Fic reborn (Yaoi)

ตอนที่ 83 : คืนอันตราย ห้อง???

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ส.ค. 59


“เฮ้อ...”จนป่านนี้แล้ว โทโมกิ ก็ไม่เห็นวี่แววทางรอดของพวกเขาเลย สงสัย คงต้องปลงสถานเดียวจริงๆ

 


“กลับมาแล้ว ก็ถอนหายใจเลยนะครับ”มุคุโร่หันมามองคนที่เพิ่งกลับห้องมา

 

“กับพวกนายน่ะ ไม่มีทางอื่นนอกจากถอนหายใจมั้ง”โทโมกิตอบกลับ

 

“คุฟุฟุ แบบนั้นมันใจร้ายนะครับ พวกผมไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นซะหน่อย”มุคุโร่พูดยิ้มๆ

 

“จริงเร้อ..”โทโมกิถามเสียงสูง

 

“อย่างน้อย คนอื่นก็ไม่ใจร้ายนะครับ ยิ่งคุณบอสน่ะ ใจดีซะจน น่าหลอกให้ยกทุกอย่างให้ผมเลย จะได้จัดการได้อะไรได้หลายๆอย่าง”คำตอบที่ได้ยิน ทำเอาโทโมกิมองอย่างเหนื่อยใจ ดูท่าเขาจะอยู่กับคนที่อันตรายที่สุดมากกว่ามั้ง ต้องหาทางหนีจริงๆใช่มั้ยเนี่ย


 

“ชั้นขออาบน้ำล่ะ อย่ามากวนนะ”โทโมกิพูดพร้อมส่งสายตาเย็นชาให้ พลางเดินเข้าไปในห้องนอน

 

“ครับผม คุณภรรยา”มุคุโร่ตอบอย่างอารม์ดี ตอนนี้ไม่ทำ แต่หลังจากนี้ไม่แน่นะ

 



หนุ่มแว่นที่เดินเข้าห้องมา ก็เกิดอาการเสียววาบ ท่าทางจะลางไม่ดี จะเอาไงถึงจะไม่เสียตัวรอบสองให้เจ้าตาสองสีข้างนอกดีล่ะเนี่ย

 

หลังจากที่อาบน้ำ และทำใจเสร็จ ก็เดินออกมาอย่างหวาดระแวง แต่ก็ไร้วี่แววของคนตาสองสีในส่วนของห้องนอน

 



แต่ตอนนี้ก็เหนื่อยมากแล้ว ไม่อยากคิดอะไรเลย เพราะยังไง จนแล้วจนรอด เขาก็ยังหาทางหนีให้ตัวเองไม่เจอ เลยต้องปลงสถานเดียว

 

เขาเดินออกจากห้องนอน ก็พบว่า มุคุโร่ยังนั่งบนโซฟาอยู่เหมือนเดิม ในมือมีหนังสือเล่มหนา ที่เขาจำได้ว่า มันเป็นของเขา

 


“ถือวิสาสะ ค้นของชั้นได้ไง”หนุ่มแว่นเดินมาหยุดที่หน้าโซฟา

 

“ไม่เรียกว่าค้นนะ ก็ผมเห็นมันวางเป็นระเบียบอยู่บนชั้นวางนี่นา เลยหยิบมาอ่านดู อยากรู้ว่าคุณอ่านอะไร ผิดคาดนิดหน่อยที่เห็นมีนิยายสืบสวนฆาตกรรมรวมอยู่ด้วย แล้วก็ของๆภรรยาก็เหมือนกับของๆสามีล่ะน่า”มุคุโร่ตอบยิ้มๆพร้อมกับปิดหนังสือ

 

“มันเรื่องของชั้น แล้วชั้นไม่ใช่ภรรยาของนาย”โทโมกิย้ำ ยกมือขึ้นกอดอก

 


“เห น่าสงสัยจัง”มุคุโร่พูดไว้แค่นั้น ก่อนจะยิ้มให้อีกคน จนคนมอง เห็นแล้วเกิดอาการขนลุก เดินถอยหลังออกไป

 

“สงสัยอะไร”โทโมกิ หรี่ตตาลง แล้วถามออกไป เมื่อถอยห่างมากพอ (เกือบถึงประตูห้องนอน)

 

 “คุณขี้ลืมแบบนี้ สงสัยว่าคงต้องมีการทวนความจำกันหน่อยล่ะ”มุคุโร่แสยะยิ้มตอบ

 

คำพูดจากปากร่างสูงกว่า ทำเอาโทโมกิสะดุ้ง แล้วเตรียมหนีเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว แต่ก็ช้าไปสำหรับผู้ใช้มายาแห่งหมอก



 

มุคุโร่หายตัวมา ปรากฏตัวตรงหน้าโทโมกิ คว้าคนตัวเล็กกว่าไว้ในอ้อมแขน ประทับจูบลงไปอย่างเอาแต่ใจ

 

โทโมกิก็พยายามดิ้นหนี แต่ยามที่ลิ้นของร่างสูกว่าสอดเข้ามาในปากเขาได้ เรี่ยวแรงก็แทบไม่มีเลย จนสุดท้ายก็ต้องกอดคอมุคุโร่ไว้ เพื่อไม่ให้ล้มลง

 

เมื่อหาความหวานได้จนพอใจ มุคุโร่ก็ยอมปล่อยร่างบางของเขาให้ได้พักหายใจบ้าง

 


“ที่นี้พอจะจำได้มั้ยครับ ว่าคุณเป็นของผม”มุคุโร่ถามยิ้มๆ เขากอดเอวอีกคนไว้หลวมๆ มือของโทโมกิยังกอดคอเขาอยู่เลย

 

โทโมกิที่พอจะหายใจได้บ้างแล้ว เงยหน้ามองมุคุโร่ แล้วตอบคำถาม


 

“จำได้ แต่ไม่ยอมรับครับ”ว่าจบ มือที่กอดคออยู่ก็ปล่อย ก็เลื่อนลงมาแปะที่กลางหน้ามุคุโร่ จนอีกคนสะดุ้ง ปล่อยมือ ถอยหลัง

 

“โอ้ย!! นี่คุณ ทำอะไรเนี่ย แอลกอฮอล์เหรอ”มุคุโร่ยกมือถูจมูก ขยี้ตา

 


“ตามนั้นแหละ ง่วงแล้วนอนล่ะ ขืนเข้าใกล้ล่ะก็ จะเอาให้หนักกว่านี้อีก”โทโมกิพูด แล้วเดินเข้าห้องนอนอย่างสบายใจเฉิบที่เอาคืนได้

 

ส่วนมุคุโร่ก็รีบหาน้ำล้างหน้า ล้างตาเป็นพัลวัล แสบชะมัด




 

โทโมกิเดินเข้าห้องมา หัวเราะอย่างชอบใจที่คิดวิธีนี้ออกแบบปัจจุบันทันด่วน ถามว่าเขาทำอะไรน่ะเหรอ ก็แค่แอบใช้พลังไฟสร้างแอลกอฮอล์เหลวมาไว้ในมือ แล้วปะไปกลางอีกฝ่ายเท่านั้นเอง  ส่วนจะเป็นอะไรรึเปล่านั่น เขาสนที่ไหนกัน

 

โทโมกิปิดไฟ แล้วนอนลงบนเตียงทันที วันนี้เหนื่อยมากแล้ว นอนดีกว่า หมอนั่นคงไม่คิดจะลักหลับคนนอนหรอกมั้ง

 


ในขณะที่สติกำลังขาดห้วงเพราะความเพลีย เสียงประตูห้องที่เปิด ก็ทำให้โทโมกิตาสว่างขึ้นมาได้ในระดับหนึ่ง แต่ก็แกล้งหลับไว้

 

มุคุโร่ที่เดินเข้าห้องมาก็ไม่ได้เปิดไฟ เดินตรงมาที่เตียง แล้วนั่งลงที่อีกฝาก โทโมกิรู้สึกตัวได้ว่ามุคุโร่ก้มลงมาดูว่าเขาหลับไปรึยัง


 

แล้วสัมผัสของเขาก็รู้สึกได้ว่า มุคุโร่ผละตัวออกไป แล้วล้มตัวนอน ทำให้โทโมกิสบายใจขึ้น พลางคิดไปว่าน่าจะรอดแล้ว สำหรับคืนนี้

 



“คิดว่าจะรอดรึครับ แกล้งหลับแบบนี้คิดว่าผมรู้ไม่ทันรึไง”เสียงที่ได้ยินในความมืด ทำเอาคนฟังตัวแข็งทื่อ และเมื่อคิดจะหนี กลับพบว่า ไม่สามารถขยับตัวได้

 

มุคุโร่เปิดไฟตรงหัวเตียง เมื่อมีแสงสว่างส่อง โทโมกิถึงได้เห็น ว่าทั้งแขนและขาของเขามีโซ่พันไว้ ทำให้เขาไม่สามารถขยับได้


 

“นะนาย”โทโมกิพูดแทบไม่ออกเมื่อเห็นสภาพตัวเอง

 

“เมื่อกี้ทำผมไว้แสบมากนะครับ ทั้งตาทั้งจมูกเลย คงต้องเอาคืนกันหน่อยนะครับ”มุคุโร่ยิ้มให้ แบบที่โทโมกิเห็นแล้วกลืนน้ำลายแทบไม่ลง


 

มือแกร่งจับปลายคางคนด้านล่างไว้ แล้วแนบจูบลงไปทันที

 


“อือ.อ.”โทโมกิร้องประท้วงได้อย่างเดียว เพราะแขนขาก็ขยับไม่ได้ แล้วไหงเขาจุดไฟไม่ได้ล่ะเนี่ย แล้วจะชิ่งได้ยังไง

 

“เขตงดใช้พลังจิตครับ”มุคุโร่เฉลย แอบเจ็บใจเล็กน้อย บริเวณที่เขาสามารถทำให้เป็นเขตงดใช้พลังไฟกับพลังจิตได้ มันกว้างแค่ไม่กี่เมตร ต่างจากเดม่อนที่สามารถใช้ได้เป็นวงกว้าง

 


“จะทำอะไร”โทโมกิถาม

 

“ก็จะลงโทษที่เมื่อกี้คุณทำกับผมไงครับ”มุคุโร่ตอบพร้อมรอยยิ้ม

 


“แต่นายจะทำยังงี้กับชั้นไม่ได้นะ จะล่ามกันจริงเหรอ ใจร้าย นายเพิ่งขอชั้นแต่งงานเมื่อกี้เองนะ”โทโมกิลองอ้อนดู เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ ก็ใช้ไม้อ่อนล่ะกัน

 

“คุณนี่มัน”มุคุโร่ยิ้มให้ เมื่อเจอลูกอ้อนของอีกคน จนต้องยอมแพ้คลายโซ่ที่ขาให้

 

“แขนด้วยสิ”โทโมกิบอก เมื่อเห็นขาเป็นอิสระแล้ว มุคุโร่ยิ้มให้ คลายโซ่ที่แขนให้แต่ก็แค่เฉพาะแขนซ้ายนะ

 

“เดี๋ยวแขนอีกข้าง...อึก.”โทโมกิไม่สามารถประท้วงได้มากกว่านั้นแล้ว เมื่อมุคุโร่ไม่ปล่อยให้อีกคนได้ต่อรองแล้ว

 



“อะ..อือ.อ”คนด้านล่างทำได้เพียงครางเบาๆเท่านั้น เมื่อร่างสูงจูบเขาอย่างร้อนแรง แถมยังไม่ปล่อยใหเขาได้พักด้วย มือข้างที่เป็นอิสระ ทุบไหล่แบบไม่แรงนัก เมื่อลมหายใจเริ่มติดขัด

 

ซึ่งมุคุโร่ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี แต่มือปลาหมึกก็เริ่มซุกซนแทน เทียวไล้และปลดชุดที่ร่างบางสวมอยู่อย่างรวดเร็ว

 

“อะ มุคุโร่”โทโมกิเรียกชื่ออีกฝ่าย เมื่อคนด้านบนเริ่มปลุกเร้าอารมณ์เขาให้รุนแรงมากยิ่งขึ้น

 


.....ตายสิแบบนี้..แผลเก่ายังไม่ทันหายดี....หมอนี่ยังคิดจะซ้ำเติมเขาอีกเหรอ....เขาทำบาปไว้รึไง..ถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้....

 


โทโมกิอดคิดไม่ได้ ก็ตอนนี้ ถึงเขาจะทำตัวเป็นปกติทุกอย่าง แถมถึงขั้นลงสนามประลองได้ก็เถอะ แต่นั่นเขาก็ไม่ได้ลงแรงอะไรมากมายนี่ ถ้าเจอซ้ำเข้าไปอีกแบบนี้ คราวนี้ยังไงก็คง......

 

ร่างสูงผมสีน้ำเงินพรมจูบไปทั่วตามใจตัวเอง สร้างรอยเพิ่มเข้าไปอีก จากตอนแรกที่มีไม่น้อยอยู่แล้วให้เยอะกว่าเดิม ปลายลิ้นวนซ้ำอยู่ที่ยอดอกที่เริ่มแข็งเป็นตุ่มไตขึ้นมา กัดแบบไม่ค่อยจะออมแรง จนร่างข้างใต้สะดุ้ง ร้องออกมา

 

“เจ็บนะ เบามือไม่เป็นรึไง”

 

“ฟุฟุ นี่เป็นการลงโทษนี่ครับ มันก็ต้องมีเจ็บบ้างล่ะ นี่แค่เริ่มต้นนะครับผมจะทำให้คุณทรมาณกว่านี้อีก”มุคุโร่เงยหน้าขึ้นมาคุยยิ้มๆ

 

ทำเอาโทโมกิหน้าซีดกว่าเดิม เมื่อได้ยินแบบชัดเจน ไอ้เจ้าบ้านี่เป็นสาย S เรอะ ใครก็ได้ช่วยเขาทีเถอะ เขาไม่ได้สาย M นะ

 


มุคุโร่ย้ำคำพูดของตนด้วยการกระทำไซ้ซอกคอขาวอย่างพึงพอใจในกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวโทโมกิ มือโอบเอวด้านหลังให้แนบชิดขึ้น เพื่อให้มืออีกข้างได้ขยี้ยอดอกอย่างถนัดมือ

 

“อา..”มือข้างที่เป็นอิสระนั้น พยายามดันไหล่มุคุโร่ให้ออกห่าง แต่ก็ทำได้เพียงสั่นระริกอยู่ที่ไหล่เท่านั้น

 

แล้วมือนั่นก็เริ่มเลื่อนไป หยุดที่กลางตัว คนด้านล่างสะดุ้งเล็กๆ เมื่อรู้สึกถึงแรงที่สัมผัส

 

มุคุโร่ยิ้มกริ่มกับอาการที่เห็น มองใบหน้าสวยที่ตอนนี้หันหนีซุกลงกับหมอนใบหน้าแดงจัดอย่างปิดไม่มิด เมื่อโดนร่างสูงกว่าถอดกางเกงนอนออกไป

 

“ฟุฟุ”โทโมกิหันมาทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะ

 

“นายขำอะไร”โทโมกิถามทันที แต่หน้าตนเองนั้น ทำไมมันเห่อร้อนกว่าเดิมก็ไม่รู้

 

“หึหึ ถึงผมจะอยากลงโทษคุณให้หนัก แต่ผมก็รู้ดีนะครับ ว่าตอนนี้สภาพคุณไม่ดีเท่าไร แค่ร่วมงามประลองได้นี่ก็เก่งแล้ว โชคดีไปที่คุณบอสคนนั้นไม่ได้เอาจริงเท่าไร ผมเลยไม่ค่อยห่วง”

 


“งั้นที่ทำทั้งหมดนี่ นายแกล้งชั้นงั้นเหรอ”โทโมกิเริ่มโวยวาย เมื่อสมองเริ่มประมวลผลได้อีกครั้ง

 

“ตอนแรก ว่าจะหยุดแค่จูบ กับทำรอยอีกหน่อย แต่ตอนนี้ ไม่ไหวแล้วล่ะครับ พอสัมผัสคุณ ได้กลิ่นอายคุณเข้าหน่อย มันก็ตื่นแล้วล่ะครับ”ประโยคสุดท้ายนั้น ทำเอาโทโมกิ ไปไม่เป็นอีกรอบ เขารู้ความหมายที่อีกคนพูดดี ผลสุดท้ายแล้ว ผลมันก็ไม่ต่างไม่ใช่รึไง

 

“เพราะงั้น คุณช่วยมันหน่อยได้มั้ย ผมจะได้ไม่ทำไปมากกว่านี้”คำพูดที่ได้ยินทำเอาอึ้งจัดเขามีทางรอดเหรอ แต่ดูเหมือนมุคุโร่จะเอาจริง เพราะเจ้าตัวก็หยุดมืออยู่แค่นั้น ไม่ได้ทำอะไรเขาต่อ ถึงตอนนี้เขาจะเปลือยเกือบหมดแล้วก็เถอะ(ยังไม่ได้ถอดเสื้อนอนอ่ะนะ แกะแค่กระดุม)

 


เมื่อบวกลบคูณหารดูแล้ว ถ้าแค่ช่วย มันก็น่าจะดีกว่าโดนกดจนต้องนอนซมนั่นแหละ

 


“แค่มือนะ”โทโมกิต่อรอง เรียกรอยยิ้มให้มุคุโร่ได้เป็นอย่างดี

 

มุคุโร่คลายมายาหมอกทั้งหมด ดึงโทโมกิให้ลุกขึ้นนั่ง ส่วนเขาพิงอยู่ที่หัวเตียง มือกอดเอวร่างบางไว้หลวมๆ

 

โทโมกิก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่แดงจัดไว้  ยิ่งเห็นรอยยิ้มพอใจของมุคุโร่แล้ว เขายิ่งตื่นเต้น จนแทบอยากหายไปจากตรงนั้นเลย

 



โทโมกิขยับตัวนั่งทับขาตัวเองไว้แล้วซุกหน้าลงกับไหล่คนตัวสูงกว่า กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วเริ่มสอดมือไปสัมผัสตัวตนของอีกฝ่าย

 

แค่ลูบเบาๆ มันก็เริ่มแข็งและขยายขนาดสู้มือเขาแล้ว

 

“ขยับเร็วๆสิครับ เดี๋ยวผมก็เปลี่ยนใจหรอก”อีกคนหนึ่งเร่ง ทำให้โทโมกิรีบขยับทันที ถ้ามุคุโร่เปลี่ยนใจ คราวนี้เขาไม่อยากนึกถึงแล้ว

 

มุคุโร่มองอย่างพอใจ เมื่อภรรยาของเขายอมช่วยแต่โดยดี คงจะกลัวลุกไม่ไหวจริงๆนั่นแหละ ถึงได้ยอมช่วยเขาแต่โดยดี กลัวโดนกดมากกว่าเยอะแหงๆ ถึงตอนนี้ร่างในอ้อมกอดจะยังสั่นอยู่ก็เถอะ

 


“อา..ดีครับ คนดี เร็วอีกสิ”มุคุโร่ว่าและรู้สึกแรงขยับที่มีมากขึ้น ดูเหมือนมันจะตื่นตัวเต็มที่แล้ว มุคุโร่เลยขยับมือลงรูดรั้งแก่นกายของร่างบางแบบไม่ออมมือนัก จนอีกคนเผลอยันตัวคุกเข่าขึ้น มองหน้าอีกคน

 

“นาย..”คนผมดำพูดยังไม่ทันจบ ร่าสูงผมน้ำเงินก็พูดแทรกแบบหน้าตาเฉยขึ้นก่อน

 

“จะได้เสร็จพร้อมกันไงครับ”

 


โทโมกิไม่พูดอะไรอีกซุกหน้าลงตามเดิม พร้อมขยับมืออีกครั้ง มุคุโร่ก็ขยับบ้าง เสียงครางที่หลุดออกมาให้ได้ยินพร้อมกับเสียงหอบนั้น ทำให้รับรู้เลยว่า ร่างตรงหน้าใกล้จะเสร็จแล้ว ก็พอๆกับเขาที่ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว

 

“พร้อมกันนะครับ”มุคุโร่กระซิบที่ข้างหู และมือที่สัมผัสตัวตนของกันและกัน ต่างก็เพิ่มแรงขยับมากขึ้น และถึงจุดหมายพร้อมกัน

 


มุคุโร่หอบหน่อยๆ ต่างกับกับโทโมกิที่หอบหนักกว่าเขาเยอะ เขายิ้มพลางถามว่า

 

“เปื้อนไปหมดแบบนี้ อาบน้ำด้วยกันมั้ยครับ”

 

“ไม่”ร่างบางตอบปฎิเสธทันที ทำเอามุคุโร่หัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโหมดจริงจัง ทำเอาโทโมกิแปลกใจไม่น้อย เพิ่งเคยเห็นแหะ

 



“เมื่อกี้ ผมบอกอัลโกบาเล่โน่อรุณไปแล้ว แต่ผมก็ขอพูดอีกครั้งนะครับ”

 

“เรื่องอะไร”โทโมกิถามอย่างไม่เข้าใจ บอกเด็กคนนั้นเหรอ เรื่องอะไรหรือว่า...

 

“มากามิ โทโมกิ แต่งงานกับผมนะครับ”มุคุโร่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง แปลว่าที่กฝ่ายบอกจะรับผิดชอบนั่น เอาจริงเหรอ?

 


มุคุโร่ที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปดึงตัวโทโมกิมากอดไว้แน่น

 

“ถึงผมพูดจะซ้ำไป แต่ผมก็ไม่ยอมให้ปฎิเสธหรอกนะครับ คุณเป็นของผม จะเป็นภรรยาของผมคนเดียว ผมจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งคุณไปได้หรอก คนที่กล้าแตะต้องคุณมันต้องตาย แบบศพไม่สวยด้วย”มุคุโร่พูดออกมา มีรังสีอาฆาตเล็กน้อยในประโยคสุดท้าย

 


โทโมกิ ถอนหายใจหนึ่งเฮือก หนีไม่พ้นจริงๆสินะ

 

โทโมกิยกมือแตะหน้ามุคุโร่ช้าๆ

 


“อย่าถึงขั้นฆ่าแกงเลยนะครับ เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ผมก็คงต้องตอบตกลงให้คุณรับผิดชอบอยู่แล้วล่ะครับ ผมจะยอมเป็นของคุณละกัน”คำตอบตกลงที่ตอบมาอย่างช้าๆนั่น ช่างสวนทางกับหัวใจที่เต้นรัว จนนึกกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินจริงๆ

 

และคงได้ยินแน่ๆ เมื่อเขาโดนจูบอย่างแผ่วเบา แต่ตัวแนบชิดมาก

 

“งั้นเรื่องที่คุIจะหนีไปเที่ยวกับเพื่อนก็..”มุคุโร่พูดยังไม่ทันจบ โทโมกิก็ตอบทันที

 

“กำหนดการเหมือนเดิม ห้ามพวกนายตามเด็ดขาด”ทำเอามุคุโร่ถึงกับเซ็ง 


แต่ก็อุ้มโทโมกิขึ้นเข้าไปอาบน้ำใหม่อีกรอบ ส่วนจะทำอะไรอีกรึเปล่านั่น ขอดูอารมณ์ก่อนนะ 





- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ช่วงนี้ข้าวไม่สบาย อาจจะพลุบๆโพล่ๆบ้างล่ะนะ

ช่วยรอหน่อยล่ะกัน

ขอถามหน่อยสิ ถ้าข้าวจะทำรวมเล่ม จะมีคนสนใจมั้ย ???


***

มาต่อครบแล้วนะ แต่ยังไม่มีคอมเลย หาคอมเล่นยากจริงๆ

ต้องขออภัยจริงๆที่ทำให้รอนาน (บอกตามตรงหมั้นไส้มุคุโร่สุดล่ะ นำหน้ากว่าชาวบ้านเขา)


สำหรับคนที่รออ่าน ขอบคุณมากจริงๆ ที่ยังรออยู่ จะมาเขียนคู่ต่อไปแน่ รอหน่อยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

696 ความคิดเห็น

  1. #544 seisho (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 21:01
    ในที่สุดไรท์ก็อัพพพ กรี๊ดดดดด ใินมากกกกกก ฟหกดเ้่สววงฃ ฮรืออ เลือดพุ่ง
    #544
    0
  2. #542 วาย ครองโลก (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 08:12
    อร๊ายยย>[] #542
    0
  3. #541 여우 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 04:41
    รวมเล่นก็ดีน่ะจะซื้อมาเก็บและอ่านหลายๆรอบเลย -.,-
    #541
    0
  4. #538 วาย ครองโลก (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 22:59
    รีบอัะเถอะค่ะ เรารออยู่นะคะ สนุกมากเลยค่ะ
    #538
    0
  5. #526 seisho (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 11:15
    สนมากๆ
    #526
    0
  6. #525 Noah14 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 22:12
    หายเร็วๆเเล้วมาจ่อไวไวนะ
    สนุกมากๆเลย
    ถ้าทำรวมเล่มเราจะรอออออออ
    #525
    0
  7. #524 แวมเอง กิกิ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 10:51
    หายเร็วๆนะต่อเร็วๆด้วย ._.
    #524
    0
  8. #522 Neko Maki (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 11:52
    สนฮ่ะ-.,-
    #522
    0
  9. #521 tampround (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 09:38
    หายเร็วๆน้า สนนนนนนนนนน>~<
    #521
    0
  10. #520 KIRARI ^^ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 09:38
    สนใจค่ะ
    #520
    0
  11. #519 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 07:02
    ต่อๆๆๆๆๆๆค่ะ
    สนใจรวมเล่มด้วย
    #519
    0