หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 50 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    21 ก.ย. 62

              คราวนี้กันธิชาหมดความอดทน ชามผักทั้งชามสาดใส่หน้าเขาโครมเดียวหมด

              “อะไรกันคุณ!” เขาเผ่นพรวดหลบไปอีกทางเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาจริง “เสียดายของ”

              “ไม่เสียดงเสียดายแล้ว” หญิงสาวเก็บกำผักที่หล่นร่วงอยู่ขว้างปาใส่เขาเป็นการใหญ่

              “เอาเป็นว่าคุณรู้แล้วนะ” เขายังตะโกนไปหลบไป

              “กลับไปเลย แล้วไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะคะ”

              “นี่คุณพูดเล่นหรือพูดจริง” คราวนี้น้ำเสียงคนถามจริงจัง หมดรอยสนุก หญิงสาวจึงอ้ำอึ้ง

              “ผมทำอะไรให้คุณโกรธ ผมสารภาพระ...”หญิงสาวกระโดดพรวดทีเดียวถึงตัวชายหนุ่มเอามือปิดปากเขาไว้อย่างทันท่วงที เสียงเขาอู้อี้ไม่ยอม ชลธิษาได้แต่นั่งขำ

              “ก็นั่นแหละ ห้ามพูด ถ้าพูดอีกฉันจะเอาผักยัดปากคุณ” กันธิชาปล่อยมือมองเขาเคือง ๆ

              “มือคุณหอมจัง นี่ขนาดเด็ดผักอยู่นะ”

              หญิงสาวยกมือขึ้นเตรียมจะชกเข้าที่ใบหน้าเขา เธียรวิชญ์ยืนนิ่งไม่หลบ กันธิชาจึงยกค้าง

              “คุณโกรธอะไรผมฮึ?

              “คุณได้กลิ่นอะไรไหม” เขาทำจมูกฟุดฟิด

              “พี่ธารคะ ขนมครกค่ะ”

              กันธิชาก้าวสองสามก้าวก็ถึงเตาขนมครกที่ตอนนี้ขนมคนรักกันไหม้เกรียมไปแล้ว

              “หวังว่าความรักของเราคงจะไม่ไหม้เกรียมแบบนี้นะครับ”

              กันธิชาไร้คำตอบโต้แคะขนมครกสีเกรียมนั้นทิ้งลงถุงขยะ โดยมีชายหนุ่มปากไวคอยช่วยอยู่ใกล้ ๆ หญิงสาวจนปัญญาจะ ไล่จึงต้องทนฟังเขาพร่ำพูดอะไรต่อมิอะไรเรื่อยเปื่อย นานทีก็หยิบขนมใส่ปากเขาเสียทีแต่ทีละชิ้นไม่เคยพอ ชายหนุ่มคว้ารวดเดียวสองสามชิ้นยัดใส่ปากเคี้ยวไม่กี่ครั้งก็กลืน หญิงสาวอดยิ้มให้กับความทะเล้นนั้นไม่ได้จริง ๆ

              “เห็นไหมว่าผมทำให้คุณยิ้มได้”

              กันธิชาค้อนขวับพร้อมกับชักสีหน้าบูดบึ้งให้เขา 

              “ผมขออะไรคุณอย่างสิ”

              “อะไรอีกคะ” คำถามแฝงเค้ารำคาญแต่ไม่จริงจังนัก

              “ผมขอยืมกีตาร์คุณหน่อย พรุ่งนี้เย็นผมจะเอามาคืน”

              “เอาไปทำไมคะ”

              “น่านะ วันเดียวเองนะครับ ผมไม่ทำของรักคุณพังแน่”

              “รักษาให้ดีด้วยล่ะ”

              “ไม่ต้องเป็นห่วง ส....ห”   

              “อะไรของคุณอีกเนี่ย”  

              “ย่อมาจาก สบายมากอย่าห่วงไงครับ”   

              ชายหนุ่มยิ้มกว้างดวงตาเปล่งประกายแจ่มใส หญิงสาวก็พลอยยิ้ม ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอ ยิ้มง่ายขึ้นเสียแล้ว

 ++++++++++++++

ลงเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ หากสนใจติดตามต่อได้ในฉบับอีบุ้คนะคะ เรื่องนี้ยังมีเรื่องราวอีกมากเลยค่ะเพราะเป็นนิยายเรื่องยาว ขอบคุณรีดทุกท่านที่ติดตามกันมานะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น