Fic reborn (Yaoi)

ตอนที่ 82 : คืนอันตราย ห้อง???

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 เม.ย. 59

คาสึกิ ถอนใจอยู่หน้าประตู เมื่อคิดถึงตอนที่เขาปรึกษากับเพื่อนๆคนอื่น

 

....ไม่น่าจะรอดจากพวก...มาเฟียเจ้าเล่ห์นี่จริงๆสินะ...เฮ้อ.....

 



แล้วคาสึกิก็เดินเข้าห้องมา พลางมองไปรอบห้อง ก็ยังไม่เจอร่างสูงผมน้ำตาลเลย

 

...อ้าว..ตอนเดินผ่านห้องอาหารไม่มีใครอยู่แล้วนี่นา..ไปไหนนะ....

 


ในขณะที่เดินเข้ามาในส่วนของห้องนอน ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อคนที่กำลังคิดหาอยู่ เดินออกมาจากห้องน้ำ

 

“กลับมาแล้วเหรอ คาสึกิ”สึนะทัก

 

“กลับมาแล้ว สึนะคุง”

 

“คุยนานจังนะ หาทางดีๆได้มั้ย”สึนะถาม เพราะรู้ดีว่า พวกคาสึกิกังวลอะไรอยู่

 

“คิดว่าพวกผม จะหาทางรอดจากเพื่อนตาสองสีของสึนะคุงได้มั้ยล่ะ”คาสึกิตอบ

 


“ฮะๆ ยากหน่อยนะ ขนาดผมเอง ยังระแวงมุคุโร่เลย ตั้งแต่รู้จักหมอนั่นมา แค่มีชีวิตรอดได้จนถึงป่านนี้ก็เรียกว่าบุญล่ะ”สึนะหัวเราะแหะๆ ระหว่างที่ตากผ้าเช็ดตัว

 

“อ้าว เขาเป็นคนของสึนะคุงไม่ใช่เหรอ”คาสึกิถามแล้วนั่งลงบนเตียง

 

“เอ่อ ถ้าตามตำแหน่งน่ะใช่ แต่ถ้าเอาแบบความจริง และจริงจัง  ก็ต้องตอบว่า คุณฮิบาริ กับ มุคุโร่ เขาฟังรีบอร์นมากกว่าผมอีก คุณฮิบาริน่ะ แค่เล่นสนุก พอใจแล้วก็เลิก แล้วก็อยากเจอคนเก่งๆเพื่อสู้เท่านั้นแหละ ส่วนมุคุโร่น่ะ แม้แต่ในหมู่พวกผมเอง ก็จัดว่าเป็นคนอันตราย”สึนะอธิบาย แล้วเดินมาหยุดหน้าคาสึกิ

 

“อันตราย? เท่าที่เห็น พวกนายก็อันตรายทุกคนไม่ใช่เหรอ?”คาสึกิถามด้วยรอยยิ้มพร้อมรังสีจับผิดเต็มอัตรา

 

“ง่า..ถ้าเทียบกับผมแล้ว รายนั้นอันตรายกว่าเยอะนะ เห็นแก่คาสึกินะ เลยจะพูด”สึนะเหงื่อตก รังสีจับผิดออกมาอีกแล้วไง



 

“โรคุโด มุคุโร่สินะ จะว่าไงดี เท่าที่ฟังมาจากพวกเรียวที่เรียนห้องเดียวกัน กับตอนเขาลักพาตัวโทโมกิไป ก็พอจะระแวงอยู่น่ะนะ ที่เขาชอบสู้ ชอบตีกับคุณฮิบารินั่น เหมือนพวกเขาหยอกกันเล่นมากกว่า ถ้าพวกเขาสู้กันจริงๆจัง คงน่ากลัวมากกว่า แถมดูจากอาวุธที่ประลองกันวันนี้ ดูยังไงก็หยอกกันเล่นชัดๆ ตอนอยู่ในมหาลัยน่ะ”คาสึกิวิเคราะห์ให้อีกคนฟัง ถ้าถามว่าทำไมเขารู้ ก็ฮิคารุนั่นแหละ ที่นึกสนุกแอบถ่ายวิดีโอบนมือถือกลับมาให้ดู

 

“ฮะๆๆ ตรงเป๊ะเลยแฮะ คงจะมีจิตสำนึกกันบ้างที่จะไม่ตีกันในที่สาธารณะนั่นแหละ แต่หลุดออกจากเมืองนี่ก็ไม่แน่นะ เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้บอกว่า ลักพาตัว?”สึนะถามกลับ เมื่อกี้ที่ฟังเขาได้ยินอะไรผิดรึเปล่า

 

“ใช่ โรคุโด มุคุโร่ เคยลักพาตัวโทโมกิจะไปทำมิดิมิร้ายมาก่อน แถมวางยาเพื่อนชั้นจนขยับไม่ได้ด้วย”คาสึกิตอบอย่างโมโห เมื่อนึกขึ้นได้ ตอนนั้นน่ะแค่จะโดน แต่นี้ตกเป็นของหมอนั่นแล้วเรียบร้อย โอ้ย จะทำยังไงดีเนี่ย

 

“อ่า..นั่นแหละนิสัยจริง บอกเพื่อนคาสึกิระวังหน่อยนะ เพราะผมก็เคยโดนหลอกต้ม จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดมาแล้ว มุคุโร่                            เกลียดมาเฟียน่ะ”สึนะกุมขมับเมื่อรับรู้ถึงข้อมูลใหม่

 

“เกลียดมาเฟีย แต่ก็มาเป็นสมาชิกแกงค์มาเฟียเนี่ยนะ”คาสึกิทวน

 

“เอ่อ..คงรอฉวยโอกาส ล้มล้างแบบทีเดียว ทั้งบางล่ะมั้ง เพราะด้วยอิธิพลของวองโกเล่น่าจะทำได้น่ะนะ เพราะงั้น เวลาอยู่กับมุคุโร่ อยู่ห่างๆหน่อยก็ดี พี่ท่านคิดอะไร เราตามไม่ค่อยทันหรอก จะกลายเป็นเครื่องมือของหมอนั่นเปล่าๆ”สึนะตอบ

 

“งั้น ไม่น่าปล่อยโทโมกิให้อยู่กับหมอนั่น ด้วยประการทั้งปวงล่ะสิ 30 วันจะหาทางรอดยังไงดีล่ะเนี่ย”คาสึกิกอดอก พลางคิดจนหัวหมุน

 

“แต่จะว่าไปแล้ว พอมาลองคิดดู ผมก็เพิ่งเคยเห็นมุคุโร่ใส่ใจคนอื่นมากขนาดนี้นะเนี่ย”สึนะลองคิดทบทวน

 

“หืม”

 

“ปกติมุคุโร่น่ะไม่ค่อยใส่ใจคนอื่นหรอก เท่าที่เห็น ส่วนมากก็หลอกใช้เป็นเครื่องมือทั้งนั้น เพื่อนตัวเองก็ไม่เว้น แต่มีคราวนี้แหละ ที่ใส่ใจชอบคุณมากามิเป็นพิเศษ”

 

“ขนาดนั้นเชียว?”นัยต์ตาสีน้ำตาลอมส้ม เงยหน้ามองคนตัวสูงกว่า

 

“อา ผมเห็นมุคุโร่ มองไปทางคุณมากามิตลอดเลย พอๆกับที่คุณฮิบาริ มองหาคุณฮายาเสะนั่นแหละ แค่คนปากไม่ตรงกับใจนั่นแหละ”สึนะยิ้มเจื่อนๆเมื่อลองคิดถึงนิสัยของแต่ละคน

 

“ปวดหัว วันนี้ไม่คิดแล้ว”คาสึกิบอกหน้ามุ่ย

 

“แต่ผมว่าคิดให้ตายก็หาทางออกไม่เจอหรอกมั้ง”สึนะบอกซึ่งก็ทำให้คนฟังหันมามองตาเขียวเลย ทำให้สึนะยกมือยอมแพ้ แล้วมองร่างบางที่เข้าไปอาบน้ำบ้าง

 


“ผมพูดจริงน้า ขนาดผมหาหนีมาตั้งแต่ม.ต้น จน ตอนนี้เรียนมหาลัยแล้ว ยังหาไม่ได้เลย แล้วแค่ 30 วัน จะรอดได้ยังไง”สึนะถอนหายใจ แล้วนั่งรอบนเตียง

 




คาสึกิเดินออกจากห้องน้ำ เตรียมชวนสึนะเข้านอน เพราะเหนื่อยมากแล้ว แต่กลับไม่เจออยู่ในส่วนของห้องนอน

 

เขาเก็บข้าวของให้เรียบร้อย พลันหูก็ได้ยินตึงตังข้างนอก เลยเดินไปเปิดประตู

 

แต่กลับรู้สึกมีอะไรมาชนขา จนเสียหลักล้มลง


 

“โอ้ย อะไรเนี่ย”คาสึกิยันตัวขึ้น มือจับที่หัวเบาๆ หัวโขกพื้นซะได้

 

“ไม่เป็นไรใช่มั้ย คาสึกิ โทษทีนะ”สึนะที่ตามเข้ามาในห้องพูด พลางพยุงให้อีกคนลุกขึ้นนั่ง

 

“อืม ไม่เป็นไร มีอะไรชนขาเนี่ย”คาสึกิตอบ พร้อมถามออกไป


 

“ขอโทษนะ เจ้านั่นซนไปนิดน่ะ ไม่ได้นะ นัตสึ อย่าวิ่งแบบนี้สิ ชนคนล้มแล้วนะ”สึนะตอบก่อนจะหันไปพูดกับทางด้านหลังคาสึกิ

 

“เจ้านั่น?”คาสึกิที่ได้ยิน ก็หันหลังไปมองตามทิศที่สึนะพูดด้วย

 


“สิงโตเหรอ??”เมื่อเจอตัวการ คาสึกิก็ผวากอดคอสึนะแน่น เมื่อเจอสิงโตแผงคอส้ม ยืนอยู่ไม่ห่าง

 

“จะ ใจเย็นนะ ไม่ต้องกลัวคาสึกิ”สึนะรีบปลอบ  เมื่ออีกคนดูท่าจะตกใจกลัวจริงๆ

 

“ไม่กลัวเหรอ แต่นั่นสิงโตนะ ถึงจะตัวเล็กก็เหอะ”คาสึกิลนลาน ไม่ยอมหันไปมองทางสิงโตธาตุนภา กอดคอสึนะไว้แน่น

 

สึนะยิ้มแหยๆ รวบตัวคนตัวเล็กกว่าขึ้นอุ้ม พาไปนั่งบนเตียง โดยมีนัตสึ กระโดดตามไปนั่งห่างๆตรงปลายเตียงด้วย



 




หลังจากอุ้มคาสึกิมาอยู่บนเตียง คาสึกิก็ยังผวาเล็กๆ ถอยจนติดหัวเตียง

 

“สะ สิงโต ลูกสิงโตเหรอ มาจากไหนน่ะสึนะคุง”คาสึกิเริ่มตั้งสติได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมเข้าใกล้นัตสึอยู่ดี

 

“ใจเย็นๆนะ คาสึกิ ฟังผมพูดก่อน ไม่ต้องกลัว”สึนะรีบปลอบให้อีกคนใจเย็นลง

 

คาสึกิพยักหน้า พลางมองไปทางสิงโตนภาที่กำลังนั่งทำหน้าจ๋อยอยู่ปลายเตียง

 



“เอ่อ จะว่าไงดีล่ะ ก็เหมือนสัตว์เลี้ยงนั่นแหละ”สึนะเกาหัว เมื่อความคิดหลายๆความคิดตีกันอยู่

 

“สัตว์เลี้ยง!! สึนะคุงโหดขนาดต้องเลี้ยงสิงโตไว้เลยเหรอ ถึงจะเป็นตัวลูกก็เหอะ แต่ถ้าต่อไป มันจะโตขนาดไหนอ่ะ”คาสึกิสะดุ้งกับคำตอบที่ได้รับไม่ใช่น้อย

 


“มันไม่โตไปกว่านี้หรอก สบายใจได้ ถ้าไม่เรียก มันก็จะนอนหลับในกล่องนั่นแหละ ไม่มีอันตรายหรอก”สึนะรีบอธิบาย

 

“สิงโตนอนในกล่อง? นอนในกล่องเนี่ยนะ”คาสึกิทวนอย่างมาเชื่อหู

 

“ครับ ถึงจะบอกว่าเป็นสัตว์เลี้ยง แต่มันก็เป็นอาวุธนะ เป็นวิทยาการของโลกอนาคตในอีก 10 ปีข้างหน้าน่ะ”

 

“อนาคต?อาวุธเหรอ?”คาสึกิเริ่มงง

 


“อ่า เอาแบบย่อๆก็คือ ในอนาคตพวกมาเฟียใช้พลังไฟดับเครื่องชนที่คาสึกิเห็นในวันนี้ กับ วิทยาการของพวกสัตว์กล่อง มาใช้เป็นอาวุธน่ะ โดยปกติ มันจะสภาพต่างกันนะแต่พวกนัตสึน่ะ เป็นแบบพิเศษ เลยอยู่ในร่างของสัตว์และสามารถกลายร่างเป็นอาวุธได้”ร่างสูงจับมืออีกคนไว้ พลางเรียกนัตสึเข้ามาหา

 

ทันทีที่นัตสึเดินเข้ามา คาสึกิก็เหมือนจะพยายามถอยห่างอีก แต่เพราะจับมือไว้อยู่จึงถอยไม่ได้

 



“ไม่เป็นไรครับ เจ้านี่ออกจะขี้กลัวหน่อยๆ เวลาไม่ได้ต่อสู้น่ะ มันไม่ค่อยถูกกับคนแปลกหน้า แต่แค่ได้กลิ่นคาสึกิ มันก็วิ่งไปหาแล้ว ถ้าจะชอบคุณน่าดู”สึนะใช้อีกมือลูบหัวนัตสึ ซึ่งนัตสึก็ยอมให้ทำอย่างนั้นแต่โดยดี พร้อมส่งสายตาไปหาร่างสูงอีกคนที่อยู่บนเตียงด้วย

 

คาสึกิเห็นดังนั้น เลยขยับเข้าใกล้ เอื้อมมือ มาแตะที่สิงโตนภาบ้าง

 

เมื่อเห็นว่าอีกคนยอมจับ นัตสึก็กระโจนหาคาสึกิทันที

 

“หวา!!”คาสึกิตกใจ ถอยหลัง จนหัวโขกกับผนังอีกรอบ

 

“ไม่ได้นะ นัตสึ”สึนะรีบจับนัตสึไว้ ทันที พร้อมดุสิงโตตัวน้อยด้วย

 

“ก็บอกแล้วไง ว่าคาสึกิตกใจน่ะ เขายังไม่ชินกับแกนะ อย่าโดดใส่แบบนี้สิ”

 

“กาโอ”นัตสึร้องเบาๆเหมือนเข้าใจ แล้วก็นั่งนิ่งเหมือนเดิม

 



“ไม่เป็นไรใช่มั้ย หัวโขกเมื่อกี้ เจ็บมากรึเปล่า”สึนะรีบถาม

 

“อือ ไม่เป็นไร แต่ดูอย่างนี้ เหมือนแมวมากกว่านะ”คาสึกิมองไปนัตสึ ที่กำลังนั่งมองเขาตาแป๋ว มือก็ลูบหัวที่เจ็บซ้ำทีเดิมสองรอบ

 

“ก็สิงโตนี่นะ มันก็เครือเดียวกันนั่นแหละ”สึนะคิดยังไง ก็พูดไปอย่างนั้น

 

“ไม่กัดแน่นะ”คาสึกิถามย้ำอีกรอบ เผลอใจอ่อน เพราะสายตาที่จ้องมานั่น ช่างอ้อนเหลือเกิน

 

“ไม่กัดครับ มันชอบคาสึกิออก”สึนะย้ำให้มั่นใจ

 

“อืม”คาสึกิลองแตะพร้อมลูบหัวนัตสึอีกรอบ ซึ่งคราวนี้นัตสึก็ทำตัวว่าง่าย คลอเคลียกับคาสึกิเป็นอย่างดี จนคนลูบเริ่มยิ้มออก 

 



“ขี้อ้อนจังนะเนี่ย”คาสึกิยิ้มให้ และก็ต้องตกใจอีกรอบ เมื่อนัตสึหายไปจากบนเตียง

 

“ไปไหนแล้ว”คาสึกิมองซ้ายมองขวา

 

“สงสัยจะพอใจแล้ว เลยกลับไปนอนน่ะ”สึนะว่า พลางหยิบกล่องขึ้นมา

 

“มันอาศัยอยู่ในนี่เหรอ”คาสึกิถาม พลางจ้องไปที่กล่องขนาดเล็กสีส้ม ในมือร่างสูง

 

“ครับ ส่วนมากมันอยู่ในกล่องมากกว่า ไม่เหมือนเจ้าอุริที่ชอบเดินเตร่ไปมา”

 

“อุริเหรอ?”

 


“อ๋อ แมวธาตุวายุของโกคุเทระคุงน่ะ เอาแต่ใจ ไม่เชื่องกับของแถมชอบข่วนหน้าโกคุเทระคุงด้วย”สึนะเหงื่อตก เมื่อคิดถึงแมวตัวเหลืองขึ้นมา

 

“มีสัตว์อย่างอื่นด้วยเหรอ”คาสึกิถามอย่างสนใจ

 

“อือ พวกเราแต่ละคน มีไม่เหมือนกันเลย วันหลังคาสึกิคงได้เห็น ของโกคุเทระคุงเป็นแมว ของยามาโมโตะเป็นนกนางแอ่นกับหมาพันธุ์ชิบะ ของคุณพี่เรียวเฮเป็นจิงโจ้ ของแรมโบ้เป็นวัวกระทิง ของคุณฮิบาริเป็นเม่น แล้วก็มุคุโร่เป็นนกฮูก”สึนะแจกแจง

 

“เม่นกับนกฮูก ไม่ค่อยเหมาะกับสองคนนั่นเลยนะ”คาสึกิพูดเมื่อลองคิดดู

 

“อ่า ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน แต่ทั้งสองท่านไม่ว่าอะไร ก็เลยปล่อยเลยตามเลย ว่าแต่ไม่เจ็บแล้วเหรอที่หัวโขกน่ะ”สึนะถามย้ำอีกรอบ

 

“ไม่เป็นไรหรอก เหนื่อยแล้วนอนเถอะ”คาสึกิลองจับตรงส่วนที่โดนโขกดู ก็พบว่ามันปูดน้อยๆด้วย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

 



“คนโกหก”

 

“เอ๊ะ..”คาสึกิร้องได้แค่นั้น ก็ต้องตกใจเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้แล้วของวันนี้ เมื่อคนที่พูดว่าเขาโกหกน่ะ เข้ามาประชิดตัวและกำลังจูบเขาอยู่

 

“อะ..อือ.อ.”เพราะตกใจ จึงเผลออ้าปาก ให้อีกคนสามารถสำรวจหาความหวานได้ตามใจชอบ

 


มือที่พยายามพลักอีกคนให้ออกห่างก็กลับกลายเป็นกำเสื้อจนแน่นไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ร่างบางกว่า ก็ไม่มีทางหนีด้วย เมื่อหลังถูกดันติดกับหัวเตียงไว้

 

นานพอควรกว่าสึนะจะยอมปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ เมื่อได้อิสระ คนผมดำก็หอบหายใจอย่างหนัก ก่อนจะตีหนักๆเข้าที่ไหล่ของคนที่ช่วงชิงอากาศจากเขาไป

 

“ทำอะไรน่ะ สึนะ”ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างห้ามไม่ได้ แต่อีกคนก็ไม่สะทกสะท้านอะไร แค่ยิ้มตอบเท่านั้นเอง

 

“ก็คาสึกิโกหกว่าไม่เป็นไรนี่ แต่เมื่อกี้ผมลองจับดู หัวโนนี่นา คนโกหกต้องถูกลงโทษสิ ใช่มั้ย”สึนะพูดยิ้มๆ

 

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่นา”คาสึกิเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

 

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ สำหรับคาสึกิ แต่สำหรับผม คาสึกิเจ็บตัวนี่เรื่องใหญ่นะ ผมเป็นห่วงรู้หรือเปล่า”สึนะพูดพร้อมกับใบหน้าที่เข้าใกล้ จนคาสึกิที่หาทางหนีไม่ได้ เพราะมือนั้นยังโดนจับไม่ปล่อย ต้องหลับตาปี๋

 


สึนะจูบที่หน้าผากช้าๆ ไล่ริมฝีปากไปตามใบหูที่แดงเถือก เลียเบาๆ แล้วไล่ลงมาเรื่อยๆที่แก้ม จมูก และจบลงที่ปากหวานๆ

 

“อืม..อ.”คนผมน้ำตาล ไล่ตามประกบจูบไม่เลิก แม้คาสึกิหันหน้าหนี ก็ยังตามรังแกอีกคนไม่ยอมเลิก จนคาสึกิเลิกหนี



 

ร่างบางชักเริ่มกลัวตัวเอง ที่เริ่มคล้อยตามสัมผัสของอีกคน แต่ตอนนี้เขาก็ต่อต้านไม่ได้ซะด้วย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ที่แขนเขาโอบรอบคอสึนะไว้ และที่น่ากลัวหนักกว่าคือ



.......



....



..



..... เขาลงมานอนราบกับเตียงตั้งแต่เมื่อไร..


 


“สึ สึนะ”คาสึกิรีบเรียก ก่อนที่สติจะเตลิดหนักกว่านี้ จากสัมผัสของอีกคน

 

“หืม ว่าไง”สึนะตอบ แต่ยังคงวนเวียนซุกไซร้ซอกคอขาวไม่หยุด

 

“เดี๋ยวก่อนสิ อือ..”ร้องห้ามยังไม่จบ ก็ต้องรีบปิดปากไว้ เมื่อคนที่กำลังคร่อมอยู่ด้านบน กดจูบหนักๆลงที่คอ

 


“คาสึกิหอมจัง หวานด้วย”สึนะพึมพำ เรียกเลือดจากอีกคนให้สูบฉีดที่ใบหน้าหนักขึ้น และหัวใจที่เต้นแรงขึ้น จนนึกกลัวว่าร่างสูงผมผมน้ำตาลจะได้ยิน

 

เรี่ยวแรงเหือดหายขึ้นทุกที จากสัมผัสร้อนที่รู้สึก จนคาสึกิไม่รู้จะทำยังไง หัวก็เริ่มขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก จึงได้แต่นอนนิ่งให้อีกคนทำตามใจ แต่มือก็กำเสื้อนอนของสึนะไว้แน่นไม่ยอมปล่อย


.....


...

 

 “อ๊า..พอแล้วๆ ถ้าไม่หยุดตอนนี้ ต้องกู่ ไม่กลับแน่”สึนะร้อง แล้วพลิกตัวลงนอนข้างๆคาสึกิ

 

“สึนะ”คาสึกิเรียกเสียงเบา จนสึนะต้องหันไปมอง ด้วยสายตาที่เสียดายอย่างสุดซึ้ง


 

“ผมอยากได้คาสึกินะ แต่ตอนนี้อยากถนอมไว้ก่อน เอาให้คาสึกิเต็มใจกว่านี้ และก็ไม่ว่าอะไรถ้าจะเป็นของผม”

 

คำพูดที่ได้ยินทำเอาคาสึกิไปไม่ถูก บอกอยากได้กันตรงๆ แต่ก็ก็อยากถนอมไว้ มันช่างน่าปวดหัวจริง คาสึกิพลิกตัวซุกใบหน้าลงกับหมอนอย่างทำอะไรไม่ได้ แต่ยังไม่ทันคิดอะไรเพิ่มเติม สึนะก็มากอดด้านหลังไว้อีกรอบ

 

“ผมสัญญานะ ว่าจะไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้แล้ว แต่คืนนี้ขอนอนกอดคาสึกินะ”


 

คาสึกิก็พยักหน้ากับหมอน เพราะดูท่าแล้ว ยังไงคงหาทางอื่นไม่ได้ ก็ตามใจล่ะกัน

 

ทำให้สึนะยิ้มกริ่ม ปิดไฟ แล้วลงมานอนกอดคาสึกิอย่างสุขใจ

 


“ผมชอบคาสึกินะ ผมจะรอจนกว่าคาสึกิจะรับรักจากผม คาสึกิเชื่อมั้ย ความรู้สึกนี่น่ะ ผมไม่เคยมีให้ใครมาก่อนเลยนะ”สึนะพูดเบาๆที่ข้างหู ก่อนนอนจะกอดอีกคนอย่างอารมณ์ดี



 

.....สงสัย...คงไปไหนไม่รอด..จากมาเฟียกลุ่มนี้จริงๆสินะ.....





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

696 ความคิดเห็น

  1. #533 MEow (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 22:04
    สึนะน่ารักมากๆๆๆ อยากอ่านตอนสึนะสู้อะขอแบบเท่ๆนะ
    #533
    0
  2. #518 YU NAMI (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 20:52
    สึคุงงงงง
    เนียนจริงๆ
    ไปฝึกมาจากใครจ๊ะเนี่ยยยย
    #518
    0
  3. #517 seisho (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 11:59
    นึกว่าจะมีnc แต่ก็หวานมากกกก น่ารักกกกก
    #517
    0
  4. #516 เจนี่ เจน (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 01:13
    ฮึ่ยยยย น่ารักกก ชอบคู่นี้สุดและ 555 นัตสึ นายก็มาเหมือนกันสินะ งื้อออ
    #516
    0
  5. #515 near_3 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 08:35
    มาต่อเร็วน้าาาา~^^
    #515
    0
  6. #514 Neko Maki (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 07:05
    ค้างอ่าาา มาต่อเร็วๆน้าาาา~^O^~
    #514
    0
  7. #513 NiLaMi (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 07:05
    เค้าอยากอ่านเเล้วง้าาา😆
    #513
    0
  8. #511 여우 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 00:50
    จะอ่านอีกกกกกกก *^*
    #511
    0
  9. #510 Soraya-Oilly (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 00:40
    สนุกมากกกเลยยย สู้ๆนะ^^
    #510
    0