คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

รักเริงใจ

ตอนที่ 3 : จำต้องมีเมีย 100%


     อัพเดท 20 พ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : Narinlada ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Narinlada
My.iD: https://my.dek-d.com/kukhwa
< Review/Vote > Rating : 95% [ 2 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 18,167
309 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 50 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
รักเริงใจ ตอนที่ 3 : จำต้องมีเมีย 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1760 , โพส : 10 , Rating : 100% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด






รถแคปติวาคันขาวแล่นออกจากไร่ฤษณะพล เข้าไปยังเมืองหลวงแต่เช้ามืด เจ้าของรถเร่งจังหวะของการขับแบบไม่รีบร้อนนัก บนถนนสายหลักของประเทศ วันนี้ฝนไม่ตกท้องฟ้าแจ่มใส่ แต่ชายหนุ่มเจ้าของรถก็ยังไม่หมดความซวย รถของเขาแล่นเกือบเข้าเมืองหลวง อยู่ราวๆ จังหวัดชลบุรี ก็เกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝัน รถเขาเกือบชนเอากับรถมอเตอร์ไซค์ ที่เสียหลักเพราะตกใจจนล้ม เขาเลยต้องเสียเวลาไปอีก กว่าจะถึงจุดนัดหมายก็ราวๆ บ่ายโมง เพราะแวะไปหาน้องสาวด้วย

สำนักงานของอดิเทพเป็นสำนักงานกฎหมายขนาดกลางไม่ใหญ่โตมากนัก ห้องทำงานแยกเป็นสัดส่วนชัดเจนขนาดห้องประมาณ 20 ตารางเมตร มีโต๊ะรับแขกอยู่อีกห้อง แยกเป็นสัดส่วน

“มาได้แล้วเหรอ”

“ขอโทษนะพอดีมีเรื่อง แล้วก็แวะไปหาชนาด้วย” ชื่อของบุคคลที่ 3 ทำเอาใบหน้าของทนายหนุ่มเคร่งเครียดมา เขาเพิ่งพบรัญชนากับหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนเก่า เมื่อคืนที่ผ่านมา หัวใจเขาก็เจ็บลึก

“งั้นเหรอ”

“เป็นอะไรวะ หน้าไม่ค่อยสบายเลย” เรื่องทุกเรื่องมันเป็นเหตุทำให้อดิเทพปวดหัว คดีที่ยังไม่เสร็จของชลิดา ไหนจะคดีของนลินนิภาที่แม้จะเสร็จแต่ยังค้างและคาใจในความจริงที่มีเงื่อนงำ

“ไม่มีอะไรช่วงนี้งานยุ่ง เรื่องงาน ส่วนตัว หัวใจ เลยต้องพักเอาไว้ก่อน แล้วที่ขอให้มาพบวันนี้ ฉันมีเรื่องขอร้องนาย”

“ทำไมทำหน้าเครียดขนาดนั้น เรื่องร้ายแรงเหรอ” คนถามพยายามจับผิดเต็มกำลัง แต่ยิ่งเขาสังเกตสีหน้าเพื่อนสนิทมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งเห็นร่องรอยความเครียดปรากฎอยู่บนใบหน้า พอจะสรุปได้ว่าเรื่องต่อไปนี้ที่จะออกจากปากของอดิเทพนั้นต้องร้ายแรงขนาดคอขาดบาดต้องตายแหง๋

“มากสำหรับฉัน และจะมากขึ้นสำหรับนาย”

“หือ?”

“นายจำได้ไหมเมื่อวานนี้นายบอกว่าเพื่อนต้องช่วยเพื่อน” อดิเทพพูดขึ้นเบาๆ รเณศได้แต่พยักหน้าหงึกๆ รับ ไม่พูอะไรรอให้เพื่อนพูดต่อให้จบว่าจะเอาอะไรจากเขา พักใหญ่พอสมควรที่อดิเทพทำท่าทางอึดอัด และไม่ยอมพูด เขาจึงต้องลุกขึ้นแล้วเดินไปชงกาแฟจากมุมกาแฟของห้องรับแขกมานั่งดื่ม

“เรื่องร้ายแรงถึงขึ้นตายเลยเหรอ นายถึงพูดไม่ออก เกี่ยวกับชนาหรือเปล่า”

“เปล่า”

“แล้วเรื่องอะไรล่ะ ลีลาจริงเล้ย”

อดิเทพถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ๆ

“ลูกสาวพี่อภิวิชญ์ รุ่นพี่สมัยเรียนสนิทกันมาก ตอนนี้มีปัญหาขึ้นวิกฤติ อานาคตรุ่งริ่ง ดูมืดมน เพราะพี่แก ภรรยา และลูกชายเสียชีวิตแล้ว เหลือน้องนางคนเดียวเท่านั้น”

“เด็กมีปัญหา แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันวะ” คนพูดนั่งไขว่ห้าง อย่างท่าทางไม่ทุกข์ร้อนนัก กาแฟที่ชงมาก็ค่อยจิบที่ละนิดๆ

“ฉันอยากให้แกรับน้องนางเป็นเมีย”

“เอ่อได้ เฮ้ย” กาแฟในปากพุ่งออกมา เลอะใบหน้าของอีกฝ่าย อดิเทพหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับกาแฟบนหน้า แล้วถอนหายใจ... เหมือนในหนังเลย พระเอกได้ยินอะไรผิดหู ก็พ่งของที่กินอยู่ในปากออกมา

“ไม่ต้องพรมน้ำมนต์ให้ก็ได้ไม่ต้องการ”

“เหอะๆ นี่ฉันถามนายหน่อยสิ นายจะให้ฉันรับลูกชายเพื่อนนายเป็นเมีย ทำไมวะ หรือว่าจริงๆแล้ว เขาต้องเป็นของนาย แต่เสือกโยนมาให้ฉัน” ตรงประเด็นมาก…คนฟังทำหน้าเจือน เพียงแค่นั้นรเณศก็เดาเหตุการณ์ได้หมด คิ้วของเขาเริ่มชนกัน ดวงตาหรี่เล็กมองเพื่อน ลำแขนกำยำสองข้างยกขึ้นกอดกัน ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย

“จริงๆ ฉันไม่อยากจะโยนหรอกนะ แต่ว่านายก็รู้ว่าฉันรักน้องสาวนาย แล้วฉันก็คิดว่า ความสามารถฉันก็คงไม่ถึงขึ้นทำให้น้องนางเขากลับมาเป็นคนเดิมหรอก ฉันเลยต้องพึ่งคนเก่งๆ และฉลาดล้ำโลกอย่างนาย” คนฉลาดล้ำโลก…ยิ้มเย้ยกับคำชมแกมยกยอเสียเขาจะลอยแต่เพราะประโยคแรกที่ฟังมันหนักเกินกว่าจะลอยได้

“ไม่ล่ะ เรื่องอะไรฉันไม่รู้นะ แต่ที่รู้ ไม่อยากมีเมีย เข้าใจ๋”

“เข้าใจ แต่นายลองฟังเรื่องของน้องเขาก่อนไหม”

“ไม่ล่ะ ไม่สน”

“น้องเขาสวยนะ สวยมาก” หูของรเณศกระตุก สวย! เขาเป็นพวกแพ้คนสวยเสียด้วย เจอคำนี้เข้าไปทีไรหัวใจหวั่นไหวทุกที

“เหอะ…เอาความสวยมาหลอกล่อ จะบอกให้นะคนหล่อๆ อย่างนายเนย์ จะหาคนสวยๆ เมื่อไหร่ ตอนไหนก็ได้”

‘พูดแบบนี้ทีไรได้เรื่อง พวกแพ้คนสวย’ อดิเทพยิ้มอย่างมีหวัง เพราะคนพูดสายตาอยู่ไม่สุข แสดงว่ากำลังสนใจ ‘น้องนาง’ คนที่เขาพูดถึงอยู่

“ดูรูปก่อนไหม” รูปใบขนาด 3X4 ถูกยื่นมาต่อหน้าของรเณศ เขารับมาแล้วมองอย่างพิจารณาก่อนจะตกใจ ร้องออกมาเสียงดังลั่น สาวน้องคนนี้ที่เขาช่วยเอาไว้จากอุบัติเหตุเมื่อหลายเดือนก่อน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองอดิเทพสลับกับคนในภาพ

“คนนี้เหรอ”

“ทำไม?”

“ก็เป็นคนเดียวกับที่ฉันช่วยชีวิต พาไปส่งโรงพยาบาลไงที่เล่าให้ฟังแต่เล่าไม่จบจำได้ไหม” รเณศเริ่มเล่าเรื่องของเขาที่ช่วยเหลือหญิงสาวอีกครั้งอย่างละเอียด ซึ่งอดิเทพก็ตั้งใจฟังราวกับเป็นเรื่องมหัศจรรย์ พอฟังจบก็ยิ้มๆ แล้วพยักหน้า พร้อมลุกขึ้นเดินไปเดินมาในห้องอย่างใช้ความคิด

“ฉันว่านะ มันต้องเป็นบุพเพสันนิวาส”

“เน่า”

“เปล่า คิดดูนะ อะไรมันจะบังเอิญแบบนี้” คนฟังกรอกตาขึ้นลง ลำตัวลื่นไถลไปแทบจะตกโซฟา

“ฉันว่านายจงใจโยงมากกว่า”

อดิเทพทำหน้าเศร้า เขาสูดลมหายใจเข้าปอด ครู่ใหญ่แล้วจึงพูดออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เบาแสนเบา

“เนย์ ถือว่าช่วยเพื่อนนะ”

“ฉันไม่อยากมีเมีย นายได้ยินชัดไหม แล้วจะช่วยนายได้ยังไง”

ความเงียบเข้ามาปกคลุมทั่งห้อง มีเพียงเสียงถอนหายใจของสองคนดังขึ้นสลับกันไปมา ครู่ใหญ่กว่าที่อดิเทพจะคิดขึ้นมาได้ เขามองหน้าของรเณศแล้วพยักหน้า

“ฉันเข้าใจ...เดี๋ยวมานะ”

อดิเทพเดินออกจากห้องไป โทร.หาชวิศซึ่งได้รับฉายาว่ากุนซือของกลุ่ม และหวังว่าเพื่อนน่าจะมีคำตอบดีๆ ให้ และก็ไม่ผิดหวังเมื่อโทร.ไปก็ได้รับคำตอบที่แสนจะบรรเจิด เขาเดินกลับเข้าไปในห้องรับแขกอีกครั้งก็เห็นว่าอีกฝ่ายก็คุยโทรศัทพ์เหมือนกัน แถมหน้าบานเพราะยิ้มจนปากจะฉีกถึงหู คำแรกจ้ะ คำสองครับ คำสามน่ารัก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังม่อสาว

“เฮ้ย อยู่ตั้งไกล ไม่วายม่อ หูน่ะดำหมดแล้ว” รเณศยิ้ม แล้วทำปากด่าเพื่อนช้าๆ ชัดๆ แต่ไร้เสียง ก่อนจะวางสายไป

“ทำไม ไม่มีสาวให้ม่อล่ะสิ” พอวางสายได้ก็ใส่คนที่ขัดจังหวะทันที

“รักน้องนายคนเดียว” คนฟังหัวเราะชอบใจ

“ปากหมา เฮ้ย ปากหวาน ...แต่กลับมาอีกครั้งอารมณ์ดีขึ้น ทำไมมีทางออกหรือหาคนแต่งงานกับน้องนางของนายได้แล้ว” ถามส่งๆไป ใบหน้าก็อมยิ้มหลังสาวที่โทร. หารับนัดแล้ว

“อืม”

“ดี งั้นฉันไปก่อนนะ ฉันมีนัดสาววะ คนเดียวกับที่เมื่อวานฉันม่อไป ฮ่าๆ แฮปปี้”

อดิเทพยิ้มๆ เขาทำหน้าเหมือนรับรู้ ก่อนจะเดินไปแตะที่ไหล่ของชายหนุ่มเบาๆ

“ฉันอยากให้นายช่วยหน่อย เป็นสามีหลอกๆ กับน้องนาง ดูแลน้องนางให้อยู่กับนาย พูดให้ดูเลวร้ายหน่อยก็ช่วยดัดนิสัยน้องนางให้เป็นเด็กดีเหมือนเดิม”

“ยังไง แล้วฉันจะทำได้หรือวะ ญาติก็ไม่ใช่” ไม่อยากจะปฏิเสธเพราะรู้ดีว่ายามที่ใบหน้าของอดิเทพเครียด แววตาขรึมนั้นย่อมไม่ธรรมดา

“น้องนางดื้อ หลังจากพ่อแม่ตายก็เที่ยวไม่กลับมานอนบ้าน ตอนนี้ข่าววงใน…หมายถึงวงผู้ชายนักเที่ยวบอกว่าไม่เคยมีใครไม่ได้นอนกับน้องนาง” จบประโยครเณศก็เดาได้ว่าเด็กใจแตกนั้นทำตัวอย่างไรบ้าง คิดแล้วก็เสียดายหน้าตา เขายอมรับว่าเธอสวย ครั้งแรกที่เห็นก็ว่าสวยมาก ขนาดว่ามีผ้าพันแผล พอเห็นรูปก็ยอมรับว่าสวยขั้นนางฟ้า นางงาม แต่เขาเป็นพวกไม่ตื่นตูมเวลาเห็นผู้หญิงสาว เดี๋ยวสาวจะตกใจ

“บ้านฉันไม่ใช่โรงเรียนดันสันดานนะโว้ย แล้วก็ไม่ใช่ม่านรูดที่จะให้น้องนางของนายใช้เป็นที่พาบรรดาผู้ชายเข้ามาพักพิง เริงรัก เริงร่า ลั่นล้ากัน”

“เฮ้อ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่ให้ช่วยทำให้น้องนางอยู่บ้านนิ่งๆ ไม่เที่ยว ไม่ทำตัวเหลวขนาดนั้น”

“ผู้หญิงเชียว...” ชายหนุ่มบริภาษเบาๆ

“อะไรวะ”

“เปล่า”

“ตกลงนายช่วยฉันไหม รับน้องนางเป็นเมียหลอกๆ ไม่ต้องบอกใครหรอก แค่เอาไปอยู่ด้วยแล้วดัดนิสัย ถือว่าเอาบุญนะ ไม่อย่างนั้นฉันต้องแต่งงานกับน้องนางมีหวัง ตายกันไปข้างหนึ่งแน่ๆ แล้วเด็กก็จะตะเลิดไปไกล”

รเณศส่ายหน้า

“ไม่ล่ะ อยู่กับฉันจะไม่ตะเลิดหรือไง”

“ไม่หรอก บ้านนายถ้าไม่มีรถเขาออก เอาธรรมชาติกักขังเอาไว้” ความคิดเข้าท่า…รเณศมองรูปที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วก็ทำท่าคิดหนักใจจริงเขาก็ชอบเธอมากตั้งแต่เห็นวันนั้น งานเขายุ่งก็เลยไม่มีโอกาสสานต่อความสัมพันธ์ หญิงสาวก็ต้องจากไป

“ขอคิดก่อนได้ไหม”

“5 นาที”

“เฮ้ย ไรฟ่ะ เวลาแค่นี้เอง งั้นไม่ต้องคิดตอบเลยล่ะกัน”

“ดี ขอบใจที่นายตกลง เย็นนี้ไปรับน้องนางเลยนะ เดี๋ยวนายรอฉันอยู่ที่นี่นะ ฉันจะไปพบลูกความก่อน ไม่เกิน 15 นาที แล้วจะเข้ามาใหม่ แป๊บนะ”

“เฮ้ย เดี๋ยวสิ ยังไม่ได้ตอบตกลงอย่ามัดมือชกดิ ไอ้เทพ...ไปซะแล้ว แบบนี่ไม่ยกน้องสาวให้แล้ว คนหล่อเซ็ง” คนหล่อที่ว่าเซ็งนัก เซ็งหนา หยิบรูปนลินนิภาขึ้นมาดู แล้วอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“นลินนิภา รเณศ แหมเหมาะสมกันจริง หึๆ ดวงสมพงษ์จริงๆหรือเปล่านะ คิดแล้วขนลุก”


= = =

รูปร่างของสาวผอมเพรียวกำลังวาดลวดลายลีลาเร่าร้อนอยู่กลางฟอร์ เล่นเอาคนมองตาค้าง เอวคอดกิ่ว ใบหน้าเรียวยาว สะโพกพายส่ายยั่วยวน รเณศลอบกลืนน้ำลายลงคอ อารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่านที่ไม่ได้ไปตามนัดของหมอสาวอย่างกุลวดี อีกทั้งยังต้องขับรถล่อนทั่วกรุงเทพฯ ไปบ้านของเจ้าหล่อนไปเอาของใช้เสื้อผ้า ได้เจอญาติผู้ใหญ่ ซึ่งเขาเองก็แทบจะลมใส่ อยากจะเคืองเพื่อนอย่างอดิเทพนักที่ทำให้เขาตกที่นั่งลำบาก แต่ก็ยังดีแค่เอาแม่สาวนั้นไปอยู่ด้วยไม่ต้องแต่งงานผูกมัดกันจริงจัง

พอเสร็จจากตรงนั้นก็ต้องมารับแม่ดาวยั่วที่กำลังยั่วยวนพวกเสือ พวกจระเข้อย่างเอาเป็นเอาตาย ชุดที่เจ้าหล่อนใส่เห็นแล้วก็อดใจหายไม่ได้ ปิดแทบจะไม่หมดทั้งส่วนร่างส่วนบน เสื้อเกาะอก จั้มเอวขึ้นสูง กระโปรงผ้ามันแนบเนื้อสีดำสั้นแค่คืบ

‘ถ้ามีเมียแบบนี้ ตูขอตายดีกว่า’ ชายหนุ่มคิดในใจ แต่อีกใจหนึ่งก็บอกว่าเธอสวยและเย้ายวนกว่าในรูปอีก เขามองลำแขนเล็กๆ ที่กำลังตวัดโอบรอบคอของชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง นึกอยากลูบไล้

“นี่มึงเห็นผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าวะ มั่วผู้ชายจนเขาลือไปทั่วแล้ว ถ้าคืนนี้อยากนอนกอด ไปขอเลย” บทสนทนาของโต๊ะข้างๆ เล่นเอาสองหนุ่มสะดุ้งเฮือก อดิเทพไม่คิดว่านลินนิภาจะอาการหนักขนาดนี้ แต่เป็นไปแล้ว

“จริงสิ งั้นไปก่อนนะ” ชายหนึ่งคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะ เดินออกไปหาร่างบาง เต้นอยู่ข้างๆ ก่อนจะโน้มหน้ากระซิบที่ข้างหนูของหญิงสาว เธอก็พยักหน้าทำเอาสองหนุ่มที่คนหนึ่งเป็นเหมือนพี่ชาย อีกคนกำลังจะมาเป็นสามีปลอมๆ หลอกๆ หน้าเสีย

“น้องนางของแกง่ายเกินไปไหมวะ”รเณศเอียงหน้าถามเพื่อน ใบหน้าของเขาแทบจะไม่มีรอยยิ้ม เพราะคิดถึงอนาคตแล้วใจหาย

“ไม่ง่ายหรอก เขาอาจจะถามอะไรน้องนางก็ได้ แล้วน้องนางก็พยักหน้า” คนแก้ตัวแทนเองก็ไม่เชื่อด้วยซ้ำ ว่าจริงอย่างที่เขาพูดหรือไม่

“แล้วแบบนี้จะเอาไง แม่คุณเล่นเต้นยั่วขนาดนั้น”

อดิเทพมองหน้าคนถาม แววตานิ่งงัน พร้อมส่งสายตาให้เขาเป็นคนจัดการทุกอย่าง คนที่ซวยแสนจะซวย ยกมือชี้เข้าที่ตัวเอง ถอนหายใจก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะรินใหม่อีกครั้งแล้วดื่มจนหมดแล้ว

“อยากเมา”

“กินแป๊บซี่คงได้เมาหรอกนะ” อดค่อนขอดเพื่อนไม่ได้ แต่อีกใจก็ชื่นชม รเณศไม่เคยดื่มเหล้าหากไม่พร้อม และคืนนี้ต้องขับรถอีกไกลนักทำให้เขาต้อง เก็บปากเอาไว้กินที่บ้านไร่

“ถ้าไม่มีแผนว่าจะกลับคืนนี้ พ่อจะซัดให้เมาเลย”

“เอ่อรู้แล้ว... ไปจัดการได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะไปนั่งอีกโต๊ะนะ เอ้านี่ยานอนหลับ” คนยื่นยานอนหลับทำหน้าเฉย ขณะที่คนรับเบิกตาโพลง ...ให้ฟ้าผ่าตาย เพื่อนเขาเตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้วเหรอนี่ แผนการร้ายกาจ...รเณศส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเป้าหมาย

“ดีนะหน้าตาหล่อ ใช้เป็นอาวุธได้” พูดกับตัวเองเรียบร้อยก็เดินปราดเข้าไปเต้นกับร่างเล็ก มือของเขาตวัดไปรัดที่เอวกิ่ว และใช่ร่างใหญ่กันผู้ชายคนอื่นออกจากรัศมีของหญิงสาว

นลินนิภาเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง สำรวจรูปร่างก็คิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่สมชายกว่าทุกคนที่เธอรู้จักมา เสื้อเชิ้ตสีม่วงอ่อน เข้ากับกางเกงยีนส์สีดำ ใบหน้านั้นหล่อคมคาย แต่คุ้นตาเธอนักลำแขนของเขาที่พ้นจากแขนเสื้อยาวที่ถูกพับถึงข้อคอกดูแข็งแรงและปกป้องเธอจากคนรอบข้างได้อย่างเธอ หญิงสาวยิ้มหวานแล้วก็พาดมือเข้าไปที่เอาสอบ ก่อนจะดันตัวเข้าไปประชิด

ร่างสูงสะดุ้งเฮือก กลิ่นน้ำหอมของเธอแรงจนเขาได้กลิ่นอยู่ ผสมกับกลิ่นเหล้าเล็กน้อยพอให้ปั่นป่วนทั้งร่างกาย เมื่อดีเจเปิดเพลงช้าราวกับเป็นใจให้เขาและเธอ รเณศก็ไม่รอช้าเขาแทบจะยกร่างเล็กขึ้นโยกไปตามจังหวะเพลง

“คืนนี้คุณว่างหรือเปล่าครับ” คนมีเสน่ห์เอ่ยขึ้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้งแล้วยิ้มหวานพลางส่ายหน้า

“ไม่ว่างแล้วค่ะ มีคิว” เธอบอกยิ้มๆ แต่ไม่เหมือนคนเมา จนเขาแปลกใจ ชายหนุ่มผ่านผู้หญิงมาเยอะจนสามารถรู้ได้ว่า ผู้หญิงคนไหนเมาจริงหรือแกล้งเมา เขาได้แต่ยิ้มแล้วดึงร่างเธอมาที่โต๊ะ

“งั้นดื่มกับผมสักแก้วนะครับ” คนรุกเล่นเอาคนรับตั้งรับไม่ทัน รับแก้วที่เขายกยื่นแขว่งเล่น พลางสบตาที่ทอแสงอบอุ่นลงมามองเธอ

“คุณชื่ออะไร” น้ำเสียงของหญิงสาวใส จนเขาขำ

“พี่เนย์ครับ น้องนาง”

“รู้จักชื่อน้องนางด้วยเหรอคะ”

“แหม น้องนางดังออกจะตายไป ใครจะไม่รู้จัก” แววตาคมกริบ เหมือนจะยิ้มเช่นเดียวกับริมฝีปาก ทำให้เธอรู้สึกแปลก ก่อนยิ้มตอบแล้วมองแก้วเครื่องดื่มของเมา

“สำหรับน้องนางโดนเฉพาะหรือเปล่าคะ”

“ครับ” พอได้รับคำตอบ หญิงสาวเอาสาดน้ำนั่นไปที่ตัวของรเณศ ชายหนุ่มหลับตา พยายามสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ อย่างใจเย็น เพราะไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้มาก่อน เธอเป็นคนแรก

“น้องนางสาดน้ำใส่พี่ทำไมครับ” ชายหนุ่มกัดฟันพูด เขาพยายามจะสะกัดอารมณ์ไม่อยากจับเด็กดื้อมาตี ถ้าทำได้เขาจะทำให้ก้นงอนๆ นั่นลายพร้อยไปเลย คิดแล้วก็ของขึ้น ชักโมโหตะหงิดๆ มือก็หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่เธอยังอุตสาห์ส่งให้พร้อมร้อยยิ้มมาเช็ด ‘ตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ’

“คิดว่าจะมอมเหล้าหรือวางยาคะ” คำถามของเธอทำให้รเณศมองด้วยความงุนงง เขาเลิกคิ้วขึ้นสูง ตอนแรกเขากะจะวางยาแต่ เขาก็เปลี่ยนใจ ใส่ยานั่นลงกระเป๋า เปลี่ยนเป็นการให้เธอดื่มของพวกนี้แทนจะได้เมาเพราะมันดูเท่ห์กว่าการวางยาเธอเยอะ

“เคยถูกวางยาเหรอครับ”

“เปล่าคะ แต่คนเราไว้ใจกันไม่ได้ง่าย รู้หน้าไม่รู้ใจ รู้จักแต่ไม่รู้สันดาน”

‘แรง! แม่เจ้า...คุณเธอแรงจริงๆ’  คนที่ถูกด่าดื้อ ก็หน้าด้านทำเนียนเอาดื้อๆ เหมือนกัน เขาโน้มหน้าเข้าหาใบหน้าสวยหวาน และใส่กิ๊ก ราวเด็ก 18 ปี แต่เขารู้ดีกว่าเธออายุมากกว่านั้น แต่ก็น้อยกว่าเขาเยอะเช่นกัน...จมูกโด่งๆ แทบจะแนบชิดกับจมูกเล็กรั้น แต่เธอก็ไม่สะท้านสักนิด กลับชิดหน้าส่งสายตาหวานใส่ราวกับท้าทายความเป็นชายและสมองสองมือของเขา

“จริงๆ ด้วย รู้หน้าไม่รู้ใจ คนหน้าตาดี สวย ก็ใช่ว่าจะนิสัยดี บางคนอาจจะมั่วไม่เลิกก็ได้ สำส่อนนะสะกดถูกใช่ไหมจ้ะ”

“สนิทค่ะ ใช่บ่อย เพราะมันมักจะมาพร้อมๆ กับคำว่าหน้าตัวเมีย”

จี๊ดที่ใจสุด...ไม่เคยมีใครต่อปากต่อคำได้แสบสันเท่าเธออีกแล้ว แต่คนอย่างรเณศไม่ใช่ธรรมดา ปูนที่เทถนนที่ว่าหนา ยังต้องชิดซ้ายเมื่อเจอหน้าของเขา

“เหรอจ้ะ ไม่รู้นะเนี่ย ไม่ได้อยู่ในวงการ”

สองหนุ่มสาวกำลังโต้คารมกันอย่างสนุกสนาน สายตาก็จับจ้องกันและกันอย่างไม่ยอมวางตา คนที่มองอยู่ห่างๆได้แต่ปวดหัวตุ๊บๆ อดิเทพอยากเดินเข้าไปห้าม ทว่าเขาต้องพยายามห้ามตัวเองไม่ให้เปิดเผยตัวไม่อย่างนั้นเหตุการณ์จะแย่ลง แต่ถึงเขาไม่ไปเหตุการณ์ก็เหมือนจะแย่ลงไปอีก เพราะว่าหนุ่มโต๊ะข้างๆที่เข้าไปทักสาวน้อยก่อนเดินตรงเข้าไปหานลินนิภา ท่าทางจะเอาเรื่องเพื่อนของเขา และก็ดังคาด เพราะพอเข้าไปถึงชายร่างสูง แต่ไม่เท่ากับรเณศผลักอกเพื่อนเขา ส่วนหญิงสาวกอดอกมองเหตุการณ์ หัวเราะอย่างชอบอกชอบใจจน ทนายหนุ่มทนไม่ไหว ต้องเขาไปห้ามศึก

“ขอโทษนะครับเรื่องอะไรกัน”

อดิเทพหันมองเพื่อน ทำตาขยิบตาให้ แล้วหันไปมองหน้านลินนิภา ก่อนจะทำตาเบิกโตเล็กน้อยแล้วมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังเข้ามาหาเรื่อง ชายพวกนั้นทำท่าทางคล้ายวอมอัพพร้อมที่จะชกต่อยได้ทุกเรื่อง ส่งสายตาที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

“คุณเป็นใคร” ชายหนึ่งในนั้น ท่าทางเอาเรื่องตัวสูงใหญ่และไว้หนวดเคราเฟิ้มดูน่าเกรงขาม กล่าวอย่างไม่พอใจ ใช้ร่างเข้ามาบังร่างเล็กของหญิงสาวเอาไว้จนมิด

“ผมเป็นเพื่อนกับผู้ชายคนนี้ นัดกันมาเที่ยวที่นี่ และน้องคนนั้นเป็นน้องสาวผมเอง ไม่เชื่อก็ถามเธอดูสิ”

ทุกคนหันไปจ้องมองใบหน้าหวาน และสวยมีเสน่ห์ ชายสูงขาวที่หมางปองเธออยู่เดินเข้าไปอยูเคียงข้าง จับที่เรียวแขนเล็กก่อนจะส่งส่ายตาถาม

“พี่เทพมาเที่ยวจริงๆเหรอคะ” ตัวปัญหาเดินเข้ามาเคียงข้างคนที่เธอนับถือเหมือนพี่ชาย ซึ่งทำหน้าบอกบุญไม่รับ อีกทั้งเมื่อเธอยอมรับว่าเขาเป็นพี่ ชายหนุ่มก็วางมาดให้คนพวกนั้นออกไปจากตรงนี้ กว่าจะคุยกันและพวกนั้นยอมออกไปได้ก็ทำเอาเงื่อแตก ไม่ใช่กลัวแต่ไม่อยากมีเรื่องให้เป็นข่าวหน้าหนึ่ง

“ใช่ เพื่อนพี่มากรุงเทพ เลยนัดกันมาเที่ยว แล้วน้องนางมานานแล้วเหรอ” หญิงสาวไม่ตอบ แต่หันไปสบตาคมของชายอีกคน ซึ่งทำหน้าเหม็นเหล้าอยู่ไม่ไกล

“จะถามแต่น้องนะเหรอ เพื่อนนายเหม็นไปหมดแล้ว โอ้ย จะเป็นลม”

“นายนั่นแหละมาได้ไม่นานทำเป็นม่อเลยนะ” คนแกล้งด่าทำหน้าจริงจัง จนรเณศหันมองหน้า ก่อนจะแตะเข้าไปที่หน้าแข้งของเพื่อนเบา ให้ได้สติว่าละคร คือละคร อย่าหลอกด่าจริงๆ เดี๋ยวมีเคือง

“พูดแบบนี้เดี๋ยวไม่ยกน้องสาวให้เลย”

“น้องสาว!” หญิงสาวทวนคำพูด

“ก็พี่ชนาที่พี่เคยเล่าให้น้องนางฟังไงจ้ะ จำไม่ได้เหรอ” นลินนิภาทำหน้าเหมือนจะเข้าใจก่อนจะยิ้มหวาน พลางเดินเข้าไปใกล้ๆ ร่างสูงใหญ่ มองเสื้อที่เปียกเพราะเธอ มัดกล้ามที่เห็นชัดเจนอีกทั้ง แผงอกที่เผยออกมาให้เห็นเล็กน้อยทำให้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้น

“คนกันเองนี่เอง น้องนางขอโทษนะคะ”

เธอจำเขาไม่ได้จริง รเณศไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี เขาน่าจะดีใจสินะเพราะว่าอย่างน้อยที่สุดถ้าเธอจำไม่ได้ เธอจะได้ไม่ไถ่ถามอะไรเขาให้มากความ...เขามองมองเล็กๆที่กำลังรินน้ำแป๊บซี่ให้เขา จ่อที่ปากให้เหมือนจะป้อน แต่รเณศกลับดึงมาแล้วดื่มเองไม่สนใจว่าเธอจะทำหน้ายังไง หญิงสาวเองก็ดูจะไม่ทุกข์ไม่ร้อน เล่าเรื่องระหว่างเธอกับหนุ่มๆพวกนั้นด้วยใบหน้าระรื่นและดูจะมีความสุขเมื่อเห็นว่าอดิเทพมีสีหน้าไม่ดี ไม่มีใครสังเกตแต่รเณศสังเกต คิดว่ามันคงเป็นการยั่วให้เพื่อนเขารู้สึกผิดที่ไม่สามารถให้ความยุติธรรมกับครอบครัวของเธอได้

ระหว่างนั้นรเณศก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำและไม่วายที่จะสบตากับอดิเทพ ส่งสัญญาณบางอย่างให้เขารู้ว่าแผนการต่อไปจะทำอย่างไร พอเขาไปได้ไม่นาน ก็กลับมาอีกครั้ง คุยกับคนที่ยังคงจ้อไม่หยุด แล้วก็สั่งเครื่องดื่มมาดื่ม คราวนี้คนตัวเล็กช่างพูดดื่มเข้าไปอย่างไม่คิดมาก คงจะคอแห้ง พักใหญ่ๆ เธอก็เริ่มจะทรงตัวไม่อยู่ และเหมือนจะรู้ตัว หญิงสาวตวัดปัดแก้วเหล้าใส่อดิเทพทำให้เสื้อที่ใส่มาเปียกและเหม็น

“กรรมตามทัน”

“เออรู้แล้ว ขอบใจนะที่ช่วยบอก”

“ไม่เป็นไร เอาค่าที่จ้างบอยวางยามาด้วย” เขาจ้างบริกรวางยาในแก้วของหญิงสาว ซึ่งมันต้องอาศัยความฉลาดจึงจะทำได้

“ขอบใจ เดี๋ยวให้ก็แล้วกันติดเอาไว้ก่อน ฉันว่ารีบพาน้องนางไปดีกว่า…แล้วอย่าล่วงเกินน้องนางล่ะไม่งั้นนายได้มีเมียจริงๆ แน่”

“รับแซบบบบ”

สองหนุ่มพาร่างอ้อนแอ้นที่อ่อนปวกเปียกออกมานอกร้านตรงไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะดันเบาะรถด้านหน้าให้ราบลงไปแล้ววางเธอให้อยู่ในท่านอนสบาย แต่เขารู้ดีว่ามันคงไม่เหมือนที่นอนสักเท่าไหร่ ภาพตรงหน้าทำให้รเณศขมวดคิ้วเล็กน้อย มันเป็นภาพเดียวกับครั้งแรกที่เธอนั่งรถเขาเลย วันที่ฝนตก และวันที่เขาซวยสุดๆ

เขาบอกลาเพื่อนหนุ่มที่ขับรถมาด้วยตัวเอง แล้วเคลื่อนล้อรถออกจากผับดัง ไม่หันกลับไปมองข้างหลัง เพียงแต่ชำเรืองมองใบหน้าของคนที่กำลังหลับเพราะฤทธิ์ยา อดิเทพเล่าเรื่องของหญิงสาวให้เขาฟังโดยระเอียด

นลินนิภาเป็นลูกอัยกรที่เคยทำงานแถวจังหวัดกาญจนบุรี ก่อนจะมีการย้านไปยังเชียงใหม่ แต่ก่อนที่จะย้ายไปเพียงเดือนกว่าๆ ท่านได้รับคดีการบุกรุกป่ามาทำ และผลที่เขารู้มาคร่าวๆ แต่ไม่เข้าใจนัก คืออัยการท่านนี้คิดจะยื่นฟ้อง ผู้มีอิทธิพลรายหนึ่ง ซึ่งหากเป็นจริงดังนั้นการที่จะทำลายคนที่ขัดผลประโยชน์จึงถือว่าเป็นเรื่องที่ต้องดำเนินการเร่งด่วน แม้ว่าจะทำให้คนผู้นั้นถึงแก่ชีวิต ทั้งครอบครัว โดยเลือกที่จะลงมือในวันที่ท่านและครอบครัวเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัด ฉลองที่ลูกสาวคนโตเรียนจบ...เขาหันหมองหน้าหญิงสาวอีกครั้งเมื่อรถแล่นออกนอกกรุงเทพฯ

อดิเทพบอกว่าแม้ตำรวจจะสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่หลายคนไม่มีใครเชื่อนัก จึงมีการสืบแบบลับๆ แต่ช่วงนี้ ต้องดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดี ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ และคนที่ต้องดูแลหญิงสาวก็คือเขาเอง ชายผู้โชคร้าย เพราะต้องบอกใครๆ ว่าเธอคือ ‘เมีย’ แต่พอทุกอย่างจบ เขาก็จะกลับเป็นโสดเหมือนเดิม

“ไม่รู้ทำไมบอกว่าน้องก็ไม่ได้ ไม่โสดชั่วคราวก็เอาวะ นึกเสียว่าสงสารคนสวย”

คนสวยของเขานอนหลับตาพริ้มราวกับกำลังมีความสุขที่ได้นอน แต่คนที่ตาค้างกลับรู้สึกตะหงิดๆ ใจอย่างประหลาด ราวกับเรื่องไม่จบแค่นี้ อีกทั้งยังเหม็นตัวเองมากจนแทบจะอาเจียนออกมาเป็นเหล้า...



ไม่รู้เป็นเหมือนคนแต่งไหม เวลามาอ่านอีกรอบแล้ว ขำพี่เนเน่ อิอิ

เจอกันตอนต่อไปนะคะ




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
รักเริงใจ ตอนที่ 3 : จำต้องมีเมีย 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1760 , โพส : 10 , Rating : 100% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 51
 รอต่อๆๆๆๆ ค่ะ
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 125.26.25.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2554 / 10:56
# 9 : ความคิดเห็นที่ 50
ตอนนี้ไม่โสดชั่วคราว  แต่ต่อไปไม่โสดถาวรค่ะพี่เนย์ 5555



PS.  รัก เพ้อ ฝัน
Name : สมพิศ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สมพิศ [ IP : 111.84.120.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2554 / 08:31
# 8 : ความคิดเห็นที่ 49
อ่านไปขำไประหว่างพี่เทพ กะ พี่เน่ย์
งานนี้ได้เมียเห็นๆ
PS.  สู้ๆ เป็นกำลังใจให้คุณ
Name : jin_prikprik < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jin_prikprik [ IP : 58.137.121.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2554 / 00:47
# 7 : ความคิดเห็นที่ 48

หลงรักพี่เนย์ทันที แหมคุณพี่อติเทพ ก็หมัดมือชกทันใจแท้


PS.  สู้ๆ เป็นกำลังใจให้คุณ
Name : jin_prikprik < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jin_prikprik [ IP : 58.137.121.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 22:32
# 6 : ความคิดเห็นที่ 47
 ชื่อน่ารักเชียว เนเน่ อิอิ
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 125.26.22.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 19:23
# 5 : ความคิดเห็นที่ 46

เป็นกำลังใจให้ค่ะ


PS.  เปิดตาแล้วอย่าปิดใจ เพราะคุณจะไม่เข้าใจสิ่งที่เห็นได้ทั้งหมด (ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาBlythe)
Name : ม่านเมฆา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่านเมฆา [ IP : 125.27.72.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 17:38
# 4 : ความคิดเห็นที่ 45
ท่าทาง นายเนย์ จะมาแรงแซงพี่ยักษ์ ซะแล้วงานนี้ รอต่อนะคะ
Name : aopt [ IP : 58.11.19.225 ]

วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 15:39
# 3 : ความคิดเห็นที่ 44
กรี๊ด หลงรักผู้ชายที่ชื่อเนย์อย่างจังคะไรเตอร์
PS.  
Name : danue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ danue [ IP : 178.196.190.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 13:57
# 2 : ความคิดเห็นที่ 43
 พี่เนย์ก็พอใจอยู่ลึกๆใช่ไมหละ ทำเป็นเล่นตัว 5555555555

หลงรักแล้วจ้าก้อย 5555555555

PS.  รัก เพ้อ ฝัน
Name : สมพิศ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สมพิศ [ IP : 202.91.18.206 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 12:06
# 1 : ความคิดเห็นที่ 42
อ่านแล้วสนุกน่าติดตามมาอัพต่อนะค๊ะ
Name : เมเปิ้ล [ IP : 115.87.128.25 ]

วันที่: 13 พฤษภาคม 2554 / 14:06
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android