการบอกให้ทุกคนเอาชีวิตไปทิ้ง  องค์ชายอู๋ฟานถอนหายใจออกมาหนักๆ   การศึก  สงครามต้องมีการสูญเสีย  เจ้ารับผิดชอบชีวิตคนไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะไค  ไม่ว่าจะยังไงมันก็หลีกเลี่ยงการสูญเสียไม่ได้   ไคหลับตาลงพร้อมพยักหน้ารับ ผมรู้เพราะงั้นผมถึงต้องให้ทุกคนช่วย  ผมอยากให้ความสูญเสียที่คุณว่ามีน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

 

องค์ชายอู๋ฟานพยักหน้ารับเบาๆ งั้นก็ตามนั้น ... สิ่งที่เจ้าต้องการในส่วนของข้ามีครบพร้อมอยู่แล้ว  เพราะสภาพแวดล้อมที่เจ้าขอข้าให้คนสำรวจก่อนหน้าแล้ว   ไคกับดีโอหันมองสบตากันและกัน  องค์ชายอู๋ฟานหันมองคนทั้งสองก่อนคลี่ยิ้มออกมา  อะไร ... เป็นแม่ทัพนอกจากรอฟังคำสั่งของผู้เป็นนายทัพแล้วแม่ทัพยังต้องศึกษาภูมิประเทศโดยรวมเพื่อให้คำปรึกษาด้วยนะ  เพราะงั้นสิ่งที่เจ้าขอข้าถึงสามารถให้ได้เลย

 

 

เดี๋ยวจะให้คนไปเอามาให้เดี๋ยวนี้แหละ  เพราะพรุ่งนี้บ่ายๆ เห็นจะได้เราคงต้องเคลื่อนทัพกันแล้ว  กองทหารของเราพร้อมเดินทางแล้วนะที่เหลือก็แค่รอตรวจสอบเสบียงเท่านั้นเอง   แบคฮยอนหันมองสบตากับดีโอก่อนหันไปบอกกับองค์ชายอู๋ฟาน  งั้นคืนนี้ผมจะนอนกับดีโอ  เราจะได้ช่วยกันทบทวนเรื่องแผนที่  ดีไม่ดีอาจคิดอะไรที่เกี่ยวกับการศึกกับคีรัมออกอีกก็ได้   องค์ชายอู๋ฟานลุกขึ้นยืนก่อนหันมามองไคอีกหน ข้าจะไปบอกมหาดเล็กให้ไปเอาแผนที่และสภาพรอบนอกมาให้   

 

 

อ๋อไค...คืนนี้จัดที่นอนให้ข้าด้วยเผื่อเราจะได้ศึกษามันร่วมกัน   ไคชะงักไปนิดก่อนหันมองสบตาแบคฮยอน สาบานได้เลยนะ  ผมอยากนอนกับสาวสวยหุ่นสะบึ้มมากกว่าชายหนุ่มหุ่นล่ำๆ อย่างแน่นอน   เมื่อตกลงกันได้ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปเพื่อทำงานของตน  ดีโอกับแบคฮยอนกลับไปที่พระตำหนักมเหสีของดีโอ  ทั้งสองนั่งวาดแผนที่ขึ้นมาใหม่  เอาที่ใกล้เคียงกับเหตุการณ์หลังการศึกให้มากที่สุด 

 

 

ส่วนองค์ชายอู๋ฟานและไคก็นั่งปรึกษาเรื่องการวางกำลังทัพกันที่พระตำหนักหลวง  หาทางตีกองทัพคีรัมให้ได้โดยต้องช่วยทหารต่างเมืองที่ถูกหลอกใช้ด้วย  ทั้งสี่คนรวมแรงร่วมใจกันทำงาน  เรียกว่าแทบทั้งคืนไม่มีใครได้หลับได้นอนกันเลยทีเดียว  แต่ก็ยังดีที่นับว่าพวกเขาอดนอนกันแบบได้ผลเกินคาด  ดีโอกับแบคฮยอนสร้างแผนที่คราวๆ ที่บอกลายละเอียดพื้นที่โดยรอบได้เกือบครบตามที่ไคต้องการ  ส่วนไคกับองค์ชายอู๋ฟานก็ได้แนวทางใหม่ในการจัดขบวนทัพ

 

 

สายวันต่อมา ... พระตำหนักหลวง ... ไคยืนมองชุดเกราะของตนเองนิ่ง  มือหนาลูบไปตามชุดเกราะเบาๆ ก่อนถอนหายใจออกมา  ไม่กลัวเลยก็คงไม่ใช่  กลัวสิ..แน่นอนเขากลัวแน่ๆ  ไคสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ อีกหนก่อนเอ่ยเรียกนางกำนัลด้านนอก นางกำนัลเข้ามาได้ ... ข้าพร้อมแล้ว   ไคยืนนิ่งมองตรงไปข้างหน้าด้วยแววตาแน่วแน่  พวกนางกำนัลถอดชุดนอกออกแล้วสวมชุดเกราะให้  สายเชือกถูกร้อยกันหลายชั้นเพื่อให้ชุดรัดแน่นหนา 

 

 

พวกเข้าออกไปทำอย่างอื่นเถอะที่เหลือข้าจะทำเอง   เสียงที่ดังขึ้นทำให้ไคหันไปมอง  ดี  เอ่อ  พระมเหสีคยองซู  ทำไม ..   ดีโอเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังมือบางดึงเชือกที่ยังคงร้อยไม่เสร็จให้เข้าที่  ไคหันกลับไปยืนนิ่งให้อีกคนแต่งตัวให้จนเสร็จ  อึก   ไคชะงักไปหันกลับไปมองคนข้างตัวทันที  ดีโอกำลังยืนสะอื้นร้องไห้ออกมา  ไคลนลานทำอะไรไม่ถูกทันที  ดะ  ดีโอ  คุณ  คุณร้องไห้ทำไม  ดีโอไม่เอานะอย่าร้อง  อย่าร้อง

 

 

ไคดึงตัวดีโอเข้ามากอดเอาไว้แน่นเป็นการปลอบ  ไค ... คุณต้องปลอดภัยกลับมานะ  อึก  ต้องกลับมานะ   ดีโอว่ากอดตอบร่างสูงแน่น  ตอนนี้เข้าใจตัวเองแล้ว  ตลอดมาเขารักไค  รักมากแค่ไหนและบางทีความรักนี้ที่ให้ไคอาจมากกว่าความรักที่เขามอบให้กับราชาจงอินเสียอีก  แต่เพราะความรู้สึกผิดต่อราชาจงอินและเพราะความละอายใจที่มีต่อลูก  ทำให้เขาไม่กล้าที่จะแสดงออกถึงความรักที่มีให้กับไคตรงๆ จนทำให้คนที่เขารักต้องเจ็บปวด

 

 

อึก  ไค  กลับมานะ  ถ้าคุณกลับมาได้เราจะกลับไปโลกอนาคตด้วยกัน  อยู่ด้วยกันตลอดไป   ไคชะงักไปก่อนดันตัวดีโอออก  จริงเหรอดีโอ  คุณจะกลับไปกับผมจริงๆ นะ   ดีโอพยักหน้ารับเบาๆ มือบางดึงเหรียญทองที่คล้องคอเอาไว้ออกมา  ดีโอถอดสร้อยออกแล้ววางเหรียญลงบนมือของไค  เก็บมันไว้มันเป็นเหรียญที่แม่ผมให้ไว้ก่อนตาย  ตลอดมาผมคิดว่ามันคือเหรียญนำโชคและมันก็จะเป็นเหรียญนำโชคให้กับคุณด้วย

 

 

ลานหน้าพระมหาราชวังเต็มไปด้วยทหารในชุดเกราะหลายพันคน  รอบนอกที่เป็นวงแหวนยังมีทหารยืนเรียงรายอาวุธครบมืออีกหลายหมื่นคน  ไคยืนมองผู้คนมากมายเบื้องหน้า  ตอนนี้ชีวิตของคนพวกนี้ขึ้นอยู่กับเขาแล้ว  เพียงแค่เขาสั่งคำเดียวทหารพวกนี้ก็ต้องออกไปสู้ศึกและอาจตายในสนามรบ  ไคสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าให้กับตนเองอีกครั้ง  หมับ!!  ไคก้มลงมองมือของตนเอง  ดีโอกุมมือไคไว้ก่อนเงยหน้าขึ้นคลี่ยิ้มให้

 

 

ไคกระชับมือตนเองกับมือของดีโอเอาไว้แน่นก่อนพากันก้าวเดินออกไป  องค์ชายอู๋ฟานหันมามองแล้วพาทหารทั้งหมดโค้งทำความเคารพแก่ผู้เป็นราชา  ไคละมือจากดีโอทั้งๆ ที่อยากกุมมือนั่นต่อไปอีกให้นานแสนนาน  ไคหันกลับไปมองดีโออีกครั้งก่อนหันไปมองกองทัพด้านหน้า  มือหนาชักดาบออกแล้วตวัดไปในอากาศ  เคลื่อนทัพ   ทหารพาม้ามาตรงหน้า  ไคกระโดดขึ้นม้าแล้วควบไปด้านหน้ากองทัพพร้อมกับองค์ชายอู๋ฟาน

 

 

* 50% *

 

 

ดีโอยืนมองส่งไคที่ขี่ม้าไกลพร้อมร้องไห้สะอื้นออกมา  แบคฮยอนเข้ามากอดไหล่ดีโอเอาไว้เพื่อปลอบ  ไม่ไกลออกไปองค์หญิงซอฮยอนยืนมองดีโอนิ่งก่อนเหลือบสายตาไปมองหน้าพระราชบิดาตน  เป็นดังที่คิดพระบิดากำลังจ้องมองคยองซูอยู่จริงๆ ด้วย  องค์หญิงซอฮยอนยกยิ้มพอใจก่อนหันหลังเดินจากมา  ตั้งแต่ได้ยาเสน่ห์มาจากผู้เฒ่าตนยังไม่มีโอกาสได้ใช้เลย  เพราะมีแต่เรื่องเข้ามาไม่หยุดหย่อน แต่ตอนนี้ ... คงถึงเวลาที่ต้องใช้มันแล้ว

 

 

กลางดึกคืนเดียวกัน ... พระตำหนักพระเจ้าอาคยูฮยอน ... องค์หญิงซอฮยอนที่กลับเข้ามาในพระตำหนักต้องชะงักกึกเมื่อเจอชายชุดดำห้าคนยืนอยู่  องค์หญิงซอฮยอนก้าวถอยหลังหมายกรีดร้องเรียกทหารหากแต่ริมฝีปากบางกลับถูกมือของใครคนหนึ่งปิดเอาไว้  องค์หญิงซอฮยอนที่กำลังหวาดกลัวหลับตาแน่นจนกระทั่ง ... มีเสียงนุ่มไพเราะที่น่าฟังกระซิบที่ข้างใบหู  อย่าเอ็ดไปองค์หญิงพวกข้าไม่ใช่คนร้าย  พวกข้าคืมิตรสหายของบิดาท่าน  

 

 

พวกท่าน ... ปล่อยบุตรีข้าซะเถอะ   เสียงทุ้มที่ดังขึ้นพร้อมร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาทำให้ชายชุดดำทั้งหมดหันไปมอง  มือที่ปิดปากองค์หญิงซอฮยอนถูกผลักออกพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งตรงไปเกาะแขนบิดา  ร่างในชุดดำค่อยๆ ยกมือขึ้นเปิดผ้าปิดหน้าออก  ดวงตาคมหวานทอดมองคนตรงหน้านิ่ง  เป็นเกียรติที่ได้พบพระเจ้าอาคยูฮยอน    ข้าคือองค์ชายแห่งคีรัมนามแห่งข้าคือลูฮาน  ข้ามาเพื่อขอรับบรรณาการที่ท่านจะมอบให้กับพระบิดาข้า

 

 

พระเจ้าอาคยูฮยอนหันไปมองบุตรีตนก่อนหันไปบอกองครักษ์คนสนิท  พาองค์หญิงออกไปก่อน  ข้าจะคุยธุระกับสหายข้าเสียหน่อย   ซอฮยอนถูกมาออกมาอย่างมึนงง  องค์หญิงซอฮยอนทรุดกายลงนั่งบนฟูกอย่างหมดแรง  มือบางยกขึ้นทาบไว้ที่หน้าอกตน  ดวงตาหวานส่ายไปมาอย่างใช้ความคิด  ไม่จริงน่าเมื่อกี่พวกนั้นบอกว่ามาจากคีรัม ... คีรัม??? ถ้าจำไม่ผิดคีรัมคือเมืองที่กำลังจะมีศึกกับเรานี่  ถ้างั้น ... พระบิดาก็ ... ไม่จริง ...

 

 

ภายในห้องโถง ... พระเจ้าอาคยูฮยอนและองค์ชายลูฮานนั่งอยู่คนละฟากของโต๊ะ  องค์ชายลูฮานโบกมือเบาๆ องครักษ์ที่ติดตามก็ถอยห่างออกไปอย่างรู้งาน  ว่ายังไงหละพระเจ้าอา  ตอนนี้ราชาจงอินก็ออกนำทัพไปแล้ว  องค์ชายอู๋ฟานแม่ทัพใหญ่ผู้เก่งกล้าก็ไม่อยู่  ทหารนายกองส่วนใหญ่ก็แทบไม่เหลือในวังหลวง  หวังว่านั่นคงทำให้ท่านทำงานได้ง่ายขึ้นในการส่งมอบของบรรณาการให้กับพระบิดาของข้า

 

 

พระเจ้าอาคยูฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาคมมองสบกับอีกคนไม่มีแววหวั่นไหวแต่ประการใด  องค์ชายอย่าได้กังวล  เพราะเมื่อใดที่บรรณาการไปถึงมือของราชาแห่งคีรัม  เมื่อนั้นคีรัมจะถือชัยเหนือซูซาไปกว่าครึ่ง  ว่าแต่พวกท่านคงไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับข้าหรอกนะ  บัลลังก์ของซูซาต้องเป็นของข้าหลังท่านยึดซูซาได้   องค์ชายลูฮานหัวเราะออกมาเบาๆ แน่นอน ... เมื่อใดที่เราได้ชัยเหนือซูซา  เมื่อนั้นคนที่จะได้นั่งบัลลังก์ทองก็คือท่าน

 

 

อย่าได้ห่วงเลยข้าไม่ผิดคำพูดแน่นอน  เพราะฉะนั้นวันนี้องค์ชายกลับไปก่อนเถอะ  อีกไม่นานเครื่องบรรณาการชั้นยอดที่ข้าบอกจะถูกส่งถึงมือพระบิดาทันที...เมื่อทัพหลวงแห่งคีรัมมาถึง   องค์ชายลูฮานหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมลุกขึ้นยืน  งั้นข้าจะกลับไปรอที่กองทัพ  อีกห้าวันหวังว่าบรรณาการของท่านจะส่งถึงมือเราดังที่ท่านว่า   พระเจ้าอาคยูฮยอนยืนมองส่งชายชุดดำกระโดดข้ามกำแพงไปอย่างคล่องแคล้ว 

 

 

พระเจ้าอาคยูฮยอนหรี่ตาลงก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมา  ฮวางซื่อเถา   หนึ่งในองครักษ์คนสนิทของพระเจ้าอาคยูฮยอนก้าวออกมาคุกเข่าลงตรงหน้า เอาตัวองค์ชายรัชทายาทจงแดและองค์ชายซิวหมินส่งไปให้คีรัม  บอกว่านี่คือบรรณาการจากข้าตามที่ได้ตกลงกันไว้  ส่วนมเหสีคยองซูข้าจะเป็นคนจัดการเอง  อยากรู้นักถ้าเห็นเด็กสองคนนี่ถูกมัดไว้อยู่หน้ากองทัพของคีรัมแล้วพวกมันจะทำยังไง หึ หึ หึ

 

 

เมื่อได้รับคำสั่งซื่อเถานำชายชุดดำฝีมือดีกว่าสิบคนทะยานข้ามกำแพงเข้าไปในพระตำหนักองค์ชายอู๋ฟานอย่างรวดเร็ว  มือหนาโบกเบาๆ แบ่งคนออกเป็นสองกลุ่ม  กลุ่มหนึ่งคอยดูต้นทางส่วนตนและคนอีกกลุ่มก็บุกเข้าห้องพักขององค์ชายน้อยซิวหมิน  ซึบ!!  เสียงดังซวบซาบทำให้องค์ชายน้อยงัวเงียลุกขึ้น  มือเล็กยกขึ้นขยี้ตนตนเองเบาๆ ซองยีเหรอ   องค์ชายซิวหมินเอ่ยเรียกเพราะคิดว่านั่นคือนางกำนัลคนสนิทของตน  แต่ ....

 

 

ฮื้อออออ   องค์ชายซิวหมินดิ้นขลุกขลักเมื่อถูกมือหนาใช้ผ้าเปียกๆ ชื้นๆ ปิดปากเอาไว้  ไม่นานร่างเล็กก็หมดสติแน่นิ่งไป  พวกเจ้าเอาตัวองค์ชายซิวหมินไปก่อน  ข้ากับคนที่เหลือจะไปที่ตำหนักองค์ชายรัชทายาทก่อน  กลับไปแล้วเตรียมการเดินทางให้พร้อม  เราจะออกเดินทางทันทีที่ข้ากลับไปถึง ซื่อเถาสั่งคนของตนพร้อมเตรียมตัวไปยังตำหนักองค์ชายรัชทายาทจงแดต่อ  หากแต่ ...

 

 

ซื่อเถาชะงักกึกเมื่อเห็นเงาคนเดินเข้ามา  ร่างสูงรีบโบกมือเป็นสัญญาณให้คนของตนหาที่หลบซ่อน  พวกเจ้าไม่ต้องตามหรอกข้าจะแวะไปดูองค์ชายซิวหมินเสียหน่อย  เห็นว่าเมื่อเย็นร้องไห้ยกใหญ่จะตามองค์ชายเซฮุนไปด้วยให้ได้  ท่านแบคฮยอนก็มัวแต่ยุ่งๆ กับเรื่องไปทัพขององค์ชายอู๋ฟาน  เพราะฉะนั้นข้าว่าจะไปดูให้เสียหน่อยจะได้ช่วยแบ่งเบางานของพระชายาได้   ซื่อเถายืนนิ่งไปทันทีเมื่อเห็นร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้  ไม่นะ ... ซูโฮ

 

 

ซื่อเถาซุ่มดูอยู่เงียบๆ  รอจนพวกนางกำนัลโค้งลาแล้วล่าถอยออกไปจนหดม  เมื่อพ้นร่างของนางกำนัลซูโฮก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ  ไม่คิดเลยว่าการเป็นนางห้ามของบุคคลในระดับองค์ชายนี่จะยุ่งยากเสียขนาดนี้  ความเป็นส่วนตัวก็หายไปจนหมด  จะไปไหนมาไหนก็ต้องมีคนเดินตามจะหยิบจะจับอะไรเองก็ไม่ได้  ซูโฮถอนหายใจหนักๆ นึกถึงชีวิตคุณชายในจวนท่านอำมาตย์  แม้จะมีคนคอยติดตามบ้างแต่มันก็ยังพอมีเวลาส่วนตัวให้ได้หายใจ

 

 

คุณชายซูโฮเดินตรงไปตามถนนอิฐตรงไปยังห้องบรรทมขององค์ชายซิวหมิน  ซื่อเถาที่เห็นซูโฮเข้ามาใกล้โบกมือบอกคนของคนให้ล่าถอยไปก่อน  พอคนของตนออกไปจนหมดซื่อเถาก็ก้าวออกมา  ซูโฮตกใจมากแต่ทว่ายังไม่ทันได้กรีดร้องเงาดำก็พุ่งวูบเข้ามาหาอย่างรวดเร็วพร้อมปลอกดาบที่กระแทกเข้าที่ท้องอย่างจัง  ซูโฮทรุดฮวบลงกับพื้นร้องไม่ออกเพราะอาการจุก  ซูโฮพยายามเพ่งมองคนตรงหน้าแต่สุดท้ายสติที่มีก็ดับวูบลง

 

 

ซื่อเถายืนมองคนตรงหน้านิ่ง  ก่อนที่จะค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งข้างๆ ร่างบางที่นอนหมดสติอยู่  ซื่อเถาถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนก้มตัวลงช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วพาเข้าไปนอนภายในห้องขององค์ชายซิวหมิว  ข้างนอกกลางดึกหนาวมาก  ขืนปล่อยเจ้าไว้คงได้หนาวตายเป็นแน่  ข้าตอบแทนเจ้าแล้วนะซูโฮตอบแทนที่เจ้าเคยช่วยข้าไว้ไม่ให้หนาวตายเมื่อตอนเป็นเด็ก ... แต่ว่า  

 

 

ซื่อเถายกมือขึ้นเกลี่ยพวงแก้มนิ่มแผ่วเบา  ดวงตาคมทอแสงอ่อนลงไม่มีแววตาแข็งกร้าวดังเช่นที่ผ่านมา  เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้เจ้างามยิ่งกว่าเมื่อครั้งแรกที่ข้าและเจ้าได้พบกันเสียอีก  เจ้างามนัก  งามราวนางฟ้าก็ไม่ปาน  ข้า...อิจฉาองค์ชายเซฮุนเหลือเกิน  อา ... เพราะยังมีงานใหญ่รออยู่ทำให้ซื่อเถาละออกมาจากร่างเล็กที่นอนหมดสติอยู่  ซื่อเถาก้าวออกมาจากห้องและทะยานข้ามกำแพงติดตามคนของตนไปอย่างรวดเร็ว

 

 

พระตำหนักหลวง ... เรือนแยกอันเป็นพระตำหนักขององค์ชายรัชทายาท ... พระมารดา   องค์ชายรัชทายาทจงแดเอ่ยเรียกดีโอเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง พระมารดาจะให้กระหม่อมไปอยู่เป็นเพื่อนก็ได้นะ   ดีโอคลี่ยิ้มบางยกมือขึ้นลูบศีรษะของจงแดเบาๆ อย่างรักใคร่  อา...ถ้าเขากลับไปที่โลกโน้นกับไคจริงๆ..เขาคงคิดถึงจงแดมากแน่ๆ...แต่ว่า...ได้เวลาที่เขาควรเลือกสักทางเสียที  ไม่อย่างนั้นเขาคงทำร้ายคนที่เขารักไม่รู้จบ

 

 

แม่ไม่เป็นไรหรอกนะ  อา  นี่ก็ดึกเลยครึ่งคืนมาแล้วแม่ควรกลับเสียที  เพราะแม่ทีเดียวที่มารบกวนทำให้เจ้าไม่ได้นอนไปด้วย ดีโอว่าพลางขยับตัวลุกขึ้น  หมับ!!  ดีโอชะงักไปเมื่ออยู่ๆ องค์ชายรัชทายาทจงแดก็คว้าข้อมือของตนเอาไว้  ดวงตาคมขององค์ชายจงแดจ้องนิ่งไปที่ประตูห้องพร้อมมือหนาที่ยกขึ้นใช้นิ้วแตะริมฝีปากตนเป็นสัญญาณให้ดีโอเงียบเสียง  เงาร่างของทหารล้มลงทีละคน 

 

 

องค์ชายจงแดหันไปคว้าดาบขึ้นมาถือเอาไว้แล้วดันให้ดีโอไปหลบหลังตนทันที  ครืดประตูเปิดออกพร้อมชายชุดดำที่ก้าวเข้ามา  ซื่อเถาที่ใส่ชุดดำพร้อมผ้าปิดหน้าก้าวเข้ามาในพระตำหนัก  พวกเจ้าบังอาจนักรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน   ซื่อเถาหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนก้าวเข้าใกล้อีกก้าว รู้สิกระหม่อม  และรู้อีกด้วยว่าตอนนี้เหมาะสุดแล้วที่จะลงมือ  ราชาจงอินไม่อยู่  แถมราชองครักษ์ส่วนใหญ่และทหารคุ้มกันก็แทบไม่มีเหลือ

 

 

พวกเจ้าเลยคิดจะฆ่าข้างั้นสิ   องค์ชายจงแดเอ่ยสมองประมวลหาหนทางหนี  ซื่อเถาหัวเราะพลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ ไม่เลยองค์ชาย  กระหม่อมไม่ได้หวังจะสังหารพระองค์  เรากำลังจะส่งพระองค์ไปแดนไกลต่างหาก  ไปเป็นบรรณาการชั้นเลิศเพื่อแลกกับการได้นั่งบัลลังก์ทอง   ดีโอที่ถูกจงแดดันหลบอยู่ด้านหลังประเมินและคิดตามอย่างรวดเร็ว  ...บรรณาการ...แลกกับบัลลังก์ทอง...ไม่จริง...พระเจ้าอาคยูฮยอน...คีรัม...

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

เห็นมีคนสงสัยและไม่เข้าใจ ... มีอยู่ครั้งหนึ่งที่มีกองทัพบุกมามีผู้คนจำนวนมากและขงเบ้งเล็งเห็นแล้วว่าหากสู้กันซึ่งๆ หน้าก็คงแพ้  ขงเบ้งเลยออกอุบายเปิดประตูเมืองรับข้าศึก  ให้ชาวบ้านใช้ชีวิตตามปกติราวกับว่าเบื้องหน้าไม่มีทหารนับแสนมาประชิดติด  พอฝ่ายศัตรูพากองทหารบุกผ่านเข้าเมือง  ขงเบ้งก็ให้ทหารปิดเมือง  ทหารที่หลบซ่อนอยู่ก็ออกมาสู้  และขงเบ้งก็ได้ชัยไปในที่สุด

อีกเหตุการณ์คือ ... ขงเบ้งส่งทหารไปรบจนหมด  และต้องการจะถอยทัพอพยพคนที่เหลือ  แต่เพราะข้าศึกบุกมาประชิดอีกหนทำให้ขงเบ้งต้องหาอุบายเพื่อให้คนของตนมีเวลาในการฃ้นย้ายเสบียงและพาชาวบ้านหลบหนี  นั่นคือ  ขงเบ้งเสี่ยงตายขึ้นไปนั่งดีดพิณจิบน้ำชาบนเชิงกำแพงเมือง  แต่เพราะฝ่ายข้าศึกเคยโดนกลลวงนี้มาแล้วทำให้ไม่กล้าบุกเข้ามา  สุดท้ายคนของขงเบ้งก็หนีรอดและพาชาวบ้านส่วนใหญ่อพยพย้ายเมืองหนีไปได้สำเร็จ

** อันนี้ขออธิบายแบบคราวๆ นะคะ  ถ้าอยากรู้แบบจริงๆ จังๆ ต้องไปดูเรื่องสามก๊กเอา  รู้สึกจะเป็นช่วงขงเบ้งดีดพิณลวงสุมาอี้หรืออะไรนี่แหละ  หากคำว่าขงเบ้งดีดพิณ  หรืออุบายเมืองร้าง  ก็น่าจะหาเจอเหมือนกัน  ข้อมูลที่ให้หากผิดถูกประการใด  ใครมีข้อโต้แย้งหรือสามารถอธิบายได้เพิ่มเติมสามารถเสนอแนะหรือแนะนำได้นะคะ
 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #606 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 15:28
    งานเข้าแล้วไง จงอินอา
    #606
    0
  2. #539 bee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:03
    โด้เลือกแล้ว ว่าจะกลับกะไค

    แต่ดูท่าจะไม่ได้กลับไปง่ายๆซะแล้วอ่ะTT
    #539
    0
  3. #343 omoeme_fern (@fernjaa_hoo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 22:40
    กรี๊ส เลวร้าย เลวร้ายสุดๆนี่คยองกำลังจะโดนจับตัว
    จงแดกับซิวหมินก็ด้วย ทำไมพี่ลู่เป็นคนเลววะคะ
    ไม่เอานะว้อยแบบนี้ ฮื่ออ แล้วซื่อเถากับจื่อเทานี่คนเดียวกันมั้ยอ่าา
    อาเทาเป็นกบฎหรอ ทรยศหรอ ไม่นะ ฮื่อ 
    เลวร้ายจริงๆอะแหละ ทำไงดีๆๆๆ TTTTTTT
    #343
    0
  4. #256 NiceKyung (@nicekyung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 09:32
    อิเกียมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

    อิคนทรยศแผ่นดิน (>0<) #อิน
    #256
    0
  5. #226 「Choopa★Milk」 (@doublejoker96) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 22:32
    ซื่อเถาคือน้องของจื่อเทาสินะเกร้ดดดดดด
    ดันอยู่กันคนละฝ่ายแบบนี้จะเป็นไงนี่ -0-
    #226
    0
  6. #218 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 21:24
    อาเทากับซูโฮคืออะไรรรรร ><
    ย้ายข้างๆๆ เด๋วนี้เลยอาเทา!!
    จงแดแบบว่าซึ้งมาเลยอะ หนู 10 ขวบแต่โคตรเท่ห์อะ
    เป็นแผนที่ชั่วร้ายมากค่ะ บอกเลย เศร้าอ่ะ
    ขออย่าให้พวกร้ายๆทำอะำไรได้สำเร็จเลย
    #218
    0
  7. #217 suzakea (@suzakea) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 20:46
    สับสนกับจื่อเทา แล้วก็ ซื่อเทา นิดหน่อยนะ หุๆๆ จงแดหนู 10 ขวบแต่ก็พยายามปกป้องมารดาของตัวเองอ่ะ เก่งมากๆ ปรบมือๆ หุๆๆ
    ไคไม่อยู่ก็รีบลงมือเลยเชียวนะ ท่านอา จะเป็นไงต่อเนี่ย ????
    #217
    0
  8. #211 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 05:48
    เถาๆ ไปรับใช้คยูทำไม!!!
    #211
    0
  9. #210 mr head (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 03:38
    ซื่อเถาเป็นน้องจื่อเทาป่ะ

    แล้วซื่อเถาหลงรักซูโฮรึ

    ยังไงกันเนี่ย
    #210
    0
  10. #208 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 00:34
    เฮ้ยเดี๋ยวๆ ซื่อเถากะพระสนมจื่อเทานี่คนเดียวกันปะ? หรือคนละคน? เอ๊ะยังไง?
    เอาแล่วๆๆ ลู่ไม่น่าอยู่ฝั่งคีรัมเลยให้ตายเหอะ
    แล้วนี่โด้รักไคมากกว่าราชาจงอินจริงๆอ่อ พูดงี้เค้าสงสารราชาจงอินนะ (ได้ข่าวตอนก่อนๆบอกสงสารไค -*-)
    ไม่อยากให้โด้กลับอนาคตเลยอะเฮ้อออ จงแดก็อยู่นะโด้คิดดีๆ ลูกทั้งคนเลยนะ
    อยากให้ไคกะราชาจงอินรวมร่างกันจริงๆ คือถึงไคจะเป็นจงอินในอีกภพแต่มันก็ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนละคนกันอะนะ
    อยากรู้จังว่าตอนจบจะเป็นยังไง เดาไรท์ไม่ถูกเลยอะ นี่ก็นั่งลุ้นฮุนฮานอีก เดาไม่ออกเลยว่าจะออกมาแนวไหน 555
    #208
    0
  11. #206 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 22:05
    อ๊ากกกกกก ทำงัยล่ะทีนี้ โอ๊ยคยูนี่ชักสึกเข้าบ้านจิงๆ จิตใตทำด้วยอะรัยไม่สนใจบ้านเมืองหรือยังงัย
    เห็นแต่ความเป็นใหญ่ของตนเอง เห็นแก่ตัวชะมัด
    #206
    0
  12. #202 mr head (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 16:22
    ความโรแมนติกในศึกสงครามนี่มันดีจริงๆ TTvTT

    ดีโอรักไคแล้วจริงๆใช่มั้ย TTTTvTTTT



    ไรท์เตอร์คงเป็นคนที่อ่านประวัติศาสตร์มาเยอะใช่ไหมคะ

    ชอบมากเลย เราว่าฟิคแบบนี้มันดีมากเลยนะ

    มันไม่ได้ให้ความสุขทางอารมณ์อย่างเดียว

    แต่มันให้ความรู้กับสมองด้วย

    อ่านแล้วได้แนวคิดเก็บไว้ใช้เยอะเลยค่ะ ^v^
    #202
    0
  13. #201 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 12:41
    50%
    กัม กัมมีแผนไรอ่ะ บอกกันมั่งดิๆๆ
    อืมมม จะศึกษาบ่อโคลนไป...เอ่อ ทำไม?
    แล้วสภาพก่อนและหลังศึก...คือ มันจะเกี่ยวโยงอะไรกันเหรอ
    คือตรงสภาพก่อนหลังยังพอเข้าใจ แต่แกจะเอาทิศทางลมไปเพื่ออะไร? หา หา???
    กลยุทธ์ศึกขงเบ้ง ปิดประตูตีแมว...ง่ะ เรื่องอะไรแบบนี้คือเราไม่มีความรู้ในหัวเลย
    รอไรท์มาเฉลย งืมๆๆๆ คิดเองก็คิดไม่ออกอยู่ดี
    #201
    0
  14. #199 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 16:32
    ลู่ฮสนมาแล้วแถมยังเป็นองค์ชายอีกด้วย แล้วมารับอะรัยจ้องมาเอาตัวใครสักคนแน่ๆเลยอ่า
    #199
    0
  15. #193 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 10:23
    เสี่ยวลู่!!!! ริอาจเป็นศัตรูกับคนเล็กของมี๊เหรอค่ะ เดี๋ยวจับตีเลยนี่!!! บรรณากงณาการอะไร ส่งอะไรให้พ่อค่ะ ไม่มีนะ ถ้าจะส่งก็ส่งตัวเองนั่นแหละมาเป็นชายาคนเล็กของเราเลย ส่วนของกำนัลพ่อก็ส่งองค์หญิงแฝดนั่นแหละไปให้ค่ะ เหมาะสมมากกกกกกกกก~~~ #แล้วพี่ลีดล่ะ #เดี๋ยวเทาก็มา
    #193
    0
  16. #191 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 10:03
    ว๊ากกกกก ลู่ออกแล้ว แหม่แต่ดันไปอยู่ข้างคยูกี้ซะงั้น งื้อออ จับลู่มาเป็นบรรณาการให้ฮุนแทนได้มั๊ยเนี่ย
    เธอไม่มีทางชนะซูซาหรอกนะ ชิชิ
    ว่าแต่ใช่ลู่รึเปล่าที่ตอนก่อนหน้านี้โด้บอกว่าซูซาเกือบจะชนะแล้วแต่มีใครคนหนึ่งปรากฎตัว
    ไรท์มีปมมาอีกแล้วสินะ 5555
    Fighting Writer!!
    #191
    0