SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 13 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 พ.ย. 56

                                

****************************************************************************************

 

                                             

ไคนิ่งไปใช้ความคิด  ทางน้ำก็ลำบาก  ทางบกก็ช้า  แต่ประชาชนกำลังลำบากและหากช้ามากก็ไม่ได้  แล้วเขาควรหาทางออกให้กับเรื่องนี้ยังไงดี ...

                     

 

ไคถอนหายใจออกมาอีกเฮือก  หากข้าจะให้เสี่ยงเดินทางทางน้ำหละ   อำมาตย์ซ้ายก้าวออกมาทันที  อำมาตย์ขวาหันไปมองพลางเอ่ยแขวะอีกฝ่าย  ท่านอำมาตย์ซ้ายจะค้านข้าและสนับสนุนให้เดินทางทางน้ำสินะ  เสนอทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเสี่ยง  ที่ท่านหมายเสนอทางนี้เพียงเพราะเห็นข้าเอ่ยค้านฝ่าบาทหรือไร  คำพูดของอำมาตย์ขวาทำให้ไครู้ว่าตลอดมาทั้งสองฝ่ายไม่ได้ลงรอยกันนัก  โชคดีที่รู้อยู่ก่อนแล้วไม่งั้นเขาคงสับสนจนทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ

 

                                                

อำมาตย์ซ้ายถอนหายใจพลางหลับตาลง  มิได้ท่านอำมาตย์ขวา  ที่ข้าออกมาเพราะอยากค้านฝ่าบาทและยืนยันความคิดท่าน   เสียงพูดซุบซิบอื้ออึ้งดังขึ้นทั่วท้องพระโรงทันที  ไคต้องยกมือขึ้นห้ามเสียงจึงเงียบลง  ไคคลี่ยิ้มน้อยๆ ก่อนพยักหน้ารับให้อำมาตย์ซ้ายเสนอความเห็นได้ ที่อำมาตย์ขวาพูดมานั่นถูกต้องกระหม่อม  การเดินทางทางน้ำใช้เวลาสั้นและการดักปล้นมีอยู่ตลอดเวลา  หากส่งเร็วแต่ไม่อาจไปถึงมันก็ไม่ต่างกัน

 

 

อำมาตย์ขวามองหน้าอำมาตย์ซ้ายอย่างอึ้งๆ  คนทีคอยค้านเขาทุกเรื่อง  คนที่มีความเห็นไม่เคยตรงกัน  กำลังสนับสนุนความคิดเขา  เกิดอะไรขึ้นกันแน่  เกิดอะไรขึ้นกับตัวท่านอำมาตย์ซ้ายกัน ... แล้วท่านมีข้อเสนออื่นไหม  หรือมีความคิดเห็นอื่นหรือเปล่า   ไคเอ่ยถามริมฝีปากหนายังคงยิ้มน้อยๆ กระหม่อมมีจวนอยู่ที่นั้นใกล้กับชายแดน  หากเราขนเสบียงไปอาจล้าช้า  แต่หากซื้อโดยตรงจากชายแดนกระหม่อมว่าน่าจะเร็วกว่า

 

 

ยังไงกันท่านอำมาตย์  กว่าเราจะขนเงินทองไปถึงก็เสียเวลาพอๆ กัน  ซ้ำอาจถูกปล้นกลางทางด้วย   หนึ่งในเสนาเอ่ยขึ้น  เหล่าขุนนางหันไปพูดคุยอื้ออึ้งกันอีกครั้ง  อำมาตย์ขวาประเมินความคิดอำมาตย์ซ้ายก่อนที่จะเอ่ยออกมา  ท่านกำลังจะเสนอให้ใช้เงินของท่านเพื่อซื้อเสบียงแจกจ่ายประชาชนอย่างนั้นรึ   อำมาตย์ซ้ายพยักหน้ารับเบาๆ  ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นมองสบตากับไค

 

 

กระหม่อมไม่เพียงแค่ยอมมอบเงินทองให้  แต่ยังยอมมอบจวนนั่นให้เป็นที่พักของราษฎรอีกด้วย   คำตอบของอำมาตย์ซ้ายสร้างความงุนงงให้กับเสนาอำมาตย์ทุกคน  อำมาตย์ขวาจ้องมองอำมาตย์ซ้ายนิ่ง  คิดว่าคนๆ นี้กำลังเสนอเงินทองเพื่อเอาหน้าก็ไม่ใช่  หรือคนๆ นี้คิดจะหักหน้าเขาโดยใช้การเสียสละของตนเพื่อเอาใจฝ่าบาท  เมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครค้านตนอำมาตย์ซ้ายจึงพูดต่อ หากพระองค์ทรงอนุญาตกระหม่อมจะส่งม้าเร็วไปทันที

 

 

ม้าเร็วเดินทางเพียงคนเดียวสองวันก็ถึง  อีกสามวันจัดหาซื้อเสบียง  ไม่เกินเจ็ดวันน่าจะแจกจ่ายได้  ไม่เร็วเท่าเรือแต่ก็ไม่ช้าเท่าการขนส่งโดยตรง  มันเป็นผลดีต่อประชาชนอีกด้วย   ไคนิ่งไปก่อนหันมองไปทั่วห้องประชุม  มีใครเสนอความเห็นที่ดีกว่านี้อีกไหม   เมื่อไร้เสียงคัดค้านหรือความเห็นอื่นไคก็ตกลงให้อำมาตย์ซ้ายทำตามที่ตนเองต้องการ  อำมาตย์ซ้ายค้อมกายคำนับพร้อมกับเหล่าเสนาเมื่อไคเดินออกไปจากท้องพระโรง

 

 

ท่านอำมาตย์ซ้าย   อำมาตย์ขวาเอ่ยเรียกอีกฝ่าย  เหล่าเสนาต่างหันมาสนใจกับสองขั้วอำนาจที่ไม่ถูกกันและคอยขัดกันตลอดเวลาอย่างสนใจ  เหตุใดท่านจึงไม่ค้านข้าเรื่องการขนส่งทางเรือ  มันผิดวิสัยท่านจริงๆ    อำมาตย์ซ้ายหัวเราะออกมาพลางเดินเข้าไปใกล้อำมาตย์ขวา  อู๋เสียน   อำมาตย์ซ้ายเอ่ยชื่ของอำมาตย์ขวาตรงๆ ดวงตาที่ผ่านโลกและคอยแสดงความเป็นปฎิบักษ์อ่อนลงจนอีกฝ่ายได้แต่งุนงง

 

 

อู๋เสียนเอ๋ย  ข้าก็แก่แล้ว  ไม่รู้ว่าจะตั้งตัวค้านเจ้าเพื่อยึดอำนาจในราชสำนักไปเพื่ออะไร  อีกอย่างความคิดเจ้าก็ถูกต้องดังนั้นมีเหตุผลอะไรที่ข้าจะไม่เห็นด้วย  อู๋เสียนที่ผ่านมาข้าอาจทำตัวแย่ๆ  และไม่เห็นแก่ราชษฎร์เอาแต่ค้านเจ้าและเจ้าก็คอยแต่จะค้านข้า  แต่ว่านะ ... นับแต่นี้ข้าจะทำเพื่อแผ่นดินและราษฎร์นั่นคือหน้าที่ของอำมาตย์เช่นข้า  และเจ้าเองก็เช่นกันหรือเจ้าจะปฎิเสธหละ

 

 

หึ   อำมาตย์ขวาอู๋เสียนหัวเราะออกมาเบาๆ พลางเอียงคอมองหน้าอีกคน  อะไรทำให้ตาเฒ่าหัวดื้อเช่นท่านคิดอะไรแบบนี้ได้กันนะ  แต่เอาเถอะข้าจะพักรบด้วยเพื่อประชาชน  เพราะนั้นคือความคิดข้ามาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว  ว่าแต่เจ้าเสนอเงินทองมากมายขนาดนั้นเจ้าไม่เสียดายหรือยังไง   อำมาตย์ซ้ายส่ายหน้าไปมาน้อยๆ เงินข้าก็ได้มาจากภาษีราษฎร์และมันถึงเวลาแล้วที่ข้าควรตอบแทนพวกเขา  โดยการช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ

 

 

หึ อำมาตย์ขวาเดินเข้ามาหาอำมาตย์ซ้ายอีกก้าว  ดวงตาคมที่ผ่านโลกมามากบัดนี้ไม่ได้ฉายแววแห่งความเป็นศัตรูดังที่ผ่านมา  อำมาตย์ขวาคลี่ยิ้มบาง ไม่ใช่แค่เจ้าที่มีจวนอยู่ต่างเมือง  เพราะเขตนั้นก่อนหน้านี้มาอากาศที่ดีและมีดอกไม้หลากสีเหมาะแก่การพักผ่อนข้าจึงได้ซื้อที่และเก็บของใช้จำเป็นเอาไว้บางส่วนเพื่อยามฉุกเฉินในเมืองหลวงข้าจะได้พอหลบไปพักได้  ข้าเพียงแค่อยากจะบอกว่าหากเจ้าขาดเหลืออะไรข้ายินดีช่วยเสมอ

 

 

พระตำหนักหลวง ... เหลือเชื่อ  เหลือเชื่อจริงๆ ที่สองอำมาตย์เฒ่าที่คอยกัดกันทุกการประชุมจะมีความเห็นตรงกัน  ขนาดข้าพยายามขอร้องอำมาตย์ขวาแทบตายเขายังไม่คิดฟังข้ายอมอ่อนข้อให้กันเลย  นี่เรื่องแปลกในรอบปีเลยนะเนี่ย   องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางนั่นกระพริบตาปริบๆ อย่างไม่เชื่อ  ไคหัวเราะออกมาเบาๆ ก็เคยบอกแล้วไงมันฝั่งอยู่ในจิตวิญญาณของข้าราชการทุกคนนั่นแหละ  ความคิดเพื่อชาติและแผ่นดินหน่ะ

 

 

เพียงแต่ตลอดมาไม่เคยมีใครกล่าวย้ำเตือนให้พวกเขาได้เข้าใจและตระหนักถึงมันก็เท่านั้นเอง   องค์ชายอู๋ฟานหันมองหน้าไคอย่างพินิจ  แล้วทำไมต้องอำมาตย์ซ้าย  ไม่ใช่อำมาตย์ขวา   ไคหัวเราะออกมาอีกหน  อำมาตย์ขวามีชื่อว่าอู๋เสียนเขาเป็นพี่ชายของพระสนมฮยอกแจแม่ของท่านใช่ไหม   องค์ชายอู๋ฟานนิ่งไปก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมา เจ้ารู้ว่าท่านลุงข้าภักดีอยู่แล้ว  และเขาเลือกข้ากับราชาจงอินแน่นอน  แต่อำมาตย์ซ้ายไม่ใช่

 

 

ไคยิ้มออกมาพร้อมพยักหน้ารับ  ตอนนี้ทั้งราชสำนักกำลังพูดถึงคนทั้งสอง  การสามัคคีของพวกเขาจะสานสัมพันธ์ของราชสำนักให้แข็งแกร่งขึ้นไปอีก  หากพวกเขายึดความถูกต้องมากกว่าอำนาจ  คราวนี้ต่อให้พระเจ้าอาคยูฮยอนได้ขึ้นครองบัลลังก์เขาก็จะไม่มีสิทธิ์คิดทำอะไรตามอำเภอใจ  องค์ชายรัชทายาทจงแดและดีโอก็จะปลอดภัย   ไคว่าพลางหันมองออกไปทางด้านพระตำหนักของมเหสี

 

 

องค์ชายอู๋ฟานมองเสี้ยวหน้าของไคนิ่ง  มันทำให้นึกถึงคำพูดของแบคฮยอนขึ้นมา  ...บางทีราชาจงอินกับกษัตริย์อินฮวางอาจเป็นคนละคนกัน...และบางทีคนที่วางรากฐานการปกครอง  การค้าและการทหารให้กับพวกเราลูกหลานในอนาคตอาจเป็น...ไค...  ก่อนหน้านี้เขาอาจไม่เชื่อที่แบคฮยอนพูด  แต่หลังการว่าราชการมาหลายครั้ง  และการคลี่คลายปัญหา  การผูกใจของเหล่าเสนาอำมาตย์มันทำให้องค์ชายอู๋ฟานต้องกลับมาคิดใหม่

 

 

แบคฮยอนบางทีเจ้าอาจพูดถูก  กษัตริย์อินฮวางในยุคของเจ้าอาจไม่ใช่จงอิน  อา  ... ข้ารู้ว่าผิดต่อเจ้านะจงอิน  แต่ข้าก็ต้องยอมรับ  ทั้งการมองปัญหาและการคลี่คลาย  กลในการชักจูงคน  เล่ห์เหลี่ยมในการปกครอง  เขามีเหนือเจ้าทุกอย่าง ... และข้ารู้ว่าเจ้าคงโกรธข้ามากแน่ๆ  หากข้าจะบอกว่า ... ข้ารู้สึกว่าเขามีความเป็นราชาเป็นผู้นำมากกว่าเจ้า ... ข้าขอโทษนะจงอินแต่ข้าคิดแบบนั้นจริงๆ เขาแสดงให้ข้าได้เห็นแบบนั้นจริงๆ

 

 

* 50% *

 

 

 

พระตำหนักหลวง ... ตำหนักมเหสี ... ไคยกมือห้ามคนที่เดินติดตามมาให้หยุดทิ้งระยะห่างจากตน  ไคก้าวเข้าไปในพระตำหนักเห็นเด็กชายวัยสิบขวบสองคนกำลังนั่งอ่านหนังสือโดยด้านหน้ามีพระอาจารย์คอยควบคุมสอนสั่ง  ไคคลี่ยิ้มบางอีกคนคือองค์ชายรัชทายาทจงแด  ส่วนอีกคนไม่บอกก็พอจะเดาได้  หน้าตากลมๆ น่ารักแบบนั้นต้องเป็นลูกของแบคฮยอนกับองค์ชายอู๋ฟานแน่ๆ

 

 

ไคเลื่อนสายตามองออกไป  ไม่ไกลกันนักดีโอกับแบคฮยอนกำลังนั่งมองลูกของตนเรียนหนังสือกันอยู่  ทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันเพียงแค่นั่งมองเด็กน้อยทั้งสองเรียนเท่านั้น  ไคจับจ้องที่ใบหน้าของดีโอ  วันนี้ดีโอดูสดใสขึ้น  ริมฝีปากบางมีรอยยิ้มน้อยๆ แต้มเอาไว้  ไม่ต้องบอกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่เรียกรอยยิ้มของดีโอออกมาได้คือใคร  องค์ชายจงแดสินะ  อา  คิดไม่ผิดเลยที่ยอมให้องค์ชายจงแดมาเรียนที่พระตำหนักนี้

 

 

ไคยืนมองทุกคนอยู่อย่างเงียบๆ  ภาพของตนเองที่กำลังเรียนอยู่กับอาจารย์ในห้องของคฤหาสน์ตระกูลคิมปรากฎซ้อนทับขึ้นมา  ตอนเป็นเด็กเพราะเขามีภาระหน้าที่ในการสืบทอดตระกูลทำให้เขาต้องเรียนด้วยและฝึกมารยาทในการเข้าสังคมไปด้วย  ทำให้หลายครั้งที่เขาแทบเรียนไม่ทันเพื่อน  ต้องมีครูสอนพิเศษมาช่วยสอนให้เสมอ  และก็นับว่าเป็นโชคดีที่เขามีสมองดีกว่าเด็กทั่วๆ ไป  เพียงไม่นานเขาก็เรียนทันและออกจะนำหน้าเพื่อนเสียด้วยซ้ำ

 

 

ไคคลี่ยิ้มบางก่อนเดินเข้าไปหา  พระอาจารย์รีบลุกขึ้นโค้งให้กับไค  ทำให้องค์ชายน้อยทั้งสองหันไปมองและลุกขึ้นโค้งทำความเคารพตาม  ดีโอและแบคฮยอนเองก็รีบลุกขึ้นเมื่อได้เห็นแต่ไคโบกมือน้อยๆ บอกให้ทุกคนทำตัวตามสบาย  ไคเดินไปนั่งเบื้องหน้าองค์ชายน้อยทั้งสอง  เป็นยังไงบ้างพระอาจารย์พวกเขาเรียนก้าวหน้าไปมากไหม ไคเอ่ยถามพลางหันไปมองหน้าพระอาจารย์  องค์ชายทั้งสองขยันเรียนและเชื่อฟังเป็นอย่างดีกระหม่อม

 

 

ไคเปิดหนังสือตรงหน้าดูผ่านๆ  ตั้งแต่วันแรกที่ข้ามมาภพนี้มันช่างแปลกสำหรับไค  เพราะขนาดตัวหนังสือที่เขาไม่เคยได้เห็นเพียงแค่ไล่สายตาผ่านเขากลับอ่านมันออกเสียทุกตัว  เหมือนกับว่าเขาเป็นคนในยุคนี้และเคยศึกษาเล่าเรียนมาแล้วเป็นอย่างดี  ไคนิ่งไปนิดสายตาคมจับจ้องที่ตัวหนังสือ ...หรือบางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่เขาได้ข้ามภพมาที่นี่ ... มาเพื่อเป็นตัวแทนของใครบางคน ... ราชาจงอิน

 

 

ฝ่าบาท   ดีโอเดินเข้ามาหาและนั่งลงข้างๆ  มือบางแตะที่แขนแกร่งเบาๆ พร้อมสายตาที่แสดงความเป็นห่วง  หากทรงเหนื่อยไปพักเถอะ  องค์ชายจงแดผม  เอ่อ  ข้ากับแบคฮยอนและพระอาจารย์จะช่วยกันดูแลเอง ไคหันมองสบตากับดีโอ  แววตาเอื้ออาทรที่มอบให้มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีใจเลยแม้แต่น้อย  เพราะหากไม่ใช่เพราะการจากไปของราชาจงอิน  คนที่ได้รับความอาทรห่วงใยนี้ก็คงไม่ใช่ตน

 

 

ไคพยักหน้ารับน้อยๆ แววตาเศร้าทำให้ดีโอชะงักไป  เขา...ทำให้ไคต้องเสียใจอีกแล้วใช่ไหม...ตอนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรมันช่างเหมือนมีกำแพงหนามากางกั้นระหว่างเขากับไค  แม้แต่จะมองหน้ากันตรงๆ เหมือนเมื่อก่อนยังทำไม่ได้  แบคฮยอนที่เป็นคนช่างสังเกตรีบเข้ามาหาคนทั้งสองเพื่อหยุดบรรยากาศชวนอึดอัดที่กำลังเกิดขึ้น  ฝ่าบาทเสด็จมานี่ไม่มาเพียงเพื่อดูองค์ชายศึกษาเท่านั้นใช่ไหม

 

 

ไคละสายตาจากดีโอก่อนหันไปมองหน้าแบคฮยอน  รู้สึกอยากขอบใจแบคฮยอนเหลือเกินที่ช่วยทำให้เขาและดีโอไม่ต้องรู้สึกลำบากใจกันไปมากกว่านี้  ไคคลี่ยิ้มบางเมื่อเห็นแบคฮยอนชี้ไม้ชี้มือไปที่มหาดเล็กที่ติดตามไคมาด้วย  ไคหันไปถามพระอาจารย์อีกครั้ง  พวกเด็กๆ เรียนกันมานานแล้วหรือยัง   อาจารย์โค้งรับก่อนเอ่ยตอบ ประมาณสองชั่วยามได้แล้วกระหม่อม (ประมาณ 4 ชั่วโมง)

 

 

ไคพยักหน้ารับก่อนหันไปพยักหน้าเรียกมหาดเล็กเข้ามา  องค์ชายน้อยทั้งสองหันมองหน้ากันและกันเมื่อเห็นลูกกลมๆ ที่ถูกพันด้วยผ้าหลากสีสันดูสวยงามที่มหาดเล็กส่งให้  ไคยกยิ้มอย่างเอ็นดูกับสีหน้างงๆ ปนสงสัยขององค์ชายทั้งสอง นั่นเรียกว่าบอล  อา  ตอนนี้ต้องเรียกว่าซู่จวีสินะ  มันเป็นกีฬายอดนิยมของจีนเลย  อีกหน่อยมันจะถูกเล่นอย่างแพร่หลาย  พวกเจ้าก็เรียนกันมานานแล้วเพราะงั้นข้าว่าไปพักผ่อนสมองกันสักหน่อยจะดีกว่า

 

 

ไคเดินนำองค์ชายน้อยทั้งสองออกไปที่ลานกว้าง  มือหนาเดาะบอลสีสวยในมือเล่นเบาๆ  ไคสอนวิธีการเล่นโดยใช้เท้าให้กับองค์ชายน้อยทั้งสองดู  เพียงไม่นานองค์ชายทั้งสองก็เล่นเป็นและเริ่มที่จะสนุกกับมัน  เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานทำให้องค์ชายอู๋ฟานที่เดินเข้ามาพร้อมองค์ชายเซฮุนต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย  นั่นพวกเขาทำอะไรกัน   องค์ชายอู๋ฟานเดินเข้าไปยืนข้างๆ แบคฮยอนพร้อมเอ่ยถาม

 

 

กำลังเล่นเตะบอลกันอยู่  อา  ตอนนี้ดูเหมือนองค์ชายทั้งสองกำลังทำให้ฝ่าบาทของเราจนมุมแล้วหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า   แบคฮยอนว่าพลางหัวเราะชอบใจ  เพราะจากที่เล่นไม่เป็นตอนนี้ดูเหมือนจงแดกับซิวหมินจะเก่งกว่าไคเสียแล้ว  ซ้ำยังเริ่มทำคะแนนนำไคขึ้นมาเรื่อยๆ อีกต่างหาก  บอลเหรอ  อันนั้นมันเป็นกีฬาจีนเรียกว่าซู่จวีไม่ใช่เรอะ องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางหันมองสบตากับแบคฮยอน อา นั่นก็ใช่  แต่ในโลกของผมพวกเราเรียกมันว่าบอล

 

 

อื่มมมม   องค์ชายอู๋ฟานทำท่าคิดมองคนทั้งสามเล่นกันไปหัวเราะกันไปก็ชักจะเริ่มคึกขึ้นมาบ้าง  จะเรียกอะไรก็ช่างเหอะ  ตอนนี้ข้าว่ามันชักน่าสนุกขึ้นมาแล้วสิ  อา ... ทู๊กกกคน  ข้าเล่นด้วย   องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางส่งดาบในมือตนให้กับแบคฮยอนและไม่ลืมลากหัวหน้าราชองค์รักษ์จงฮยอนและองค์ชายเซฮุนลงมาร่วมด้วย  การแบ่งฝ่ายเห็นได้อย่างชัดเจน  นั่นคือ  องค์ชายเซฮุน  องค์ชายรัชทายาทจงแดและองค์ชายซิวหมิน

 

 

ส่วนอีกฝ่ายก็ไค  องค์ชายอู๋ฟาน  และจงฮยอน  งานนี้เป็นการแบ่งฝ่ายผู้ใหญ่รังแกเด็กแบบชัดเจน  แต่ทว่า ... พอเล่นไปเล่นมาฝ่ายผู้ใหญ่ที่คิดรังแกเด็กกลับเป็นฝ่ายแพ้เสียนี่  องค์ชายทั้งสามร้องเฮพร้อมวิ่งไปตีมือกันและกันเมื่อฝ่ายตนทำคะแนนได้  องค์ชายอู๋ฟานเริ่มพาลใส่จงฮยอนเมื่อรับบอลพลาด  ดีโอและแบคฮยอนต่างพากันนั่งหัวเราะจนท้องแข็งกับความอันธพาลขององค์ชายอู๋ฟานที่แพ้แล้วแต่ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลยมาลงที่จงฮยอนแทน 

 

 

โอ้ยเหนื่อย ...   ไคว่าพลางนอนแผ่หลากางแขนกับพื้นอย่างหมดสภาพ  ข้างกายมีนางกำนัลช่วยพัดวีให้คลายร้อน  องค์ชายอู๋ฟานและจงฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ กับสภาพไคที่เห็น  เจ้าควรออกกำลังกายบ้างนะ  ดูอย่างพวกข้าสิ  แค่นี้เล็กน้อยมาก   องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางยักไหล่น้อยๆ ไคหัวเราะออกมาเบาๆ  อา  เมื่อก่อนก็ไม่ใช่แบบนี้นะ  แต่ตอนนี้ไม่ค่อยได้เล่นเพราะมีแต่งาน  งาน  งานแล้วก็งานนี่นา (หมายถึงงานที่บริษัทของไค)

 

 

ทูลฝ่าบาท   ไคผงกศีรษะขึ้นมอง  เมื่อมีมหาดเล็กวิ่งเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้า  อำมาตย์ฝ่ายขวาขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ   ดีโอหันไปโบกมือเป็นสัญญาณทันที  นางกำนัลพากันโค้งกายรับและรีบจัดห้องให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว  ไคนั่งอยู่ภายในห้องของดีโอ  ทางขวามีดีโอและองค์ชายจงแด  องค์ชายอู๋ฟานและแบคฮยอนนั่งอยู่  อีกด้านมีองค์ชายเซฮุนและองค์ชายซิวหมินพร้อมด้วยจงฮยอน 

 

 

อำมาตย์ขวาเข้ามาโค้งคำนับไคและเอ่ยถึงความประสงค์ในการเข้าเฝ้าของตนทันที  ทูลฝ่าบาทกระหม่อมจะมาขออาสานำคนไปควบคุมการซื้อเสบียงจากชายแดนด้วยตัวเอง  ด้วยอำมาตย์ซ้ายมีหน้าที่ในการควบคุมการสอบผู้ควบคุมเกลือที่จะมีอีกในไม่ช้าหากให้อำมาตย์ซ้ายไปควบคุมการซื้อเสบียงอีกเกรงว่านั่นจะหนักเกินไปสำหรับท่านอำมาตย์  ดังนั้นกระหม่อมจึงขออาสารับหน้าที่นี้ด้วยตนเอง

 

 

อีกอย่าง   อำมาตย์ขวาเหลือบมองสบตากับไค  ท่านอำมาตย์มีหนังสือยินยอมมอบทรัพย์สินในการใช้ซื้อเสบียงแล้ว  แต่เกรงว่าเพียงแค่นั้นอาจไม่พอประจวบกับที่กระหม่อมเองก็มีที่และทรัพย์สินบางส่วนที่อยู่ในเขตเมืองนั้นด้วย  หากเห็นว่าไม่เพียงพอประการใดกระหม่อมจะได้นำทรัพย์สินที่มีมาสมทบในการจัดหาซื้อเสบียงอีกแรง   ไคคลี่ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำกล่าวของอำมาตย์ขวา

 

 

องค์ชายอู๋ฟานหันมองหน้าไคก่อนที่จะยิ้มออกมา  ดวงตาคมหลับลงช้าๆ พลางนึกถึงราชาจงอินอนุชาของตนเอง  ...จงอินเจ้าเคยบอกว่าอยากสานราชสำนักให้มีความปรองดองและสามัคคี...แต่เจ้าก็ใช้เวลามานานหลายปีก็ยังไม่สำเร็จแต่เจ้าดูสิจงอิน...ไคก้าวขึ้นมาเป็นราชาแทนเจ้าเพียงไม่ถึงหนึ่งเดือนเขากลับสานใจของสองอำมาตย์ผู้กุมอำนาจแห่งราชสำนักได้แล้วหละนะ...จงอิน...เจ้าเลือกคนไม่ผิดจริงๆ

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

กีฬาเตะบอลในสมัยก่อนเกาหลีได้รับอิทธิพลมาจากจีน  เรียกว่ากีฬาซู่จวี  ข้อมูลคีย์หาได้จาก google ค่ะ

1 ชั่วยามเท่ากับ 2 ชั่วโมง / 1 ลี้เท่ากับประมาณ 500 เมตร / เปิดเน็ตดูเอาถ้าผิดถูกประการใดขอโทษด้วยนะคะ

 

ขอบคุณ sazukea สำหรับคำผิดค่ะ
ว่าตรวจสองรอบแล้วนะยังมีผิดอีก ... ช่วงนี้ท่าว่าเราคงจะเบลอจริงจัง ...


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #599 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 14:52
    เด็กพลังเหลือล้นสินะ
    #599
    0
  2. #329 omoeme_fern (@fernjaa_hoo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 00:58
    คือฮาพี่คริสตอนที่ขอเล่นด้วย ฮ่าๆๆ ยังกับเด็ก ตลกมากก กร้ากกก
    แล้วพี่แกก็พาลเสียเหลือเกิน ฮาจริงไรจริง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    ยังคงสงสารจงอินกันอย่างต่อเนื่องนะคะงานนี้ เฮ้ออ
    เมื่อไหร่คยองจะยอม เมื่อไหร่จะเปิดใจ TT
    #329
    0
  3. #153 「Choopa★Milk」 (@doublejoker96) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 23:26
    แชปนี้มีมุมน่ารักๆของครอบด้วย ><
    ตลกอู๋ฟานจริง แพ้แล้วไปพาลใส่จงฮยอนอ่ะ555555555555
    #153
    0
  4. #130 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 11:43
    กลายเป็นครอบครัวที่น่ารักน่าชังเสียจริง ><
    อยากจะเป็นนางกำนัล 555 ได้มองแบบใกลิชิด 
    ไคดูมีความสุขขึ้นนะเมื่ออยู่กับเด็กๆ
    แสดงว่าโชคชะตาคงจะหมุนให้มาทางนี้แล้วล่ะ
    ไคข้ามมาเพื่อจะมาแทนราชาจงอิน (miss you นะราชาจงอิน ><)
    สร้างประเทศให้มั่นคง สร้างความสามัคคีอย่าที่จงอินต้องการ <3
    #130
    0
  5. #129 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 09:31
    ตอนนี้กำลังน่ารักเลยอ่า
    #129
    0
  6. #128 minminKM (@puiizz137) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 03:33
    องค์ชายทั้งสามอย่างโหดอะ ><
    คิดสภาพไคที่เป็นราชานอนแผ่หลากับพื้นเพราะเหนื่อยแล้วแบบ...เอิ่ม นี่ราชาจริงๆใช่มั๊ยคะ 5555
    ไคบริหารงานเก่งจริงอะ พวกอำมาตย์แบบว่าหน้ามือเป็นหลังมือเลย คือไคดีทุกอย่างแล้วเหลืออย่างเดียวคือเรื่องโด้สินะ
    ลุ้นมากว่าจะเป็นไงต่อ สู้ๆค่ะไรท์
    #128
    0
  7. #126 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 19:19
    สนุกมากๆค่ะ
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วตื่นเต้นตลอดเวลา
    ว่าเนื้อเรื่องจะดำเนินไปไงต่อ
    #126
    0
  8. #125 fern lee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 12:18
    เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะไม่เคยอ่านอะไรที่เกี่ยวกีบการบริหารแล้วไม่เครียดแต่เรื่องนี้อ่านแล้วน่าติดตามสนุกอ่ะเป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #125
    0
  9. #124 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 11:21
    เรื่องเป็นอย่างนี้แล้วค่อยดีหน่อย รู้สึกผิดกับราชาจงอินนะแต่เราก็เห็นด้วยกับอู๋ฟานนะว่าไคมีความคิดที่เด็ขาดกว่า
    #124
    0
  10. #118 suzakea (@suzakea) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 07:48
    กระหม่อมีจวนอยู่ที่นั้นอยู่ใกล้กับชายแดน (ตรงคำว่านั้น เป็น นั่น จะเหมาะกว่ามั๊ยคะไรเตอร์)  , ที่พักของราษฎร์อีกด้วย (ตรงคำว่า ราษฎร ไรเตอร์มีตัวการันอยู่ด้วยค่ะ ต้องไม่มีใช่หรือเปล่าคะ)   อำมาตย์ซ้ายเอ่ยชื่ออำมาตย์ขวา (ไรเตอร์ มีตัวสระอิตรงคำว่า ชื่อ ด้วยค่ะ)  ((เอิ่ม เริ่่มไม่แน่ใจแล้วระหว่างคำว่าราษฎร กับ ราษฎร์ แบบไหนถูกกันแน่ ว่าแต่ที่เราเรียนมา ตัวที่ใส่การันจะเป็นเสียงที่ไม่อ่านออกเสียงเป็นตัวสะกดไม่ใช่หรือคะ))  ถ้างั้นไม่ขอทักท้องเรื่องคำว่า ราษฎร์ และ เหอๆๆ  ตรงวรรคสุดท้ายนะคะ แต่ข้าก็ต้องยอมรับทั้งการมองปัญญาแลการคลี่คลาย (ตรงคำว่าปัญญา ควรเป็นปัญหามากกว่าหรือเปล่า เอ่ย)

    ไคสามารถชักจูงอำมาตย์ซ้ายได้แล้วจริงๆ เก่งอ่ะ หุๆๆ 
    #118
    0