คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

รักเริงใจ

ตอนที่ 1 : ในคืนวันที่ฟ้า-ฝนกระหน่ำ 100%


     อัพเดท 25 พ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : Narinlada ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Narinlada
My.iD: https://my.dek-d.com/kukhwa
< Review/Vote > Rating : 95% [ 2 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 18,166
309 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 50 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
รักเริงใจ ตอนที่ 1 : ในคืนวันที่ฟ้า-ฝนกระหน่ำ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2995 , โพส : 18 , Rating : 97% / 12 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





รเณศมองรถหลายๆ คันที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าโรงแรมหรูกลางใจเมืองใหญ่ หลังจากงานแต่งงานของเพื่อนรักอย่างชวิศจบลง ด้วยการที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวขับรถส่งตัวเองเข้าสู่เรือนหอนอกเมืองพร้อญาติสนิท เมื่อเห็นขบวนส่งตัวแล้ว เขาก็ต้องโบกมือขอลาที่จะไม่ไปส่งเพื่อนรักเข้าหอ เขาถือคติว่าหอใครหอมัน ไม่เกี่ยวกันอยู่แล้ว และยิ่งมากคนก็มากเรื่องมากความตามไปก็ไร้ประโยชน์

ร่างสูงใหญ่กำยำหมุนหน้าหมุนหลังหาเพื่อนสนิทอีกคนรวมถึงน้องสาวของตัวเอง แต่เวลาผ่านมาเกือบ 5 นาทีหลังจากท้ายรถคู่บ่าวสาวลับหายไป เขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของเพื่อนและน้องสาว

“ท่าไอ้เทพจะไปเข้าหอกับไอ้ยักษ์แน่เลย เผลอเป็นไม่ได้ แบบนี้ใครจะมีกล้ายกน้องสาวให้วะ”

อดิเทพเดินเข้ามาทันได้ยินพอดี เขาขำเบาๆ เร่งสาวเท้ายาวๆ มาหยุดตรงหน้าเพื่อน ทำหน้าตาเฉยชา ยกมือขึ้นทำท่าเคารพคล้ายทหาร

“รายงานตัวครับพี่เมียในอนาคต”

“หายหัวไปมาไหนวะ”คำถามแรกก็เล่นเอาคนฟังขำไม่ออก แต่ก็ไม่น่าสนใจเท่ากับรเณศยืนอยู่คนเดียว

“ไปที่ชอบๆ สิ แล้วนี่ น้องชนาไปไหนวะ หาตั้งนานไม่เห็นเจอเลย” คนเป็นพี่เองก็หาน้องสาวเหมือนกัน เพราะต้องกลับบ้านที่ต่างจังหวัด ไม่อยากให้มืดไปกว่านี้กลัวจะกลับลำบาก ยิ่งหมู่นี้ฝนนอกฤดูการตกเป็นห่าใหญ่ บางทีน้ำก็ท่วม ต้นไม้ล้มมาปิดทางสัญจร หากแย่กว่านี้หน่อยคงเป็นเส้นทางเข้าไปยังไร่ของเขาถูกตัดขาด และยิ่งได้รับรายงานล่าสุดจากลูกน้องคนสนิทว่าตอนนี้ฝนกำลังตั้งเค้ามาท่าจะตกหนัก

“หายไปไหนก็ไม่รู้ อาจจะตามหนุ่มๆ กรุงเทพไปก็ได้ เห็นมางานยักษ์ หล่อๆ ทั้งนั้นเลย ฉันจะต้องรีบกลับด้วยเดี๋ยวกลับไม่ได้แย่เลย”

นั่นปะไร…โดนเข้าให้เสียแล้วตู

อดิเทพนึกอยากจะหาอะไรมาอุดปากรเณศ พูดจาไม่เป็นมงคลแก่ชีวิตคู่ของเขาในอนาคตเลย

“หุบปากนายสักห้านาทีได้ไหมเนี่ย แล้วจะรีบกลับไปทำไมพักที่นี่สักคืน บ้านนายคงไม่ถูกขโมยถอนเสาเอกไปหรอก”

“ชั่งฉันเหอะน่า แล้วนี่นายจะกลับเลยรึเปล่า เพราะฉันก็จะกลับบ้านเลย ต้องไปขุดเผือกขุดมันกิน เดี๋ยวไม่ทันเวลาแล้วจะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ ช่วงนี้รู้สึกจะหายไปนานพอสมควร แต่ดันไม่เจอยัยชนา จะบอกให้อยู่ที่นี่ทำงานแทนยักษ์ไปก่อน ช่วงแต่งงานใหม่ ท่าจะหักโหม เพราะเมียสวยระดับตำนานเจ้าแม่น้ำแข็งทองคำ”

“นั่นเมียยักษ์เลยแหละ เหมาะสมกันเหมือนต้นข้าว กับหอยเชอรี่…. แต่ว่าช่วงนี้หลงป่าหรือไงถึงหายจากหญิงไปนาน”

“หลงป่าไม่ว่า หลงเข้าไปในฝูงเก้ง กวางนี่สิ เสียวก้นจริงๆ…นี่โทรตามชนาให้หน่อยแบตหมด เดี๋ยวจะไม่ทันฝน ขับรถตอนฝนตกอันตราย งานก็เยอะต้องรีบไปจัดการ” อดิเทพไม่ขัดศัทธาที่จะทำหน้าที่นี้ และเขายังหวังอีกหนึ่งหน้าที่ คือสามีของรัญชนา น้องเขยของรเณศ แต่เหมือนจะไมง่ายอย่างที่คิด ที่สำคัญมันยากยิ่งกว่าการงมเข็มในมหาสมุทร แต่ถึงจะยากขนาดไหนคงไม่พ้นลูกตื้อที่เขาเฝ้าป้อนให้เธอมานานเกือบ 5 ปี

“โทรไม่ติดวะ เปิดเครื่อง หรือบางทีอาจจะบ็อกเบอร์ฉันไว้ก็ได้” หูของรเณศไม่ทันได้ฟังเพื่อนพูด เพราะเขามัวแต่มองร่างของน้องสาวที่เพิ่งเห็นอยู่ไกล กับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งจำได้ว่าเป็นคนเคยรักของรัญชนา แต่ว่าเลิกกันไปหลังจากที่เธอเรียนจบปริญญาตรี อย่างไม่มีเหตุผล หากจะคิดดูอีกทีแล้ว ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล ทว่ารัญชนาไม่พูดถึง

“มีอะไรหรือเปล่าเนย์” คนถามมองตามสายตาไป พลันได้เห็นภาพที่บาดตาและตำเข้ามาในหัวใจอย่างช่วยไม่ได้ ใครจะคิดว่ารัญชนาผู้หญิงที่หวงตัวจะกอดกับผู้ชายอีกคน ใบหน้าเล็กๆนั้นซุกเขากับที่ซอกคอของผู้ชายวัยไม่ต่างกันนัก เห็นแค่นั้นหัวใจของอดิเทพก็เต้นเร้าๆ และในขณะเดียวกันก็อยากจะหยุดเต้นด้วย เขาเมินหน้าหันหาเพื่อน

“ใครวะ ช่างกล้าไม่กลัวโดนฟ้องข้อหาทำอนาจารในที่สาธารณะ” คำที่พร่ำบ่นออกมาไม่ได้เข้าหูของรเณศอีกครั้ง เขาพยายามนึกหน้าผู้ชายคนที่กำลังกอดน้องสาวเขาอยู่ แต่ทว่าคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

“ฉันคุ้นหน้าผู้ชายคนนั้นมาก”

“อย่าคิดให้เปลืองสมองของนายเลย จะกลับก็กลับไปเถอะ เดี๋ยวฉันบอกชนาให้” เขาจะไม่ยอมให้รัญชนาไปกับหนุ่มนั้นสองต่อสองแน่ ไม่ว่าจะต้องใช้กฎหมายข้างๆ คูๆ ซึ่งมันไม่สมควรจะใช้ก็ตามที อดิเทพทำใจแข็งหันกลับไปมองหญิงสาว และไม่ยอมละสายตาไปไหน

“ขอบใจนะเดี๋ยวฉันไปบอกชนาเองดีกว่า”

“เฮ้ยไม่ต้องไปเลยเพื่อน เดี๋ยวทางนี้ ฉันจัดการเอง” รเณศพยักหน้า และพูดทิ้งทายก่อนไป

“ไม่ต้องถึงขั้นเลือดตกยางออกนะ จะเสียประวัติทนายเอาได้”

“ฉันไม่เอามือที่จับปากกาของฉันไปถูกหน้าหนาๆ ของไอ้หมอนั่นหรอก แต่งานนี้ฉันคงต้องรุกหนักขึ้น ไม่อย่างนั้นน้องนายอาจจะเปลี่ยนมือจากฉันเป็นคนอื่น”

“คนนะไม่ใช่สิ่งของ แต่ก็เอาเหอะ ฉันเชียร์นายเต็มที่ แต่บอกไว้ก่อนไอ้หมอนั่นที่นายพูดถึงนะแฟนเก่าชนา”

พอนึกขึ้นมาได้ก็รีบบอกให้อดิเทพรู้ตัวทันที

“รับทราบ”

“ไปล่ะ” ชายหนุ่มเดินไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่ ก่อนขึ้นรถเขาหันกลับไปมองเพื่อนและน้องสาว พลางถอนหายใจอย่างอ่อนล้า ใครจะนึกล่ะว่าคนอย่างรเณศจะมีเรื่องปวดหัวกับเขาด้วย แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องน้องสาวของเขาเป็นเรื่องที่สำคัญ เพราะตอนนี้เหลือกันอยู่แค่สองคนพี่น้องเท่านั้นไม่ห่วงกันเองและจะให้ห่วงใคร

รเณศขับรถด้วยความเร็วคงที่ไม่เกิน 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ผ่านมาแล้วราว 6 ชั่วโมง และใกล้จะถึงบ้านเขาแล้ว ขับอีกประมาณชั่วโมงกว่าๆในระดับความเร็วเท่านี้ก็ไม่น่ามีปัญหา แต่ทว่าฝนฟ้าที่ไม่เป็นใจนัก เริ่มกระหน่ำอย่างไม่ขาดสายมีผลต่อทัศนะวิสัยของการมองในยามวิกาลเช่นนี้ ชายหนุ่มชะลอความเร็วลดลงเหลือแค่เพียง 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ถ้าฝนยังตกหนักและลมแรงมากกว่านี้เขาคงต้องลดความเร็วลงอีกและการเดินทางจะกลายเป็นคลานเหมือนเต่าไปโดยปริยาย

“เฮ้ยให้มันได้อย่างนี้สิ จะรอสักอีกชั่วโมงค่อยตกก็ไม่ได้”

บ่นต่อว่าฟ้าฝนไปตลอดทาง พอมาถึงโค้งที่โหดที่สุดเขาก็ชะลอความเร็วของลดลงอีก เพราะหากขับในความเร็วที่ใช้อยู่ตอนนี้ บวกกับพื้นถนนที่ลื่น ไม่แหกโค้งตายก็ให้มันรู้กันไป…แต่เมื่อระดับความเร็วลดลง สายฝนก็เร่งกระหน่ำมากขึ้นเรื่อยๆ รเณศถอนหายใจ เขาจอดรถข้างทาง คิดว่าไปต่อคงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่นอน มือถอดสูทที่ใส่มาออกเหวี่ยงไปเบาะหลัง จากนั้นปลดกระดุมสองเม็ดบนพร้อมทั้งดังหูกระต่ายที่ผูกอออกโยนตามชุดสูทไป เบาะคนขับถูกเอนไปด้านหลัง สองมือยกขึ้นซ่อนศีรษะทุยได้รูป สายตาจ้องเข้าไปในสายฝนและความมืดมิด แม้เขาจะเปิดไฟหน้ารถเอาไว้บ้าง แต่ก็ยังคงน่ากลัวอยู่ดี รเณศหันมองลิ้นชักภายในรถ เขาหยิบปืนกระบอกสีดำที่พักจะพกตัวรถมาถือไว้ ตอนนี้สถานการณ์ไม่น่าไว้ใจ ไม่แน่ว่าจะมีสัตว์ร้ายโผล่มาตอนไหน หรือแม้กระทั้งคนร้าย แต่ยิ่งดึกสายพิรุณก็ยิ่งร้ายกาจมากขึ้น แสงสีทองเป็นสายยาวลงมาและตามด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามดังลั่น จนแทบจะไม่ได้ยินเสียงต้นไม้ที่กำลังลู่กระทบกันยามที่พระพายเหมือนจะพิโรธ

ตุ๊บ!

เสียงบางสิ่งบางอย่างกระแทกเข้ากับฝากระโปรงหน้ารถของเขา รเณศสะดุ้งสุดตัว เกิดมาเจอพายุฝนฟ้ามาก็นับไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้ลางสังหรณ์บอกเขาว่า ชีวิตเขาอยู่บนความไม่แน่นอน และจะต้องเปลี่ยนแปลงในเร็ววัน เขาเชื่อในลางสังหรณ์นี้ ชายหนุ่มหันไปที่เบาะหลังหยิบไฟฉายกระบอกกระทัดลัด เพราะรถที่ขับเป็นเชฟโรเลต แคปติวาขับเคลื่อนสี่ล้อ ไม่ใช่กระบะนาวาลาคันที่ใช้งานในไร่เหมือนเคยจึงไม่มีอุปกรณ์ครบมือ เมื่อได้ไฟฉายแล้ว เขาก็ส่องออกไปด้านหน้า เห็นกระโปรงรถมีรอยบางอย่างแต่เพราะเวลาวิกาลเช่นนี้เขาจึงมองไม่ชัด คาดการณ์ว่าน่าจะเป็นก้อนหิน คิดพลางเงยหน้าขึ้นมองทาง

ทางเข้าไร่นั้นจะต้องผ่านทางลาดชันซึ่งเป็นการทำถนนตัดผ่านแนวเขา เรียงตัวกันไปเป็นทางยาวคดเคี้ยว แต่เพราะไม่ได้เป็นถนนสายสำคัญนัก หากเปรียบเทียบกับสายอื่นๆ ถนนสายนี้เป็นเพียงถนนเข้าหมู่บ้านเล็กๆ ไม่ใหญ่นัก เป็นทางหลวงชนบทที่มีสองช่องจราจร และเป็นเส้นทางที่ใช้เข้าออกไร่ของเขา

“ท่าจะตกเฉียวไปนิดนึง” ชายหนุ่มบ่นเบาๆ เดินเปิดไฟหน้ารถให้ต่ำลงเผื่อจะเห็นว่าไอ้สิ่งที่ตกมันคืออะไร!?

สิ่งแปลกปลอมที่เขากำลังแพ่งมองเริ่มขยับในความมืด สายฝนยังคงกระหน้ำไม่ขาดสาย ไฟฉายที่ให้ความสว่างไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เขาค่อยๆ เคลื่อนร่างกายกำยำใหญ่โตไปข้างหน้า ก้มลงมองสิ่งที่กำลังขยับช้าๆ ไม่สามารถระบุได้ว่าคืออะไร จนเมื่อเขานั่งย่องๆ เอื้อมมือไปแตะเบา

“ให้ตายเหอะ สัตว์สองขา” ริมฝีปากบางพึมพ่ำเบาๆ มองร่างของหญิงสาว โชกไปด้วยเลือด ไม่เห็นใบหน้าแต่รู้ว่าเธอยังมีลมหายใจ เนื้อตัวเย็นชืด แขนและมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลพยายามชกขึ้นชี้ไปทางข้างบน ผมเผ้ายุ่งเหยิง

“คุณ…ได้ยินผมหรือเปล่า” เขาเอี้ยวตัวไปลงต่ำ ข้างๆ ริมฝีปาก แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบจากร่างนั้นแม้แต่น้อย คนดวงจู๋ จึงต้องปฏิบัติตัวเป็นพลเมืองที่ดี อุ้มร่างนั้นเข้ามาในรถ ปรับเบาะรถให้ราบ หยิบสูทที่อยู่ด้านหลังรถมาคลุมเอาไว้ มือหนาปัดเส้นผมทีปิดบังใบหน้าให้ออกไปพ้นสายตา แค่เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดก็พานให้ใจเต้นระทึก ร่างบอกบาง ใบหน้าได้รูปแม้จะมีเลือดเลอะเต็มไปหมด แต่ความสวยก็ยังคงปรากฎให้เห็นเด่นชัด

“เอาล่ะ ซวยจริงๆไอ้เนย์เอ่ย” ชายหนุ่มเงยหน้ามองฟ้าเม็ดฝนโปรยปรายอย่างไม่ขาดสาย เสื้อผ้าเปียกโชก ก่อนจะพาตัวเองขึ้นไปประจำที่คนขับ เขาหันมองเจ้าของร่างเล็กบ่อย กลัวเหลือเกินว่าเจ้าหล่อนจะลุกขึ้นมาบีบคอ

“กลับไร่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน มีบุญจริงคงไม่ตายง่ายๆ เนอะ” เขาหันไปพูดกับร่างไร้สติของหญิงสาว

กว่าครึ่งชัวโมงฝนที่กระหน่ำแบบไม่ลืมหูลืมตาค่อยๆ เบาลง รเณศก็ตัดสินใจสตาร์ทรถ ขับไปยังไร่ของตัวเอง ขณะที่รถอีกคนก็แล่นสวนทางไป ชายหนุ่มมองยังรถกระบะใหม่ป้ายแดงติดฟีล์มดำสนิทด้วยความสงสัย ว่าจะเกี่ยวข้องกับสาวที่นอนในรถของเขาหรือไม่ หากเกี่ยวข้องกันเขาควรที่จะหยุดรถคันนั้นไหม ทว่าสัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่าไม่ควรไปยุ่งด้วย เขาจึงเลิกสนใจและขับรถกลับบ้าน

= = =

นานกว่าสัปดาห์ที่ร่างเล็กหมดสติไป เจ้าของไข้อย่างหมอสาว พิชญาพร ลงความเห็นว่าเธอคงเกิดอุบัติเหตุอย่างหนักที่บริเวณศีรษะ เพราะรอยแผลเป็นที่แตกเป็นทางยาวด้านขมับขาว ด้านซ้ายก็ปูดบวมช้ำ แต่เอกซเรย์แล้วพบว่ากระโหลกร้าวแต่โชคดีมาก เลือดไม่คั่งในสมองนั่น แขนซ้ายหัก แขนขวามีรอยแผลเป็นทางยาว(อีกเช่นเคย) ขาทั้งสองข้างหัก ต้องเข้าเฝือกไว้ ซีโครงหักหนึ่งซี (ถือว่าโชคช่วยสุดๆ)

รเณศมองร่างเล็ก ใบหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสันไม่ใหญ่มากเข้ากับเรียวหน้ายาว ถ้าเป็นในยามปรกติ เขาเจอเธอคงวิ่งเข้าใส่ แต่ยามนี้เธอไม่ปรกติ บาดเจ็บเกือบสาหัส! ผ้าพันแผลพันรอบศีรษะ แขน ขา และลำตัว คล้ายมัมมี่ก็ไม่ปาน เห็นแล้วไม่รู้จะเวทนาหรือว่าน่าพิสมัยดี แถมตอนนี้ยังมีสายช่วยชีวิตระโยงระยาเต็มไปหมด

“หมอจ๋า คุณคนนี้จะหายเมื่อไหร่ แล้วตื่นขึ้นมาจะความจำเสื่อมหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มคาดการณ์ไปตามความคิด คุณหมอที่ถูกถามทำหน้าไม่ถูก แต่ก็อดขำไม่ได้

“แหม คุณเนย์ขา ดูละครมากไปหรือเปล่าคะ”

“ผมไม่ได้ดู ก็แม่นิ่มนะสิ เปิดทุกวันเลย เข้าหูซ้ายแต่ไม่ยักจะออกผ่านหูขวา เลยอดคิดไม่ได้” คนไม่ตั้งใจดูละครหันมองหมอสาว พิชญาพรกลั้นหัวเราะแล้วส่ายหน้าช้า

“กระโหลกแตกแต่ไม่ได้กระทบสมองมากเท่าไหร่ คิดว่าน่าจะตกมาจากที่สูงแล้วกระทบกับพุ่มไม้แถวนั้นนะ หรือไม่หากตื่นขึ้นมาแล้วความจำเสื่อม จ๋าคิดว่าเป็นเพราะรถคุณแน่ๆ แต่ก็ดีแล้วที่มาส่งเธอในวันรุ่งขึ้น ขืนให้อยู่กับคุณเนย์อีกวันมีหวัง สมองเสื่อม” จำได้ว่าชายหนุ่มเจอคนไข้คนนี้เพราะหญิงสาวตกมาเกือบใส่หน้ารถเขาแล้วดีที่เป็นเหล็กหนารถเขาถึงไม่บุบมีแต่รอยเล็กน้อย คิดแล้วก็อดขำตอนรเณศทำท่าทางประกอบการเล่า

“งั้นผมก็ต้องรับผิดชอบเธอไปตลอดชีวิตสินะเนี่ย เพราะหลักฐานแสดงตัวตนก็ไม่มีสักอย่าง สาธุ...อย่าเสื่อมนะแม่สาวน้อย ถ้าไม่เสื่อมเดี๋ยวป๋าจะรำแก้บนให้เลย แต่ถ้าตื่นมาแล้วหายเร็วก่อนสิ้นเดือนนี้ ป๋าจะรำแก้ผ้าต่อหน้าหนูเลยนะจ้ะ” คนบนยกมือขึ้นพนมต่อหน้าร่างไร้สติ คิดแล้วว่าตื่นขึ้นมาก็ใช่ว่าจะหายเร็ว สิ้นเดือนอีกไม่กี่วันเอง อย่างน้อยเขาก็คงไม่ต้องแก้ผ้ารำต่อหน้าเจ้าหล่อน และไม่กลัวที่จะรำด้วยหากเธอไม่ความจำเสื่อมเหมือนในละครทีวี เพราะเวลาเมาเขาก็รำจากบ้านพักคนงานกลับบ้านทุกที อายที่ไหน!

“หือ ความอายไม่มีเลยนะคุณเนย์ ถ้าเด็กคนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้วหายเร็วกว่าที่คิด จ๋าจะหัวเราะให้ฟันหักเลย แล้วอย่าลืมแก้ผ้ารำแก้บนนะคะ จ๋าจะถามเด็กคนนี้ถ้าเกิดว่าคุณเนย์ไม่ทำ จ๋าจะฟ้องพี่หัท”

รเณศทำหน้าบูด เมื่อเอ่ยถึงอาหนุ่มน้องชายบิดา ซึ่งแต่งงานกับพิชญาพรเมื่อสามปีที่แล้ว หลังจากเขาและอาหนุ่มแย่งกันจีบหมอสาว สุดท้ายเพราะความหนักแน่นและทึก อีกทั้งบึกบึนของอาเขาก็เอาชนะใจสาวอย่างคุณหมอใจดีไปได้ ทว่าเขากลับไม่นึกเสียดายเพราะเอาเขาจริงๆ เขาก็แค่เล่นๆ ไม่จริงจังด้วยเท่าไหร่ และเหมือนพิชญาพรจะรู้ดีจึงเลือกมาเป็นอาสะใภ้ของเขามากกว่าจะมีรายชื่อในบัญชีสวาทของหนุ่มฮอตอย่างเขา

“เล่นถึงอากันเลยนะแม่คุณหมอ เอาล่ะ คนอย่างนายเนย์เคยอาย เฮ้ย เคยกลัวที่ไหน ให้หายภายในเดือนนี้เถอะ จะแก้ผ้ารำต่อหน้าให้ดู”

“ต่อหน้าจ๋าด้วยหรือเปล่า”

“เอาไว้หมอจ๋าหย่ากับอาหัทก่อนล่ะกัน แล้วหันมาสนใจผมนะ จัดเต็มทำยิ่งกว่ารำเสียอีก”

“ทะลึ่ง!”

“แบบนี้แหละ เค้าถึงบอกกันว่าเล่นกับหมา หมาเลียปาก” คนว่าตัวเองก็เป็นยิ้ม ก่อนจะเดินผิวปากออกจากห้องไป ตามด้วยคุณหมอคนสวย ปล่อยให้คนไข้อยู่คนเดียว

= = =

หลังจากเสียงที่ดังขึ้นแว่วเข้ามาในโสตประสาทคนที่นอนไม่ได้สติ และหายไปในที่สุด เจ้าของร่างที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนใครบ้างคนคิดว่าเป็นมัมมี่ค่อยๆ ขยับร่างกาย แต่ทุกอย่างมันดูหนักและเจ็บแปล๊บอย่างประหลาด กลิ่นแปลกแตะเข้าที่จมูก คล้ายกับอยู่ในโรงพยาบาล เจ้าของร่างพยายามที่จะเปิดเปลือกตาขึ้นรับแสงอุ่นที่กระทบเข้ากับดวงตาหวาน นานเท่านานเหมือนชั่วกัปล์ชัวกัลป์ว่าดวงตาที่ประดับด้วยขนตางอนจะเปิดขึ้นมาได้

แสงสีสว่างที่ลอดเข้ามาในห้องพักสะอาดตา ทำให้หญิงสาวรู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน ข้างๆ มีเตียงเปล่าหนึ่งเตียง ผ้าม่านที่อยู่ใกล้เธอปลิ้วไปตามแรงลมที่พัดโบกเข้ามา

เธอยังไม่ตาย...จมูกสวยสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ สายตาวาดลงต่ำมองร่างกายตัวเอง เธอแทบจะอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ เต็มไปด้วยผ้าก๊อตพันแผล...พ่อ แม่ น้องชาย... คิดได้ความปวดร้าวในใจก็แล่นเข้ามาในหัว ร่างโชกเลือดของมารดา สายตาเจ็บปวดที่มองมายังเธอ

น้ำตาไหลออกมาอาบสองแก้มนวล เธอจำใบหน้าของฆาตกรนั้นได้ติดตา จำทุกคำพูดที่มันพูดกับบิดาของเธอได้ชัดเจน

“พวกโจรบ้า” นลินนิภาร้องด่าพวกคนร้าย แต่เสียงของเธอช่างแหบและแผ่วเบาเหลือเกิน ร่างกายก็ขยับไม่ได้ จนกระทั่งพยาบาบเข้ามาในห้อง เห็นเธอฟื้นแล้วก็ยิ้มอย่างใจดี พ้อมกับโทร.เรียกคุณหมอพิชญาพรเจ้าของไข้ให้เข้ามาดูอาการ

คนที่เพิ่งออกไปอย่างหมอสาวตื่นเต้นเป็นที่สุด เพราะจะได้เห็นคนรำแก้บนเข้าให้แล้ว ดีที่ว่าคนบนเอาไว้เพิ่งจะขับรถออกไป หากรู้มีหวังทำหน้าไม่ถูกแน่นอน คุณหมอยังสาวเดินเข้ามาในห้อง เธอยิ้มให้คนไข้เล็กน้อย มองนัยน์ตาเศร้าที่เพิ่งผ่านการร้องไห้

“คนไข้เป็นอะไร” หันไปถามพยาบาลที่อยู่ก่อนที่หมอจะเข้ามา

“ไม่ทราบค่ะ เข้ามาก็เห็นนั่งร้องไห้ ถามก็ไม่ยอมตอบค่ะ” พยาบาลสาวบอกตามความจริงที่เพิ่งประสบ คนไข้รายนี้ไม่ยอมพูดไม่ยอมจา ได้แต่หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างและร้องไห้ หมอพิชญาพรสันนิฐานเอาเองว่าเธอไม่ได้ความจำเสื่อม แต่ที่เป็นแบบนี้เพราะว่าเกิดจากการสูญเสียของรัก

“คุณหมอคะ เป็นไปได้หรือเปล่าว่าเธอจะเป็นคนลูกหลานของคนที่เพิ่งเป็นข่าวไป”

“ใคร?”

“ก็หนังสือพิมพ์ลงข่าวอยู่เลยค่ะว่าท่านอัยการจากเมืองเหนือพาลูกเมียมาเที่ยวที่จังหวัดเรา ขากลับเกิดอุบัติเหตุเพราะถนนลื่น รถคว่ำไม่เป็นท่า เสียชีวิต มีสามศพ ไหม้เป็นตอตะโก ตอนนี้ตำรวจและญาติกำลังตามหาลูกสาวคนโตที่หายไป” คนติดตามข่าวเป็นนิจกระซิบบอกเบาๆ พยายามไม่หันไปมองร่างเล็กที่น่าสงสาร

“งั้นเดี๋ยวคุณไปโทร.แจ้งตำรวจนะ ส่วนหมอเดี๋ยวจะบอกคุณเนย์เอง”

“ให้ฉันไปบอกคุณเนย์ด้วยก็ได้คะ หมอจะได้อยู่กับคนไข้” พิชญาพรหันมองพยาบาลแล้วก็มอยิ้มพร้อมส่ายหน้า ก่อนอนุญาติให้ทำไปตามนั้น คุณหมอเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้ซึ่งถูกลากออกมาจากใต้เตียงของคนไข้ สายตาคมผ่านแว่นตาไร้กรอบสำรวจใบหน้าและสีหน้าของคนไข้

“เป็นไงบ้างคะ ยังเจ็บแผลตรงไหนอีกบ้างไหม บอกหมอได้นะคะ หมอจะดูแผลให้” คนเจ็บหันมองหมอช้าๆ นิ่งครู่ใหญ่ พอทำใจและรู้สึกว่าเข้มแข็งขึ้นจึงเอ่ยช้าๆ

“ไม่ค่ะ แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”

“คุณเนย์ไปพบคุณระหว่างทางกลับบ้านคะ ก็เลยช่วยพาคุณมาส่งโรงพยาบาล แต่ว่าเจ็บแผลไหมคะ” หมอสาวถามย้ำ

“ไม่แล้วคะ เจ็บแผลไม่เท่าเจ็บปวดที่ใจ”

“จะให้หมอตามญาติให้ไหมคะ”  ญาติ คำนี้สะกิดใจของคนนอนบนเตียง...เธอพยายามจะกลั้นน้ำตาให้ตัวเองเข้มแข็ง แต่เหมือนมันยากเหลือเกิน ยิ่งน้ำเสียงเอื้ออาทรของหมอที่มีให้ด้วยแล้ว

“พ่อแม่ น้องชายฉันตายหมดแล้วใช่ไหม” หมอพิชญาพรถอนหายใจ เธอไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับคนไข้ จึงไม่กล้าสรุปว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นใคร แล้วบิดา มารดา น้องชายเสียหมดหรือยังเธอก็ไม่อาจทราบ คงต้องรอให้ตรวจสอบและทุกอย่างกระจ่างเสียก่อน

“เอาล่ะ หมอถามประวัติคนไข้หน่อยนะคะ คนไข้ชื่ออะไรคะ”

“นลินนิภา”

“ชื่อเพราะจังคะ หมอชื่อจ๋าคะ เรียกหมอจ๋าก็ได้คนที่นี่เรียกกันทั้งนั้น” คุณหมอยิ้มหวาน “เอาล่ะ ไหนบอกหมอสิคะว่ามีญาติที่ไหนบ้างไหม ขอเบอร์คิดต่อด้วยนะเดี๋ยวหมอติดต่อให้คะ” นลินนิภามองคนรับอาสานิ่ง มือที่ใส่เฝือกขยับเล็กน้อย เหมือนกำลังจะหยิบปากกาจากมือหมอ

“ถนัดซ้ายเหรอคะ”

คนเจ็บพยักหน้ารับ

“บอกหมอมาก็ได้คะ ไม่ต้องใช้มือหรอก”

ก่อนที่คนเจ็บจะเอ่ยปากบอกเสียงหัวเราะดังลั่นก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเพียงอึดใจประตูห้องก็เปิดออก ร่างสูงใหญ่ กำยำ เดินเข้ามาพร้อมกับนางพยาบาลที่ออกไปจากห้องไม่ถึงสิบนาทีที่แล้ว ใบหน้าของคนมาใหม่หล่อเหลาคิ้วหนาเข้ม ปากสวยหยัก ฟังขาวเรียงตัวสวยยามแย้มยิ้ม ลำคอแกร่ง แผงอกกว้าง อยู่ในชุดเสื้อยืดสีเทาธรรมดา กางเกงยีนส์ทรงตรงตัวใหย่ อีกทั้งเสียงเขาคุ้นหูเธอมากแต่นึกไม่ออกว่าไปฟังมาจากไหน

“คุณเนย์ไปไวมาไวเหมือนโกหกเลยนะค่ะ แล้วมาได้ไงคะ เห็นว่าไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

“เพิ่งออกไป แต่นึกขึ้นได้ว่าอยากส้มตำร้านป้าหน้าโรงบาล.กระแทกปาก เลยเลี้ยวรถกลับเข้ามา พอดีคุณพยาบาลคนสวยโทร.มาพอดี...หรือไม่ผมคุณคนสวยก็ดวงสมพงษ์กัน” ชายหนุ่มขยิบตาให้สาวสวยที่นอนเจ็บอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอสวยหวาน สีน้ำตาลออ่น กลมบ๊อกน่ารัก ยิ่งยามกระพริบตาถี่ๆ ดูเร้าใจคนมองอย่างเขาบอกไม่ถูก

“ผู้ชายคนนี้ช่วยพาคุณมาส่งโรงพยาบาลค่ะ” คนเจ็บมองหน้าชายที่เขานิ่ง

“หมอจ๋า ทำไมเธอมองผมแบบนั้น ตกลงเธอเป็นอะไร” ชายหนุ่มกระซิบถามหมอพิชญาพรเบาๆ

“เป็นคนเจ็บ...”

คุณหมอเล่นตอบตอกหน้าคนถามหงายเก๋งไปเลย ก่อนจะหันมาพูดกับคนเจ็บ

“คุณนลินนิภาคะ เบอร์ญาติล่ะอะไรคะ เดี๋ยวหมอโทร.หาญาติคุณให้”

โทรศัทพ์ของรเณศดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา ชายหนุ่มยิ้มขอโทษแล้วออกไปรับสายข้างนอก ปล่อยให้หมอ พยาบาลคุยกับคนเจ็บตามลำพัง จนเสร็จธุระ เขาจึงเข้ามาอีกครั้ง

“คุณเนย์ จะคุยอะไรกับคนเจ็บอีกไหม จ๋าจะโทร.ไปบอกญาติคนเจ็บก่อน”

“ไม่ล่ะ หายก็ดีแล้ว”

“ดีสิ บนอะไรไว้ล่ะ”

“เฮ้ย...ไม่เอาน่าหมอจ๋า ยังไม่หายดีสักหน่อย แก้ข้อแรกก็พอแล้ว”

คนบนเตียงนอนฟังอย่างงุนงง มองหมอและคนที่ช่วยชีวิตเธอสลับกันไป ก่อนดวงตาหวานจะปิดลงอีกครั้งเพราะยาที่หมอฉีดยานอนหลับเข้าทางสายน้ำเกลือ เพราะต้องการให้หญิงสาวพักผ่อนเยอะ ยิ่งเห็นแววตากังวลเสียใจด้วยแล้วไม่อยากให้เธอคิดมาก

ชายหนุ่มมองแล้วก็ถอนหายใจ หันไปมองหน้าหมอภรรยาอาตัวเอง

“หมอจ๋า ไม่ต้องบอกเธอนะว่าผมบนอะไรไว้ เดี๋ยวจะเกลียดหนังหน้ากันซะเปล่าๆ”

“คิดจะจีบล่ะสิ”

“รู้ทันนะเนี่ย ที่รักก็!”

“ฟ้องพี่หัท”

“ล้อเล่นน่าอาจ๋า หึหึ ไปก่อนนะครับ ผมคงไม่ลงมาเยี่ยมคุณคนนี้อีกนานงานเยอะ พายุเข้าต้นทุเรียนโคนหลายต้น บ้านพักคนงานก็เสียหายหลายหลัง จะออกมาจากไร่อีกทีก็กลางเดือนหน้า อ้อ...แล้วไปจ่ายค่าส้มตำให้ด้วยนะ”

หมอคนสวยยืนงงสักพักก็ต้องรีบตามร่างสูงออกมาเช่นเดียวกับนางพยาบาลสาว

“เดี๋ยวสิคุณเนย์ อะไรกันส้มตำไม่ได้กิน ซากไม่ได้เห็น แล้วจะเอาหนี้มาให้จ๋าจ่ายซะงั้น”

“ยังไม่ได้กินเหมือนกัน สั่งเอาไว้คิดว่าคงจะตำแล้ว ถ้าหมอจ๋าไม่กิน ให้ใครก็ได้ แล้วไปเก็บเงินที่อาหัท” หมอพิชญาพรหน้ามุ่ย ใครจะกล้าไปเก็บเงินกับรหัท ขืนเธอไปเก็บเงินกับรายนี้ มีหวังคงได้ถูกเอาคืนเป็นเท่าตัว เงินน่ะอาจยังอยู่ในกระเป๋า แต่ร่างกายได้สึกหรอชัวร์

“ไม่เอาน่าหมอจ๋าทำหน้าแบกโลก แค่นี้ตีนกายังขึ้นไม่พออีกเหรอ”

“เพื่อนเล่นเหรอคุณเนย์”

“ไม่ใช่ครับอาสะใภ้ ไปเก็บหนี้ที่ไร่นะครับ ไปก่อนแล้ว...รีบ”

หมอที่รับหน้าที่อาสะใภ้ปวดใจเล็กน้อย แต่ก็อดยิ้มไม่ได้ รเณศยังคงน่ารักเหมือนเดิม ความเป็นคนกันเองพูดเล่น หยอกล้อ เป็นกันเอง แบบนี้สาวๆ แถวนี้พลีกายให้ก็ไม่แปลก

“เดี๋ยว จ๋า”

“หือ” เจ้าของชื่อหวานหันกลับมองยังร่างสูงสง่าอีกครั้งหนึ่ง

“ผู้หญิงคนนั้นชื่อไรนะ” คนถามทำหน้าจริงจัง แค่นั้นก็รู้แล้วว่าเขาคิดอะไร

“นลินนิภา แล้วอย่าลืมรำแก้บนนะ” ยังตะโกนบอกคนหนุ่มที่เดินลิ่วออกไป

“ว้าว ชื่องามนามเพราะ รเณศกับนลินนิภา เข้ากันได้ดีจริง” ขายาวก้าวออกออกจากโรงพยาบาลขนาดกลางซึ่งมีแค่สองชั้น และคนเจ็บที่เขาช่วยไว้ก็อยู่ชั้นหนึ่งเสียด้วย เมื่อมาถึงรถกระบะก็รีบขึ้นรถทันที ตรงดิ่งกลับยังที่พัก แต่ไม่ลืมตะโกนบอกป้าขายส้มตำว่าหมอพิชญาพรจะมาเอาเองพร้อมเงินสด แต่เขาก็อดคิดไม่ได้ หากหมอสาวเอาส้มตำปลาร้าล้วนๆ เป็นตัวๆ ต่อนๆ จะทานได้ไหมแทบเขายังสั่งแบบเผ็ดบรมอีกด้วย



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
รักเริงใจ ตอนที่ 1 : ในคืนวันที่ฟ้า-ฝนกระหน่ำ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2995 , โพส : 18 , Rating : 97% / 12 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 18 : ความคิดเห็นที่ 33

เนย์น่ารักจัง กวนๆ อ่านไปอมยิ้มไป คำพูดคำจาก็เข้าขากะอาสะใภ้ได้ดีเชียว


PS.  สู้ๆ เป็นกำลังใจให้คุณ
Name : jin_prikprik < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jin_prikprik [ IP : 58.137.121.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2554 / 15:20
# 17 : ความคิดเห็นที่ 32
5555
พระเอกตลกดีชอบๆๆ

PS.  อนาคตของฉัน...กำลังกลายเป็นปัจจุบันที่งดงาม
Name : g-da < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ g-da [ IP : 203.144.220.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2554 / 19:26
# 16 : ความคิดเห็นที่ 31
 รอต่อๆๆๆๆ
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 125.26.18.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2554 / 22:13
# 15 : ความคิดเห็นที่ 30
 อยากกินส้มตำกับเนย์จังเลยค่ะ คงอร่อยนะก้อยจ๋าๆๆๆ555
PS.  รัก เพ้อ ฝัน
Name : สมพิศ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สมพิศ [ IP : 115.67.43.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2554 / 10:42
# 14 : ความคิดเห็นที่ 29
 อยากกินส้มตำกับเนย์จังเลยค่ะ คงอร่อยนะก้อยจ๋าๆๆๆ555
PS.  รัก เพ้อ ฝัน
Name : สมพิศ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สมพิศ [ IP : 115.67.43.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2554 / 10:42
# 13 : ความคิดเห็นที่ 28
 อยากกินส้มตำกับเนย์จังเลยค่ะ คงอร่อยนะก้อยจ๋าๆๆๆ555
PS.  รัก เพ้อ ฝัน
Name : สมพิศ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สมพิศ [ IP : 115.67.43.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2554 / 10:42
# 12 : ความคิดเห็นที่ 27
 ต่ออีกๆๆๆๆ
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 113.53.217.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2554 / 18:41
# 11 : ความคิดเห็นที่ 26
 รอต่อค่ะ
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 125.26.21.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2554 / 20:28
# 10 : ความคิดเห็นที่ 25

เข้ามาให้กำลังใจจ้า จะแต่งเรื่องไหนก่อนก็รออ่านทั้งนั้นแหละจ้า
เป็นกำลังให้เสมอนะค่ะ
สู้ๆๆ


PS.  อนาคตของฉัน...กำลังกลายเป็นปัจจุบันที่งดงาม
Name : g-da < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ g-da [ IP : 14.207.208.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2554 / 22:47
# 9 : ความคิดเห็นที่ 24
 รออัพต่อค่ะ
PS.   ชอบอ่านนิยาย ชอบอ่านนิยาย
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 180.180.149.231 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2554 / 08:52
# 8 : ความคิดเห็นที่ 23
กรี๊ดดดดดดดดดดดด ชอบบบบบบบบบบบบอิมเมจพระเอกอย่างแรงกล้า
Name : บัวศิลา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บัวศิลา [ IP : 125.27.82.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2554 / 22:40
# 7 : ความคิดเห็นที่ 22
 รอต่อ รอต่อ
PS.  ชอบจริงๆ นิยายเรื่องนี้
Name : porb < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ porb [ IP : 113.53.69.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2554 / 19:45
# 6 : ความคิดเห็นที่ 21
ชอบค่ะ ยั่วสะบัด ฟักกระจาย มาปูเสื่อรอ
Name : aopt [ IP : 58.10.13.186 ]

วันที่: 4 เมษายน 2554 / 19:29
# 5 : ความคิดเห็นที่ 20
ตามให้ทันนะคุณทนาย
Name : กำไลเพชร < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กำไลเพชร [ IP : 182.53.106.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2554 / 18:29
# 4 : ความคิดเห็นที่ 19

จัดการเลยพี่เทพอย่าได้ช้า
เดี่ยวสุนัขคาบไปรับประทาน


PS.  คุณคือนักเขียนในดวงใจที่ชื่นชอบผลงาน
Name : jin_prikprik < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jin_prikprik [ IP : 58.137.121.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2554 / 19:48
# 3 : ความคิดเห็นที่ 18

คุณทนายจะทำไงกับน้องชนาน้า ^_^

Name : reny < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ reny [ IP : 115.67.86.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2554 / 01:35
# 2 : ความคิดเห็นที่ 17
ตอนแรกก็น่าติดตามแล้ว
Name : กำไลเพชร < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กำไลเพชร [ IP : 182.53.109.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2554 / 15:43
# 1 : ความคิดเห็นที่ 16

ชอบจังเลยพระเอกปากจัด

แบบตบจูบเปล่าค่ะ

Name : bovo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bovo [ IP : 125.26.169.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2554 / 22:23
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android