Stumble On The Rock สะดุดรักร้ายเจ้าชายเพลงร็อค

ตอนที่ 9 : Stumble 5: อ่อนโยน...ชิดใกล้ ( 50% หลังจ้าา ^^ )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ส.ค. 55









“ลงได้แล้ว” เสียงเรียบเรียกสติของฉันให้กลับมาสู่ความเป็นจริง คิดยังไม่ทันจะได้เก็บไปฝัน หมดแล้วสินะเวลาที่แสนสุขของฉัน

“อะ...อ่อ”

เจมิคเปิดประตูห้องออกก่อนจะเดินหายเข้าไปด้านใน ฉันถอนหายใจช้า ๆ ก่อนจะหันหลังให้ประตูอย่างรู้หน้าที่ แต่แล้วมือใหญ่ก็คว้าข้อมือฉันเข้าไปด้านใน ปิดประตูแล้วออกแรงดึงให้เดินตาม

“รอตรงนี้” ฉันพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา อย่างน้อยในนี้ก็อุ่นกว่าข้างนอกเยอะเลย

“ไปอาบน้ำซะ ฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้ว” ฉันทำตามคำสั่งของเจมิคอย่างว่าง่าย เหนื่อยมาทั้งวันได้อาบน้ำแล้วคงจะรู้สึกดีไม่น้อย

 

ฉันกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิมอีกครั้งหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก้มลงนวดที่เท้าเบา ๆ เพื่อบรรเทาความปวด เจมิคเดินออกมาจากประตูบานใหญ่ก่อนจะคว้ามือฉันให้เดินตามเข้าไป

“หะ...ห้องนอน?” ฉันมองไปรอบ ๆ ก่อนจะมองหน้าเจมิคอย่างไม่เข้าใจ

“ที่นี่มีห้องนอนเดียว เพราะงั้นเราต้องนอนด้วยกันในนี้”

“แต่ว่า...”

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้พิศวาสเธอนักหรอก รออยู่ตรงนี้” เจมิคดันตัวฉันนั่งลงที่ปลายเตียงก่อนจะเดินออกจากห้องไป นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องนอนร่วมห้องกับผู้ชาย ยกเว้นคุณพ่อแล้วก็ยัยเพอร์รี่ที่ใจเป็นหญิงจ๋าน่ะนะ

“โอเค ใจเย็นไว้แชมเปญ ไม่มีอะไรหรอกน่า” ฉันบอกตัวเองก่อนจะนั่งมองรอบ ๆ ห้อง ห้องของเจมิคเป็นโทนสีขาวดำแต่ดูสะอาดตา ตรงส่วนที่วางเตียงใหญ่เป็นพื้นยกระดับสูงขึ้นไปอีกเล็กน้อย ข้าวของถูกตกแต่งอย่างเป็นระเบียบ อืมม...สมกับเป็นห้องของเจมิคจริง ๆ แฮะ

หลังจากที่ปล่อยให้ฉันนั่งรอ ไม่นานเจมิคก็เดินกลับมาพร้อมกับอ่างน้ำในมือที่มีควันลอยออกมาน้อย ๆ อย่าบอกนะว่านายเป็นลัทธิกินคน ฉันยังไม่อยากถูกต้มนะ

“นายจะทำอะไร?” ฉันถามเมื่อเห็นเจมิคนั่งลงที่พื้นตรงหน้าฉันพร้อมกับวางอ่างน้ำนั้นลง เขาไม่ตอบแต่จับขาฉันเตรียมไปจุ่มลงในอ่างน้ำแต่ฉันชะงักเท้าไว้ทัน

“ไม่เอานะเจมิค ฉันขอโทษที่เคยทำให้นายไม่พอใจ นายอย่าจับฉันกินแบบนี้เลยนะ”

“แค่น้ำอุ่น” เสียงเรียบบอกทำให้ฉันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เจมิคเอาเท้าฉันไปจุ่มแช่ในอ่างนั้น เฮ้อ! เป็นแค่น้ำอุ่นจริง ๆ ด้วย

“สบายจัง”

“เท้าเธอคงระบม ถ้าได้แช่น้ำอุ่น ๆ แล้วทายาไว้พรุ่งนี้ก็คงไม่เป็นไร” ฉันพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มกว้าง มองใบหน้าเรียบที่ง่วนอยู่กับเท้าของฉันแล้วแทบใจละลาย เจมิค...นายจะรู้มั้ยว่าทำให้ฉันตกหลุมรักเป็นครั้งที่สองแล้ว

สักพักเจมิคก็ลุกขึ้นมานั่งลงข้าง ๆ ฉัน มองหน้าฉันอย่างสำรวจก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้...ใกล้...และใกล้เข้ามาอีก ฉันได้แต่กลืนน้ำลายเฮือก มองใบหน้าหล่อเหลาที่ใกล้เข้ามาแล้วหลับตาปี๋ หัวใจที่เต้นแรงจวนจะทะลุออกมาทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะกลัวหรือตื่นเต้นกันแน่

“แผลตอนนั้น...”

“...” ฉันค่อย ๆ ลืมตาและพบว่าเจมิคกำลังบรรจงปิดพลาสเตอร์ที่หางคิ้วให้ฉัน ถึงว่าสิมันถึงได้รู้สึกแปลก ๆ แต่เพราะเกิดเรื่องมากมายเลยไม่ได้สังเกตว่ามีแผลตรงนี้ด้วย คงเพราะผมหน้าม้าที่ปิดเอาไว้พอดี แล้วเขา...สังเกตเห็นด้วยเหรอ ทั้ง ๆ ที่ดูเหมือนจะไม่สนใจฉันเลยด้วยซ้ำ

“ที่แขนล่ะ?” ฉันยื่นแขนให้เจมิคทำแผลให้อย่างว่าง่าย มองดูใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรของเขาในยามที่บรรจงทำแผลให้ฉันอย่างเผลอไผล ช่างเจิดจ้า...จนอยากจะร้องไห้จริง ๆ

“เจ็บ?” เจมิคชะงักมือไว้พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ฉันเลยได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“เข่าด้วยสินะ” เจมิคบรรจงปิดพลาสเตอร์ให้ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ขอบใจ”

“ฉันแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ ไปนอนได้แล้ว” เจมิคว่าแล้วเดินไปที่เตียงโดยมีฉันเดินตามไปติด ๆ พอเห็นเตียงแล้วหนังตามันก็หนัก ๆ งั้นก็...ขอนอนเลยก็แล้วกันนะ

“เธอจะทำอะไร?” ฉันนั่งลงที่เตียงพร้อมจะทิ้งตัวลงนอนแต่ก็ถูกเจมิครั้งตัวให้ลุกขึ้นนั่งแล้วดึงให้ออกมาห่างจากเตียงซะก่อน

“นอนไง ฉันง่วงจะแย่แล้ว”

“ใครบอกว่าฉันจะให้เธอนอนบนเตียง”

“เอ๊ะ?” ฉันมองหน้าเจมิคอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่ได้จะให้ฉันนอนบนเตียงหรอกเหรอ?

“ของเธอน่ะนอนตรงนี้ต่างหากล่ะ” เขาบอกก่อนจะคว้าหมอนกับผ้าห่มโยนไปกองที่พื้นแล้วก็พาร่างสูงเดินผ่านฉันไปทิ้งตัวนอนลงที่เตียงแล้วหลับตาพริ้มอย่างไม่คิดจะสนใจเลยสักนิด

 “แต่ว่าพระเอกในนิยายหรือหนังเรื่องไหน ๆ เขาก็ต้องให้สุภาพสตรีอย่างฉันนอนบนเตียงไม่ใช่เหรอ?”

“แต่ฉันไม่ใช่พระเอก” น้ำเสียงเรียบ ๆ หายไปพร้อมกับความเงียบที่เริ่มครอบคลุม ในเมื่อเขาให้ฉันนอนที่พื้นก็คงต้องนอนสินะ ยังไงก็ดีกว่านอนหนาวตายอยู่คนเดียวข้างนอกแหละนะแชมเปญ

“ยังไงก็...ขอบใจนะ...เจมิค” ฉันบอกเสียงเบาแล้วล้มตัวนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอก แล้วยิ้มกับแสงสว่างของแสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาผ่านหน้าต่าง หันมองแผ่นหลังกว้างของเขาแล้วหลับตาลงด้วยรอยยิ้ม ถึงจะทำตัวเย็นชายังไง แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของนาย ความอ่อนโยนตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอมาจนถึงตอนนี้ที่มันได้ฝั่งลึกลงไปกลายเป็นความรักในใจฉัน บางทีถ้าเราไม่ต้องมาเจอกันอีกครั้งอย่างในวันนี้...ฉันอาจจะไม่รักนายมากเท่านี้ก็ได้

และมันคงจะ...น่าเสียดายอย่างที่สุดด้วย

 

 

 

 

****************************************************


ฝากติดตามให้คำแนะนำกันด้วยนะคะ

หากมีคำแนะนำอะไรจะบอกเพิ่มเติมก็ยินดีนะคะ

แปะเม้นท์ไว้ได้เลยค่ะ แล้วไรเตอร์จะมาเก็บทีหลัง

เพื่อนำไปพิจารณาแก้ไขได้


แล้วเจอกันในตอนหน้านะคะ รีดเดอร์ที่รักทู๊กกกกคน ^^








 

 

229 ความคิดเห็น

  1. #197 Sompreiwjeed ❤ (@bnpeforever) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 22:15
    เจมิคเริ่มน่ารักกล้ะ ><
    #197
    0
  2. #149 LtBhCySh (@potjaman) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:30
    เอ่อ เจมิค มันเกือบจะดีล่ะ นี่พูดเลย
    ถ้าแกไม่ไล่แชมเปญไปนอนพื้นอ่ะ ฮ่าๆ
    > <""
    #149
    0
  3. #37 Oh lun laa (@noopoyjaa_2009) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 14:56

    ท่านเจมิคน่ารักที่สู๊ดดดดดดดด
    แอบอิจฉาแชมเปญ
    ขอกลับบ้านเถอะนะไรเตอร์ 55 55
    #37
    0
  4. #27 Tara (@tey19980153) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 02:15
    เจมิคเริ่มน่ารักกก มีติดเเผลให้เเชมเปญด้วย ><
    #27
    0