Stumble On The Rock สะดุดรักร้ายเจ้าชายเพลงร็อค

ตอนที่ 6 : Stumble 4: เพื่อนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ส.ค. 55







“ได้แล้วค่ะคุณหนู”

เสียงของคุณป้าเจ้าของร้านซุปกระดูกหมูเล็ก ๆ บอกด้วยรอยยิ้มพร้อมกับเสิร์ฟซุปร้อน ๆ ให้อีกถ้วย ฉันยิ้มรับก่อนจะลงมือสวาปามอาหารตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

“กินช้า ๆ ก็ได้ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก” เสียงทุ้มของร่างสูงตรงหน้าทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง เกือบลืมไปเลยแฮะว่าฉันไม่ได้มาคนเดียว

“ก็มัน...คร่อก ๆ น้ำ ๆ ๆ”

“เอานี่ เธอนี่มันจริง ๆ เลยนะ” คนแปลกหน้าพูดพลางส่ายหน้าอย่างระอาแต่ก็ไม่วายหัวเราะน้อย ๆ ฉันเลยได้แต่รับน้ำมาดื่มแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะไม่รอดซะแล้วนะเนี่ย ฟู่~

“เธอกลัวว่าฉันจะแย่งเธอกินหรือไง ถึงได้รีบขนาดนั้น”

“เปล่าซะหน่อย ก็คนมันหิวนี่ ว่าแต่นายเถอะ ฉันยังไม่เห็นนายกินอะไรสักคำเลย ถ้าไม่ลองชิมดูจะเสียใจเอานะ”

“ฮ่า ๆ อร่อยมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

“เอานี่ ลองชิมดูสิ” ฉันบอกพลางใช้ตะเกียบคีบอาหารยื่นไปตรงหน้าของเขา เขาเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ จริงสิ! เราเป็นคนแปลกหน้ากันนี่นา จะให้มากินตะเกียบเดียวกันแบบนี้มัน...

“อะ...เอ๋!” ฉันร้องอย่างแปลกใจเมื่อเขาก้มลงมากินอาหารที่ฉันคีบให้

“อืม...อร่อยมากจริง ๆ ด้วย” ร่างสูงบอกพร้อมทั้งมองมาที่ฉันจนต้องก้มหน้างุดหลบ พอคิดขึ้นมาได้มันก็รู้สึกเขินจนบอกไม่ถูกแฮะ

“ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันต่ออีกหน่อยได้มั้ย” ร่างสูงบอกก่อนจะวางเงินไว้ สวมหมวกกับแว่นแล้วลุกเดินออกไปนอกร้าน ฉันเลยได้แต่หันไปยิ้มให้คุณป้าเจ้าของร้านแล้วรีบเดินตามเขาออกไป

เราเดินเงียบกันมาสักพักก็ถึงริมแม่น้ำ ที่นี่ห่างออกมาจากย่านการค้าที่เราเพิ่งไปมาไม่เท่าไหร่ แต่กลับดูเงียบสงบกว่า บางทีเดินทอดน่องไปเรื่อยแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ

“จริงสิ ฉันลืมถามไปเลย เธอชื่ออะไร?”

“แชมเปญ ฉันชื่อแชมเปญ แล้วนายชื่ออะไร?”

“ฉัน...”

“โอ๊ะ!

หมับ!

ยังไม่ทันที่จะได้รู้ชื่อของเขาฉันก็สะดุดขาตัวเองจนเสียหลัก ร่างสูงคว้าตัวฉันเอาไว้ก่อนจะรั้งเข้าไปแนบกับแผงอกกว้าง มองสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มอบอุ่น คิ้วเข้มขมวดเป็นปมราวกับกำลังสับสน

“ขะ...ขอบใจนะ ฉันนึกว่าต้องลงไปนอนคลุกฝุ่นอีกครั้งซะแล้ว แหะ ๆ” ฉันได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้เขาหลังจากที่กลับมายืนทรงตัวได้อย่างปกติอีกครั้ง

“อีกครั้ง? เธอคงซุ่มซ่ามแบบนี้บ่อยสินะ”

“ก็นะ มันคงเป็นนิสัยฉันไปแล้วล่ะ” ฉันบอกแล้วหยุดมองบรรยากาศรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง แม่น้ำที่สั่นไหวเป็นกระแสเบา ๆ ตามลมดูเป็นประกายระยิบระยับเมื่อยามแสงจันทร์สาดส่องลงมา ดูแล้วคิดถึงเมืองไทยสุด ๆ เลย

“ว่าแต่...เธอไปทำอะไรที่ตึกนั้น รู้จักกับหมอนั่นด้วยเหรอ?”

“หมอนั่น? อ่อ! นายหมายถึงเจมิคใช่มั้ย จะว่ารู้จักก็ไม่ใช่ซะทีเดียวหรอกนะ”

“ได้ข่าวว่านอกจากสมาชิกในวง หมอนั่นไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ห้องของเขาเลยหนิ แต่ก็นะ คนที่หยิ่งยโสแบบเขามันก็...ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ”

“หยิ่งยะโสเหรอ? เจมิคไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกนะ ถึงฉันจะเพิ่งรู้จักเขา แต่เขาไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรหรอก”

“เพิ่งรู้จักเหรอ?”

“ก็ฉันเพิ่งมาที่นี่เป็นวันแรก แถมยังซวยสุด ๆ ที่บังเอิญเกิดเรื่องวุ่นวาย จนสุดท้ายก็มีสภาพอย่างที่นายเห็นเนี่ยแหละ แต่ทั้งหมดก็เพราะเจมิคช่วยเอาไว้แท้ ๆ เลย ไม่งั้นอาจจะเกิดเรื่องแย่ ๆ ยิ่งกว่านี้ก็ได้”

แล้วเราสองคนก็เงียบไปอีกครั้ง นี่ฉัน...พูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ แต่ก็ไม่หนิ ฉันก็แค่พูดไปตามที่ฉันรู้สึกได้ก็เท่านั้นเอง อีกอย่างเขาเองก็ไม่น่าจะเป็นคนเลวร้ายอะไรเหมือนกันแหละนะ ไม่งั้นเขาคงไม่พาฉันมาเลี้ยงข้าวแบบนี้หรอก

“เอ่อ...แล้วนายไปทำอะไรที่ตึกนั้นล่ะ? เอ๊ะ! หรือว่านายเป็นพนักงานขนของใช่มั้ย”

“พนักงาน...ขนของเหรอ?” เขาเลิกคิ้วมองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจ ก็แหมถ้าจะเป็นคนขนของแล้วเท่เหมือนซุปเปอร์สตาร์แบบนี้ ฉันก็อยากเป็นคนขนของเหมือนกันนะ เพื่อสภาพจะได้ดีขึ้นกว่านี้

“ก็ฉันเห็นนายขนเครื่องดนตรีขึ้นมาด้วยซะเยอะแยะ คงจะขนเอามาเก็บให้พวกนักร้องดัง ๆ ใช่มั้ยล่ะ”

“ฮ่า ๆ นั่นสินะ”

“แต่ถ้าเป็นพนักงานขนของแล้วดูดีแบบนาย ฉันว่ามันก็ไม่เลวเลยนะ” เขาหัวเราะลั่นก่อนจะยอมเงียบเมื่อเห็นว่าฉันเขินจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี นี่แหละข้อเสียอีกข้อ ฉันมักจะพูดความคิดตลก ๆ ของตัวเองออกมาให้คนอื่นหัวเราะเอายังไงล่ะ

“อ่อ! อีกอย่าง ทำไมนายต้องสวมหมวกแล้วก็ใส่แว่นตานี่ด้วย ทำเหมือนซุปเปอร์สตาร์กำลังปลอมตัวหนีเที่ยวงั้นแหละ”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นพนักงานขนของน่ะ”

“ก็ใช่ แล้วทำไม?”

“ก็ฉันกลัวว่าถ้ามีคนที่บริษัทผ่านมาเห็นจะถูกหักเงินเดือนน่ะสิ”

“หรือไม่ก็อาจถูกไล่ออกสินะ” ฉันต่อประโยคให้พร้อมทั้งพยักหน้าอย่างเข้าใจ อยู่ที่บริษัทใหญ่ ๆ นี่แม้แต่การเป็นพนักงานยังลำบากเลยแฮะ

“ว่าแต่เธอบอกว่าเพิ่งมาที่นี่วันแรก เธอมาจากที่ไหน?”

“ไทยแลนด์ ประเทศไทยน่ะ นายเคยไปเที่ยวรึเปล่า”

“หืม...ถึงว่าล่ะสำเนียงเธอมันแปลก ๆ หึ! อะไรมันจะบังเอิญแบบนี้”

“เอ๋? มะ...เมื่อกี้นายพูดภาษาไทยหนิ งั้นนายก็เป็นคนไทยเหรอ” ใช่! ภาษาไทยแบบยาวเป็นประโยคเลยด้วย อะไรกัน เขาไม่ใช่คนเกาหลีหรอกเหรอ นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ

“ก็ไม่ทั้งหมดหรอก แต่ก็เรียนรู้อะไรมาเยอะเหมือนกัน”

“จริงเหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลย แล้วทำไมนายไม่พูดภาษาไทยตั้งแต่แรกเล่า”

“ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ เจอใครที่นี่ก็ต้องพูดภาษาของที่นี่ไว้ก่อนสิ”

“ช่างเถอะ ๆ แต่ว่านะ ฉันดีใจที่ได้เจอนายที่นี่นะ เพราะฉันไม่เก่งภาษาเกาหลีเท่าไหร่ เลยกลัวว่าจะคุยกับใครไม่รู้เรื่อง ถ้าเป็นนายละก็เราคงจะเป็นเพื่อนกันได้ง่ายขึ้น”

“หึ...”

เราสองคนเงียบไปอีกครั้ง เหมือนมีอะไรบางอย่างมาขว้างกั้นเราสองคนเอาไว้ ไม่ใช่เพราะเป็นคนแปลกหน้า แต่เป็นเพราะอะไรบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปในหัวใจ อะไรบางอย่างที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจมัน

“ฮะ...ฮัดชิ่ว!~

“อากาศเริ่มเย็นจัดแล้ว เอานี่ไปสวมไว้สิ” เขาบอกพร้อมกับถอดเสื้อแจ็คเก็ตของเขามาคลุมตัวฉันเอาไว้ แววตาอ่อนโยนที่ทอดมองมาทำให้ฉันเลือกที่จะไม่ปฏิเสธน้ำใจจากเขา

“แล้วนายไม่หนาวรึไง เสื้อตัวบางแบบนั้น”

“ฉันอยู่กับอากาศหนาว ๆ มานานจนชินแล้ว เธอต่างหากล่ะที่ต้องระวัง เพราะอากาศแตกต่างกันมาก ถ้าปรับตัวไม่ทันแล้วไม่สบายขึ้นมา จะมาโทษฉันไม่ได้นะ”

“ฉันรู้หรอกน่า ชิ! ใครจะไปโทษนายกัน” ถึงจะบอกแบบนั้นแต่เราสองคนก็หัวเราะอยู่ด้วยกัน ดีจริง ๆ เลยนะที่มีเขาอยู่ด้วยกันในตอนนี้ ตอนที่ฉันกำลังว้าเหว่และไม่มีใคร

“จะว่าไปเธอพักที่ไหน มีที่พักแล้วเหรอ หรือว่าพักอยู่กับหมอนั่น?”

 “จะบอกยังไงดีล่ะ? คือ...” จะให้บอกนายว่า เจมิคไม่ให้ฉันอยู่ และบางทีฉันอาจต้องกลายเป็นคนพเนจรก็ได้ งั้นเหรอ อายเขาตายเลย

“เอาเถอะ ถ้าเธอยังไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร”

“มันก็ยังไม่เชิงว่าเขาให้ฉันอยู่ด้วยหรอกนะ”

“ถ้าไม่รังเกียจมาพักที่ห้องฉันก่อนก็ได้นะ ฉันมีห้องพักที่ตึกนั้น เดี๋ยวฉันจะไปนอนกับพนักงานคนอื่น ๆ ก่อนก็ได้”

“ขอบใจนายมากนะ แต่ว่าฉันน่ะ...อยากพิสูจน์เรื่องบางอย่างให้หมอนั่นเข้าใจซะก่อน”

“งั้นเหรอ? จริงสิ ฉันยังมีของที่อยากให้เธออีกสองสามอย่าง ไปกันเลยมั้ย?”

“ของ? นายไม่จำเป็นต้องให้อะไรฉันหรอกนะ แค่ให้นายเลี้ยงข้าวก็เกรงใจจะแย่แล้ว”

“เอาน่าก็ฉันอยากให้เธอหนิ...นะ”

“งั้นก็ได้”

ฉันลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวเดินตามร่างสูงไปอย่างอารมณ์ดี พลางทอดสายตาดูบรรยากาศรอบ ๆ ไปด้วย แต่แล้วการกระทำทุกอย่างก็ต้องหยุดไปพร้อมกับการชะงักเท้าของตัวเองเมื่อสายตาดันไปสะดุดกับร่างสูงค้นตาของใครอีกคน มะ...ไม่จริงน่า เมื่อกี้นี่มัน...

“เอ๊ะ!? นั่นมัน...” เจมิค! ไม่ผิดแน่ เขาออกมาทำอะไรในที่แบบนี้ตอนนี้นะ หรือว่าหิวเลยออกมาหาอะไรกิน แต่ออกมาแบบนี้มันอันตรายออกหนิ ถ้าถูกไล่ตามเหมือนตอนนั้นอีกจะทำยังไงเล่า ชอบทำให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยนะตาบ้า!

“เอ่อคือ...ฉันมีธุระด่วนต้องไปจัดการหน่อย ไว้เจอกันคราวหน้านะ”

“ดะ...เดี๋ยว”

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ไว้มีโอกาสฉันจะเลี้ยงข้าวนายตอบแทนก็แล้วกันนะ”

ฉันโบกมือลาพลางหมุนตัววิ่งตรงไปยังจุดที่เห็นเจมิคเมื่อครู่ ซึ่งตอนนี้กลับไม่เหลือแม้แต่เงาให้เห็น หรือว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก ไม่ได้การล่ะฉันต้องรีบไปช่วยเขาก่อน นายต้องปลอดภัย แชมเปญคนนี้กำลังจะไปช่วยนายแล้ว

รอฉันก่อนนะเจมิค!!!

 

 

 

 

*************************************************************************************
 

ดีจ้าาาาารีดเดอร์ที่น่ารักทู๊กกกกคน ^^

ไรท์เตอร์แวะมาอัพให้อีกตอน ใจดีใช่มั้ยล่ะ์์??

เพราะไรเตอร์ต้องเดินทางไกล 2- 3 วัน เพราะงั้นเลยมาแปะไว้ให้

ไรเตอร์ใจดีแบบนี้แล้ว ยังไงก็อย่าลืมเม้นท์ให้ด้วยน้าาาา ^^





 

229 ความคิดเห็น

  1. #228 นิทราราตรี (@051044) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 10:59
    เราเชียร์ผู้ชายแปลกหน้าอ่ะ//รู้ว่าไม่ใช่พระเอกTT
    #228
    0
  2. #225 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 22:04
    บางทีเราก็ปันใจไปให้ชายหนุ่มปริศนานั่น ตอนท้ายๆ นี่น่าสงสารเบาๆ
    นางเลือกเจมิคก่อนโลด
    #225
    0
  3. #147 LtBhCySh (@potjaman) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:18
    ใครเนี่ย!?(อะเกน- -) พอกำลังจะบอกแชมเปญดันซุ่มซ่าม
    เลยไม่รู้กันเลย 555
    #147
    0
  4. #59 No_name (@love-akatsuki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 19:31
    ไรท์อัพไวๆน๊ษาาา หนุกมากเรยย
    #59
    0
  5. #36 Oh lun laa (@noopoyjaa_2009) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 14:53

    ชายปริศนาผู้นั้นเป็นใคร
    ไรเตอร์ ทำเอาเราแอบกรี๊ดดดด!

    ท่านเจมิคหายไปหนายยยย 
    #36
    0
  6. #18 Ariana_za555 (@Ariana_za555) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 05:13
    ทำไมตอนนี้มันเศร้าอย่างนี้ 
    จะจากกันแล้วหรอ ไม่นะ!
    อยู่ด้วยกันมีสีสันดีออก
    #18
    0
  7. #15 Tara (@tey19980153) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2555 / 16:16
    น่ารักนะ ผู้ชายคนนั้น
    ไรเตอร์ใจดีมากเลยอ่ะ มาอัพให้อีกตอนนึง:)
    #15
    0
  8. #14 PuPea Lalaln (@pupaeaplus) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 21:43
    ค่าาา  นุกมากๆๆคะ ไรท์เตอร์  รีบมาอัพไวๆๆ นะ คะ 
    #14
    0