Fic reborn (Yaoi)

ตอนที่ 85 : คืนอันตราย ห้อง???

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 มี.ค. 60

หลังจากที่ได้ข้อสรุปแบบทำใจไม่ได้ นาโอยะที่เดินกลับห้อง เมื่อเดินผ่านห้องของโทโมกิ ก็พยายามนับ 1 ถึง 10 ในใจ ยิ่งตอนที่เพื่อนเขาเดินเช้าห้องไป ยิ่งต้องพยายามสงบใจ แล้วนึกจินตนาการแทน ว่าได้ยำเจ้าหัวสับปะรดในห้อง แบบไม่ให้เหลือซาก ไม่เหลือศพเลยยิ่งดี อ๊าก...กก ยิ่งคิดยิ่งแค้นที่บังอาจทำกับเพื่อนเขาแบบนี้ อย่าให้สบช่องนะ พ่อจะเชือด สับเป็นชิ้น ทิ้งซากลงทะเล ให้ปลากิน หรือเอาไปบดเป็นผงแล้วโยนทิ้งลงเหวดี

 


“หน้าตาบ่งบอกเลยนะ ว่าคิดแผนชั่วร้ายอยู่ คิดจะแก้แค้นอยู่รึไง”เสียงคุ้นหูที่ไม่อยากได้ยิน เอ่ยทักเขา เมื่อเข้ามาในห้อง

 

“อย่ายุ่งน่า เจ้าหัวเงิน”นาโอยะสวนกลับทันที มองไปทางต้นเสียงก็เจอหนุ่มผมเงินนั่งอยู่บนโซฟาในห้อง


 

“แพ้แล้วพาลรึไง อยากเอาคืนใครล่ะ ฮิบาริ มุคุโร่ หรือคุณรีบอร์น แต่บอกไว้ก่อนเลยนะ ให้ตาย แกก็เอาชนะพวกเขาไม่ได้หรอก” โกคุเทระว่า พลางลุกจากโซฟา

 

“ชิ อย่ามาพูดดี ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไง”นาโอยะยังไม่ยอมแพ้ มองไปทางคนพูดอย่างอาฆาต


 

“ก่อนจะได้เอาคืน แกคงไม่เหลือซากก่อนนั่นแหละ แกเองก็อยู่ในวงการเหมือนกัน คงไม่ถึงขั้นประเมินฝีมือคู่ต่อสู้ไม่เป็นสินะ คิดว่าชนะได้รึไง”โกคุเทระพูดอย่างสบายๆแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าคนตัวเล็กกว่า

 

“........”คำพูดนั้น ทำเอาคนฟังเถียงไม่ได้ เพราะเขาเองก็รู้ดี ยิ่งวันนี้ที่ได้ลองดู ได้ลองสู้ดูก็ยิ่งมั่นใจว่า คนพวกนี้มีความสามารถด้านการต่อสู้สูงมาก และอาจจะมากกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ อา..น้ำตาพาลจะไหลเขาอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ

 



เมื่อคนหัวเงินเห็นว่าคนหัวน้ำตาลเงียบแล้ว ก็มองร่างกายอีกคนอย่างพิจารณา คว้าแขนอีกคน และออกแรงดึงเข้าส่วนห้องนอนไป

 



เมื่อสติกลับมา(จากการทัวร์รอบโลกแล้ว) นาโอยะเลยเริ่มขืนตัวทันที

 

“จะทำอะไร ปล่อยนะเว้ย.”นาโอยะโวยวาย แต่โกคุเทระก็ยังไม่ปล่อยมือ จนกระทั่งเข้ามาโซนห้องอาบน้ำ

 

นาโอยะเริ่มมองอย่างใจไม่ดี คำพูดของโทโมกิลอยเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว

 


.....เราอาจจะครบ 32 แต่มีสิทธิ์สูงมาก ที่เราจะตกเป็นของพวกนั้นใน 30 วันนี่ เผลอๆบางคนอาจจะไม่รอดคืนนี้ด้วย....


 

...ไม่เอาสิ ต้องรอดเซ่ เรื่องอะไรต้องยอมตกเป็นของเจ้าหัวปลาหมึกนี่ล่ะ...

 



เพราะในหัวตีกันอย่างบ้าคลั่งสับสน การตอบสนองจึงตามไม่ทันโกคุเทระ ที่กำลังถอดเสื้อนาโอยะอยู่ กว่าจะรู้ตัวเสื้อนอกก็ถูกถอดลงไปกองกับพื้น และมือใหญ่ที่กำลังจะสอดเข้าถอดเสื้อตัวในอยู่

 

“อย่านะ จะทำอะไร ไอ้ปลาหมึกโรคจิต”นาโอยะพยายามสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุมของคนตัวสูงกว่า

 

“อย่าดิ้นน่า จะได้เสร็จเร็วๆ”โกคุเทระขึ้นเสียงเล็กน้อย เมื่ออีกคนดิ้นไม่หยุด

 

“เสร็จบ้าอะไร ออกไปให้พ้นนะ อย่ามาแตะชั้น อึก!”นาโอยะร้องเมื่อคนผมเงินบีบแขนเขา

 

“เกลียดชั้นมากเหรอ?”คำถามที่ได้ยิน ทำเอาคนฟังตอบได้เลยอย่างไม่ต้องคิด

 

“เออสิ ทั้งเกลียด ทั้งรังเกียจเลยด้วย คนอะไรเอาแต่ใจ บ้าอำนาจ ซาดิส แถมโรคจิตอีก คิดว่าชั้นอยากอยู่ใกล้คนแบบนายรึไง เหอะชาตินี้นายคงต้องอยู่คนเดียวไปทั้งชาติแหง”นาโอยะร่ายยาวออกมาแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยทีเดียว

 


ซึ่งคำเหล่านั้นส่งผลให้โกคุเทระ ถึงกับนิ่งแล้วปล่อยนาโอยะให้เป็นอิสระ

 

เมื่อโดนปล่อย นาโอยะก็ถอยหลังไปหลายก้าวเลย เพื่อความปลอดภัย

 

“นายมีแผลเล็กๆเยอะนะ อาบน้ำล้างแผลให้เรียบร้อยล่ะ กล่องใส่ยาอยู่นั่น”โกคุเทระชี้ไปที่กล่องที่ถูกวาไว้ข้างกระจกแต่งตัว ก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำโดยที่ไม่พูดอะไรอีก


 

เห็นดังนั้น ทำให้นาโอยะถึงกับนิ่ง ที่อีกคนปล่อยเขาง่ายแบบนี้ ก่อนจะเริ่มสำรวจร่างกายตัวเองจริงๆจังๆ ก็พบว่าตัวเองมีแผลเล็กๆน้อยจากร่องรอยกระสุนของจีอยู่บ้าง แล้วเขาก็ต่อสู้มา จึงมีเศษดินเศษฝุ่นติดอยู่

 

....นี่เขาพาเรามาทำแผลเหรอ...สายตามองเลย ไปจนถึงกล่องยาที่ถูกเตรียมไว้ มีทั้งยาฆ่าเชื้อ ยาแก้ปวด แก้ฟกช้ำ ผ้าพันแผลเต็มไปหมด ทำเอานาโอยะรู้สึกผิดนิดหน่อย ที่ตีตนไปก่อนไข้ พูดจาทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายไป ทั้งที่ทางโน้นอุตสาเป็นห่วง

 

เนื่องจากไม่ชอบคิดอะไรที่มันยุ่งยาก จึงตัดสินใจเอาง่ายๆ ว่า อาบน้ำล้างแผลก่อนแล้วกัน ค่อยตามไปขอโทษทีหลัง




 

หลังอาบน้ำเสร็จ เขาก็พันแผลไว้ แต่ดูออกจะลวกๆไปสักนิด เพราะเขาทำไม่ค่อยเก่ง ส่วนมากเลยวานยูกิหรือเรียวทำแผลให้มากกว่า

 

เมื่อเสร็จอะไรทุกอย่างแล้ว ก็เดินออกจากห้อง เพื่อขอโทษที่พูดไม่ดี กับขอบใจสำหรับกล่องยา แต่ก็ไม่พบคนที่หาอยู่ หาจนทั่วห้องแล้วก็ไม่เจอ จนลองออกไปชั้น 1 ดู

 



เดินหาไปเรื่อย ๆ จนได้ยินเสียงทัก

 

“โฮมุระไม่ใช่เหรอ มาทำอะไรที่นี้”นาโอยะหันไปเมื่อได้ยินคนเรียก แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือก

 

อะ ไอ้จานนั่นมันอะไร ทำไมมีควันสีม่วงขึ้นด้วยล่ะ แล้วนี่ก็คนที่ทำให้เจ้าหัวเงินเป็นลมนี่

 

“เอ่อ ผมหาโกคุเทระอยู่น่ะครับ ไม่รู้หายไปไหน อากาศก็เริ่มเย็นแล้ว เป็นอะไรขึ้นมาจะแย่น่ะ”นาโอยะบอกไป กับคนอื่นเขาก็มีมารยาทอยู่นา แต่กับคนผมเงินน่ะ ลืมไปเถอะ

 

“ถ้าฮายาโตะล่ะก็เห็นเดินไปทางนั้นน่ะ”เบี้ยงกี้ว่า พลางชี้นิ้วไปทางที่บอก

 

“ขอบคุณ”นาโอยะพูดขอบคุณตามมารยาท แล้วเดินออกมา แต่เดี๋ยวก่อน เรียกฮายาโตะเรอะ นี่เป็นอะไรกันล่ะเนี่ย พอคิดว่าจะหันไปถาม ตรงนั้นก็มีเขาอยู่คนเดียวซะแล้ว นาโอยะมองซ้ายมองขวา แล้วรีบเดินออกจากห้องไป

 


เมื่อเดินมาตามทางที่เบี้ยงกี้บอก ก็พลันได้ยินเสียงเปียโนเบาๆ เลยลองเปิดประตูที่คิดว่าได้ยินออกไป

 

ก่อนจะพบร่างสูงนั่งกดเปียโนเล่นอยู่

 








.........ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้..........

 


.....ท่าทางคงรังเกียจเรามากเลยแหะ....โกคุเทระคิด พลางเดินออกจากห้อง

 

...เราก็ไม่มีใครมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้วนี่นะ เราอยู่คนเดียว รำคาญคนอื่น ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เราอยู่แล้ว คนที่เราเชื่อได้ก็มีแค่ตัวเอง อ๊ะไม่ใช่สิ ต้องมีรุ่นที่ 10 ด้วย ส่วนคนอื่น ช่างมันเถอะ มีแต่พวกบ้าไม่ค่อยสนใจอะไรกันอยู่แล้ว.....

 


“ฮะๆ สงสัยคงต้องอยู่คนเดียวอย่างหมอนั่นว่าจริงๆ เพราะยังไงให้ตายก็ไม่อยู่กับอาเจ้เด็ดขาด”โกคุเทระหัวเราะอยู่คนเดียว เขาเดินมาจนถึงห้องๆนึงกลางห้องมีเปียโนวางไว้อยู่ เขาจึงเดินเข้าไปนั่งเล่น

 


.....แต่กับหมอนั่น ความรู้สึกกลับแตกต่างจากคนอื่นแหะ.....

 

รักไปแล้วเหรอครับ...คำพูดของจีที่เคยพูดไว้ เวียนเข้ามาในหัว

 


“น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละนะ เหอะ น่าสมเพศเป็นบ้า อย่างไม่ทันเริ่มอะไร ก็คงโดนตัดจบแล้วมั้ง”ร่างสูงเหยียดยิ้มให้ต้นเอง ก่อนจะลองเล่นเปียโนทดสอบดูสักหน่อย แล้วเริ่มเล่นเป็นเพลงแบบจริงจัง

 







“เล่นเปียโนเป็นด้วย”เสียงที่ดังเข้ามาในโสตประสาท ถึงจะไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร

 

“ทำไมยังไม่นอนอีก ไปนอนไป๊”โกคุเทระไล่ ทั้งที่ตายังไม่ละจากเปียโนหลังงาม

 

“ก็เพราะนายไม่อยูน่ะสิ เลยต้องออกมาตาม”

 

“ไม่ต้องใส่ใจหรอกน่า จะไปทำอะไรก็ไป ชั้นจะได้ไม่ต้องยุ่งกับนายไง”ต่างคนต่างอยู่ไง จะได้สบายที่สุด

 


“...อ..ท.”

 

“หืม”โกคุเทระที่ได้ยินเสียงเบาๆ เงยหน้าขึ้น มองไปที่อีกคน

 

“ขอโทษที่ว่านายยุ่ง ชั้นสติหลุดนิดห่อยน่ะ แต่ก็ขอบใจนะ สำหรับกล่องยา”ว่าจบนาโอยะก็เดินหนีทันที

 

โกคุเทระมองตามไป

 


.....ที่อุตสาลงมาตามหาเนี่ย แค่เพื่อขอโทษกับขอบคุณเรอะ...เขาส่ายหัวก่อนจะลุกขึ้น เอาเถอะ เขาอุตสาลงมา กลับก็ได้คิดจบก็เดินกลับห้องไป

 


เมื่อเข้ามาในห้อง ก็พบว่าไฟถูกปิดเกือบหมดแล้ว แล้วเขาก็ขี้เกียจเปิดแล้วด้วย จึงเดินเข้าไปในส่วนของห้องนอน เจออีกคนกำลังพันผ้าอยู่

 


“นายอาบน้ำยัง”นาโอยะทัก เพราะเขาดูไม่ออกว่า ที่ร่างสูงใส่อยู่นั่น ชุดนอนรึชุดไปข้างนอก

 

“อาบแล้ว”โกคุเทระตอบสั้นๆ แล้วเดินไปเปลี่ยนเป็นชุดสำหรับใส่นอน

 


“ทำแผลได้ห่วยชะมัด”ร่างสูงอดทักไม่ได้

 

“หนวกหูน่า ปกติชั้นไม่ค่อยทำเองนี่”คนนั่งบนเตียงตอกกลับทันที และเสียงเบาในช่วงท้ายๆ

 

โกคุเทระถอนใจ ก่อนจะนั่งบนเตียงบ้าง แล้วดึงมืออีกคนมาใกล้ๆแก้ผ้าพันแผลให้ใหม่

 


“นี่ได้ใส่ยารึเปล่า”คนผมเงินถาม

 

“เอ่อ..ก็แค่นิดเดียว ก็มันแสบนี่”นาโอยะตอบเบาๆ

 

ซึ่งนั่นทำให้โกคุเทระฟันธงได้เลยว่า คงแค่พันผ้าไว้เฉยๆแน่ เขาเลยลุกขึ้น เพื่อนจะไปเอากล่องยา แต่อีกคนกลับคว้ามือเขาไว้


 

“แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็หาย ไม่ต้องเอากล่องยามานะ”นาโอยะร้องอย่างร้อนรน ที่จริง เขาก็ไม่ได้กลัวยาหรือกลัวแสบพวกนั้นเท่าไรหรอก เพราะยูกิกับเรียวน่ะมือเบา แต่กลับคนตรงหน้า ถ้าเขาเผลอเอาแอลกอฮอลราดมาบนแผลเขาเป็นการแก้แค้นเล่ะก็ ชีวิตเขาอาจหาไม่ก็ได้

 

“แต่อย่างน้อยก็ต้องฆ่าเชื้อ”

 


นาโอยะส่วยหัวดิก แต่โกคุเทระก็ยังไม่ยอมเดินไปได้สองก้าวก็ต้องหยุด เมื่อชายเสื้อโดนอีกคนคว้าไว้

 

“ชั้นไม่เป็นไรจริงๆ ไม่ต้องหรอกนะ”นาโอยะเงยหน้ามองคนผมเงินอย่างอ้อนๆ สกิลที่จีบอกไว้ถูกนำมาใช้อย่างไม่ทันตั้งตัว

 


จนโกคุเทระต้องถอนใจอีกรอบ ภาพตรงหน้ามีฉากอุริร้องเมี้ยว ทำสายตาอ้อนๆเหมือนตอนกำลังขอไฟจากเขาไม่มีผิดเป็นฉากประกอบ ก่อนจะนั่งตามเดิม จับแขนเพื่อดูแผลอีกครั้ง ถึงจะเป็นแค่รอยซิบๆก็เถอะ แต่ถ้าได้ฆ่าเชื้อสักหน่อยคงดี ให้ตายสิทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย โกคุเทระหน้ามุ่ยนิดหน่อยพลัน ในหัวก็คิดอะไรได้

 


“พันให้เสร็จสักทีสิ ง่วงแล้ว”นาโอยะเร่ง

 

“ยังไงก็ต้องฆ่าเชื้อ”

 

“ง่ะ หยวนๆน่า”

 


“งั้นเอาวิธีชั้นล่ะกัน”คำพูดนั้นสร้างความงุนงงให้กับอีกคนได้เป็นอย่างดี แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกทันที เมื่อคนผมเงินก้มลงเลียแผลตรงข้อมือช้าๆ

 

“นะนาย”นาโอยะ ถึงกับไปไม่เป็น

 

“ก็นายไม่ยอมใส่ยา เพราะงั้นเอาวิธีนี้แหละ สะดวกสุด”โกคุเทระบอกหน้าตาย แล้วไล้ลิ้นลงตามรอยแผลช้าๆไล่จนถึงท้องแขน

 

นาโอยะที่กำลังช็อกค้างอยู่ นั่งนิ่ง เหมือนคอมค้าง ที่กว่ารีเซ็ทระบบได้ กระดุมเสื้อก็ถูกปลดแล้ว เพราะเขามีแผลเล็กๆเยอะ จึงไม่ได้เสื้อยืดนอนอย่างทุกที แต่ใส่เสื้อมีกระดุม เพื่อที่จะได้ไม่ต้องยกแขนมาก

 


ริมฝีปากร้อนไล่ตามรอบแผลขึ้นมา ดึงเสื้อลงเล็กน้อย เพื่อให้เห็นแผลถากตรงไหล่

 

“อึก พะ พอแล้ว”นาโอยะว่าเสียงเบา หลับตาลง ยกแขนดันอีกคนให้ถอยห่าง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ตอนนี้เรี่ยวแรงมันหายไปไหนไม่รู้ ก่อนจะทานแรงไม่ไหว ล้มลงกับเตียงโดยมีอีกคนตามขึ้นคร่อมด้วย

 

ไล่จูบไปเรื่อยตั้งแต่ต้นแขนหัวไหล่ขาวทั้งด้านซ้ายและด้านขวา มือข้างที่ว่าง จับใบหน้ามาดูชัดๆว่าไม่มีตรงไหนเป็นแผล ซึ่งร่างเล็กกว่าก็หลับตาหนี เมื่อเห็นว่าใกล้เกินไป การกระทำทุกอย่างจึงก็หยุดไป

 


“โทษที ลืมไปว่านายเกลียดชั้น”ว่าจบแล้วพละออกทันที

 

“เรื่องนั้น..”

 

ไม่รอให้นาโอยะพูดต่อ อีกคนก็พูดขึ้น แต่เหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า

 


“สงสัยคงต้องตามจีให้มาทำแผล กับรายนั้น ได้ทั้งอุ้ม ทั้งจูบ ดูท่าจะญาติดีได้มากกว่าเราแหะ”

 

“อย่าได้คิดไปตามไอ้วิญาณโรคจิตมานะ คิดจะให้มันมาฆ่าชั้นอีกรอบรึไง”นาโอยะพูด พลางลุกขึ้นและไม่ลืมติดกระดุมเสื้อ

 

“ก็ดูเหมือนนายสนิท”

 

“ไม่เลยโว้ย”นาโอยะปฎิเสธเสียงแข็ง

 


“เฮ้อ เอาเถอะ เดี๋ยวพันผ้าให้ แล้วเราก็นอนเถอะ ดึกมากแล้ว”ว่าจบก็นหันมามองนาโอยะอีกรอบ แล้วพันผ้าให้ใหม่ ต่างคนต่างเงียบ เมื่อเสร็จแล้วร่างสูงกว่าก็ล้มตัวลงนอนเลย

 

ทิ้งให้นาโอยะนั่งสงบสติอยู่คนเดียวจากการรุกไล่เมื่อกี้บอกตามตรง เขาปฎิเสธไม่ได้เลยแบบนี้คงแย่แน่ นาโอยะหันไปมองคนที่นอนแล้ว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งสนิทไปแล้ว เลยปิดไฟแล้วล้มตัวนอนบ้าง ก่อนจะหันมาทางโกคุเทระ

 

“จะไปตามจีให้มาทำแทนเนี่ย สรุปแล้วนายหึงชั้นรึเปล่านะ”

.....ให้ตายสิ..แบบนี้ไม่ดีต่อใจจริงๆนะ..ทั้งที่ไม่เคยมีใครทำให้ชั้นเป็นแบบนี้แท้ๆ..เจ้าพวกนี้ มันตัวอันตรายชัดๆ....

 

 



- - - - - - - - - - - - - - - - - -

แถมท้ายอีกนิด

 

.....เกือบไปแล้ว เผลอสอดมือไปตามแผ่นหลังนั่นซะได้ ถ้าสติไม่กลับมาก่อน คงเผลอกดหมอนั่นไปแล้วแน่ ท่องไว้ฮายาโตะ เขาไม่ได้ชอบเรา อย่าคิดเองเออเองเพราะแค่การอ้อนหน่อยๆเท่านั้นเอง ใจเย็นๆ

 

“สรุปแล้วนายหึงชั้นรึเปล่านะ”คำพูดเบาๆที่มาจากอีกคน ถึงจะเบามาก แต่เขาก็ได้ยินนะ

 


.....หึงรึเปล่าน่ะเหรอ ตอบได้เลยว่าใช่ ตอนนี้เขาไม่อยากซึนให้มากนัก ไม่งั้นเขาอาจจะเสียคนตรงหน้าให้คนอื่นก็ได้ขอเวลาคิดอีกหน่อยล่ะกัน ว่าจะตัดใจเลิกยุ่งด้วยดีหรือจะพยายามต่อสักหน่อยเพื่อให้ได้เขามา....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

696 ความคิดเห็น

  1. #569 The_park_kiki (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 22:16
    เกือบไปแล้วไหมล่ะ? เกือบจะเกิดฉากNCแล้วไหมล่ะแกรรร~


    ปล.รอไรท์มาแต่งห้องสุดท้ายค่าาาาา
    #569
    0
  2. #568 ZSEN_JINN (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 00:36
    รอห้องสุดท้ายค่าาาาา
    #568
    0
  3. #567 foam1827 (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:57
    คิดถึงไรต์มากเลยคะ ดีต่อใจมากเบยมาต่อไวๆนะคะไรต์
    #567
    0
  4. #565 รีดแสนดี (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 17:52
    นานไปมั๊ยค่ะเนี่ย

    #565
    0
  5. #564 รีดผู้แสนดี (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 13:16
    ชอบมากเลยค่ะมาแต่งต่อเร็วน่ะค่ะรออยู่

    #564
    0
  6. #563 รีดผู้แสนดี (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 13:15
    ชอบมากเลยค่ะมาแต่งต่อเร็วน่ะค่ะรออยู่

    #563
    0
  7. #562 KanAnongnuch (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 23:44
    สนุกมากเลย
    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #562
    0
  8. #557 Ai Itsumari (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 14:32
    แงงง คุณข้าวกลับมาแล้วววว ;-; คิดถึงไรท์ คิดถึงเรื่องนี้ด้วยย กลับมาต่อน้าาา
    #557
    0
  9. #555 โอ มาย ลอท์ด (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 16:57
    ในที่สุดก็กลับมาาาาาา คิดถึงเรื่องนี้มาก
    มาต่อไวๆน่าาา รออ่านอยู่นร้าาา
    #555
    0
  10. #554 Secret memory (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 05:02
    คิดถึงไรท์ที่สุดดดดดดดด
    #554
    0
  11. #552 Neko Maki (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 00:32
    ไรค์กลับมาแล้วววววT-T
    #552
    0
  12. #551 YU NAMI (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 13:14
    เหลืออีกแค่คู่เดียวเท่านั้น>W #551
    0
  13. #550 pearketsawang (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 06:46
    รอมานาน~ มาก สนุกสุดๆ มาแน่งอีกนะฮะ >0<
    #550
    0
  14. #549 nami5566 (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 01:12
    ดีใจมากค่ะที่มาแต่งต่อเรื่องนี้รอมานาน โชคดีที่ยังติดตามอยู่ สนุกมากชอบสุดๆ มาแต่งต่อไวๆนะคะ
    #549
    0