หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 44 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ก.ย. 62

              เธียรวิชญ์รู้ดีว่า คำว่า ไม่สำหรับหญิงสาว แม้จะปฏิเสธนุ่มนวล หากแฝงไปด้วยความหนักแน่น เขาจึงหาทางออกวิธีอื่น

              “งั้นผมจะให้คนมานอนเฝ้าที่นี่ชั่วคราวนะครับ”

              “ไม่ต้องหรอกค่ะ เรื่องใหญ่เปล่า ๆ”

              “แต่ป้าเห็นด้วยกับคุณเขานะหนูธาร อย่างน้อยช่วงนี้ให้มีคนมาอยู่เป็นเพื่อนพวกเราบ้างก็น่าจะดี”

              “จะมาเป็นเพื่อนหรือจะมาสร้างปัญหาเพิ่มกันแน่ คนเดี๋ยวนี้ไว้ใจได้ง่าย ๆ เรอะ” พิกุลเน้นถ้อยเน้นคำ

              “นั่นสิ ไว้ใจได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”

              เธียรวิชญ์หันไปสบตาชายหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนขัดหูขัดตาพูดขัดแข้งขัดขาอยู่ไม่ไกลนัก

              “ไว้ใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์” ยิ่งกว่าได้เสียอีก ประโยคหลังต่อท้ายในใจ

              “ไม่จำเป็นต้องหาใครมาเฝ้าหรือมาอยู่เป็นเพื่อนพวกเราทั้งนั้น พวกเราอยู่กันได้ค่ะ” กันธิชายืนยัน

              “ถ้าพี่ไม่ต้องกลับไปดูงานที่ฟาร์ม พี่จะมานอนเฝ้าเป็นเพื่อน หรือว่าพี่จะอยู่ต่ออีกสักวันสองวัน”

              “อย่าให้เรื่องของฉันทำให้พี่โยเดือดร้อนอีกเลยนะคะ แค่นี้พี่โยก็เดือดร้อนกับฉันมามากแล้ว”

              “แต่พี่เป็นห่วงธารนะ”

              “คุณไม่ต้องห่วงหรอก ทางนี้ผมจะดูแลเอง” เธียรวิชญ์ยืนยัน

              ก็นั่นแหละที่วาโยรู้สึกเป็นห่วงหนัก แต่จะให้ทิ้งงานมาเฝ้าที่ร้าน กันธิชาคงไม่ยอมแน่ เอาเถอะ เขาจะรีบไปรีบกลับขืนปล่อยปลาย่างไว้กับแมวมีหวังก้างก็ไม่เหลือ...


              คนในบ้านพากันแปลกใจเมื่อคนที่มานอน เฝ้าที่ว่าไม่ใช่ใครอื่นคือคนที่อ้างว่าจะหา คนมานอนกลายเป็นคน เฝ้าเสียเอง กันธิชาอดไม่ได้จริง ๆ ถ้าจะนิ่งเฉยกับการกระทำของเขา ทั้งที่เธอยืนยันไปแล้วว่าไม่ต้องการใคร

              “คุณทำแบบนี้ทำไมคะ แล้วนี่แม่คุณไม่เป็นห่วงคุณแย่หรือไง”

              “คุณแม่เข้าใจ” คำตอบไม่ทุกข์ร้อน เจ้าตัวยังมีหน้านอนเหยียดยาวสบายบนเก้าอี้

              “คุณบอกกับท่านว่ายังไง”

              “บอกว่ามาอยู่เป็นเพื่อนคุณ” นั่นคือคำตอบจริง ๆ แต่ บิดความจริงนิดหน่อยเป็นว่า ร้านคุณธารมีเรื่องผมกับไอ้เขตต้องไปอยู่เป็นเพื่อนสักวันสองวันนะครับแน่นอนว่าสุดเขตรับรู้ว่าต้อง ทำตัวอย่างไร

              “มันอันตราย คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย”

              “จำเป็นสิครับ จำเป็นมาก” ถ้อยคำอ่อนโยนลึกซึ้ง สายตาที่แลสบไม่ปิดบังซ่อนเร้นความรู้สึก นับวันเขายิ่งมั่นใจ ในความรู้สึกของตัวเอง และอยากให้เธอมั่นใจในตัวเขาเช่นกัน

              “คุณกลับไปเถอะค่ะ ฉันลำบากใจ”

              “ผมไม่เห็นลำบากเลย ผมเต็มใจ พวกคุณมีแต่ผู้หญิง ถ้าพวกมันย้อนมาอีกจะทำยังไงครับ”

              “มันคงไม่มาสองคืนติดกันหรอกมั้งคะ”

              “คุณกลับไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะเข้าบ้านแล้ว”

              “แต่นี่มันก็ดึกแล้วนะครับ ผมเองก็ยิ่งมีศัตรูอยู่ด้วย” น้ำเสียงอ่อย ๆ ทำให้คนฟังรู้สึก เห็นใจขึ้นมาบ้าง

              “คุณจะนอนตรงนี้จริง ๆ เหรอคะ”

              “ครับ ไม่เห็นเป็นไรเลย”

              “ยุงคงหามคุณแน่” หญิงสาวมองเขาอย่างชั่งใจ ถอนใจก็หลายครั้ง

              “ถ้างั้นก็เข้าไปนอนในบ้าน คืนเดียวเท่านั้นค่ะ” น้ำเสียงย้ำชัด คนตั้งใจมา หลายคืนจึงผิดหวังลึก ๆ

              “รบกวนคุณเกินไปหรือเปล่าครับ” ทั้งที่ในใจลิงโลด

              “รู้ว่ารบกวนแล้วมาทำไมคะ” หญิงสาวเอียงศีรษะน้อย ๆ มองหน้าเขา แล้วหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีชายหนุ่มเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ แต่ภายในใจ เต้นโหยงเหยง


              กันธิชาจัดการปูที่นอนปิกนิกเล็ก ๆ ให้ชายหนุ่ม เพราะเจ้าตัวยืนยันเสียงแข็งว่าจะขอนอนในห้องรับแขก เพราะไม่อยากรบกวนเจ้าของห้อง นั่นก็คือ กันธิชาที่ต้องเสียสละห้องให้ถ้าแขกหนุ่มจำเป็นต้องนอน ห้อง

              “แค่นี้ก็พอแล้วครับ” เขายิ้มเบิกบานเมื่อเห็นหญิงสาวเตรียมโน่นนี่ให้เขา

              “ต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ” คนถามอมยิ้ม รู้ความหมายแก่ใจ ทำให้คนที่เห็นชักไม่แนใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไรกันแน่

              “ก็ครบแล้วนี่ครับ หมอน ผ้าห่ม ที่นอน ต้องมีอะไรอีกครับ” เขาถามหน้าซื่อ แต่หญิงสาวหัวเราะขำ ๆ

              “ก็ประเภท ตุ๊กตา หรือว่า หมอนข้าง” เจตนาแค่ต้องการประชดแต่คนฟังกลับฉวยโอกาสนี้ทำคะแนน

              นัยน์ตาชายหนุ่มพราวระยับก่อนตอบ “ตอนนี้ยังไม่ต้องการ แต่อนาคตต้องการแน่นอนครับ”

              หญิงสาวหลบสายตาอีกฝ่ายแทบไม่ทัน พูดอะไรไปก็วกเข้าตัวเธอเอง เสียผลประโยชน์แต่เขาได้ กำไรสมกับเป็น พ่อค้าที่ไม่ยอมขาดทุน

              “คุณนี่มัน ปลาไหล จริง ๆ”

              คนถูกว่าได้แต่ยืนหัวเราะเบา ๆ หญิงสาวเดินขึ้นห้องไปเรียบร้อยเขาจึงทิ้งตัวลงนอน กว่าจะข่มตาหลับได้ก็แสนจะยากเย็น ใช่เป็นเพราะแปลกที่หรือว่าเฝ้าระวังเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้นแต่เป็นเพราะมัวแต่ นึกถึงเจ้าของบ้านสาวต่างหาก...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น