[Draco x Hermione] Silver Eyes (ฟิคแปล)

ตอนที่ 4 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 ก.ย. 62




"มันไม่ใช่นิสัยของเฮอร์ไมโอนี่ที่จะขาดเรียนนะรอน!" แฮร์รี่กระซิบผ่านเสียงนักเรียนที่จอแจ ในชั้นเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาตร์มืด ที่พวกเขาเรียนรวมกับสริธีริน ระหว่างรอให้อาจารย์คนใหม่ของพวกเขาปรากฏตัว 


เพราะไม่มีการประกาศว่าใครจะมารับตำแหน่งในช่วงงานเลี้ยงต้อนรับเหมือนทุกๆปี


"เธออาจป่วยก็ได้แฮร์รี่ เราค่อยไปหาเธอหลังอาหารค่ำคืนนี้ก็ได้ ยังไม่จำเป็นต้องรีบ เฮ้ นายคิดว่าถ้าหากว่าอาจารย์คนใหม่ยังไม่มาเราจะออกจากห้องเร็วขึ้นได้มั้ย?"


แฮร์รี่หยิบหนังสือป้องกันตัวจากศาสตร์มืดของเขาออกจากกระเป๋า แล้วกระแทกมันลงบนโต๊ะ เปิดหน้าสุ่มโดยไม่สนใจรอน บางครั้งเพื่อนรักของเขาก็งี่เง่าไปหน่อย 


ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เพราะปกติเฮอร์ไมโอนี่จะบอกให้พวกเขาเสมอ ถ้าหากเธอจะไม่เข้าเรียน นี่ไม่ใช่ปกติของเธอ


“แฮร์รี่ โทษทีเถอะ แต่จริงๆเลยนะ นายกำลังคิดมากเกินไป”


"อาจจะ" เขาโต้, ปิดหนังสือ แล้วเกิดความคิดขึ้นมา เขาลุกจากที่นั่ง แล้วมุ่งไปที่ด้านหลังของห้อง เพื่อตรงไปหานักเรียนคนหนึ่ง


"อะแฮ่ม" เขาเคลียร์คอ และมันเตือนเขาให้นึกถึงยัยคางคกแก่อัมบริดจ์ แต่ดูเหมือนความพยายามของเขาไม่ได้เป็นที่สังเกตจากเพื่อนร่วมชั้นของเขา เพราะหนึ่งในคนที่เขาตั้งใจมาหายังคงวุ่นอยู่กับการกลืนกินหน้ากันและกัน อย่างน่าขยะแขยงที่มุมมืดของห้อง แพนซี่ที่นั่งอยู่บนโต๊ะและมัลฟอยยืนอยู่ระหว่างขาของเธอ


"มัล-ฟอย” แฮร์รี่พูดช้าๆอย่างชัดเจน เดรโกเอามือทั้งสองข้างออกจากขาของแพนซี แล้วผลักเธอออกจากเขา ซึ่งก็ดูเหมือนเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับการปฏิบัติอย่างรุนแรงนี้


"ไปที่อื่นก่อนแพนซี, พอตเตอร์คงมีเรื่องต้องพูด และดูท่าจะรอไม่ได้ซะด้วย"


เธอบุ้ยปากอย่างไม่พอใจ แต่ก็รีบลงจากโต๊ะ วิ้งค์ให้เขาก่อนเดินไปหามิลลิเซนต์ 


"ต้องการอะไร พอตเตอร์" มัลฟอยเอยด้วยทาทีรำคาญใจ พร้อมเอนตัวพิงโต๊ะที่แพนซีเพิ่งลุกออกไป


"วันนี้ นายเห็นเฮอร์ไมโอนี่หรือเปล่า?" เขาถามจริงจัง เฮอร์ไมโอนี่เล่าให้พวกเขาฟังทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องที่มัลฟอยเป็นประธานนักเรียนชาย และแฮร์รี่ก็ไม่ได้รู้สึกดีกับข่าวนี้เท่าไหร่นัก


"ฉันไม่ได้มีเวลามานั่งตามติดชีวิตเธอ ฉันก็แค่อยู่ร่วมห้องกับเธอ ทำไมฉันต้องสนว่ายัยเลือดสีโคลนนั่นจะทำอะไร?" เขาตอบกลับ ใช้นิ้วมือหมุนเล่นไม้กายสิทธิ์ในมือของเขา


แฮร์รี่ไม่พลาดการกระทำของเขา เขารู้ดีว่า เดรโก มัลฟอยเป็นผู้เสพความตาย เขารู้ดีว่าที่เฮอร์ไมโอนี่ ต้องมาอยู่ใกล้กับเขา เพื่อคอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของเขา 

แต่เขาก็รู้ว่ามัลฟอยลดไม้กายสิทธิ์ของเขาลง เมื่อปีที่แล้ว เพราะเขาเองก็ไม่สามารถเอาชีวิตของผู้อื่นไปได้ เขาสงสัยว่า มัลฟอยจะสามารถทำเรื่องเลวร้าย กับเฮอร์ไมโอนี่ได้จริงๆหรอ ที่เขาอยากรู้ก็แค่ มัลฟอยเห็นเธอบ้างหรือเปล่าเท่านั้น


"พูดจาอะไรระวังด้วยมัลฟอย ฉันแค่อยากรู้ว่านายเห็นเธอในห้องนั่งเล่นเมื่อเช้านี้หรือเปล่า"


"ไม่เห็นเธอตั้งแต่เมื่อคืน" เขายิ้มเยาะราวกับกำลังแบ่งปันความลับที่น่าพอใจ "เธอค่อนข้างหยาบคายกับฉันเมื่อคืนนี้ แล้วเธอก็เข้านอนแต่หัวค่ำ"


แฮร์รี่หันกลับ เหนื่อยที่ต้องมาคอยฟังมัลฟอยสบประมาทเพื่อนของเขา


"ฉันแน่ใจว่าเธอยังอยู่ในห้องของเธอพอตเตอร์ อย่ากลัวไปเลย" มัลฟอยลากเก้าอีกนั่งเก้าอี้ของเขา ขณะที่มักกอนนากัลเดินเข้าชั้นเรียนมา เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังจะสอนวิชานี้จนกว่าเธอจะหาอาจารย์คนใหม่ได้


แฮรี่พยักหน้าให้มัลฟอย ก่อนจะเดินกลับมายังที่นั่งของเขา





"นายจะลองก็ได้แฮร์รี่ แต่ฉันสงสัยว่าเขาคงจะบอกนายละ" จินนี่พูดใน ขณะนั่งรับประทานอาหารกลางวันในห้องโถงใหญ่


“ช่าย เพื่อน, มันเป็นรหัสผ่านของเขาด้วยเหมือนกัน มัลฟอยคงไม่ให้รหัสผ่านเข้าห้องง่ายๆแน่ นายไม่ลองถามมักกอนนากัลดูละว่าเธอได้ยินอะไรจากเฮอร์ไมโอนี่บ้างหรือเปล่า” รอนพูดขณะที่เขากัดปีกไก่ชิ้นที่ห้าของเขา


"ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอเป็นไง ฉันแค่อยากแน่ใจว่าเธอโอเค" แฮร์รี่พูดพลางเขี่ยอาหารของเขา


ในเวลานั้นเอง ก็เป็นช่วงเวลานกฮูกส่งจดหมายช่วงบ่าย พวกมันบินวนรอบห้องโถง และลงจอดต่อหน้าผู้คนมากมาย เฮดวิกไม่ปรากฏตัว เธอคงอยู่ที่โรงนกฮูกแน่ๆ จากนั้นเขาก็คิดได้และรีบลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังโรงเลี้ยงนกฮูก พึมพำเกี่ยวกับ ต้องไปทำอะไรบางอย่าง กับสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทานอาหาร


...


เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งตื่น เช็ดน้ำลายที่ไหลลงมาอาบแก้ม ผมของเธอตอนนี้ยุ่งเหยิงราวกับเธอตอนปีหนึ่งไม่มีผิด เพราะผลของการไม่ได้อาบน้ำในวันนั้น เธอไม่ได้นอนทั้งคืน เพราะกลัวว่ามัลฟอยจะหาทางเข้ามาในห้องของเธอ


ตอนนี้ เมื่อเธอตื่นแล้ว ก็กำลังคิดว่าเธอจะทำอย่างไรต่อไปดี


การบอกมักกอนนากัล ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่เข้าท่า แต่หลังจากนั้นเธอก็ตัดมันออกไป เธอกลัวว่า ถ้าเธอพยายามบอกมักกอนนากัล มัลฟอยอาจจะรู้และมาขู่เธอหนักกว่าเดิมก็ได้

แมคโกนากัลอาจจะปลดเธอจากตำแหน่งประธานนักเรียน เพื่อความปลอดภัยของเธอ ซึ่งทำให้เธอกลัว เพราะในตอนนี้เธอเป็นเพียงคนเดียว ที่สามารถจับตาดูมัลฟอยได้ โดยไม่น่าสงสัย ความคิดที่ว่าไม่มีใครคอยจับตาดูมัลฟอย นั้นน่ากลัวกว่าการที่เธอจะถูกเขาโจมตีอีกครั้งเสียอีก 


เธอรู้ ว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับเขาในไม่ช้า และเมื่อเวลานั้นมาถึง เธอจะไม่ปล่อยให้อารมณ์ควบคุมเธออีกเหมือนครั้งที่แล้ว ถ้าหากเธอมีไม้กายสิทธิ์อยู่กับตัว มัลฟอยก็ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เพราะเธอเป็นแม่มดที่ฉลาดที่สุดในชั้น เธออาจไม่เคยใช้คำสาปโทษผิดร้ายแรง แต่เธอก็รู้ว่าคาถาที่จะทำให้เขาคิดว่า เธอจะไม่ใช้มันกับเขา ตอนนี้เธอแค่ต้องการไม้กายสิทธิ์ของเธอคืนมา


เธออาจบอกแฮร์รี่? เขาบอกว่า เขาอยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ แต่ในการที่เธอบอกเขา ก็มีความเสี่ยงที่เขาอาจจะอยากให้เธอย้ายออกไปเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น เขาอาจโจมตีมัลฟอย และมัลฟอยอาจจะเอาเรื่องไปบอกพวกผู้เสพความตาย เกี่ยวกับสถานการณ์ของแฮร์รี่ ภายในฮอกวอตส์ ซึ่งเป็นเรื่องที่ภาคีกลัวมากที่สุด ตอนนี้พวกเขาต้องการให้ แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่อยู่เฉยๆ เพราะแค่นี้ก็เสี่ยงมากพอแล้ว พวกเขาไม่ต้องการให้ทั้งสามยุ่งเกี่ยวกับเรื่องปราบวอเดอร์มอร์, แค่รอว่าเจ้าแห่งศาสตร์มืดจะทำอะไรต่อไป


หลังจากคืนที่แสนยาวนาน เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงมัลฟอยออกจากห้องนั่งเล่นในตอนเช้า และในที่สุด เธอก็รู้สึกปลอดภัยที่จะเข้านอน เธอรู้ว่าเธอขาดเรียน และเธอก็รู้ว่า เธอไม่สามารถซ่อนตัวไปได้ตลอด แต่มันเป็นสิ่งที่เธอต้องคิดให้รอบคอบก่อนที่จะเธอจะออกไป และทำตัวราวกับว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่ต้องพูดถึงว่ามัลฟอยเก็บไม้กายสิทธิ์ของเธอไว้


สำหรับตอนนี้ มัลฟอยอยู่ในชั้นเรียน และเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกปลอดภัยที่จะนอน  ดังนั้นเธอจึงนอนหลับ จนกระทั่งนกฮูกสีขาว บินเข้ามาที่หน้าต่าง และร่อนลงบนท้องของเธอ


"อู้!" เธออุทานด้วยความตกใจ คิดว่ามัลฟอยกลับมาก่อนเวลาเลิกเรียน เธอยันศอกขึ้นนั่งและเผชิญหน้ากับเฮ็ดวิก โดยมีเศษกระดาษผูกติดอยู่กับขาของเธอ


เฮอร์ไมโอนี่แกะมันออกมาอ่าน :


บอกฉันทีว่าเธอยังมีชีวิตอยู่!

-แฮร์รี่


เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ เสียงหัวเราะของเธอที่ดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบของเธอ ฟังดูแปลกออกไป เมื่อเธอตระหนักได้ว่ามันแปลกเพราะเมื่อคืนห้องนี้เต็มไปด้วยเสียงสะอื้น


"รอเดี๋ยวนะเฮ็ดวิก" เธอบอกนกฮูกพร้อมคว้าปากกาขนนกและหมึกจากโต๊ะข้างเตียงของเธอ เพื่อเขียนอย่างรวดเร็ว :


ฉันยังมีชีวิตอยู่ ไม่สบายเฉยๆ มาหาฉันหลังเลิกเรียน รหัสผ่านคือ : มาร์เบิลเมนโต ดูให้แน่ใจว่ามัลฟอยไม่เห็นตอนที่นายใช้รหัสผ่านละ เขาอาจโกรธได้ถ้าหากนายรู้ เขามีเดินตรวจ หลังเลิกเรียน ประมานชั่วโมงนึง ตามตารางเวลาของฉัน เพราะงั้นเราน่าจะมีเวลาพอ พารอนมาด้วยก็ได้…เว้นแต่เขาจะทำตัวงี่เง่า

-เฮอร์ไมโอนี่


เธอส่งเฮดวิกออกไป และอีกสองชั่วโมงให้หลัง แฮร์รี่ก็เคาะประตูห้องนอนของเธอ


"เฮอร์ไมโอนี่ให้ฉันเข้าไป ฉันไม่รู้รหัสผ่านห้องนอนเธอ แล้วฉันก็เอาอาหารเย็นมาด้วย"


เฮอร์ไมโอนี่กระโดดออกจากเตียงของเธอ วางหนังสือเล่มที่เธอกำลังอ่าน แล้วตรงไปเปิดประตู การที่แฮร์รี่อยู่ที่นี่ หมายถึงเธอจะปลอดภัยได้อีกพักนึง เธอเปิดประตู แล้วพบว่าเขายืนอยู่สองมือถือจานที่เต็มไปด้วยพาสต้าและขนมปังกระเทียม ท้องของเธอส่งเสียงร้องทันที และเธอก็จำได้ว่าเธอไม่ได้กินตั้งแต่มื้อเย็นเมื่อวาน


"เธอคือฮีโร่ของฉัน เข้ามา พวกเราจะนั่งกินกันบนพื้น"


แฮรี่เดินเข้ามา ขณะที่เฮอร์ไมโอนี่กำลังจะปิดประตู


“ก่อนที่เธอจะปิดประตู่ เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอทำไม้กายสิทธิ์ตกไว้นอกประตู? มันอยู่ตรงนั้นน่ะ ฉันจะหยิบให้นะ...แต่” แฮรี่ยกมือทั้งสองข้างที่ถือจานอยู่พร้อมวางมันที่พื้น


เฮอร์ไมโอนี่ชะโงกหัวออกไปนอกห้องอย่างลังเล ห้องนั่งเล่นว่างเปล่า เธอก้าวออกไปและมองไปทางขวาของเธอ ไม้กายสิทธิ์ของเธอวางไว้อยู่หน้าประตูห้อง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่อยู่ตรงนั้น


มีเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ วางนั่งอยู่ข้างใต้ และเธอขอบคุณที่แฮร์รี่ไม่ได้เห็นมัน เฮอร์ไมโอนี่หยิบไม้กายสิทธิ์ของเธอแล้วอ่านข้อความในกระดาษ :


มันยังไม่จบ


"เฮอร์ไมโอนี่ทุกอย่างโอเคมั้ย" แฮร์รี่เรียกเธอจากในห้อง เธอไม่ขยับตัวประมานนาทีกว่าได้ จากนั้น เฮอร์ไมโอนี่ซุกกระดาษโน้ตลงในกระเป๋ากางเกงนอนของเธอ และรีบกลับเข้าไปข้างในห้อง


“ช่าย, แน่นอน ฉันสบายดี เพียงแค่เวียนหัวนิดหน่อย เธอก็รู้ว่าเวลาไม่สบายเป็นไง”


แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นจากจานของเขา "เธอแน่ใจนะ?"


"แน่สิ" เธอบอกพร้อมนั่งลงทานอาหารกับเขา "เดาว่ารอนทำตัวงี่เง่าอีกแล้ว" เฮอร์ไมโอนี่สังเกตว่า เพื่อนคนอื่นของเธอไม่ได้ถูกพามาด้วย


แฮร์รี่หัวเราะ ปากของเขาเต็มไปด้วยอาหาร


"นิดหน่อย" เขาจิบน้ำฟักทอง


"นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร ฉันอยากชวนจินนี่มาด้วยนะ แต่...เธอไม่รู้เรื่องที่ฉันอยากคุยกับเธอ"


แฮร์รี่วางจานของเขาลง


"เธอพลาดไปหลายเรื่องเลยแต่ที่เธอ..."


"อยู่ในดินแดนซอมบี้" เฮอร์ไมโอนี่พูดจบประโยคให้เขา เมื่อเขามองเธออย่างสงสัยเธอเสริม  "นั่นคือสิ่งที่ฉันเรียกมัน นายก็รู้ เดินไปรอบๆ เหมือนคนตาย ไม่รู้ว่ารอบข้างเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่...ยังหายใจอยู่"


แฮร์รี่ยิ้ม "ช่าย มันอธิบายสภาพก่อนหน้านี้ของเธอเป๊ะ ก็ยังดีที่ไม่ต้องมากังวลเรื่อง กลัวเธอจะไปกัดคนอื่น”


พวกเขาหัวเราะ ก่อนที่จะเริ่มพูดคุยกันอย่างจริงจัง


"อย่างที่ฉันบอกเธอกับรอน เกี่ยวกับฮอร์ครักซ์เมื่อตอนปีที่แล้ว อย่างที่เธอรู้" แฮรี่เริ่ม และเฮอร์ไมโอนี่พยักหน้ารับ “ดัมเบิลดอร์บอกว่า ควรเหลืออีกสี่อันเท่านั้น : ถ้วย, งู, อาจจะเป็นสิ่งที่เกี่ยวกับกริฟฟินดอร์ หรือไม่ก็เรเวนคลอลอว์, แล้วก็ล็อกเกต รอนกับฉันออกตามหาในช่วงฤดูร้อน เธออาจจะไม่รู้เพราะเธอเอาแต่ล็อคตัวเองอยู่ในห้องตลอดเวลา"


เฮอร์ไมโอนี่หลบสายเขา เพราะความละอายใจ โดยไม่ต้องการทำร้ายความรู้สึกของเธอ แฮร์รี่รีบเสริม


"เรารู้แล้วว่า R.A.B คือใคร"


"พวกเธอรู้หรอ?” เฮอร์ไมโอนี่เหยียดตัวตรงด้วยความตื่นเต้น


"ใช่ เขาคือน้องชายของซิเรียส ‘เรกูลัส อาร์กทูรัส แบล็ก’ เราพบห้องของเรกูลัสที่กริมโมลด์เพลซ กลายเป็นว่าเขาจะเอาล็อกเกตไปทำลาย แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว เรารู้จากครีเชอร์ เรกูลัสเป็นผู้เสพความตายที่กลับใจน่ะ"


"หืม งั้นก็มีจริงๆสินะ? ผู้เสพความตายที่กลับใจ" เฮอร์ไมโอนี่พูดติดตลก แต่ทันใดนั้น ใจเธอก็นึกไปถึงมัลฟอย ทำไมเธอต้องคิดถึงเขา เรื่องนี้เธอเองก็ตอบไม่ได้ เขาไม่มีวันกลับใจอย่างแน่นอน เธอส่ายหัวไล่ความคิดนี้ไป


“ดัมเบิลดอร์บอกฉัน ของกริฟฟินดอร์ที่เหลืออยู่ มีเพียงอันเดียว ก็คือดาบของกริฟฟินดอร์ ซึ่งเขาทิ้งไว้ให้ฉัน ในพินัยกรรม มักกอนนากัลมอบมันให้ฉันตั้งแต่ต้นเทอม ตอนนี้มันอยู่ในหีบของฉัน เฮอร์ไมโอนี่ ฉันคิดว่ามันทำอาจลายฮอร์ครักซ์ได้ อย่างน้อย นั่นคือทฤษฎีที่เราคิดไว้ เธอคิดว่าไง?”


เฮอร์ไมโอนี่ประหลาดใจที่แฮรี่ถามถึงความคิดเห็นของเธอ มันเหมือนนานมาแล้ว ที่พวกเขารอจะถามความคิดเห็นของเธอ และนั่นทำให้เธอมีความหวังว่าอีกไม่นานพวกเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม


“ใช่ ฉันหมายถึงมันก็เข้าท่านะ ฉันเคยอ่านเจอในฮอกวอตส์ประวัติน่ารู้ ว่าดาบถูกสร้างขึ้นโดยก๊อบลิน มันมีพลังมาก มากพอๆกับเขี้ยวบาซิลิสก์เลย ซึ่งเราก็รู้กันอยู่ว่ามันทำลายฮอร์ครักซ์ได้”


แฮร์รี่รู้สึกยินดีกับคำยืนยันนี้ พวกเขาใช้เวลาครึ่งชั่วโมงถัดไปเพื่อพูดคุยถึงวิธีฆ่างู, และที่ที่พวกเขาคิดว่าจะพบล็อกเกต และของที่เป็นของเรเวนคลอที่อาจจะเป็นฮอร์ครักซ์ พวกเขาเห็นพ้องต้องกันว่าสิ่งของของ เรเวนคลอ และถ้วยฮัฟเฟิลพัฟ น่าจะอยู่ที่ไหนซักแห่งในฮอกวอตส์ ส่วนงู จะสามารถฆ่ามันได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาเผชิญหน้าโวลเดอมอร์ หากพวกเขาสามารถทำลายถ้วยของฮัฟเฟิลพัฟ และของจากเรเวนคลอ ก่อนที่จะเผชิญหน้ากับ โวลเดอมอร์ และงู แล้วละก็ พวกเขาก็อาจมีโอกาสชนะ


พวกเขาหยุดเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องนั่งเล่นเปิด ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่กำลังหัวเราะคิกคัก เฮอร์ไมโอนี่ยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นการถามแฮร์รี่ 


"แพนซี พาร์กินสัน" เขากระซิบ และเล่าเรื่องที่เขาคุยกับมัลฟอยเมื่อเช้าให้เธอฟัง


เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกโล่งใจ ที่มัลฟอยกำลังวุ่นอย่างเห็นได้ชัด อยู่ในห้องนอนของเขา ดังนั้นแฮรี่จึงสามารถแอบออกไปได้อย่างง่ายดาย โดยไม่ถูกจับได้ แฮร์รี่คิดว่าเรื่องนี้ เขาไม่จำเป็นต้องหลบด้วยซ้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมัลฟอยเองก็พาพาร์กินสันมาที่นี่เหมือนกัน แต่เฮอร์ไมโอนี่ยืนยันว่าเขารู้แน่ว่าแฮร์รี่รู้ระหัสผ่าน ถ้าหากเขาเห็นแฮร์รี่


หลังจากบอกลาอย่างเป็นมิตร เฮอร์ไมโอนี่ปิดประตูตามหลังแฮร์รี่ ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาจากไป เธอก็เดินกลับห้องของเธอไป ประตูห้องนอนของมัลฟอยปิดสนิท และเฮอร์ไมโอนี่ก็รู้สึกขอบคุณ ที่วันนี้เธอไม่ต้องเผชิญหน้ากับเขา และเธอรู้สึกขอบคุณมาก ที่ว่า พรุ่งนี้ เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ และเธอก็สามารถเริ่มวางแผนได้ว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ของเธอกับมัลฟอย โดยไม่ต้องขาดเรียน เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจ และกลับไปสู่สภาพเดิมก่อนที่นกฮูกของแฮร์รี่จะมาถึง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

89 ความคิดเห็น

  1. #41 Miya. (@yonoop) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 11:51

    มารัวๆเลยขอบคุณนะคะไรท์ ชอบมากกก

    #41
    0
  2. #40 ToonArt (@toonzanaka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 02:10
    มาทีเดียวรวดเลยย ขอบคุณนะคะไรท์
    #40
    0
  3. #35 Chatthida2543 (@Chatthida2543) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 13:59

    รอติดตามนะค่ะไรท์ สู้ๆค่ะ
    #35
    0