คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

รักเริงใจ

ตอนที่ 5 : สามีใคร 100%


     อัพเดท 27 พ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : Narinlada ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Narinlada
My.iD: https://my.dek-d.com/kukhwa
< Review/Vote > Rating : 95% [ 2 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 18,167
309 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 50 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
รักเริงใจ ตอนที่ 5 : สามีใคร 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1507 , โพส : 11 , Rating : 100% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด






บทที่ 5

สามีใคร?

แสงอรุณย่ำรุ่งทอเป็นประกายสีอ่อน สาดส่องผ่านผ้าม่านสีฟ้าเข้ม เข้ามายังห้องนอน เสียงไก่ขันแว่วมาเป็นระยะๆ เสียงสุนัขเห่ากันดังเป็นทอดๆ เจ้าของร่างที่นอนกลายเป็นเจ้าของเตียงนอนขนาด 6 ฟุต ร่างนั้นบิดส่ายไปมาเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ

ภาพห้องนอนที่แปลกตา อีกทั้งความรู้สึกที่ได้พักผ่อนเต็มอิ่มสร้างความแปลกใจให้นลินนิภา ห้องนอนทำด้วยไม้สีทอง มีตู้เสื้อผ้าใกล้กับหน้าต่าง โต๊ะเครื่องแป้งอยู่ถัดมาเล็กน้อยเข้าชุดกับห้อง ห้องน้ำก็มีในตัว ผ้าห่มก็หนา สีฟ้าเข้ม หญิงสาวสะบัดศีรษะแรงๆ พยายามหลับตาและลืมตาขึ้นอีกครั้ง อยากให้มันฝันไป แต่ก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น เมื่อภาพก่อนที่เธอจะหลับมันย้อนกลับมา

“กรี๊ด”

เสียงกรี๊ดร้องดังขึ้นทั้งห้อง ทำเอาคนที่อยู่ในบ้านต้องวิ่งเข้ามาดู นางนิ่มแม่บ้านวัยชราเข้ามาก่อน ยกมือขึ้นแตะอก มองเจ้าของเสียงด้วยความตะลึง พลางร้องตะโกนบอกให้คนไปตามเจ้านายหนุ่มที่ไปไร่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางให้กลับมาด่วนที่สุด

“คุณคะ คุณ หยุดร้องคะ คนเขาแตกตื่นกันหมดแล้ว”

เสียงนางนิ่มแหบแห้ง ต่างจากคนเสียงดีที่ยังคงร้องกรีดๆ เหมือนกำลังถูกน้ำร้อนลวก

“เฮ้ย ไปตามคุณเนย์มาสิ บอกว่าเมียคุณเนย์ร้องหาผัว”

ใครก็ไม่รู้ตะโกนขึ้น และเหมือนเป็นคำศักสิทธิ์ เพราะเจ้าของเสียงกรีดหยุดร้อง ส่งตายตาน่าหวาดกลัวมายังคนในบ้านที่ออกันเต็มประตูโดยไม่ได้นัดหมายกัน หญิงสาวก้มลงมองชุดที่เธอใส่พาลให้นึกโมโหนัก

“ใครพาฉันมาที่นี่ แล้วใครเป็นเมียใคร ฉันไม่มีสามีรู้เอาไว้ด้วยนะ”

หญิงสาวทำท่าขึงขังเมื่อเห็นคนตัวใหญ่เดินยิ้มเข้ามา เธอจำเขาได้ หน้าหลีหญิงแบบนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนเพื่อนของอดิเทพ นลินนิภาทำหน้าเบ้ สำรวจคนรูปร่างสูงใหญ่อย่างถือสิทธิ์ แต่เพราะว่าตอนนี้เป็นตอนเช้าทำให้เธอเห็นหน้าเขาชัดขึ้นกว่าเดิมและรู้สึกคุ้นตามาก

“คุณ!”

รเณศไม่ยิ้ม เขาได้แต่ส่ายหน้า ดีที่กำลังกลับมากินข้าวเช้าเลยทำให้มาทันได้ยินเสียงสาวที่ร้องลั่นบ้านยังกับจะทำให้บ้านแตกกันไปข้างหนึ่ง เขาเดินเข้ามาแล้วไล่ให้บรรดาคนงานหญิงที่มาทำความสะอาดบ้านกลับออกไป พร้อมปิดประตูห้อง แต่พอหลังจากอยู่กันสองคนเขาก็เห็นแววตาเพชรฆาตจนเสียวสันหลัง

“มองเหมือนไม่เคยเห็นคนหล่อ”

คนบ่นยิ้มมุมปาก

“คุณ?”

รเณศยิ้มแล้วแกล้งถอนหายใจ เดินไปนั่งบนเตียงข้างๆ หญิงสาว แววตาของเขานั้นกรุ้มกริ่ม แถมมือก็ไวแสนไว คว้าหมับเขาที่มือของเธอแล้วจูบเบาๆ

“เมียจ๋า ไม่สบายจนจำผัวไม่ได้เลยเหรอจ้ะ”

คนขี้ตู่สุดๆ ทำตาละห้อย เหมือนจะร้องไห้ จนหญิงสาวเริ่มสับสนและไม่ทันเกมส์คนเจ้าชู้ ไม่ใช่ว่าจะจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร แต่เพราะปรกติเธอจะเจอแบบตรงๆ อีกทั้งความฉลาดตอนนี้ก็ใช้การไม่ได้ แพ้ทางคนมารยาเยอะ

“เมีย?”

“จ้ะ เมีย” เขาย้ำด้วยใบหน้าจริงจัง

“เมื่อไหร่”

และเธอก็บ้าจี้ไปตามเขาด้วย...รเณศอยากจะปล่อยก๊ากออกมา มองใบหน้าหวานที่เหมือนจะชั่งใจว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ หากคิดอีกทีเธอคงอยากมีสามีหล่อระดับเทพล่ะมั้ง มือหนาแตะเบาๆที่แก้มนวลและแดงปลั่งเบาๆ ความอบอุ่นจากมือนั้นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ไม่เคยมีใครมองด้วยสายตาแบบนั้นมาก่อน

“ไม่นานหรอกจ้ะ จู่ๆ คุณก็หลับไป นานเกือบอาทิตย์ ผมเป็นห่วงแทบแย่รู้ไหม”

นลินนิภาพยักหน้า...

‘เฮ้ย เชื่อด้วยโว้ย’ ชายหนุ่มร้องเร่แห่กระเจิงในใจ

“วันอะไรคะ”

น้ำเสียงเธออ่อนลงและเบามาก

“วันศุกร์จ้ะ เมื่อวานวันพฤหัสบดี”

สีส้ม...ชายหนุ่มเติมเองในใจ เหมือนที่เคยท่องตอนสมัยเรียนชั้นประถม

“ฉันชื่ออะไร”

เอาล่ะสิ...เธอทำเหมือนกับว่าจำอะไรไม่ได้ หรือว่าเพื่อนเขาให้ยามาผิด ให้เป็นยาลบความทรงจำ แต่มาคิดดูอีกที มันมีด้วยเหรอไอ้ยาประเภทนี้

“นางจ้ะ”

เขาตอบแล้วก้มหน้าลง แตะจมูกโด่งเป็นสันที่แก้มนุ่มนิ่ม เบาๆ กลิ่นหอมของหญิงสาวเล่นเอาหัวใจคนแตะอั๋งเบ่งบานสะพรั่ง เขายิ้มที่มุมปาก เมื่อสาวไม่ว่าก็เริ่มปฏิบัติการหาเศษหาเลยต่ออีกนิด แต่ก็แค่คิดเพราะมือเล็กๆที่หอมไม่ต่างกันมาปิดปาก ปิดจมูกเขาเอาไว้

“พี่ชื่ออะไรคะ”

คนฟังยิ้มละไม...ยังดีที่ยังสำนึกเรียกเขาว่า ‘พี่’ ไม่เรียกว่า ‘คุณ’ เพราะมันฟังดูระรื่นหูกว่าเยอะ

“พี่เนย์จ้ะ”

เธอยิ้มหวาน ยกมือขึ้นแตะที่ใบหน้าหล่อ ไล้ลงมาที่เคราเขียวครึม แตะที่ริมฝีปากบางเฉียบ จนคนถูกลูบไล้อดไม่ได้ที่จะอ้าปากงับเอานิ้วเล็กๆ ...

ให้ตายกันไปข้างเหอะ...ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์และน่าหลงไหลเย้ายวนอะไรอย่างนี้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมีแมลงผู้มาหลงดอกไม้อย่างเธอ ขนาดเขาว่าไม่สนๆ ยังอยากจะดอมดมดอกไม้งาม นามว่า ‘น้องนาง’

“สามีของนาง”

ประโยคของเธอนี่สิไม่ทำให้รเณศพิสมัย สติเขากลับคืนมา ด้วยรักความโสดยิ่งกว่าชีวิต ยังไงขอโสดตายดีกว่าที่จะมีเมียผิดคิดจนตัวเองวายชีวา

“พี่เนย์เป็นนักเขียนหรือเปล่าคะ” เธอเอียงคอถามได้น่าหยิกอย่าบอกใคร แต่ไอ้คำพูดนี่สิ มันฟังแปลกๆ ชอบกล

หญิงสาวไม่พูดอะไรมาก เธอหยิบเอาแจกันที่ใกล้หัวเตียงมาไว้ในมือ รอคำตอบของเขา หากตอบดี เลือดไม่ออก หากตอบแบบสุนัขและไม่น่าฟัง มีเลือด แต่จะน่าฟังหรือไม่ก็คิดว่ามันคงจะแตกอยู่ดี เพราะคำตอบคือ เป็น และ ไม่เป็น สองอย่างฟังยังไงก็เป็นคำตอบที่บัดซบสำหรับเธอ

“ถามทำไมจ้ะ”

“ถามไม่ได้ให้พี่เนย์มาย้อน”

เสียงหวานดุจนน่ากลัว แต่มือข้างที่ลูบไล้หาเศษหาเลยกับร่างกำยำ ทำให้สติของเข้าของร่างหลุดลอยไปไกล

“เปล่าจ้ะ...โอ๊ย”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดมาพร้อมกับเสียง พลัก! แจกกันเล็กในมือของหญิงสาวตวัดเข้าที่หัวเขาเต็มแรง แจกันแตกกระจาย เลือดสีแดงอาบหัวของเขา รเณศเด้งตัวขึ้นจากเตียง มือกุมที่หัวเอาไว้ ส่งเสียงซีดซาดเพราะความเจ็บปวด

“คุณเนย์เป็นอะไรค่ะ”

นางนิ่มแม่บ้านและคอละครแล่นเข้ามาในห้องนอนรับแขกแล้วก็อ้าปากค้างเมื่อพระเอกของเรื่องถูกนางเอกจัดการซะเลือดอาบ

“ไม่เป็นไรไม่ได้แม่นิ่ม ผมเป็นประจำเดือนนะดูสิเลือดแดงเชียว”

ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้เขาคลายความกวนบาทาลงได้ จนแม่นิ่มทำเสียงในลำคอ แล้วทำเชิดใส่ไม่สนใจนายหนุ่ม ก่อนจะเดินไปดูแจกันที่แตกละเป็นชิ้นแบบต่อไม่ติดแล้ว

“สงสารแจกันคะ ต้องมาถูกเลือดคนคุณเนย์”

รเณศทำหน้ามุ้ย เขามองใบหน้าของนลินนิภาที่กำลังยิ้มเยือกเย็นพาลให้เสียววูบ

“ไปเอาชุดทำแผลให้หน่อยครับเดี๋ยวผมตามไป เจ็บแค่นี้ไกลหัวใจคงไม่ต้องเย็บหรอก”

คนเคยถูกลูกทุเรียนหล่นใส่หัวมาแล้วบอกเบาๆ มองร่างแม่นิ่มลับหายไปพร้อมเสียงประตูปิดลง เขาก็เดินไปล็อกประตู หันกลับมามองหน้าคนผิดที่ลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้

“น้องนางไม่คิดจะขอโทษสักคำสองคำหรือครับ”

“ไม่จำเป็นกับพวกชอบฉวยโอกาส”

เธอทำเสียงขึ้นจมูก หน้าเชิดเริ่มเข้าช่วยให้รู้สึกผิดน้อยลง แต่แววตานั่นตื่นตระหนกเล็กน้อย

“ตีหัวพี่เลือดอาบเนี่ยนะไม่ผิด แล้วพี่ฉวยโอกาสตรงไหนไม่ทราบ”

คนเจ็บทำท่าขึงขังจริงจัง มองเจ้าหล่อนด้วยแววตาคาดโทษเล็กน้อยและคิดว่าเธอคงจะรู้ดีว่าเขานั้นเอาเรื่องแน่นอน

“แตะอั๋งคนอื่น อ้างว่าเป็นสามีคนที่ไม่เต็มใจ แบบนี้นะเหรอไม่ผิดไม่ฉวยโอกาส ฉันจำได้หรอกว่าตัวเองเป็นใคร”

คนฟังหยิบผ้านขนหนูเล็กๆ เข้าห้องน้ำ เช็ดคราบเลือดสำรวจแผลที่แตกไม่เยอะ ทำแผลอย่างที่พูดตอนแรกก็คงได้ เดี๋ยวอาสะใภ้มาค่อยให้ดูอีกทีก็ยังไม่สาย  ก่อนที่เขาจะกลับออมาและตอบคำถามของเธอ

“พี่เป็นสามีน้องนางจริงๆ”

เขายืนยันคำเดิม

“บ้า! สามีใคร”

เธอแวดเสียงแหลมปรี๊ด จนแสบแก้วหู

“หูตึงหรือไงครับคุณน้อง คุณพี่บอกว่าเป็นสามีคุณน้องแหละครับ เราแต่งงานกันแล้ว”

คนขี้ตู่ใช้ประโยชน์สุดๆ จากการส่งมอบเธอในฐานะภรรยา ในวงเล็บแม้เขาจะปฏิเสธในตอนแรกแต่ตอนนี้เกิดอารมณ์อยากมีเมียซะงั้น

“หึๆ อย่ามาโกหกหน่อยเลย แกรวมหัวกับพี่เทพวางยาฉันใช่ไหม”

คนที่เคยแต่วางยาคนอื่นรู้สึกเสียเซลฟ์ที่ต้องมาถูกวางยาเสียเอง แถมต้องมานอนในชุดที่แสนจะอุบาศอีก แบบนี้ใครจะไปรับได้กัน แล้วคนที่เธอเรียกว่า ‘แก’ แม้จะหล่อ แต่กินไม่ได้ใครจะไปรู้ว่าจะเลวแค่ไหน

“โห พูดซะพี่รู้สึกผิดเลยแฮะ พี่อยากจะบอกว่าพี่น่ะ พูดจริงที่สุด ไม่เชื่อน้องนิ้วนางโทร.ไปถามนายเทพ...เอ๊ะเดี๋ยวไม่เชื่อเอาให้แน่ใจโทร.ถามป้ากับลุงของน้องก็ได้ครับ”

เขาทำหน้าตาไม่เกรงตัวเหมือนมีคนถือหาง

รเณศบอกตัวเองว่าเขาไม่กลัวหรอกว่าเธอจะลุกขึ้นมาเต้นเร้าๆ ราวกับเจ้าเข้าทรง เพราะเตรียมความพร้อมมาเรียบร้อยแล้ว และเตี้ยมกับทางนู้นเอาไว้แล้วด้วย สามี-ภรรยา หลอกๆ แต่ไม่บอกเจ้าหล่อน...จบข่าว

“เอาโทรศัพท์มาสิ”

นลินนิภาเรียกร้องสิ่งที่เขาเสนอให้อย่างไม่อิดออด อย่างน้อยที่สุดเธอก็ควรจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ หญิงสาวมองเขาลวงโทรศัทพ์เครื่องเล็กออกจากกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำ ก็เลยถือโอกาสสำรวจเขาไปในตัว อันที่จริงต้องยอมรับว่าเขาหล่อมาก ขึ้นเป็นนายแบบได้แต่นายแบบ แบบเถื่อนๆ หน่อยเพราะมัดกล้ามที่แขนซึ่งพ้นจากแขนเสื้อยืดสีขาวหม่นออกมาแสดงถึงความแข็งแรง กำยำ ใต้เสื้อนั้นก็คงไม่ต่างกันนัก อีกทั้งใบหน้าเขาก็คมคาย แม้จะมีผ้าขนหนูบดบังบางส่วนเอาไว้

“มองนานๆ เดี๋ยวพี่ก็สึกหมดหรอก เห็นมองไม่คิดเงินมองใหญ่เลยนะ”

เขายื่นโทรศัทพ์ให้หญิงสาว ที่ทำหน้าบึ้งแต่ก็ดูน่ารักไปอีกแบบสำหรับคนมอง

“ไม่เจ็บเหรอไง พูดมากอยู่ได้ อยากเอาอีกแผลไหม”

ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง

“โอ้ย ทำบุญได้ปาบ เรารึช่วยตั้งหลายรอบ หึ คนเรา แล้วนี่ไม่กลัวเลยเหรอไง ว่าอยู่ที่ไหน อะไรเป็นมายังไง”

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมหญิงสาวถึงไม่มีท่าทางหวาดระแวงหรือกลัวเขาแม้แต่น้อย ที่ถูกต้องเธอต้องถามเป็นชุดไม่ใช่ทำหน้านิ่งแถมยังบังอาจมากที่มาทำร้ายร่างกายเจ้าของบ้านที่เป็นคนแปลกหน้า แต่ที่ไม่แปลกใจเลยก็คือเขากับเธอเป็นคู่อาฆาตกันจริงแท้แน่นอนเจอที่ไรเป็นได้เรื่อง ได้เลือด

“จะถามไปทำไม ก็ในเมื่อจำได้ว่าคุณเป็นใคร”

‘อ้าว แล้วทำเนียน ไอ้เราก็คิดว่าเชื่อที่พูดจริงๆ’ ชายหนุ่มพำบอกตัวเองในใจ พยายามข่มอารมณ์โกรธนิดที่ไม่รู้มีตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่ คงเพราะตั้งแต่เธอทำหน้าซื่อๆ ดูน่าสงสารล่ะมั้ง

“แล้วผมเป็นใครล่ะ”

“หึ นี่ไม่รู้จักตัวเองเหรอไงถึงมาถามฉัน”

“ว่าแล้วมามุกนี้...แต่ที่ถามเพราะต้องการทวนความจำ แล้วจำอะไรได้บ้างล่ะ”

ความสวยของเธอทำให้เขามองไม่กะพริบตา ใบหน้าเธอไม่มีสิวฟ้า ราคีต่างๆ แต่ร่างกายไม่รู้เพราะไม่เคยลองเทสดูสักครั้ง...เขาเดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ส่องกระจกดูแผลอีกครั้ง แผลแค่นี้ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวดเท่าไหร่นัก เพราะหนักกว่านี้ก็โดนมาแล้ว ทว่าไม่ทันที่นลินนิภาจะตอบเสียงเรียกของแม่นิ่มคนงามที่สุดในไร่ร้องเรียกให้เขาไปทำแผล ชายหนุ่มยิ้มแล้วเดินออกไป ก่อนจะเดินกลับเข้ามาภายในไม่กี่อึดใจ เขากลับมาพร้อมกับชุดทำแผล ระหว่างนั้นก็รอเธอคุยโทรศัทพ์จนวางสายไป

“ตกลงจำอะไรได้บ้าง”

เขาถามซ้ำ

“ฉันจะตอบคำถามคุณถ้าคุณตอบคำถามฉันก่อน”

“ทำแผลให้ก่อนแล้วจะบอกให้”

คนเจ้าเล่ห์มีข้อต่อลอง มองท่าทางที่สงบลงก็รู้ว่าเธอคงเข้าใจอะไรแล้ว รเณศเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย อันที่จริงยัยตัวเล็กนี่ก็ไม่ได้มีพิษสงร้ายกาจอะไรเท่าไหร่ กลัวทำไมกันหนักหนา...คนหล่อไม่เข้าใจ

หญิงสาวเดินเข้ามาทำแผลให้คนที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ในครั้งแรก อย่างเบามือ ใจหนึ่งก็รู้สึกผิดที่ทำให้เขาเจ็บตัว อีกใจหนึ่งก็นึกเคืองเขา วันนั้นหากเขาไม่ช่วยเธอคงไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจ พบกับความอยุติธรรมในสังคม ต้องอยู่อย่างเดี๋ยวดาย กลัวการนอนหลับและภาพการตายของครอบครัวกลับมาตอกย้ำค่ำคืนที่เลวร้าย

“คุณช่วยฉันไว้ใช่ไหม”

“ช่วยอะไร”

“ชีวิต”

ถามสั้นก็ตอบสั้น แต่ก็ได้ใจความ ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ไม่มีเหตุผลจะปิดบัง ไม่ได้สิเน่หาอะไรมากมาย แล้วจะปิดไปใย บางทีหากรู้แล้วเธออาจจะเกรงใจเขาขึ้นมาอีกนิดนึง เขาหวังว่างั้นนะ

“ฉันถามลุงป้าแล้ว ท่านบอกว่าคุณรับฉันเป็นเมีย”

ตรงมาก...จริงอย่างที่เธอบอก รเณศไม่ค้าน แต่ในใจเสริมไปอีกนิดว่า ‘เมียหลอกๆ’...เขามองร่างเล็กที่เดินไปนั่งเบนเตียงหลังจากทำแผลเสร็จแล้ว

“จริงๆ แล้วฉันก็ไม่อยากได้น้องนิ้วนางเป็นเมียหรอก แต่ก็ช่วยไม่ได้ ท่านของร้องมา”

น้อง ‘นิ้วนาง’ ที่เขาให้ชื่อใหม่ทำหน้าเบ้ เธอไม่เห็นด้วยหากเขาออกไปไหนได้ทำไมต้องให้เธอมานั่งจมปลักอยู่ที่หลังเขาแบบนี้ มองไปทางไหนก็คงไม่พ้นสีเขียวๆ ของต้นไม้ เมื่อก่อนชอบอยู่หรอก แต่ตอนนี้เกลียดมาก โดยไม่มีสาเหตุ

เขามองเธอที่กำลังคิดหนัก เป็นเขาก็ไม่ต่างกันหรอกที่จะคิดหนัก...

“เรื่องของนิ้วนาง พี่เทพเล่าให้พี่ฟังหมดแล้ว พี่เห็นใจนะ สักวันคนชั่วก็ต้องได้รับโทษ เชื่อพี่สิ”

หญิงสาวเงยหน้ามองไปทางร่างสูงใหญ่ เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ทำท่าคล้ายจะออกไปข้างนอก

“อย่ามาหลอกกันหน่อยเลย ฉันไม่ใช่เด็กอมมือ และไม่ใจสนใจ เป็นเมียของคุณด้วย”

“พี่ก็ไม่สนใจเหมือนกันจ้ะ นิ้วนางไม่ได้มีอะไรดีเลยสักอย่าง ว่าก็ว่ากันตรงๆ สายตาพี่ นิ้วนางสวยแต่ไม่ใช่แนว พี่ไม่สนใจหรอก แต่ที่รับมาเป็นเมียเพราะผู้ใหญ่ของร้อง เอาง่ายๆ ถ้าเจอน้องนางที่อื่น หางตาพี่ยังไม่แลเลย ที่พี่บอกเพราะไม่อยากให้นิ้วนางหลงตัวเองคิดว่าพี่พิศวาสถึงขนาดต้องเอาตัวมา หรือว่ารักนักรักหนาตั้งแต่แรกที่เจอ อย่างที่รู้ พี่น่ะม่อไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็หยุด เอาล่ะ บทพูดยาวเกินไปแล้ว พี่ไปกินข้าวก่อนดีกว่า เรื่องชุดนิ้วนาง พี่เอาไว้ในตู้ไม่ได้ และไม่แนะนำให้ใส่”

เขาหยุดพูดเพราะเธอสวนออกมาก่อน

“ทำไม”

“มันหวิวเกินไป สงสารคนงานคนอื่นเขา เห็นอะไรไม่เจริญหู เจริญตาน่ะสิ”

“ก็เลยเอาชุดบ้าๆ นี่มาใส่ให้”

“ประมาณนั้นแหละ นั่นตัวเก่งของพี่เลยนะ ใส่ประจำ ตูดขาดด้วยมั้งเจ้ากางเกงตัวนั้นน่ะ”

ทิ้งระเบิดแล้วก็เดินออกไปด้วยเสียงหัวเราะ ขณะที่หญิงสาวหน้าแดงก่ำ สำรวจรูที่ขาดของเขาผ่านกระจกเงา แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ พบแต่สีที่ซีดเพราะผ่านการซักมาแล้วหลายรอบ พอไม่พบก็นั่งลงอย่างหมดแรง คิดว่าทุกอย่างคงเป็นแผนการของป้าและลุง รวมถึงอดิเทพด้วย

“คิดว่าแค่นี้จะขังฉันได้ล่ะก็คิดผิด”

หญิงสาวพูดกับตัวเอง ก่อนจะยิ้มและหุบในไม่กี่วินาที เพราะนึกถึงว่าต้องมาอยู่ที่นี่ในฐานะเมียของผู้ชายคนนั้นก็ทำให้เธอหน้าแดงระเรื่อ ป่านนี้คงรู้กันทั่วแล้วแหละว่าเธอคือใคร

“พ่อจ๋า แม่จ๋า ทำไมลุงกับป้าต้องทำกับนางแบบนี้ แทนที่พวกเขาจะสำนึกว่าพวกเขานั่นแหละที่จะต้องแก้ไขและช่วยเอาคนผิดมาลงโทษ”

แต่กลับเอาเธอมาลงโทษโดยการกักขังเสียเอง

= = =

“คุณเนย์ คุณผู้หญิงจะมาทานข้าวด้วยไหม”

รเณศมองหน้านางนิ่มแล้วก็ยิ้ม เขาตักข้าวต้มเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ จนโดยมือเหยี่ยวย่นตีเข้าที่ลำแขนนั่นแหละ เขาถึงกลืนข้าวและตามด้วยน้ำลงไป

“จัดเอาไว้ให้นิ้วนางสักชุดนึงนะครับ เข้าไปถามเขาด้วย เขาจะมาอยู่ที่นี่ในฐานะ...เอาเป็นว่าเข้ามาอยู่ก็แล้วกัน”

“เมียเหรอคะ”

นางเอ่ยขึ้น คิดไปต่างๆ นานา คนงานอื่นก็คิดเช่นกัน เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่นายหนุ่มพามาที่บ้านกลางดึกๆ แบบนั้นสักคน เห็นท่าจะเป็นนิมิตรหมายที่ดี

“ท่าจะใช่ครับ แม่นิ่มดูแลเขาด้วยก็แล้วกันนะ ชวนไปดูละครหลังข่าว ละครเก่าเอามาฉายซ้ำเวลาใหม่ ละครน้ำเน่าเคล้าน้ำตาอะไรก็ได้ แต่ห้ามให้เขาออกไปไหนเด็ดขาด ตามดูทุกฝีก้าว”

สาวสูงวัยค้อนให้ควับ นั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ ใช้แขนท้าวกับโต๊ะ มองเจ้านายที่ตัวเองเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ

“คุณเนย์ไปเอาลูกสาวเขามาทำเมียบอกพ่อแม่เขาหรือยังคะ”

จ้าก...คนฟังแทบจะกินข้าวไม่ลง พ่อแม่ของเธอท่าจะเฮี้ยน คืนที่เอาตัวมาแค่จอดรอตรงจุดเกิดเหตุและบอกไม่กี่ประโยคก็เล่นเอาลมมาแรงๆ พัดไปพัดมาน่ากลัวเชียว เห็นทีงานนี้เขาคงไม่ยุ่งกับการพูดกับสิ่งไม่มีตัวตนแล้ว ถ้าเกิดมาให้เห็นคงได้วิ่งกันป่าราบบ้างแหละ แต่เขาไม่ทันได้แก้ต่าง โทรศัทพ์บ้านก็ดังขึ้น แม่นิ่มไปรับโทรศัทพ์ ครู่เล็กๆ ก็เดินมายื่นเครื่องมือสื่อสารให้เขา

“สวัสดีครับ”

“เฮ้ย เห็นลุงชัยบอกว่าน้องนางโทร.มาหาท่านถามเรื่องนาย ซักท่านจนสะอาดเลยวะ”

รเณศยิ้มให้โทรศัทพ์ เขาพยักหน้ารับ ไม่พูดอะไร คิดว่าอดิเทพฉลาดพอที่จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรต่อไป

“เนย์ น้องนางเขาแผงฤทธิ์อะไรบ้างไหม”

“เต็มสตรีมเลย ความจริงที่ปวดใจ เสียเลือดแต่เช้าโดยไม่ต้องมีประจำเดือน”

ไอ้ความจริงของหนุ่มเจ้าชู้อารมณ์ดี ทำให้ต้นทางที่โทร.มาหาถอนหายใจเฮือก ตอนนี้เขาอู้งานอยู่ที่บ้านของน้องสาวรเณศ ซึ่งตอนนี้ไปทำงานแล้ว แต่ก็ยังมีน้ำใจชงกาแฟ และปิ้งขนมปังไข่ดาวทิ้งไว้ให้

“ขอบใจนะที่ช่วยรับน้องนางไปอยู่ด้วยนะ แต่ไอ้ที่ว่าเสียเลือดนี่อะไรวะ”

“แจกันฟาดที่หัว”

“น้องนางเหรอ”

คนถามทำเสียงตกใจ รเณศเดาหน้าเพื่อนรักได้ ป่านนี้คงตาโต เดินไปเดินมา

“จะมีใครวะกล้าทำคนหน้าตาดี...นิสัยไม่ไหวจริงๆ วะ เสียดายหน้าตา”

รเณศไม่ได้ติดใจเอาความเจ้าหล่อนนัก เพราะหนักกว่านี้เขาก็โดนมาแล้ว หัวเขาเคยเย็บมาไม่ต่ำว่า 10 เข็ม ยังมีแผลเป็นทางยางนูนที่หน้าผาก แต่ไม่ชัดเจนหนักหากไม่สังเกตดีๆ

“เนย์ ฉันถามนายจริงๆ แบบเป็นทางการนะ ทำไมนายยอมช่วย จริงๆนายไม่จำเป็นต้องช่วยก็ได้ แล้วอีกเรื่องนายไม่โกรธเหรอที่เธอตีหัวนายแตก”

เสียงระห้อยถามเบ้า เบา แทบไม่ได้ยิน แต่คนฟังก็เก่งจับใจความได้ สำหรับรเณศเองเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมช่วยเธอง่ายหนัก อาจจะเป็นเพราะอดิเทพเป็นเพื่อนรักของเขา และเขาเป็นคนดีเห็นคนเดือนร้อนก็เลยเสนอหน้าเขาไปช่วย...แต่ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เพราะเสียงของหัวใจเขามันบอกกับสมองว่าช่วยคนทำไมต้องมีเหตุผลด้วย ไม่มีเหตุผลสักเรื่องชีวิตเขาคงไม่ดาวดิ้นสิ้นไปภายในสามวันเจ็ดวันหรอก

“โกรธก็เท่านั้น นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง”

อดิเทพรู้ดีว่าเพื่อนเป็นคนยังไง รเณศเป็นคนที่ไม่หวั่นไหวอะไรง่ายๆ จริงจังบ้านในบางเรื่อง เข้าใจความเป็นไปในชีวิตอยู่ในระดับหนึ่ง แต่ชอบทำอะไรที่ตรงกันข้ามเป็นส่วนใหญ่ ชอบความท้าทาย และอื่นๆ เกินกว่าที่จะบรรยายหมด

“เรื่องทำไมช่วยฉันบอกไม่ได้วะ ไม่มีเหตุผล หรือไม่เหตุผลของฉันอาจจะฟังดูไม่ค่อยเป็นเหตุผลเท่าไหร่มั้ง ช่างเหอะไหนก็หลวมตัวช่วยไปแล้วจะถามเอาเงินเอาทองหรือไง”

“ขอบใจ”

“ดราม่าเกินไปแล้วไอ้พี่เทพ ฉันรู้นะว่าแกนะเครียดเรื่องนี้และเรื่องอื่นๆ อย่าเครียดให้มันมากนักเดี๋ยวเป็นหมั่นแย่เลยนะโว้ย”

คนที่กำลังจะเป็นหมั่นเพราะความเครียด วินิจฉัยโดยคนปากเสียที่สุดกำลังหัวเราะอย่างมีความสุขที่ได้ผ่อนคลายอย่างประหลาด

“เอ่อ ไม่เครียดหรอก เห็นหน้าชนาก็หายแล้วแหละ”

“งั้นแค่นี้นะ คนกำลังกิน เดี๋ยวจะได้ไปทำงานต่อ”

“ไม่พักหัวหน่อยเหรอ เห็นว่ามีเลือดออกนี่”

รเณศหัวเราะลั่น เขากดวางสายไป รู้สึกขี้เกียจจะต่อปากต่อคำต่อ เมื่อข้าวต้มในชามหมด เขาก็เดินออกจากบ้านไปที่รถกระบะ ส่องกระจกมองแผล มันไม่ใหญ่มากเพราะเจกันใบเล็กนิดเดียว แผลจึงแต่ปิดพลาสเตอร์ก็จบ...แล้วแล่นรถไปทางตะวันออก ตรงไปยังสวนผลไม้ทันที

= = =

หลังจากร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้านไปแล้ว นลินนิภาก็นั่งลงบนเตียงอย่างหมดแรง เธอกำลังประมวลเรื่องราวที่เกิดตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเวลานี้ เธอถูกวางยาเพื่อพาตัวมาให้เป็นเมียของใครก็ไม่รู้ ที่เพิ่งได้รู้จักและรับรู้ว่าเขาเคยช่วยชีวิตเธอในวันที่เธอเสียคนที่รักที่สุด และสำคัญที่สุดไปอย่างไม่มีวันกลับมา

คิดไว้แล้วไม่มีผิด...คุณลุงกับคุณป้าของเธอ อยากให้อดิเทพแต่งงานกับเธอเพราะต้องการจะให้เธอเลิกทำตัวแบบนี้ แต่เมื่อเป้าหมายไม่ยอมแต่งก็หาเป้าหมายใหม่มาให้ และพวกเขาทำสำเร็จที่พาตัวเธอมาที่นี่ได้...แต่พวกเขาคิดผิดที่จะกักขังเธอเอาไว้ได้ เธอจะไม่ยอมให้ใครมากักขัง ไม่ยอมกลับไปเป็นเด็กที่อยู่ในโอวาทเหมือนเดิม ตราบใดที่ความยุติธรรมไม่ลากคอคนผิดมาเข้าตาราง เธอจะไม่ยอมเด็ดขาด

ความกลัวต่างๆ หมดไปตั้งแต่วันที่เธอไม่เหลือใคร ดังนั้นหากมีคนถามว่าเธอกลัวไหมที่จะหนีออกจากที่นี่ ไปเผชิญกับโลกที่เธอไม่รู้จัก หรือจะเข้าป่าไปตายเอาดาบหน้า ตอบได้เลยว่าไม่มีอะไรน่ากลัวอีกแล้ว แม้ตลอดชีวิตเธอจะอยู่ในโรงเรียนประจำหญิงล้วน พอถึงช่วงเรียนมหาลัยแม้จะอิสระบ้างแต่ก็ไม่เคยออกนอกลู่...หญิงสาวมองออกนอกหน้าต่างไป เห็นเพียงสีเขียวของต้นไม้ที่ดูจะเย็นตา ทว่าใจเธอกลับไม่ได้เย็นตามไปด้วย คืนนี้แหละที่เธอจะไปจากที่นี่ และเธอจะต้องรอดไปด้วย

“นางจะไม่ยอมจมปลักอยู่ที่นี่หรอก อย่าคิดว่าคนอย่างนางจะกลัว”

ความหมายหมาดในใจของหญิงสาวดูจะแรงกล้า เธอยิ้มและเดินไปยังกระเป๋าเสื้อผ้า เลือกชุดที่จะใส่ในหนี และเธอจะต้องหนีรอด...ไปให้พ้นจากที่แห่งนี้

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
รักเริงใจ ตอนที่ 5 : สามีใคร 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1507 , โพส : 11 , Rating : 100% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 11 : ความคิดเห็นที่ 76
นางจะทำไงต่อนะ
PS.   สิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่จะรู้สึกได้จากหัวใจ
Name : ผีน้อยชิชา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผีน้อยชิชา [ IP : 183.89.248.17 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2554 / 20:29
# 10 : ความคิดเห็นที่ 75
 เป็นคู่ที่น่าสนุกจริงๆ อิอิ
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 125.26.22.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2554 / 16:36
# 9 : ความคิดเห็นที่ 74
บุคลิกพี่เนย์ นี่แหละ หญิงชอบ
Name : kerisan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kerisan [ IP : 203.156.42.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2554 / 16:15
# 8 : ความคิดเห็นที่ 73
ชอบมากคะ มาต่อเร็วๆๆนะ
PS.  
Name : danue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ danue [ IP : 178.196.190.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2554 / 14:30
# 7 : ความคิดเห็นที่ 72
 5555+ รอต่อๆๆๆๆ
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 125.26.26.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2554 / 19:57
# 6 : ความคิดเห็นที่ 71
น่ารัก น่าตามค่ะ
Name : aopt [ IP : 58.9.47.245 ]

วันที่: 26 พฤษภาคม 2554 / 15:02
# 5 : ความคิดเห็นที่ 70
พี่เนย์น่ารัก
PS.   สิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่จะรู้สึกได้จากหัวใจ
Name : ผีน้อยชิชา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผีน้อยชิชา [ IP : 183.89.248.17 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤษภาคม 2554 / 20:40
# 4 : ความคิดเห็นที่ 69

โฮ้ หลับไปเป็นอาทิตย์งงกับคำนี้
มะบอกไปอีกล่ะว่าวันศุกร์สีฟ้า ส่วนเมื่อวานสีส้มมมมม
อืมขี้เล่นมะใช่น้อยเลยนะพี่เนย์


PS.  สู้ๆ เป็นกำลังใจให้คุณ
Name : jin_prikprik < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jin_prikprik [ IP : 58.137.121.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2554 / 21:09
# 3 : ความคิดเห็นที่ 68
 อยากอ่านตอนนี้จัง
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 125.26.22.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 19:19
# 2 : ความคิดเห็นที่ 67
 พี่เนเน่น่ารัก ทำไมชื่อน่ารักจัง 555
PS.  รัก เพ้อ ฝัน
Name : สมพิศ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สมพิศ [ IP : 115.67.11.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 19:05
# 1 : ความคิดเห็นที่ 66
อ๋าาาาา รอออออออออ ต่อคะ
PS.  
Name : danue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ danue [ IP : 178.196.190.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 18:30
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android