ฟ้าเดียวหนึ่งตะวัน

ตอนที่ 6 : ปลอมตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 พ.ย. 63

นักษะวางอาวุธในมือลงเมื่อเห็นว่าผู้ที่ย้อนกลับมาคือดามาน เขารีบเดินเข้ามาหวังช่วยอุ้มร่างน้อยนั้น แต่ดามานกลับไม่ยอมส่งให้

            “ท่านอาจารย์ล่ะ”

            “อยู่ในถ้ำ”

            สองเท้าของร่างสูงก้าวยาว ๆ ไปที่ถ้ำด้านหลังกระท่อมที่ถูกต้นไม้หนาทึบปกคลุมราวกับไม่มีอะไรนอกไปจากป่าไม้ธรรมดา ชายหนุ่มวางร่างน้อยนั้นลง มนชิตรับรู้การกระทำของลูกศิษย์เงียบ ๆ สัมผัสได้เพียงความเคลื่อนไหว

            “ท่านดามานพาเด็กที่ไหนมาไม่รู้ บาดเจ็บ” นักษะรายงาน ดวงตาของมันดูอยากรู้อยากเห็น

            “ข้าพบเด็กผู้ชายคนนี้บาดเจ็บอยู่กลางป่า คาดว่าจะหนีตายมาจากเมืองมัณฑยะ ท่านอาจารย์กับนักษะโปรดช่วยชีวิตมันด้วยเถิด”

            “เจ้ารีบกลับไปก่อน ข้าจะช่วยเด็กคนนี้ตามที่เจ้าร้องขอ” มนชิตเองก็เกรงว่าหากดามานกลับไม่ทันเวลาอาจเกิดเรื่องใหญ่

            ดามานยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนคำนับลาแล้วก้าวยาวออกไป มนชิตสั่งให้นักษะบอกอาการ แล้วสั่งให้ลูกศิษย์ไปหาสมุนไพรรักษาบาดแผลมา นักษะหายไปครู่ใหญ่ก็กลับมาพร้อมสมุนไพรที่ตำละเอียด พันผ้าห่อไว้บนบาดแผล

            “เจ้าเอาน้ำให้เด็กนั่นดื่มด้วย แตะ ๆ ริมฝีปากหน่อยก็พอจนกว่าจะรู้สึกตัว”

            นักษะปฏิบัติตาม ริมฝีปากที่แห้งผากค่อยชุ่มชื่นขึ้น แต่หนูน้อยก็ยังคงหมดสติเพราะถูกพิษไข้เล่นงานซ้ำ

            “เจ้าช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กนั่นซะ”

            “ขอรับ” นักษะปลดเสื้อกันหนาวตัวเก่าคร่ำคร่านั้นออกพร้อมกางเกง แต่แล้วก็ต้องตกตะลึง เมื่อคนเจ็บลุกทะลึ่งพรวดขึ้นมาจับข้อมือเขาไว้แน่น

            “เฮ้ย!”

            “เจ้าจะทำอะไรข้า” น้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ดูเหมือนเด็กผู้ชายอาจฟังดูแปร่งหู แต่นักษะไม่ทันสังเกต

            “ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า ข้าไม่ได้คิดจะทำร้ายเจ้านะ”

            ดานัชมองไปรอบ ๆ ถ้ำก็เห็นบุรุษร่างสูงใหญ่อีกคนนั่งเขียนภาพอยู่โดยไม่ได้หันมามองเธอแม้แต่น้อย ดานัชมองข้อเท้าที่บัดนี้มีห่อยาสมุนไพรปิดไว้

            “คนนั้นใคร”

            “อาจารย์ข้าเอง”

            “เจ้ากับอาจารย์ของเจ้าช่วยข้าไว้งั้นรึ”

            “ใช่” นักษะรับคำก่อนนึกขึ้นได้ “แต่คนที่พาเจ้ามาจากป่าคือดามาน”

            “เขาเป็นใคร”

            “เป็นเพื่อนข้าเอง”

            “แล้วเขาไปไหน”

            “กลับบ้านไปแล้ว” นักษะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วดามานเป็นใคร เขารู้เท่าที่มนชิตอยากให้รู้

            “ข้าขอบใจเจ้ากับอาจารย์ของเจ้ามากนะที่ช่วยข้า”

            นักษะพยักหน้ายิ้มดีใจที่จะมีเพื่อน

            “เจ้ามาเป็นเพื่อนกับข้านะ”

            นักษะยิ้มดีใจจนเห็นฟันดำ ๆ ของมัน ดานัชมองเด็กหนุ่มรุ่นพี่แล้วเห็นแววตาและรอยยิ้มแสนซื่อของมันจึงรับปาก

            “ได้ ข้าจะเป็นเพื่อนกับเจ้า แล้วเจ้าชื่ออะไร”

            “ข้าชื่อนักษะ แล้วเจ้าล่ะ”

            “ข้าชื่อ...นิมพ์”

            “แล้วเจ้าจะไปไหน ตัวแค่นี้ทำไมมาอยู่กลางป่า”

            “ข้าไม่รู้ ข้าไม่มีที่ไป”

            “งั้นก็ดีแล้ว เจ้าจะได้อยู่กับข้าที่นี่ไง” นักษะยิ้มดีใจ

            “ข้าจะอยู่กับเจ้าสักพักก็แล้วกัน” ดานัชรับปากเพราะเธอเองก็ยังมืดแปดด้าน ชีวิตได้ทิศทาง บางทีการหลบอยู่ในป่าเช่นนี้อาจปลอดภัยกว่าการระเหเร่ร่อนเดินทาง แต่ถึงอย่างไร สักวันเธอก็อยากกลับบ้านเมืองของเธอ

++++++++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น