วิฬาร์กับปาฏิหาริย์

ตอนที่ 3 : เรื่องของปาฏิหาริย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    25 ก.ค. 63

เจ้าของรูปร่างสูงเฉกเช่นบุรุษเพศทั่วไป มีผิวกายสีน้ำผึ้งละเอียด คิ้วเข้มพาดยาวรับกับดวงตารีใหญ่ จมูกโด่งจนเห็นสันจมูกเป็นเส้นหนากั้นชัดเจนระหว่างสองซีกหน้า ปากไม่บางหรือหนาจนเกินไปคล้ายรูปกระจับ เหนือริมฝีปากมีไรหนวดอ่อนรำไรที่เจ้าตัวหมั่นโกนอยู่หลายครั้ง หรือแม้กระทั่งกินฮอร์โมนควบคุมไม่ให้มันโผล่ผิดเพี้ยนขึ้นมา  

ทุกครั้งที่ส่องกระจกแล้วเห็นเจ้าเส้นหนวดนี้ทีไรเขาเป็นอันต้องหงุดหงิดเสียทุกครั้ง ใช่ที่สุด! เขารักในเพศสภาพของสตรีมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอกที่เขาเป็น กายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิงนั่นแหละ ทำไงได้ความพิเศษแบบนี้ มันเลือกไม่ได้จริงไหม?

            ด้วยรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาดูดีโดยไม่ต้องพึ่งมีดหมอให้เจ็บตัวหรือเปลืองเงิน นับเป็นความโชคดีที่ได้มาแต่กำเนิด จนผู้ชายหลายคนนึกอิจฉา เขารีบเดินเร็ว ๆ เข้าไปหาหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ใต้ร่มไม้ของสวนสาธารณะ หลังเลิกงานเขาและเธอจะนัดพบกันบริเวณนี้บ่อยครั้งเพราะเป็นทางผ่านของทั้งคู่ เรียกว่าเป็นจุดบริหารสายตาก็ไม่แปลก เพราะในสวนสาธารณะยามเย็นแบบนี้จะมีหนุ่มหล่อล่ำมาออกกำลังกายเรียกเหงื่อกันหลายคน

            วิฬาร์มองไปที่ร่างสูงของเพื่อนที่เดินจ้ำอ้าวเข้ามา

            “มาสักทีนะคุณปาฏิหาริย์ นี่ฉันรอแกมาเกือบครึ่งชั่วโมง มัวทำอะไรอยู่ฮะ” วิฬาร์เจ้าของห้องเสื้อซึ่งตัดเย็บด้วยตัวเองบ่นเพื่อนทว่าก็ไม่จริงจังนัก ในมือถือลูกชิ้นปิ้งจุ่มน้ำจิ้มเสร็จก็นำใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยเพราะเป็นร้านลูกชิ้นเจ้าประจำที่มีสูตรน้ำจิ้มรสเด็ดเข้มข้นถูกใจเธอ

            “ซี้ด!! เผ็ด” วิฬาร์เอามือโบกลมที่ปากไล่ความเผ็ด

            “มาช้าฉันกินลูกชิ้นหมดแล้วเนี่ย” วิฬาร์ยัดลูกชิ้นลูกสุด

ท้ายเข้าปากแล้วยกถุงน้ำจิ้มกรอกตามลงไป โดยไม่คิดจะอายสายตาใครต่อใครแถวนั้น ด้วยความที่คิดว่าตัวเองไม่ได้มีอะไรโดดเด่นดึงดูดสายตาใคร ๆ ผู้หญิงรูปร่างหน้าตาสุดแสนธรรมดาอย่างเธอ มีหู มีตา จมูก ตั้งอยู่ถูกตำแหน่ง แต่ไม่ได้เสริมสร้างความงามอะไรให้มากมาย ใครจะมาสนใจจ้องมอง

            ปาฏิหาริย์ไม่ใส่ใจเพราะมีเรื่องให้ขุ่นเคืองมากกว่า

            “นี่! นังวิ ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเรียกฉันว่าปาฏิหาริย์ในที่สาธารณะให้เรียกปาร์ตี้ บอกกี่ครั้งแกก็ไม่เคยฟังฉันเลย” ผู้เป็นเจ้าของชื่อสะบัดหน้าอย่างงอน ๆ

            “ก็มันยังไม่ชินปากนี่นา เมื่อก่อนแกก็ชื่อพาย บลูเบอรี่ ชมพู่ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ฉันขี้เกียจจำ”

            “โฮ้ย!” สาวสองรูปร่างงามเปล่งเสียงรำคาญเพราะเพื่อนขัดใจ “แกอยากเรียกอะไรก็เรียกไปเลย แต่ฉันจะหันก็ต่อเมื่อแก

เรียกฉันว่าปาร์ตี้ ปาร์ตี้ จำไว้ด้วยย่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น