Fic reborn (Yaoi)

ตอนที่ 88 : เช้าที่สงบหรือวุ่นวาย(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    31 ธ.ค. 60

ห้องนภา



แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ปลุกคนที่กำลังหลับอยู่ให้ตื่นขึ้น

 

“อืมม กี่โมงแล้วเนี่ย”คาสึกิพึมพำกับตัวเอง ขยี้ตาน้อยๆ ก่อนจะพยายามลุกขึ้น แต่ไม่สำเร็จ และก่อนจะได้หาสาเหตุ ตัวต้นเหตุก็พูดขึ้นมาก่อน


 

“ยังไม่อยากตื่น นอนต่อเถอะนะ”เสียงสึนะงัวเงียมากจากด้านหลัง พร้อมกับกอดคาสึกิให้แน่นขึ้น

 

“ตื่นได้แล้วนะ สึนะ เช้าแล้ว”คาสึกิเรียก

 

“ม่ายอาววว ขออีกนิดนะ”สึนะยังคงดื้ออยู่

 

“งั้นก็ปล่อยผมก่อน ผมจะไปอาบน้ำ สึนะก็นอนไปก่อน”คาสึกิยอมแพ้ที่จะปลุกอีกคน

 

“อืออ...”

 



“อือ ก็ปล่อยสิ”คาสึกิได้ยินเสียงสึนะตอบ แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือซะงั้น

 

“นอนอีกนิด แล้วค่อยอาบด้วยกันนะ”

 

คำที่ได้ยินทำเอา คาสึกิหน้าเห่อร้อน แล้วพลิกตัวมาประจันหน้ากับสึนะ ก็เห็นเห็นลืมตามองยิ้มๆอยู่

 

คาสึกิยิ้มหวานตอบให้ ทั้งที่หน้ายังขึ้นสีอยู่แล้วก็


 

ปึก


 

“โอ้ย เจ็บง่ะ”สึนะน้ำตาไหลพราก เมื่อเจอคนตัวเล็กกว่าใช้มือสับมากลางหน้าผากเต็มๆ

 

“สมน้ำหน้า”คาสึกิว่า พลางลุกจากเตียง แต่ยังไม่ทันเดิน มือก็โดนฉุดให้นั่งลงกับเตียงอีกครั้ง พร้อมกับมือปลาหมึก(?)ที่เลื้อยมากอดรอบเอวไว้อีกครั้ง

 

“ล้อเล่นหน่อยเดียวเอง”สึนะหอมแก้มอ้อนเบาๆ


 

“หึหึ ลองทำอีกสิ”คาสึกิว่าเสียงเย็นจนสึนะขนลุกและตื่นเต็มตา

 

“ไม่แล้วคร้าบ คราวหน้าคงไม่ล้อเล่นหรอกเอาจริงเลยมากกว่า”ประโยคหลังสึนะพึมพำกับตัวเอง

 

“ว่าไงนะ”

 

“เปล่าครับ ยังเจ็บหัวตรงเมื่อคืนอยู่มั้ยครับ”สึนะรีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะโดนดีอีก

 

“อืมม”คาสึกิลองลูบตรงที่หัวโนเมื่อคืนนี้ แต่ก็ไม่เจ็บอะไรแล้ว

 

“ไม่แล้วนะ หายเจ็บแล้ว”คาสึกิตอบ

 

“งั้นก็ดีแล้วครับ”สึนะว่าแล้ว ขโมยหอมแก้มนิ่มๆนั่นอีกครั้ง


 

“พอแล้วนะ หลายรอบแล้ว”คาสึกิที่หนีไม่พ้นจากเงื้อมือมาร ว่าเสียงอ่อย

 

พอสึนะได้ยินเข้า ก็ยิ้มกริ่มพลางคิดในใจไปว่าจะทำไงต่อดี ก็มีเสียงมาขัดจังหวะ



 

กุก กัก กุก กัก


 

“หือ”

 

“เสียงอะไรน่ะ”(คาสึกิ)

 


“คงไม่ใช่ของเขย่าขวัญจากรีบอร์นอีกใช่มั้ย”(สึนะ)

 

แล้วทั้งสองคนก็หันไปมองต้นเสียง



 

กุก กัก กุก กัก


 

....เฮ้อ..ทำกันได้ลงคอ...สึนะเซ็ง



 

“กล่องนั่น นัตสึเหรอ”คาสึกิมอง

 

สึนะ ลุกจากเตียงไป แล้วเดินไปหยิบกล่องนภาของตนมา

 

มันยังสั่นๆอยู่

 


“สงสัยจะอยากออกมาแหะ”สึนะว่า

 

“เรียกออกมาได้มั้ย”คาสึกิถาม

 

เมื่อเจอสายตานั้น สึนะก็เลยพยักหน้าตอบตกลง


 

สึนะจุดไฟแล้วเรียกนัตสึออกมา

 

เมื่อปรากฏตัว สึนะก็คิ้วกระตุกนิดๆ

 

เมื่อนัตสึนั่งอยู่บนตักคาสึกิ


 

“กาโอ”นัตสึทักคาสึกิ(ดูเหมือนจะเมินคนเรียก)

 

“ไง ตื่นเช้าจังนะ”คาสึกิว่า พลางลูบหัวเบาๆ

 

“กาโอ”นัตสึร้อง พลางมองหน้าคาสึกิ

 

คาสึกิเอียงหัวมองนิดหน่อย เหมือนนัตสึจะพยายามสื่ออะไร

 


...แต่คนข้างๆน่ะ...โอ้ย..เอียงคอคิด..น่ารักมากกกก...


 

“อ้อ เป็นห่วงแผลเมื่อคืนเหรอ”

 

“กิ้ว”นัตสึตอบ

 

“ฮะๆ ไม่เป็นไรแล้ว หายเจ็บแล้วล่ะ”คาสึกิหัวเราะแล้วอุ้มนัตสึขึ้นมา มองในระดับสายตาแล้วตอบ


 

แทนคำตอบรับ สิงโตนภาเลียที่แก้มคาสึกิ ก่อนจะหายกลับเข้ากล่องไป

 

“คิกๆ น่ารักจังน้า ขี้อ้อนดีจัง ผมไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วเราไปกินข้าวกัน”คาสึกิว่าแล้วหายเข้าห้องน้ำไป

 

ส่วนเจ้าของก็มองอีกคนที่หัวเราะอารมณ์ดี เดินเข้าห้องน้ำไป แล้วหันกลับมามองกล่องอาวุธตน

 


“เมินกันเฉยเลยนะ ทำไมรู้สึกเหมือนโดนแกตัดหน้ายังไงชอบกล ไม่น่าเรียกแกออกมาเลย นัตสึ”สึนะว่าเซ็งๆ แล้วก็นอนกลิ้งรอให้คาสึกิอาบน้ำเสร็จ

 


*****ห้องนภา ตกลงกันได้(แบบเซ็งๆ)*****





 


 

ห้องพิรุณ


 

“ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ”

 

เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ในมือถือดังขึ้น ปลุกยูคิที่กำลังนอนสบายให้ตื่นขึ้น มือขาวเอื้อมไปปิดเสียงปลุก ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงไปเปิดม่าน ปกติยูคิก็ไม่ค่อยตั้งนาฬิกาปลุกหรอก เพราะเขาค่อนข้างตื่นเช้า แต่วันนี้มันมีสาเหตุ...

 

เมื่อคิดถึงสาเหตุ ยูคิก็แอบย่อง ไปที่ประตูห้องนอน แนบหูลงกับบานประตู เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไร จึงค่อยๆแง้มประตู

 



ตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องตื่นเช้ากว่าปกติ ยังนอนขดอยู่ในท่าเดิม ทำให้ยูคิถอนหายใจ ปิดประตูให้เบาที่สุด แล้วรีบจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองอย่างเร็วที่สุด เพื่อที่จะเตรียมหนีออกไปจากห้อง

 

ในขณะที่ยูคิปิดประตู อีกคน(ที่เป็นแหนมมัดอยู่)ก็เริ่มรู้สึกตัวแล้ว ยามาโมโตะก็เป็นนักกีฬา เขาเลยตื่นขึ้นมาซ้อมเช้าจนชิน แต่ก็รู้สึกได้ว่าวันนี้มันมีอะไรแปลกๆ ทำไมเขาขยับตัวไม่ได้

 

“เอ้ย..”เจ้าตัวร้องออกมานิดหน่อย เมื่อสำรวจสภาพของตัวเอง ก่อนจะเริ่มทบทวนหาสาเหตุที่เขากลายเป็นอย่างนี้ได้ จำได้ว่ากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่เลย แล้วจู่ๆก็รู้สึกวูบขึ้นมาซะเฉยๆ เพราะอะไรกันนะ ในสถานการณ์แบบนั้น เขาไม่น่าจะง่วงจนวูบได้นี่นา แถมยังอาการหนัก จนถึงขั้นโดนมัดแล้วยังไม่รู้สึกตัวอีก นี่มันเข้าขั้นอาการวิกฤตอยู่นา


 

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องพิรุณของเขาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม่ไกล เมื่อวานนี้เขาเรียกโคจิโร่กับจิโร่มาคุยเล่น ระหว่างรอยูคิ

 

“อ้อ ไฟดับเครื่องชนสินะ ถ้าท่ายูคิจะใช้ได้เก่งแล้วนะเนี่ย”ยามาโมโตะพูดขำๆ แล้วคิดไปว่าเขาจะหาทางหลุดไปจากสภาพนี้ยังไงดีล่ะ ยูคิเล่นแรงนะเนี่ย

 


คิดได้ไม่ทันไร ประตูก็เปิดออกมาแบบเบาที่สุด ยามาโมโตะมองไปทางห้องนอน ก็เห็นยูคิย่องออกมาจากห้อง คงคิดจะแอบทิ้งเขาไว้

 

“นี่ ยูคิ ทำแบบนี้ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ แก้มัดให้หน่อยสิ แบบนี้ชั้นขยับไม่ได้นา”ยามาโมโตะส่งเสียงเรียก ทำเอายูคิสะดุ้งเฮือก

 


...ชิ..นึกว่ายังไม่ตื่นซะอีก...


 

“แก้เองสิ”ยูคิตอบกลับเสียงเย็น

 

“โหย ในสภาพนี้จะให้แก้ยังไงล่ะ นะนะ อย่าใจร้ายกับผมนักเลย”ยามาโมโตะอ้อนอีกคนที่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าประตู ไม่ยอมขยับเข้ามาใกล้เขาเลยแม้แต่นิด

 

“หึหึ ใจร้ายงั้นเหรอ เมื่อคืนทำกับชั้นขนาดนั้น แค่นี้นับว่าปราณีมากแล้วนะ”ยูคิเริ่มแผ่รัศมีเหยียบเย็น(เริ่มเข้าโหมดฟิวส์ขาด)ออกมา เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน

 

“โธ่ ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แค่จูบเองง่ะ”ยามาโมโตะเถียง(ยังไม่รู้สึก)

 

“แค่จูบตรงไหน”ยูคิโวยกลับ

 

“กับแถมลอกคราบนิดหน่อยง่า”คนผมดำเสริมอีกนิด ทำเอาคนฟังชักเดือดแล้วสิลอกคราบเขาเกือบหมดตัวเรียกแค่กับแถมเรอะ

 

“อย่าโกรธเลยนะ ยังไงเราก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน ดีๆกันไว้เถอะ ช่วยแก้มัดทีสิ มันเริ่มชาแล้วอ่ะ”ร่างสูงพยายามขยับตัวนิดหน่อย เมื่อเห็นว่าร่างกายเริ่มชา จากการที่ไม่ได้ขยับนานๆ

 

“ไม่ นี่เป็นค่าตอบแทนที่กล้าจูบชั้น”ยูคิยังคงไม่ยอมแพ้

 

“แล้วนายต้องไปตอบแทนคุณปู่มั้ยอ่ะ รายนั้น ก็ดูเหมือนจะแกล้งนายไว้เยอะเหมือนกันนิ”ยามาโมโตะท้วง ทำให้คนฟังชักหงุดหงิด แล้วเดินออกจากห้องไป

 

“พวกนายต้องโดนคิดบัญชีเรียงตัวแน่ หาทางแก้มัดเองไปเลย”

 



“สงสัยยังหาทางหนีทีไล่ไม่ได้แหะ”ยามาโมโตะว่ายิ้มๆ แล้วก็ขมวดคิ้ว


 

....จะแก้ยังไงดีฟะ...มัวแต่แกล้งจนลืมภาพตัวเอง....


 



หลังจากกลิ้งคิดอยู่สักพัก ร่างสูงก็ขยับตัว กลิ้งไปทางชั้นที่กล่องของเขาวางอยู่ พยายามลุกขึ้น เขี่ยกล่องจนตกลงมา ก่อนจะพายามขยับมือไปมาจน สุดท้ายก็หลุดออกมานอกผ้าห่มได้นิดหน่อย

 

จุดไฟธาตุพิรุณ พยายามให้ไฟตรงกับปากกล่องมาที่สุด แล้วเร่งส่งไฟ เพื่อให้เขาไปในกล่อง จนโคจิโร่และจิโร่สามารถออกมาได้

 

หมาน้อยพันธ์ชิบะ โพล่มายืนตรงหน้ายามาโมโ พร้อมกับนกนางแอ่นที่บินมาเกาะที่หัว มองเจ้านายตนที่นอนกลิ้งอยู่


 

“โทษทีนะจิโร่ กัดเชือกนี่ให้ขาดทีสิ”ยามาโมโตะบอก

 

“โฮ่ง”หมาตัวน้อยเห่ารับแล้วเดินเข้ามาใกล้ แล้วใช้กัดเชือก จนมันค่อยๆขาด

 


“ขอบใจนะ”ยามาโมโตะลูบหัวคู่หูของตน หลังหลุดออกมาจากเชือกได้ แล้วลุกขึ้นยืน บิดซ้ายขวา ไล่อาการเมื่อย แล้วมองไปทางประตู

 

“หนีไปถึงไหนแล้วเนี่ย สงสัยต้องตามไปซะหน่อยแล้ว”เจ้าตัวว่า ก่อนจะเก็บห้องเก็บอะไรให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำก่อน เมื่อจัดการเสร็จทุกอย่างแล้ว

 

“ไปตามกันสักหน่อยเถอะจิโร่ โคจิโร่”ก็ชวนคู่หูตน ออกไปตามหาคู่หมั้นที่รัก

 

*****ห้องพิรุณ ไม่ยอมตกลง เลยต้องมีตัวช่วย*****

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

696 ความคิดเห็น

  1. #608 pearketsawang (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 13:30
    อิจฉานัตสึละสิ้!!!!
    #608
    0
  2. #607 YU NAMI (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 08:10
    สวัสดีปีใหม่ค่าาาาาาา มาอัพวันสิ้นปีเชียวนะคะ 555 รออีก2คู่ที่เหลือค่ะ! คึหึหึ(ยิ้มชั่วร้าย)
    #607
    0