Stumble On The Rock สะดุดรักร้ายเจ้าชายเพลงร็อค

ตอนที่ 3 : stumble 1 : ตื้อ! หนี! อีกครั้งและอีกครั้ง!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ก.ค. 55









ตึก! ๆ ๆ ๆ ๆ

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ของกลุ่มหญิงสาวราวสี่ห้าทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง หลังจากที่ได้หยุดพักเพราะบังเอิญข้างหน้าเป็นตึกสูงตระหง่านตั้งอยู่บอกให้รู้ว่าไม่สามารถตรงไปต่อข้างหน้าได้ มีเพียงถนนแคบ ๆ แยกออกเป็นซ้ายขวาให้เลือกเดินไปเท่านั้น ฉันทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นอย่างหมดแรง มองแผ่นหลังกว้างของร่างสูงตรงหน้าที่ยืนหอบตัวโยนไม่ต่างกัน

“ลุกขึ้น” เสียงเรียบออกคำสั่งก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านฉันไป

“ฮะ?”

“ฉันบอกให้ลุกไง ลุกเซ่!” ฉันได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจคนอารมณ์ร้ายที่คว้าแขนฉันให้ลุกขึ้นก่อนจะกระชากให้ออกวิ่งตามอีกครั้ง อะไรกัน ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ!

“ดะ...เดี๋ยว ๆ ๆ”

“ถ้าเธอยังพูดมากอีก ฉันจะฆ่าเธอแล้วโยนทิ้งไว้ตรงนี้แหละ” เท่านั้นแหละ ฉันเลยได้แต่หุบปากเงียบถึงแม้จะอยากอธิบายให้เขาเข้าใจก็เถอะ แต่เกิดหมอนี่คิดจะทำอย่างที่พูดจริงฉันก็คงไม่รอด แง ๆ ฉันไม่อยากกลายเป็นศพในต่างแดนตั้งแต่วันแรกที่มาถึงแบบนี้หรอกนะ

ตึก ๆ ๆ ๆพรวด!

ฉันถูกร่างสูงรั้งจนตัวปลิ้วเข้าไปในช่องแคบระหว่างตึกในจังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งมาหยุดอยู่ไม่ห่างไปนัก

“หายไปไหนแล้วเนี่ย แยกกันไปคนละทาง ตามหาพี่ให้เจอแล้วจัดการยัยผู้หญิงหน้าด้านที่คิดจะมาแย่งพี่ให้ได้!” ฉันเหลือมองไปยังกลุ่มผู้หญิงวาจาร้ายกาจแล้วกลืนน้ำลายเฮือกอย่างตกใจ ถ้า พี่ ที่พวกเธอวิ่งตามมาคือเจ้าของร่างสูงปริศนาตรงหน้าฉันตอนนี้ งั้น ยัยผู้หญิงหน้าด้านที่พวกเธอพูดถึงมันก็คือ...ฉันไม่ใช่เหรอ!?

เสียงฝีเท้าที่ห่างออกไปจนเงียบหายทำให้ฉันลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พร้อมทั้งรีบสูดอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะมัวแต่เผลอกลั้นหายใจจนแทบจะขาดใจไปแล้วจริง ๆ ไม่อยากนึกเลยว่าถ้าคนพวกนั้นตามมาทันแล้วจับตัวฉันได้สภาพของฉันจะเป็นยังไง

“เธอไม่ใช่...หึ! ไม่อยากจะเชื่อเลย”

“อ่อ ใช่ ฉันพยายามจะบอกนายแล้ว แต่...”

“ความผิดฉันงั้นสิ ที่ลากเธอหนีพวกนั้นมา”

“เปล่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันหมายถึง...โอ๊ะ! แล้วนั่นนายจะไปไหน?” ฉันพยายามอธิบายแต่ชายแปลกหน้ากลับไม่คิดจะฟังเลยสักนิด แถมยังเดินดุ่ม ๆ หนีฉันไปอีก ฉันเลยต้องรีบคว้าแขนของเขาเอาไว้

“...” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากร่างสูงตรงหน้า เขาหันกลับมาจ้องหน้าฉันด้วยเสี้ยวสายตาดุ ๆ ก่อนจะมองลงไปที่มือของฉันซึ่งยึดแขนเขาเอาไว้แน่น ฉันเลยจำต้องปล่อยมือออกอย่างยอมแพ้ คนอะไรดุเป็นบ้า!

“เอ่อ คือฉัน...” ฉันพูดพร้อมทั้งคว้าชายเสื้อของเขาเอาไว้ แต่ยังไม่ทันจะจบประโยคคำพูดที่อุตส่าห์รวบรวมความกล้าเปล่งมันออกมาก็ต้องชะงักไป ก้มมองที่พื้นเมื่อแรงกระตุกของฉันและสายลมเย็น ๆ พัดเอาหมวกที่หลวมจากการวิ่งของชายปริศนาล่วงหล่นลงไปกองที่พื้น ถึงจะรู้สึกหวั่นใจกับสายตาดุ ๆ ที่ต้องเผชิญเมื่อยามเงยหน้าขึ้นไปมองก็เถอะ แต่ไหน ๆ แชมเปญก็วิ่งตามมาขนาดนี้แล้ว ขอดูหน้าสักหน่อยก็แล้วกัน!

เจ้าของร่างสูงก้มหน้านิ่งอยู่กับที่ก่อนจะหมุนตัวสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันจนต้องกลืนน้ำลายเฮือก เบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อใบหน้าที่โน้มต่ำลงมาใกล้ในระยะเผาขนเป็นเสี้ยวใบหน้าที่แสนคุ้นตา ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรทำให้ฉันนิ่งค้างและดูเหมือนสมองจะไม่สั่งการไปชั่วขณะ เส้นผมสีดำสนิทยาวละต้นคอดูยุ่ง ๆ จากการวิ่งหนีเมื่อครู่แต่นั้นกลับไม่ได้ทำให้เขาดูมีเสน่ห์น่ามองลดน้อยลงเลยสักนิด มองสบกับนัยน์ตาสีดำลึกลับแต่ชวนค้นหา คิ้วเข้มของคนตรงหน้าขมวดผูกเป็นปม ดวงตาคมดุตวัดมองฉันอย่างมีน้ำโห ลมหายใจอุ่น ๆ กับกลิ่นน้ำหอมทำให้รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ ใช่แล้ว! เขาคนนั้น...คนแห่งความรักของฉัน!

“แยกกันตรงนี้ โอเค๊?” ร่างสูงบอกอย่างสงบสติอารมณ์แล้วก็เดินห่างออกไป ฉันส่ายหัวน้อย ๆ เพื่อเรียกสติกลับมาก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเดินตามเขาอย่างระมัดระวัง

“นี่ยัยคนแปลกหน้าโรคจิต ถ้ายังไม่เลิกตามมาเธอเจอดีแน่” น้ำเสียงเรียบ ๆ นั้นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกกลัวเท่าไหร่นัก แต่ถึงจะกลัวฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่แล้วล่ะ

“แชมเปญ ฉันชื่อแชมเปญ”

“เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ฉันไม่ได้อยากรู้จักเธอ”

“นายนี่มัน...” ฉันกลืนคำพูดลงไปก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ แล้วก้มหน้าหลบสายตานิ่ง ๆ ที่ร่างสูงส่งมาเป็นเชิงเตือน ก่อนจะเดินฉับ ๆ หนีฉันไป ฉันหันมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะซอยเท้าถี่ ๆ ตามเขาไป นี่เขาคิดจะทิ้งฉันไปดื้อ ๆ แบบนี้ได้ยังไงนะ ใจร้าย ไร้มนุษยธรรม ฉันยังไม่อยากกลายเป็นศพไร้ญาติขาดมิตรซะหน่อยนะ!

ปึก!

ในขณะที่สมองกำลังคิดและสองขาก็เร่งก้าวตามเขาไป ฉันก็ต้องยกมือขึ้นลูบจมูกป้อย ๆ เมื่ออยู่ ๆ ร่างสูงที่ฉันกำลังเดินตามด้วยความเร็วเกิดหยุดกึกแล้วหมุนตัวกลับมาจนหน้าฉันชนเข้ากับแผงอกกว้าง ในใจอยากจะต่อว่าเขาแต่ก็ทำได้เพียงส่งยิ้มแหย ๆ ให้คนตรงหน้าที่ส่งสายตาดุดันเหมือนจะฆ่าฉันให้ได้ในอีกไม่กี่วินาที

“เธอจะเอายังไง?”

“คือฉัน...”

“ถ้าเธอยังไม่เลิกตามฉัน ฉันจะไม่ทนอยู่เฉย ๆ แน่” น้ำเสียงดุพร้อมสายตานิ่งเฉยทำให้ฉันแทบอยากจะวิ่งหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็รู้ดีว่าสถานะในตอนนี้ไม่สามารถที่จะทำอย่างที่คิดได้

หมับ!

ฉันคว้าชายเสื้อของร่างสูงไว้ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเดินไป เขาหันมามองฉันอีกครั้งก่อนจะปรายสายตาดุลงมาที่มือของฉันซึ่งกำเสื้อเขาไว้แน่นจนต้องรีบปล่อยมือออกราวกับต้องของร้อน

“คือ...ฉันเพิ่งมาที่เกาหลีวันแรก แล้วก็ยังไปไม่ถึงที่พักเพราะต้องไปดูคอนเสิร์ตกับเพื่อนก่อน แล้วพอฉันรอเพื่อนอยู่นายก็พาฉันวิ่งมาที่ไหนก็ไม่รู้” ฉันบอกก่อนจะมองไปซ้ายทีขวาทีอย่างจนหนทาง อะไรมันจะซวยแบบนี้เนี่ย

“จะบอกว่าที่เธอไม่เจอเพื่อนก็เพราะฉันสินะ แล้วเธอก็งี่เง่าขนาดที่ติดต่อเพื่อนไม่ได้งั้นสิ?”

“โอ๊ะ! จริงด้วย” ฉันว่าแล้วรีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้ออย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ แต่เอ๊ะ! ทำไมมันไม่มี ไม่ ๆ ๆ อย่าบอกนะว่า...

“มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้อ่า” ฉันบอกพร้อมทั้งยิ้มเจื่อน ๆ ให้เจ้าของใบหน้านิ่งที่ถอนหายใจเหมือนต้องการตอกย้ำให้ฉันรู้ถึงความงี่เง่าของตัวเองอีกครั้ง อะไรกัน ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้สักหน่อยนะ

“ฉันควรทำยังไงดี?”

“คิดเองไม่เป็นรึไง?”

“งั้นฉันจะไปกับนาย” ร่างสูงกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นจิ้มที่หน้าผากฉันตามคำพูดที่เขาย้ำทีละคำอย่างชัดเจน

“ฝัน-ไป-เถอะ” ว่าแล้วเขาเดินจากไปแบบไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรต่ออีกสักคำ ไม่ได้นะ ฉันจะยอมให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้ ฉันยังคงเดินตามร่างสูงไปพร้อมด้วยอาการหอบที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ

 “ยัยโรคจิต เลิกตามฉันเดี๋ยวนี้”

“ก็ฉันมี่ที่ไปนี่ นายจะให้ฉันไปที่ไหนเล่า”

“เรื่องของเธอ” คนอะไรใจดำ คนไม่มีที่ไปยังไม่เห็นใจกันอีก ใจร้ายที่สุดเลย

“ให้ฉันไปกับนายเถอะนะ นะ...นะ” ฉันพูดพร้อมทั้งเดินเข้าไปคว้าแขนเขาไว้แม้ว่าเขาจะพยายามสะบัดมันออกครั้งแล้วครั้งเล่าก็เถอะ

“น่านะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ก่อความเดือดร้อนวุ่นวายให้นายเด็ดขาด แค่ให้ฉันอยู่กับนายจนกว่าจะหาเพื่อนของฉันเจอ...”

“เลิกยุ่งกับฉันสักทีน่า!” ร่างสูงตวาดลั่นพร้อมกับสะบัดแขนออกสุดแรงจนฉันถลาลงไปกองที่พื้น รู้สึกได้ถึงความเจ็บที่เข่าและข้อศอกแปลบ ๆ เงยหน้ามองคนตัวสูงตรงหน้าที่แสดงสีหน้าตกใจเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับไปนิ่งเฉยราวกลับไม่รู้สึกอะไรในไม่กี่วินาทีต่อมา อะไรกันไม่เห็นต้องรุนแรงขนาดนี้เลยหนิ

“ฉันเตือนเธอแล้วว่าอย่ามายุ่งกับฉัน สมน้ำหน้า”

“แล้วนายจะให้ฉันทำไงเล่า ฉันไม่มีที่ไป ไม่มีแม้แต่เงินสักวอน แถมยังไม่รู้จักใครด้วย จะให้ฉันไปกันคนแปลกหน้ารึไง” ฉันบอกพร้อมลุกขึ้นยืน ความเจ็บที่ข้อศอกและหัวเข่าทำให้ฉันต้องก้มลงไปมองและก็เป็นอย่างที่คิด มีเลือดออกอยู่จริง ๆ ด้วย เจ็บชะมัดเลย  T^T’

“แล้วเธอรู้จักฉันรึไง ถึงได้เดินตามต้อย ๆ เป็นยัยโรคจิตแบบนี้”

“ก็ใช่...” ฉันหยุดพูดก่อนจะมองใบหน้าคมที่ตอนนี้หรี่สายตามองฉันอย่างจับผิด

“อย่างน้อยก็ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย” ฉันพึมพาก่อนจะก้มหน้างุด รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเมื่อภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ

“ดูท่าเธอคงจะเป็นโรคจิตจริง ๆ ด้วยสินะ”

“แชมเปญ บอกแล้วไงว่าฉันน่ะชื่อแชมเปญ ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ?”

“หึ! มุกของเธอเก่าไปมั้ง หัดคิดมุกอะไรที่มันสร้างสรรค์หน่อยสิ ทำเป็นไม่รู้จักงั้นเหรอ? เธอเป็นคนทำให้หมวกฉันหลุดจนต้อง!...” ร่างสูงหัดมาตวาดก่อนจะพยายามควบคุมอารมณ์คุกรุ่นเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วหันกลับไปเดินตามเดิม ฉันเลยได้แต่มองปริบ ๆ ก่อนจะเดินตามไปพลางบ่นอุบให้คนอารมณ์แปรปรวนอย่างไม่เข้าใจ

“ยังกับเห็นหน้านายแล้วฉันจะรู้ว่านายเป็นใครงั้นแหละ”

“นี่เธอ...”

“พี่เจมิคหายไปไหนแล้วเนี่ย ไปตามหาอีกรอบ พี่ใส่เสื้อยืดสีขาว เสื้อคลุมสีดำ กางเกงสีดำ แล้วก็หมวกสีดำด้วย เราตามมาติด ๆ พี่จะหายไปได้ไง ไปเร็ว!

เสียงจากถนนทำให้ร่างสูงชะงักจนฉันหยุดแทบไม่ทัน ถึงจะว่าอย่างนั้น ฉันก็ไม่เข้าใจมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่าหมอนี่จะพาฉันวิ่งหนีมาทำไม ถึงจะอยากเข้าข้างตัวเองว่าเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตก็เถอะนะ แต่มันก็ออกจะแปลก ๆ อยู่ ก็คนพวกนั้นวิ่งตาม เจมิคมือเบสคนดังแห่งวง Battle Blood ไม่ใช่เหรอ? เสื้อยืดสีขาว เสื้อคลุมสีดำ กางเกงสีดำ แล้วก็หมวกสีดำ? ฉันไล่สายตามองไปที่ร่างสูงตรงหน้าจากหัวจรดเท้า จะว่าไปหมอนี่ก็...เสื้อยืดสีขาว เสื้อคลุมสีดำ กางเกงสีดำ แถมหมวกที่หลุดไปเมื้อกี้ก็สีดำอีกด้วย งั้นหมอนี่ก็...

“เจมิค!

ฉันโพล่งออกมาอย่างตกใจก่อนจะถูกร่างสูงหันมามองด้วยสายตาเขียวปั๊ดจนต้องยกมือขึ้นปิดปากอย่างลืมตัว มะ...ไม่จริงน่า ทำไมคนแห่งความรักของฉันถึงได้เป็นเขาไปได้ล่ะ แบบนี้ไม่ใช่ชะตาฟ้าลิขิตแล้ว แต่เป็นโชคชะตากลั่นแกล้งซะมากกว่า ก็หมอนี่น่ะเจิดจ้ามากเกินไปแล้ว!

“เธอนี่มันตัวซวยจริง ๆ อีกไม่นานพวกนั้นต้องแห่กันมาแน่ บ้าฉิบ!” เจมิคหันมองซ้ายขวาอย่างหาทางออกพร้อมทั้งสบถด้วยความโมโห แง ๆ ครั้งนี้เธอผิดเต็ม ๆ เลยนะ ยัยแชมเปญงี่เง่า!

“ฉันขอโทษ ก็ฉันตกใจนี่น่า แล้วเราจะทำยังไงดี ทำไงดี ๆ”

“เธอไหวรึเปล่า?” คำถามกำกวมของเขาทำให้ฉันได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ อย่างไม่เข้าใจนัก

“ไหน ๆ พี่เจมิคอยู่ที่ไหน” เสียงคนจากอีกฝากของถนนทำให้เราสองคนหันขวับกลับไปมองทางต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน

“งั้นก็...” เจมิคคว้ามือฉันก่อนจะออกตัววิ่งทำเอาฉันเข้าใจคำถามอย่างแจ่มแจ้ง ฮึ่ม! แชมเปญนะแชมเปญ ถนัดนักแหละเรื่องหาความซวยเข้าตัวเนี่ย ซวยซ้ำซวยซ้อน ซวยไม่มีที่สิ้นสุด ยังไม่ทันหายเหนื่อยแถมยังต้องเจ็บตัวเพิ่มเข้ามาอีก แต่ในสถานการณ์นี้กลับมีทางเลือกเพียงทางเดียว

นี่ฉัน...ต้องวิ่งอีกแล้วเหรอเนี่ย โฮกกกกก!

 

 

 

 

 


 


229 ความคิดเห็น

  1. #222 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 21:58
    เจมิคแอบโหดนะเนี่ย
    #222
    0
  2. #172 ` วังเวอเวย์ [?] (@zosoindy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 22:21
    กรี๊ดดด น่ารักไปเบาๆกับตอนนี้ มีย่อให้ขี่หลังด้วย เป็นเขาก็อมยื้มมมม มีคนหล่อให้ขี่หลัง >///<
    #172
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #170 ` วังเวอเวย์ [?] (@zosoindy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 22:04
    เจมิคคคค แอบโหดนะเออ -,.-
    #170
    0
  5. #144 LtBhCySh (@potjaman) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:43
    เจมิคแอบโหดอ่ะ
    แชมเปญสู้ๆฮ้าบบบ
    #144
    0
  6. #58 No_name (@love-akatsuki) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 19:15
    เจมิคๆๆๆๆๆ =[ ]=
    #58
    0
  7. #26 Love thestar (@12799264) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2555 / 19:37
    เขิน >< ฮ่าฮ่า สนุกค่ะไรเตอร์
    #26
    0
  8. #17 Ariana_za555 (@Ariana_za555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 05:11
    ทำไมรุนแรงกันจัง
    สงสารแชมเปญ 
    ต่อจากนี้คงเจอเรื่องซวยๆ อีกเยอะ
    #17
    0
  9. #9 Tara (@tey19980153) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2555 / 16:44
    โห เจมิคเอาเเต่ไล่อย่างเดียวเลยอ่ะ เเต่เท่าทีไรเตอร์อธิบายหน้าตาของเจมิคมา หล่่ออออ
    #9
    0
  10. #6 Oh lun laa (@noopoyjaa_2009) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2555 / 23:41

    เจมิคแอบโหด (แต่น่ารักอ่ะ! ><')
    ว่าแต่แอบงอนไรเตอร์นิดนึงเพราะรอนานมาก 55555 5
    แต่ตอนนี้ยกโทษให้เพราะไรท์เตอร์น่ารัก
    แถมยังสนุกสมการรอคอยด้วย อิอิ
    รีบอัพตอนต่อไปนะค้าาาา เค้ารออยู่่ ๆ ^^
    #6
    0