หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 9 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    5 ส.ค. 62

            สายตาของสองหนุ่มมองตามร่างระหงสมส่วนนั้นไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง แต่ที่ไม่ต่างกันนักคือ ความประทับใจในตัวนักดนตรีสาว

            “เท่ดีนะ คุณธารไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางเหมือนสาวสมัยใหม่ทั่วไป ลุคแบบนี้แทบไม่ได้เห็นในผู้หญิงยุคปัจจุบัน ไม่สวยซึ้งแต่ก็น่ารักชวนมอง ที่สำคัญ แม้ดวงตาจะดูเศร้าลึก แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็ง แกรู้สึกเหมือนฉันหรือเปล่าวะ”

“ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้สังเกตขนาดนั้น” เปล่าเลย เขาเห็นด้วยกับคำพูดของสุดเขตทุกอย่าง แล้วเสียงดนตรีก็บรรเลงขึ้นอีกครั้ง

“แหม ตอบมาได้ไม่รู้ ฉันเห็นนะว่าสายตาของแกแทบจะไม่ละจากคุณธารเลย”

“ฉันก็มองทั่ว ๆ ไป ไม่ได้เจาะจงมองเขาคนเดียวซะหน่อย”

“ไอ้มั่ว แกอย่าปฏิเสธ ชอบคุณธารหรือไงวะ”

“ชอบบ้าอะไร เพิ่งจะเห็นหน้า”

สุดเขตหัวเราะ “ถึงแกชอบจริง ๆ ก็คงต้องผ่านด่านคุณวาโยไปก่อนแหละ”

“คนอย่างฉันไม่ชอบแย่งแฟนชาวบ้านโว้ย”

สุดเขตเผยรอยยิ้มกว้างขวาง

“กลับเถอะว่ะ ค่ำแล้วป่านนี้นายภาคคงเป็นห่วงแกแย่”

เธียรวิชญ์ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาลืมโทรศัพท์ทิ้งไว้ในรถของสุดเขต นายภาคคงร้อนใจหากติดต่อเขาไม่ได้ ขณะที่สองหนุ่มกำลังก้าวออกจากร้าน สายกีตาร์สายหนึ่งก็ขาดผึงทันที จังหวะนั้นเสียงเพลงหยุดชะงักลง ทำให้เธียรวิชญ์เหลียวไปมองแล้วเสียงปืนไม่ทราบที่มาก็ดังขึ้นหนึ่งนัด พร้อมกับร่างของเธียรวิชญ์ที่ทรุดลง ชายหนุ่มถูกยิงที่หัวไหล่ด้านซ้ายซึ่งมือปืนน่าจะพลาด เพราะเป้าหมายของมันน่าจะเป็นตัดขั้วหัวใจของเขามากกว่าเคราะห์ดีที่เขาเอี้ยวตัวไปมองกันธิชาทำให้มือปืนเล็งพลาด เสียงดนตรีขาดหาย กลับมีเสียงหวีดร้องเอะอะของลูกค้าในร้านดังขึ้นแทน หลายคนนั่งหมอบลงกับพื้นข้างโต๊ะ หลายคนวิ่งหนีกันชุลมุน มือปืนอาศัยช่วงจังหวะนั้นหลบหนีไปได้อย่างลอยนวล

“เกิดอะไรขึ้นคะพี่โย”

“เสียงปืนจากไหนไม่รู้เหมือนกัน ธารอยู่เป็นเพื่อนชลตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปดูก่อนว่ามีใครถูกยิงหรือเปล่า”

“ระวังตัวนะคะพี่โย”

วาโยก้าวยาว ๆ ตรงไปร้องถามลูกค้า

“ช่วยด้วยครับคุณวาโย เพื่อนผมถูกยิง” สุดเขตประคองร่างของเธียรวิชญ์ที่ตอนนี้ต้องทนเจ็บเพราะพิษบาดแผล เลือดสด ๆ ไหลซึมเปื้อนเสื้อผ้าเป็นวงกว้าง

“พาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะครับ” วาโยช่วยสุดเขตประคองร่างที่ชุ่มเลือดนั้นออกไปที่รถ แล้วเขาก็โทรเรียกตำรวจให้มาตรวจสอบหาสาเหตุ

“ใครเป็นอะไรเหรอคะพี่โย ที่เสื้อพี่เปื้อนเลือดด้วย”

“ผู้ชายที่มากับคุณสุดเขตถูกยิงที่ไหล่ซ้าย ตอนนี้พาไปโรงพยาบาลแล้ว”

“ชลโทรแจ้งตำรวจแล้วนะคะ”

“พี่ก็โทรไปแล้วเหมือนกัน ยังไงเราช่วยกันไปดูแลลูกค้าก่อนเถอะ คงตกใจกันแย่แล้ว” วาโยเดินขนาบกันธิชาออกไปลูกค้าหลายคนรีบชำระค่าอาหารแล้วขอตัวกลับ บางรายยังได้อาหารไม่ครบตามรายการเสียด้วยซ้ำ บรรยากาศในร้านเงียบเหงาลงในชั่วพริบตา เมื่อไม่เหลือลูกค้าในร้านแม้แต่คนเดียว

“เกิดอะไรขึ้นเหรอหนูชล ป้าได้ยินเสียงปืน”

“มีคนถูกยิงในร้านเราค่ะป้าเฟื่อง”

“ตายจริง! แล้วแบบนี้ลูกค้าเรามิหายหมดเรอะ”

“วันนี้ขาดทุนเห็น ๆ” พิกุลแทรกขึ้น “ว่าแต่ใครเหรอคะคุณโยที่ถูกยิงน่ะ”

“เพื่อนคุณสุดเขตครับ”

“ต๊าย! ไปมีเรื่องมีราวกับใครที่ไหนนะพ่อคุณ” เฟื่องฟ้าเอามือทาบอก

 เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึงกันธิชากับวาโยจึงเดินออกไปให้ปากคำ

 “ผมว่าผู้ชายคนที่ถูกยิง คงมีศัตรูเยอะน่ะครับ ท่าทางปากไม่ค่อยดีแบบนั้น”

“รู้ได้ยังไงว่าเขาปากไม่ดีน่ะอิฐ” ชลธิษาถามอย่างแปลกใจ

“ก็เขาหาว่าคุณธารเป็นใบ้ เสียงแหบเหมือนเป็ด ผมได้ยินกับหู”

“อุ๊ยตาย! ท่าทางจะปากคะนองใช่เล่น”

“ช่างเขาเถอะค่ะ พี่ธารกับพี่โยกำลังคุยกับตำรวจ พวกเราช่วยกันเก็บร้านดีกว่านะคะ”

“นังพิกุล แกทำอะไรค้างไว้ ฉันว่าเข้าไปเก็บก่อนดีกว่า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น