ฟ้าเดียวหนึ่งตะวัน

ตอนที่ 11 : ฟ้าเดียวหนึ่งตะวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 ม.ค. 64

ฝีเท้าม้าสองตัวที่ควบฝ่าความมืดออกไป หายลับแนวป่าไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะมีใครพบเห็น และเช่นเคยกระท่อมชายป่าคือจุดหมายปลายทางตามวันเวลานัด

            “เสียงใครมานักษะ” ดานัชเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่เธอมาพักอยู่สองวันยังไม่เห็นมีใครอื่นนอกจากนักษะกับท่านอาจารย์มนชิต

            “เพื่อนข้าเอง ดามานกับฮารา”

            “คนที่ช่วยชีวิตข้าไว้ใช่หรือไม่” ดานัชมองไปยังบุรุษในชุดดำคลุมหน้าตาเสียมิดชิด จนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร วันนี้ทั้งฮาราและดามานไม่อาจเปิดเผยใบหน้าตัวเองได้ เพราะมีคนแปลกหน้าอยู่ด้วย เพื่อความรอบคอบจึงไม่ควรให้ใครเห็นใบหน้าที่แท้จริงของพวกเขา  ถึงแม้ใครคนนั้นจะเป็นเพียงเด็กผู้ชายลี้ภัยก็ตาม

            “แล้วคนไหนคือคนที่ช่วยชีวิตข้า”

            “คนตัวสูง”

            “แล้วทำไมพวกเขาต้องปิดหน้าปิดตาแบบนั้นด้วย”

            “ข้าไม่รู้ ทุกทีก็ไม่ได้ปิด”

            “พวกเจ้ามากันแล้ว ก็อย่ารอช้าเลย นี่เป็นภาพวาดชั้นเชิงการต่อสู้ที่ข้าคิดค้นขึ้นมา พวกเจ้ารีบฝึกให้ชำนาญ” มนชิตยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ลูกศิษย์ทั้งสาม แต่นักษะไม่ชอบการต่อสู้ด้วยมือเปล่า เขาชอบใช้อาวุธมากกว่าจึงไม่สนใจฝึกฝนนัก ดานัชรู้สึก

แปลกใจเป็นอย่างมาก เท่าที่รู้มนชิตเป็นชายตาบอด แต่ทำไมถึงสามารถวาดภาพพวกนั้นได้ แม้ลายเส้นที่เห็นอาจจะไม่งดงามทว่าก็ดูเป็นลายเส้นที่สมบูรณ์ชัดเจน ดานัชนั่งดูดามานกับฮาราฝึกฝนท่วงท่าการต่อสู้นั้นอย่างเพลิดเพลิน จนเธอแอบจดจำไว้ด้วยเช่นกัน และเมื่อพวกเขาทั้งสองคนจดจำได้อย่างแม่นยำแล้วกระดาษแผ่นนั้นก็ถูกเผาทิ้งในทันที

            แม้อากาศจะหนาวเย็นเพียงใด แต่การฝึกฝนการต่อสู้อย่างหนักก็ทำให้นักรบหนุ่มทั้งสองชุ่มไปด้วยเหงื่อ พวกเขานั่งลงต่อหน้ามนชิตเพื่อทำการคารวะดังเช่นทุกครั้ง

            “พวกเจ้าทำได้ดีมาก คืนนี้พอแค่นี้ พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนกันได้ อีกสองวันค่อยมาพบข้าใหม่”

            “ขอรับท่านอาจารย์”

            ดามานมองเด็กชายที่ยืนรีรออยู่ เหมือนมีบางอย่างจะพูดกับเขา ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปหาในขณะที่ฮารานำน้ำไปล้างหน้าโดยยืนหันหลังให้พวกเขา

            “ท่านใช่หรือไม่ที่เป็นคนช่วยชีวิตข้าไว้”

            “ใช่ข้าเอง”

            “ขอบคุณท่านมาก”

            “ไม่เป็นไร หากใครเห็นเจ้าในวันนั้นก็คงต้องช่วยเหลือกันทุกคน”

            “ไม่ บางคนอาจสังหารข้า”

            ดามานนิ่งไป เพราะหากทหารของผู้พันหัสนัยมาพบเข้า เด็กน้อยคนนี้ก็คงไม่รอดดังว่า            

            “ท่านเป็นทหารแห่งเมืองจันทรายะใช่หรือไม่”

            ดามานกับฮารานิ่งไป

            “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าพวกข้าเป็นใคร ไม่ใช่ธุระอะไรของเจ้า เด็กอย่างเจ้าควรวิ่งเล่นให้สนุกก็พอ”

            “ข้าไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาเช่นนั้น”

            “แล้วเจ้าเป็นเด็กเช่นไร”

            “ข้าเป็นผู้ใหญ่กว่าที่ท่านคิด”

            “เจ้าอายุเท่าไรแล้ว”

            “สิบเอ็ด”

            “เจ้าเด็กฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม” ดามานเดินไปปลดเชือกม้าเตรียมตัวกลับ ด้วยความมืดทำให้เขาไม่ทันระวังงูพิษตัวหนึ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ และพ่นพิษใส่เขาในทันที

            “โอ๊ะ!” ดามานทรุดตัวลงนั่งกุมที่ข้อเท้าตัวเอง รู้สึกปวดแทบขาดใจ ดานัชรีบวิ่งเข้าไปดูบาดแผลโดยมีฮารากับนักษะถือคบไฟเข้ามา

            “เขาถูกงูพิษกัด” ดานัชบอกในทันทีที่เห็นรอยเขี้ยวคม

            “แล้วจะทำยังไงกันดี”ฮาราตื่นตระหนก “รีบไปตามท่าน

อาจารย์เร็วนักษะ”

            “ช่วยพาเขาไปที่กระท่อมก่อน” ดานัชออกคำสั่ง ฮารารีบพยุงร่างสูงของดามานไปที่กระท่อม เขารู้สึกชาและเจ็บร้าวขึ้นเรื่อย ๆ งูพิษตามชายป่าแห่งนี้พิษร้ายแรงยิ่งนัก

            นักษะวิ่งหน้าตื่นออกมาจากกระท่อม

            “ท่านอาจารย์ไม่ได้อยู่ในกระท่อม ท่านคงเข้าไปที่ถ้ำ”

            “ไม่ทันการ จากถ้ำมาถึงที่นี่ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง...ข้าจะรักษาท่านดามานเอง” ดานัชตัดสินใจอย่างแน่วแน่

            “เจ้า...เจ้า...” ดามานรู้สึกอ่อนแรงลงทุกที

            “เจ้ารู้เรื่องการรักษางั้นรึเจ้าเด็กน้อย” ฮาราถามอย่างไม่แน่ใจ แต่ ณ เวลานี้เขาเองก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร

            “ท่านช่วยข้าก่อน” ดานัชสั่งให้ฮาราประคองใบหน้าชายหนุ่มไว้และพยายามอย่าให้เขาหลับ ดานัชก้มลงไปดูดพิษงูที่ปากแผลและรีบวิ่งไปหาสมุนไพร ท่ามกลางความมืดแบบนี้ก็ยิ่งลำบาก นักษะเองก็ช่วยถือคบไฟให้ ทุกอย่างต้องแข่งกับเวลา 

            “เจอแล้ว” ดานัชร้องอย่างดีใจและรีบวิ่งไปที่กระท่อมตำยาสมุนไพรสองสามชนิดโปะลงไปที่บาดแผล แล้วส่วนหนึ่งต้มให้เขาดื่ม ดามานค่อยสงบลงจากพิษอาการปวด

            “ให้เขานอนพักสักครู่ ก็คงจะดีขึ้น”

            “แต่พวกเราไม่มีเวลามากนัก” ฮาราเกรงว่าหากกลับเข้า

ที่พักช้ากว่าเวลาอาจทำให้เกิดปัญหาใหญ่

            “ข้าฝากดามานกับพวกเจ้าก่อนได้หรือไม่ พรุ่งนี้ข้าจะมาพาตัวเขากลับไป”

            “เหตุใดท่านต้องรีบร้อน รอพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไม่ได้หรือไง เพื่อนของท่านน่าจะอาการดีขึ้น คงพอเดินทางไหว”

            “ข้ารอไม่ได้หรอกเจ้าหนูน้อย ข้าฝากดามานด้วย” ฮาราเห็นว่าอาการของดามานปลอดภัยดีแล้ว จึงรีบเดินทางกลับไปก่อนเพื่อป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น

            “เหตุใดพวกเขาจึงต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้”

            “ข้าไม่รู้” นักษะตอบ สายตาจดจ้องอยู่ที่ร่างของดามานอย่างห่วงใย เขาไม่ค่อยมีเพื่อน เมื่อมีดามานกับฮารามาฝึกซ้อมการต่อสู้ เขาก็ได้เพื่อน แต่สองคนนี้ก็มาพบเขาได้ก็แค่ในยามค่ำคืนเท่านั้น

+++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น