หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 4 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ ลำตัวตั้งตรงรีบวิ่งหลบไปที่พุ่มไม้ ยังคงมองเห็นเงาดำนั้นเคลื่อนไหวในเงามืดหญิงสาวตัดสินใจร้องถามออกไป

“ใคร ถ้าไม่บอกฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้”

“อย่าครับ อย่า ผมเอง หรั่งครับ” ร่างนั้นค่อย ๆ เดินใกล้เข้ามาปรากฏตัวต่อหน้าหญิงสาว กันธิชารู้สึกแปลกใจเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกับเด็กหนุ่มหัวขโมยอีก

 “กลับมาอีกทำไม ที่นี่ไม่มีอะไรให้นายขโมยอีกแล้ว” น้ำเสียงของกันธิชาห้วนและกระด้าง

“ผม...ตั้งใจจะเอาเงินมาคืนคุณธารครับ”

หญิงสาวหญิงสาวมองหน้าคนพูดด้วยสายตาที่ไม่เชื่อมั่น แต่ความโกรธเริ่มคลายลง

“ทำไม นายได้เงินแล้วทำไมไม่หนีไปไกล ๆ ” กันธิชายังมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาไม่วางใจ

“ผมลองคิดดูแล้ว คุณธารให้โอกาสผมทำงาน ผมไม่อยากทำผิดกับคุณซ้ำอีก”

“ไม่สายไปหน่อยหรือไง”

แววตาของหญิงสาวยังจ้องอีกฝ่ายเขม็ง จนเขาต้องหลบ

“อันที่จริงนายก็น่าจะขอยัยชลก็ได้ ไม่เห็นต้องขโมย”

“ผมคิดว่าคงไม่มีปัญญาหามาใช้”

“ก็เลยเลือกที่จะขโมย ยอมกลับไปทำผิดซ้ำซาก ยอมทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจที่ฉันมีให้กับนาย ยอมทำลายเกียรติยศศักดิ์ศรีของตัวเองเนี่ยนะ”

“ผมผิดไปแล้วจริง ๆ ครับ คุณธารผมขอโทษ ผมสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ครับ สำนึกผิดเสียยิ่งกว่าตอนถูกอบรมในสถานพินิจ เนรคุณคนที่ดีกับเรา ผมลองคิดดูแล้วผมเลวยิ่งกว่าหมาซะอีก”

“แน่ใจเหรอว่า ที่นายพูดมาทั้งหมดเป็นความจริง แล้วนายจะเอาเงินไปทำอะไร เงินเดือน ๆ ที่แล้วก็เพิ่งออก”

“ผมอยากได้เงินไปจ่ายค่าโรงพยาบาล”

“นี่นายกำลังโกหกฉันอยู่ใช่ไหม”

“ผมพูดจริง ๆ ครับ เอ่อ...ผมอยากได้เงินไปช่วยพ่อ”

คำว่า พ่อ ทำให้หญิงสาวรู้สึกหนักตื้อในอก หากจะคิดว่าเด็กหนุ่มนำปมนี้มาทำให้เธอใจอ่อนก็ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะนอกจากแม่ตัวเธอและน้องสาวแล้วก็ไม่มีใครที่นี่รู้เรื่องของครอบครัวเธอแม้แต่เฟื่องฟ้ากับพิกุล

“ผมจนปัญญาจริง ๆ ครับ”

“เกิดอะไรขึ้นกับพ่อของนาย” น้ำเสียงคลายความกระด้างลง สายตาเพ่งจับพิรุธอีกฝ่าย

“พ่อผมถูกรถชน แล้วมีคนพาเข้าไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชน ผมไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา เงินเดือนที่ได้ไปก็ไม่พอแถมไอ้คนชนมันก็หนีไป” สีหน้าของเด็กหนุ่มดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ชวารีเริ่มใจอ่อน แต่ก็ยังไม่เชื่อทั้งหมด

“แล้วพ่อนายเป็นยังไงบ้าง”

“ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ หมอให้ออกจากโรงพยาบาลได้”

“นายเอาเงินมาคืนฉัน แล้วนายจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าโรงพยาบาล”

“ผมก็ยังไม่รู้ แต่ผมไม่อยากทำผิดกับคุณธารอีก ผมขอโทษจริง ๆ ครับ”

หญิงสาวมองเด็กหนุ่มกึ่งสงสารกึ่งโมโหอยากโทรแจ้งตำรวจ แต่พอเห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มแล้วก็ชักใจอ่อน

“คราวหลังมีอะไรก็บอกกันตรง ๆ ครั้งนี้ฉันไม่เอาเรื่องนายก็ได้ แต่อย่าทำอีกล่ะ ไม่ว่ากับใครก็ตาม”

อาการดีใจแทบจะลนลานของเด็กหนุ่มมีเค้าของความประหลาดใจ เขาเข้าไปชิดตัวหญิงสาวมากขึ้นจนเธอต้องก้าวถอยออกมาอย่างคนที่ระวังตัว

“ครับ คุณธารไม่จับผมเข้าคุกแล้วใช่ไหมครับ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น