ฟ้าเดียวหนึ่งตะวัน

ตอนที่ 2 : ฝึกซ้อม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

            “คืนนี้อากาศหนาวแล้ว ท่านดามานเลยชวนข้าแข่งม้าไล่ความหนาว นี่ตั้งใจว่าขากลับจะชวนกลับเส้นทางใหม่ที่ข้าเพิ่งค้นพบเมื่อหลายวันก่อน” ฮาราเปิดผ้าคลุมหน้าออกเช่นกัน เผยให้เห็นรอยยิ้มกว้าง ยามเมื่อหายใจออกส่งไอเย็นบาง ๆ ลอยคลุ้งออกมา เขาถูมือไปมาไล่ความหนาว

            “ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าอย่ารอช้าอีกเลย” มนชิตส่งดาบไม้ให้ทั้งสามคน ด้วยความไวนักษะหยิบดาบไม้ขึ้นมาแกว่งไกว ไล่โจมตีชายหนุ่มทั้งสองดุจเป็นศัตรูคู่อาฆาต ดามานและฮาราหลบหลีกอย่างว่องไวเช่นกัน เสียงดาบไม้ดังกระทบกันสนั่นป่า มนชิตจำเสียงดาบทั้งสามได้อย่างแม่นยำ แม้เขาจะสูญเสียสายตาทว่า

สัมผัสหูเขานั้นกลับใช้งานได้ดีไม่มีผิดเพี้ยน น้ำหนักมือของแรงที่ลงดาบทั้งสามคนแตกต่างกัน ดามานลงดาบหนักและรวดเร็ว น้ำหนักดาบของฮาราพลิ้วไหวงดงาม ส่วนนักษะรวดเร็วแต่ไร้น้ำหนัก มนชิตพยายามสดับฟังจังหวะการก้าวเท้าของศิษย์

            “ดามานลงดาบให้หนักกว่านี้” มนชิตสั่งเสียงเข้ม ดามานฟาดดาบลงไปและดาบที่ยื่นออกมารับก็คือดาบของฮารา ดาบไม้เนื้อดีหักเป็นสองท่อนร่วงหล่นลงพื้นดิน เสียงปรบมือของมนชิตทำให้การต่อสู้หยุดชะงักลง

            “ดีมากดามาน ในที่สุดเจ้าก็ทำได้สำเร็จ”

            “ข้าไม่เข้าใจท่านอาจารย์”

            “เจ้าคงไม่รู้ เพราะข้าไม่เคยบอกพวกเจ้า ดาบที่ฮาราใช้เป็นดาบไม้เนื้อดีที่สุดในบรรดาดาบทั้งสามเล่มของพวกเจ้า แต่การที่เจ้าสามารถหักดาบไม้ของฮาราได้ นั่นหมายความว่าน้ำหนักดาบของเจ้าหนักแน่นและแข็งแกร่งมากพอ”

            ดามานกับฮาราหันไปมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

            “ทุกครั้งที่เจ้าลงน้ำหนักดาบ เจ้าต้องมีสมาธิอย่างเช่นในวันนี้ เป็นอันว่าเจ้าสำเร็จวิชาการต่อสู้เชิงดาบจากข้าหมดสิ้น”

            “เจ้าเรียนวิชากับข้ามากี่ปีแล้วดามาน”

            “สิบสองปีครับ”

            “ตั้งแต่เจ้าห้าขวบสินะ” น้ำเสียงทอดยาว ร่างสูงกำยำเดินไปนั่งบนขอนไม้ที่ถากไว้แทนเก้าอี้ ท่วงท่าราวไม่ผิดแผกไป

จากคนปกติ ทั้งสามตามลงไปนั่งขัดสมาธิกับพื้นบนใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นปูราวกับพรมเนื้อดี

            “คืนนี้ไว้เพียงเท่านี้ก่อน พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว จงกลับไปยังที่ของพวกเจ้า” 

            “ท่านอาจารย์โปรดรักษาสุขภาพด้วย”

            “อีกสองวันพวกเจ้าค่อยมาหาข้าใหม่ ข้าจะเขียนภาพศิลปะการต่อสู้ที่ข้าคิดค้นขึ้นมาใหม่ต้องใช้เวลา”

            ดามานกับฮาราลุกขึ้นยืนคำนับผู้อาวุโสก่อนดึงผ้าขึ้นมาปิดหน้าแล้วเดินตรงไปยังม้าที่ผูกไว้

            “คราวนี้ข้าจะขอเป็นผู้นำทางท่านนะดามาน ตามข้ามาสิ” ฮาราขึ้นควบม้านำออกไป ดามานกระตุกยิ้มแล้วพาม้าทะยานตามหลังไปติด ๆ คนวัยหนุ่มแน่นควบขี่ม้าอย่างคึกคะนอง แม้จะเป็นยามวิกาลใกล้รุ่งสาง แต่ความง่วงและความเหนื่อยจากการฝึกซ้อมก็ไม่อาจทำอะไรพวกเขาสองคนได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น