[FIC BLEACH] SHORT FIC BLEACH

ตอนที่ 2 : [RENBYA] KEEP SECRET

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    31 มี.ค. 60




KEEP SECRET

RENJI x BYAKUYA

 

ไม่รู้เลย...ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์แบบนี้มันเริ่มจากตรงไหน มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แล้วมันจะจบลงแบบไหน...

ทั้งที่รู้ว่ามันผิด...ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง...

แต่ก็ไม่สามารถห้ามร่างกายตัวเองได้เลย...ซึ่งนั่นมันก็รวมไปถึงหัวใจด้วย

 

 

 

 

 

เร็นจิ ปล่อยข้า..

 

ภายในเรือนที่ทำการของหน่วยที่หก เสียงทุ้มที่ติดหวานร้องออกมาเบาหวิวอย่างขาดห้วง ร่างกายขาวนวลที่สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกจากคนข้างหลังอย่างรุนแรง เส้นผมสีดำสนิทที่ยาวประลาดไหล่เปียกชื้นไปกับหยาดเหงื่อกาฬที่ไหลออกมา

 

หยุดเสียที..หยุด

 

ท่านแน่ใจหรอว่าอยากให้ข้าหยุดน่ะ? หัวหน้าคุจิกิ

 

..อึก

 

พอโดนจี้ถามเข้ากลับเค้นเสียงหาคำตอบของตัวเองไม่เจอ คุจิกิ เบียคุยะ ได้แต่กลั้นเสียงร้องที่แทบจะหลุดออกมาได้ทุกเมื่อเอาไว้ ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงเค้นหาตักตวงความสุขจากร่างกายเขาไม่เลิก

 

ร่างบางถูกพลิกร่างจากที่ยืนเกาะขอบโต๊ะให้ร่างทั้งร่างขึ้นมานอนแผ่อยู่บนโต๊ะทันที ก่อนที่อีกฝ่ายจะแทรกกายเข้ามาภายในร่างครั้งแล้วครั้งเล่า...

 

อาบาไร เร็นจิ แทรกกายลึกเข้าไปภายในของอีกฝ่ายอย่างไม่อาจหักห้ามตัวเองได้เช่นกัน ทั้งๆที่เขาทั้งสองฝ่ายนั้นรู้ดีว่าที่ทำอยู่นั้นมันไม่ถูกต้อง ไม่ว่าจะต่อหน้าที่ทางงานหรือแม้กระทั่งต่อสถานะของพวกเขาแล้ว มันล้วนผิดทั้งสิ้น

 

รอยสักที่ทั่วไปทั้งตัวบัดนี้กลับถูกลอยเล็บคมๆจากมือเรียวของร่างบางข้างใต้ขูดจนเลือดซิบ

 

ล ลูเคียจะ..กำลังจะกลั– อึก!”

 

ร่างสูงหาได้สนใจไม่ ยังคงกระเสือกกระสนกายเข้าหาอีกฝ่ายอย่าไม่ลดละ

 

ข้าจัดการเอง

 

ต แต่–

 

ท่านแค่เก็บเรื่องนี้เอาไว้ให้เป็นความลับต่อไปก็พอ

 

เร็นจิตอบแค่นั้นก่อนจะสานต่อสิ่งที่ทำต่อ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายรู้สึกผิดต่อน้องสาวของตัวเองที่ต้องมามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแบบนี้กับเขา ก็เพราะว่า คุจิกิ ลูเคีย นั้นเป็นภรรยาของเขาและพวกเราก็แต่งงานกันแล้ว...

.

.

.

.

.

พิธีวิวาห์ถูกจัดขึ้นภายในเขตบริเวณบ้านพักของตระกูลคุจิกิ งานวิวาห์ที่ทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวต่างมีความสุขด้วยกันทั้งคู่ ไม่แม้เพียงแต่คู่บ่าวสาวตรงนั้นหากแต่เหล่าบรรดายมทูตทั้งหลายที่มาร่วมงานก็รู้สึกชื่นชมยินดีกันไปด้วย

 

อาบาไร เร็นจิ & คุจิกิ ลูกเคีย

 

...เว้นก็เพียงแต่ผู้นำตระกูลรุ่นที่ 24 คุจิกิ เบียคุยะ

 

คนสง่าที่เงียบขรึมดูเย็นชาบัดนี้กลับดูเย็นชาเสียยิ่งกว่าทุกที ทว่าภายในความเย็นชานั้นมันก็เป็นภาพลักษณ์ที่ชินตาของทุกๆคนเสียแล้ว

 

งานเลี้ยงแสดงความยินดีถูกจัดขึ้นอย่างครื้นเครง ทุกคนร่วมกันกล่าวอวยพรให้คู่บ่าวสาวอย่างปิติยินดี งานเลี้ยงยังถูกดำเนินไปจนกระทั่งมืดค่ำ ทุกคนต่างทยอยพากันกลับไปที่พักของตนเอง

 

หลังจากที่ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องกันเป็นที่เรียบร้อย เหล่าบรรดาคนรับใช้ของตระกูงคุจิกิก็ช่วยกันเก็บกวาดงานเลี้ยง

 

คุจิกิ เบียคุยะถอนใจออกมาเบาๆ แม้ว่าใบหน้าจะแสดงความนิ่งเฉยเพียงใดแต่ทว่าภายใต้ใบหน้าที่เรียบนิ่งนั้นกลับกำลัง...

 

...ร้องไห้

นี่เขา...ร้องไห้อย่างนั้นหรอ? นิ้วเรียวยกขึ้นมาสัมผัสสิ่งที่ไหลอาบแก้มช้าๆก่อนจะรีบปัดมันออกโดยไว ภายในใจบีบรัดจนเจ็บไปหมดเมื่อนึกถึงใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขของคนทั้งคู่

 

อ่อนแอ อ่อนแอยิ่งนัก ทำไมข้าถึงอ่อนแอได้ถึงเพียงนี้กัน?

 

...น่าสมเพชตัวเองเป็นบ้า

 

ร่างสง่าปิดตาลงอย่างไม่อยากรับรู้ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในบ้านทันที...

 

 

 

เร็นจิเจ้าบ้า มัวแต่เหม่ออะไรอยู่ได้น่ะ?ร่างเล็กของหญิงสาวผมดำเอ่ยถามอีกฝ่ายที่ดูเหม่อลอยตั้งแต่เข้าห้องมาแล้ว ก่อนจะเอ่ยเสียงดังอย่างเขินอาย ร หรือว่าเจ้าคิดจะ..

 

เห้ยๆ ข้าไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย!” คนผมแดงเถียงกลับหน้าแดงอย่างโดนใส่ร้าย ข้าไม่ได้รีบขนาดนั้นสักหน่อยนะเฟ้ย!”

 

หรอ..?ลูเคียถามล้อเลียนเสียงลากยาวกับยักคิ้วหลิ่วตาใส่อีกฝ่าย

 

จะว่าไปข้าว่าหัวหน้าคุจิกิดูแปลกๆไปนิดหน่อยนะ เจ้าว่าไหม?

 

ท่านพี่หรอ..ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก ปกติท่านพี่ก็เงียบขรึมอยู่แล้วนี่นา

 

ปกติเงียบขรึมก็จริงอยู่ แต่วันนี้เขารู้สึกว่าหัวหน้าแปลกๆออกไปนิดหน่อย ดูไม่ได้ยินดีหรือยินร้ายกับพวกเขาเลยสักนิด แถมยัง...

 

...ถ้าเขามองอีกฝ่ายไม่ผิดล่ะก็ เขาเห็นแววความโศกเศร้าที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่นั้น

 

แล้วทำไมเขาถึงต้องกระวนกระวายถึงอีกฝ่ายด้วยนะ ทั้งๆที่เขาควรจะให้ความสำคัญกับคนข้างๆเขาตอนนี้แท้ๆเลย...เร็นจิผุดลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยบอกอีกฝ่าย

 

ข้าอยากจะไปขอบคุณหัวหน้าคุจิกิสักหน่อยน่ะ เดี๋ยวข้ามา

 

อ..ด เดี๋ยวสิเร็นจิ–!”

 

หากแต่เสียงนั้นไม่ได้รั้งอีกฝ่ายเอาไว้ได้เลย เมื่อตอนนี้ อาบาไร เร็นจิ ได้เดินออกจากห้องของเจ้าสาวไปยังห้องของพี่ชายเจ้าสาวของเขาเสียแล้ว...

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะไม่ดังมากนักแต่ก็เพียงพอที่จะให้อีกฝ่ายได้ยิน หากแต่ไร้เสียงตอบรับใดๆจากบุคคลด้านในเลยแม้แต่น้อย

 

หัวหน้าครับ หัวหน้าคุจิกิ

 

“…”

 

หัวหน้า?

 

“…”

 

ข้าขออนุญาต..เข้าไปนะครับ

 

ประตูถูกเปิดโดยฝ่ามือหนาของคนผมสีแดงเพลิง เร็นจิสอดสายตาหาอีกฝ่ายแต่ทว่ากลับไร้วี่แวว สายตาพลันไปเห็นประตูบานเล็กๆที่เชื่อมกับสวนหญ้าภายในบ้านคุจิกิถูกเปิดไว้

 

ร่างสูงรีบสาวเท้าเข้าไปทันที ภาพตรงหน้าที่เห็นทำเอาดวงตาสีแดงต้องเบิกอย่างตกใจในสภาพของหัวหน้าคุจิกิที่เห็น

 

ร่างบางผมดำยาวที่นอนราบไปกับพื้น ข้างๆกายมีขวดเหล้าวางอยู่สองสามขวด กลิ่นแอลกอฮอลล์ที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วทำให้อีกฝ่ายรู้ได้ทันทีว่าอีกคนคงดื่มจนเมาหลับไปเรียบร้อยแล้ว

 

หัวหน้าคุจิกิไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย...

 

หัวหน้า หัวหน้าครับ

 

เร็นจิเข้าไปใกล้อีกฝ่ายก่อนจะเขย่าร่างนั้นเบาๆให้รู้สึกตัว ร่างสูงพยุงใบหน้าของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเรียกอีกครั้ง

 

หัวหน้าคุจิกิ

 

“..อือ ร เร็นจิ?

 

หัวหน้าดื่มหนักไปแล้วนะครับ

 

ข้า..ไม่เมา ไม่มือบางยังคงสะเปะสะปะพยายามคว้าขวดเหล้ามา แต่ทว่าเร็นจิกลับจับมือบางเอาไว้ไม่ให้คว้ามัน

 

เจ้า..ควรอยู่กับลูเคีย

 

ข้า..

 

ข ข้า..ยินดี..ด้วยมือเรียวคว้าเข้าที่เสื้อตรงหน้าอกของอีกฝ่ายแน่นจนเกิดรอยยับ ยินดีด้วยจริงๆ..

 

หากทว่าในคำยินดีนั้นกลับมีเสียงสะอื้นออกมา

 

หัวหน้า..

 

ข้าไม่ได้โกหกนะ! ข้า..ฮึก ม ไม่ได้..

 

มือเรียวที่เสื้อกำเข้าหากันแน่นมากกว่าเดิมจนอีกคนยังสัมผัสมันได้ หยาดน้ำใสๆที่ไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้เห็นมันกลับค่อยๆไหลออกมาจากหางตาคู่สวยช้าๆ เร็นจิกระชับอีกฝ่ายเข้าอ้อมกอดแน่น ก่อนจะยกอีกฝ่ายขึ้นเพื่อพาไปที่นอน

 

ไปพักผ่อนนะครับหัวหน้า

 

ร่างบางที่อ่อนโอนในอ้อมกอดไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ปล่อยให้อีกฝ่ายอุ้มไปที่ฟูกนอนที่อยู่ด้านใน ร่างสูงค่อยๆวางอีกฝ่ายเบาๆอย่างระวังบนที่นอนก่อนจะไปหาผ้าผืนเล็กชุบน้ำมาเช็ดตัวให้อีกฝ่ายเพื่อให้นอนหลับสบาย

 

มือหนาไล่เช็ดไปตามโครงหน้าที่งดงามของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมาตามลำคอ มือและแขน ภายในหัวมีแต่คำถามที่ไม่เข้าใจมากมาย

 

...ทำไมหัวหน้าถึงต้องดื่มหนักขนาดนี้?

...ทำไมหัวหน้าถึงได้เมามายขนาดนี้?

...อะไรทำให้หัวหน้าคุจิกิถึงสลัดคราบคนเงียบขรึมให้หลายเป็นแบบนี้ไปได้?

 

ห หัวหน้า!?อยู่ๆมือเรียวของอีกฝ่ายก็เลื่อนขึ้นมาโอบรอบคอเขาทันที ทำเอาเขาต้องตกใจ

 

ข้ามันแย่อยู่ๆเสียงทุ้มติดหวานนั้นก็โพล่งขึ้นว่าตัวเอง ข้ามันคนต่ำช้า ข้ามันคนไร้สัจธรรม ข้ามันคิดไม่ดีกับน้องสาวตัวเอง ข้า..

 

...คิดไม่ดีกับน้องสาวตัวเอง?...ลูเคียงั้นหรอ?

 

หัวหน้า..

 

ข้า..ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันที่ลูเคียมีความสุขที่สุด ทั้งๆที่ข้าควรจะยินดีให้กับพวกเจ้าทั้งสอง

 

“…”

 

ทั้งๆที่มันควรจะเป็นอย่างนั้นแท้ๆ..

 

“…”

 

แต่ข้ากลับ..

 

เร็นจิฟังอีกฝ่ายที่พล่ามยาวออกมาด้วยความเมา ร่างกายที่สั่นน้อยๆทำให้รับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้อยู่

 

..ข้ากลับหลงรักเจ้า

 

เสียงที่เอ่ยออกมาทำเอาเร็นจิชะงักค้างไปชั่วขณะ...หัวใจของเขามันพองโตอย่างบอกไม่ถูก แต่ในขณะเดียวกันมันก็กลับแตกสลายลงไปในพริบตา...

 

ข้ารักเจ้าเร็นจิ

 

หัวหน้า..คุจิกิ..

 

เร็นจิแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยสักนิดว่าคนอย่างหัวหน้าคุจิกิจะสนใจคนอย่างเขา...ว่าคนอย่างหัวห้าคุจิกิจะ...รักเขา

 

...ซึ่งความรู้สึกลึกๆของเขาแล้ว มันก็ไม่ได้ต่างจากอีกฝ่ายเลยสักนิด

 

เขาหลงใหลและชื่นชมในตัวหัวหน้าคุจิกิมานานแสนนาน เขาหวังที่จะอยู่ให้เหนือกว่าคนๆนี้ให้ได้ เขาหวังที่จะให้หัวหน้าคุจิกิหันมาสนใจในตัวเขาให้ได้ หัวหน้าคุจิกิเป็นเป้าหมายในทุกๆอย่างของเขา...

 

...เขาเองก็รักอีกฝ่ายไม่ต่างกัน

 

...แต่ว่าตอนนี้มัน...สายเกินไปแล้ว...

 

คุจิกิ เบียคุยะ..

 

เร็นจิเรียกชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบาก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างเชื่องช้ากวาดต้นความหวานล้ำภายในจนหักห้ามร่างกายไม่อยู่อีกต่อไป มือหนาอยู่ไม่สุขเริ่มปัดป่ายไปทั่วร่างกายอีกฝ่าย ชุดยูกาตาที่สวมใส่อยู่บนกายบางถูกล่นออกจากกายขาวไปทันทีโดยฝีมือคนร่างหนา

 

อ อือ..

 

ร่างบางไม่ได้ร้องห้ามหรือทักท้วงอีกฝ่ายใดๆเลยแม้แต่น้อย แถมยังให้ความร่วมมือกับอีกฝ่ายเป็นอย่างดีเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์น้ำเมาหรือเพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องการจากความรู้สึกลึกๆ แต่ทว่าตอนนี้เขากลับมีความสุขเสียจนไม่อาจหยุดยั้งร่างกายนี้ได้เลย

 

สองร่างกายกอดก่ายกันอย่างสุขสม ไม่มีใครหยุดยั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เลยแม้แต่น้อย มันยังคงดำเนินไปเรื่อยๆอย่างไม่สิ้นสุด

 

...เขารู้ว่ามันผิด ผิดจนไม่น่าให้อภัย...ทั้งๆที่ภรรยาของตัวเองอยู่ที่ห้องแท้ๆ ทั้งๆที่เป็นวันวิวาห์วันแรกแท้ๆ

...แต่เขากลับมาสุขสมกับคนที่ไม่ใช่ภรรยาตัวเอง...แถมคนผู้นั้นยังเป็นพี่ชายของภรรยาเขา

 

ทำไม..ทำไมครับหัวหน้า..

 

อ..ร เร็นจิ อา

 

หัวหน้าครับ ทำไม..

 

 

 

 

 

ทำไมถึงไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้ล่ะครับ...หัวหน้าคุจิกิ

 

 

 

END

 

TALK

เร็นเบีย เร็นเบีย ชาบู ชาบู! /คารวะสามตลบ ฮืออออ ตอนแรกไม่ได้กะให้มันออกมาเป็นอย่างนี้สักหน่อย ไหงกลายเป็นดราม่าไปได้ซะเนี่ย T______T หวังว่าจะมีคนหลงเข้ามาอ่านแล้วก็ชอบนะคะ ^__^





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 11:12
    อกจะแตกฮือๆๆๆๆๆ สงสารเบียจังT0T
    #2
    0