Fic reborn (Yaoi)

ตอนที่ 54 : ตอนเช้า ห้องพิรุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 ต.ค. 56

ความรู้สึกที่เหมือนกับหินหล่นลงมาทับตัวเขา ปลุกให้ยูคิตื่นขึ้นมา

 

เขาลืมตาขึ้นมา มองไปรอบๆเพื่อหาสาเหตุ

 

.......

....

..

 

มะ เมื่อคืนนี้ เขาไม่ได้นอนบนเตียงนี่

 

......................

 

แถมเจ้าคนที่กำลังกอดเขาอยู่เนี่ย มันโผล่มาจากหนายยยยยยยยย  0.0

 

ยูคิขยับตัวอย่างอึดอัด ดูท่าทางแล้ว เขาหาทางหนีได้ยากแน่

 

นอนคิดอยู่สักพัก ไม่ว่ายังไงก็หาทางหนีไม่ได้ จึงตัดสินใจเสี่ยงตาย หาทางหลบออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด

 

มือบาง 2 ข้าง พยายามยกแขนที่พาดตัวอยู่ออก ซึ่งต้องใช้ความพยายามอยู่สักพัก กว่าจะยกมือออกไปให้พ้นตัวได้ให้ตายสิ มือหรือหินนี่

 

แล้วรีบย่องออกจากแถวเตียง ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำไป

 

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตู ยามาโมโตะ ก็ลืมตาขึ้นมา ยันตัวลุกขึ้นมองไปทางห้องน้ำ พลางเหยียดยิ้มขำหน่อยๆ

 

เขารู้สึกตัวตั้งแต่ยูคิพยายามยกแขนเขาออกนั่นแหละ เขาก็เลยแกล้ง กดน้ำหนักแขนลง กะไว้จะให้อีกคน ยกไม่ขึ้น แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมแพ้เสียนี่ เลยต้องปล่อยเลยตามเลย

 

ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียง บิดขี้เกียจไปมา แล้วเดินไปยืนรอ ตรงข้างประตู เพื่อกะแกล้งคนที่ยังอยู่ในห้องน้ำ

 

ผ่านไปสักพัก เสียงน้ำก็หยุดไป ยามาโมโตะ จึงตั้งท่ารอแกล้งคนเต็มที่ โดยหลบมุมก่อนให้ดี แล้วจู่โจมทีเดียวเลย

 

แล้วประตูก็ค่อยๆแง้มออกมา ยูคิมองไปมา แต่ห้องก็ยังมีเพียงความเงียบ เหมือนตอนเขาเข้ามาอาบน้ำ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก เดินออกมา เก็บของ เตรียมชิ่งเต็มที่

 

แต่มันก็เป็นเพียงได้แค่ภาพฝัน พอเขา ทำท่าจะเดินออกจากห้องไป ก็ต้องเหลียวหันมามองด้วยความแปลกใจ  เจ้าเนียนที่นอนมันหายไปไหน !!!

 

แล้วคำตอบก็มาปรากฏให้เห็นชัดเจน เมื่อมือปลาหมึกโพล่มาจากด้านหลัง กอดแน่นไม่ยอมปล่อย

 

“นะ นาย ปล่อยชั้นนะ”ยูคิเริ่มโวยวาย หาทางดิ้นให้หลุด จากแขนปลาหมึกนี่

 

“ม่ายอาว ม่ายปล่อย จะอยู่แบบนี้แหละ มีความสุขดี”ยามาโมโตะตอบอย่างอารมณ์ดี

 

“นายมีแต่ชั้นไม่มี ปล่อยซะที อึดอัด”ยูคิพูดเสียงเรียบ

 

“ม่ายยยยยย”ร่างสูงยังยืนยันคำเดิม พร้อมหันตัวอีกคนมา ให้หันมาจ้องตาเขาอีกต่างหาก

 

ยูคิอาศัยจังหวัด ที่อีกฝ่ายหันตัวเขามา วาดแขนซ้ายขึ้นมา กะตบอีกฝ่ายรับอรุณสักฉาด เผื่อจะแก้นิสัยนี่ได้

 

แต่ยามาโมโตะก็รับไว้ได้ อย่างเฉียดฉิว เหงื่อตกเล็กน้อย(เร็วชะมัดเลยแฮะ เกือบโดนตบแล้วมั้ยเรา) แต่ก็ยังยิ้มได้เหมือนเดิม และก่อนที่แขนอีกข้างจะมา ก็จัดการรวบไว้ก่อน

 

กว่ายูคิจะรู้ตัว ว่าเสียท่าให้แล้ว ก็ตอนที่หลังของเขา ติดผนังห้องนั่นแหละ มือโดนล็อกทั้ง 2 ข้าง หลังติดผนัง เอาไงดีเนี่ย

 

“หมดมุกยัง”ยามะถาม พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ กะแกล้งให้อีกฝ่ายหน้าแดงซะหน่อย

 

แต่คราวนี้มาแปลก เมื่อยูคิไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ไม่หันหน้าหนี ไม่โวยวาย อีกต่างหาก

 

“จะปล่อยดีๆมั้ย”ยูคิถามเสียงเย็น แถมมีรังสีอำมหิต เป็นแบคกราวน์อีกต่างหาก

 

“ไม่มีทางหนีแล้ว ก็ยอมเสียแต่โดยดีเถอะ”ยามะยอมพูดแบบใจดีสู้เสือ เพราะขนลุกนิดหน่อยกับแบคกราวน์นั้น

 

แต่ยูคิก็ไม่ตอบอะไร แค่ยิ้มให้ แล้วยามาโมโตะก็ยิ้มตอบ

 

“ก้มลงมาหน่อยสิ มีอะไรจะบอก”ยูคิดว่า ซึ่งยามาโมโตะก็ก้มลงมาอย่างเชื่อฟังแต่โดยดี

 

โป๊ก!!!!!

 

ยูคิ เอาหัวตัวเอง โขกหน้าผากร่างสูงอย่างจัง

 

“โอ้ย เจ็บๆๆๆๆ ทำอะไรน่ะ ยูคิจัง”ยามาโมโตะปล่อยมือแต่โดยดี มือกุมหน้าผากไว้ ลงไปนั่งกับพื้น

 

“หืม กล้าเรียกชั้นอย่างนั้นเหรอ ไม่กลัวตายซะจริงๆ”ยูคิพูดเสียงเย็น แล้วหยิบหนังสือที่โทโมกิให้ไว้ขึ้นมา(จริงๆแล้ว โทโมกิให้ยืมไว้อ่านเวลาว่าง แต่ตอนขอยืมใช้เป็นอาวุธก่อนนะ) แล้วใช้สันหนังสือ โขกลงไปที่หัวผมสีดำอีกรอบ

 

พัวะ

 

“เจ็บน้า”ยามาโมโตะร้องอย่างน่าสงสาร

 

“ก็ไม่เห็นตายนี่”

 

“ง่า ใจร้ายจัง เอ๊ะ นี่เมื่อกี้ได้ยินอะไรมั้ย”ยามาโมโตะถาม พร้อมมองซ้ายมองขวา

 

“ไม่”

 

“ง่า ทำไมมันห้วนๆแบบนี้ล่ะ”

 

“ฟิวส์ขาด ชัดมะ”

 

“ชะ ชัดจ้า”

 

“ตอนนี้ยังกลัวตายอยู่มั้ย”ยูคิถามพร้อมรอยยิ้ม

 

“เอ ปกติก็ไม่ค่อยกลัวนะ ยิ่งอยู่กับยูคิแบบนี้ยิ่งไม่กลัวใหญ่เลย”ยามะยิ้มตอบอย่างอารมณ์(มีเหงื่อซึมเพิ่มเติม จากคำถามที่ถามเมื่อกี้)

 

“งั้นก็ดี”ยูคิว่าจบ ก็วาดหนังสือลงไปที่หัวคนที่นั่งอยู่อีกรอบ ทำให้อีกคนลงไปนอนกลิ้งกับพื้น ลูบหัวตัวเองปอยๆ แล้วยูคิก็หันหลังว่าจะเดินออกจากห้อง ก็ต้องสะดุ้งเมื่อ...

 

กระสุนปืน สั่งตรงจากอัลโกบาเลโน่ มันพุ่งมาจากทางหน้าต่าง ตรงมาทางห้องนอน เล่นเอาคนที่นอนอยู่ หลบแทบไม่ทัน แต่ยังไง เซนส์ก็ยังดีอยู่เลยหลบได้ทั้งหมด แต่ก็นั่งหอบกันเลยทีเดียว

 

“ยูคิ ไม่คิดจะช่วยกันเลยเหรอ”ยามะถามยูคิที่ยืนมองอยู่นิ่งๆ ข้างประตู

 

“ไม่ สมน้ำแล้ว สงสัยจะเป็นบทลงโทษในความเนียนของนาย น่าเสียดาย น่าจะโดนสักแผล ชั้นไปล่ะ”แล้วยูคิก็เดินออกจากห้องไปเฉยเลย

 

“ฮะ ฮะ น่ากลัวจังแฮะ”ยามะพึมพำเบาๆ แล้วลุกขึ้น เดินไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุด แล้วออกจากห้องไปหาคนอื่นๆ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - 

มาอีกคู่แล้วนะ

ส่วนคู่สุดท้าย ก็รออีกหน่อย รับรอง ไม่นานเกินรอ

นึกสนุกอยากเห็นยูคิฟิวส์ขาด แต่นี่เป็นแค่แบบเล็กน้อยเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

696 ความคิดเห็น

  1. #320 opjjjjjjj 55+ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 20:46
    อ้ายยยยยยยยยยยย >////////< รอค่าาาาาาาา //ยามะยังเนียนได้โล่เหมือนเคย 55
    #320
    0