หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 34 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

              กันธิชาอ้ำอึ้งก่อนหาทางแก้ตัว “ฉันไม่ได้คิดอย่างงั้นสักหน่อย”

              “เหรอครับ” มุมปากของคนพูดแย้มยิ้มเล็กน้อย “มาขอข้าวเขากินในฐานะผู้มีพระคุณ คงไม่ตะขิดตะขวงใจเท่าไร จริงไหมครับ ผมคงไม่ถูกไล่ตะเพิดออกจากร้าน”

              หญิงสาวกึ่งยิ้มกึ่งบึ้งให้อีกฝ่าย

              “ฟังดูเหมือนฉันใจร้ายจังเลยนะคะ”

              กันธิชาเดินเลี่ยงไปดูคนงานอีกกลุ่มที่ทำร้านอยู่ ชายหนุ่มเดินตามไปจนทัน คนงานที่ปูหญ้าคนเดิมรีบเข้าไปกระซิบกับเพื่อนที่นั่งพักเหนื่อยอยู่ใกล้ ๆ

              “แฟนยัยเจ้าของร้านดุชะมัด”

              “ก็เอ็งเล่นไปตวาดใส่หน้าแฟนเขาทำไมล่ะ” เพราะมีวัยไล่เลี่ยกันจึงกล้าย้อน

              “ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่ายัยนั่นมันจะรู้วิธีปูหญ้า”

              “ผู้หญิงสมัยนี้ไม่ได้โง่ทุกคนหรอกโว้ย แกเองก็เหมือนกัน เขาจ้างมาทำงานแทนที่จะทำให้ดี จะได้มีงานเข้ามาเรื่อย ๆ ทำเสียอาชีพหมด”

              “เออน่ะ ข้าเข็ดแล้วจริง ๆ”

              คนงานต่างก็เร่งงานในมือกันเพื่อให้เสร็จตามกำหนด โดยมีเธียรวิชญ์กับกันธิชาคอยช่วยกันดูแล และในเย็นนั้น เขาก็ใช้สิทธิ์รับประทานอาหารฟรีเป็นมื้อแรกนับตั้งแต่เริ่ม ฝากท้อง

              และนับเป็นครั้งแรกเช่นกันที่เขาได้มีโอกาสเข้าไปรับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับทุกคนในบ้านของหญิงสาว ด้วยบุคลิกที่ค่อนข้างอ่อนโยน ไม่ถือตัว ทำให้ชายหนุ่มสามารถปรับตัวเข้ากับทุกคนได้เป็นอย่างดี แม้ก่อนหน้านี้จะเคยรู้จักและพูดคุยกันมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่ถึงกับพูดคุยกันได้สนิทใจมากเท่ากับวันนี้

              “คุณเธียรนี่อารมณ์ขันดีไม่หยอกนะคะ” เฟื่องฟ้าเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างสนิทสนมตามที่เขาต้องการ

              “นานมากแล้วครับที่ผมไม่ได้หัวเราะในวงข้าวแบบนี้นับตั้งแต่...พ่อผมเสีย”

              “อ้าว! แล้วพ่อคุณเป็นอะไรตายล่ะ” พิกุลโพล่งถามขึ้นตามลักษณะนิสัย ทำเอาทุกคนถึงกับเงียบกริบ มองหน้าพิกุลเป็นตาเดียว คนเป็นพี่สาวหยิกหมับเข้าให้ที่หน้าขา จนเจ้าตัวหน้ายับยู่

              “โอ๊ย! เจ็บนา” พิกุลเอามือถูรอยหยิกนั้นราวกับมันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดลงได้

              “ปากดีนักเอ็ง”

              “ไม่เป็นไรครับ พ่อผมโดนลอบยิงเสียชีวิต ตั้งแต่ผมอายุไม่ถึงสิบขวบดี”

              “ตายจริง!” เฟื่องฟ้าเอามือทาบอก

              “ก็ตายจริงน่ะสินังเฟื่อง”

              “แล้วจับมือปืนที่ลอบยิงได้ไหมล่ะคุณ” เฟื่องฟ้าคลายมือลง กันธิชากับชลธิษานิ่งฟังอย่างสนใจ แต่ภายในหัวใจของพวกเธอสองพี่น้องก็กล้ำกลืนไม่ต่างกัน เพียงแต่ไม่มีใครล่วงรู้

              “จับได้ครับ แต่ผมก็ไม่เคยเห็นหน้ามัน แล้วก็ไม่อยากรับรู้เรื่องของมันอีก” สีหน้าของชายหนุ่มเข้มขึ้น

              “แต่คุณเธียรก็ยังถูกลอบทำร้าย แสดงว่าคนที่คิดร้ายกับคุณยังมีชีวิตอยู่” กันธิชาออกความเห็น สีหน้าของเธอหม่นลงน้ำเสียงก็ฟังดูไม่แจ่มใส

              “ครับ แต่ผมก็ยังไร้หลักฐานเล่นงานคนพวกนั้น”

              “ฆ่าแกงกันไม่กลัวบาปกรรมกันเลยคนสมัยนี้” เฟื่องฟ้ามองหน้าชายหนุ่มอย่างเห็นใจ

              “แบบนี้คุณต้องระวังตัวให้มากนะ ที่สำคัญอย่าให้มามีเรื่องในร้านของหนูธารอีกล่ะ คราวที่แล้วเข็ดไม่หาย” พิกุลพูดตรงตามนิสัย แม้หลายครั้งจะโดนตำหนิจากพี่สาว แต่นางก็เห็นว่าบางเรื่องบางอย่างหากมัวแต่อ้ำอึ้งเกรงใจกันก็จะยิ่งทำให้ไม่เข้าใจกัน ดังนั้นสำหรับนาง พูดได้ก็พูด ถามได้ก็ถาม

              “ครับ ผมรับรองว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก หรือถ้ามี ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง”

              “อย่ามีดีกว่าพ่อคุณ”

              หลังมื้ออาหารเย็นผ่านไป ชายหนุ่มนั่งสนทนากับทุกคนต่ออีกพักใหญ่ก่อนขอตัวกลับ

              “อาหารอร่อยมาก วันหลังผมจะมาฝากท้องใหม่นะครับ ตอนนี้คงต้องกลับแล้วครับ” เขายกมือไหว้ผู้อาวุโสทั้งสอง ยิ้มอำลาให้กับชลธิษา แล้วหันไปส่งสายตาหวานซึ้งกับกันธิชาอย่างเปิดเผย ทำเอาหญิงสาวต้องเลี่ยงหลบ

              หญิงสาวเดินมาส่งชายหนุ่มที่หน้าประตูร้านอาหารตามมารยาทของเจ้าของบ้านที่ดี

              “คุณธารกลับเข้าบ้านเถอะครับ ตรงนี้แสงไฟสลัวมองไม่ค่อยชัด อันตราย”

              “คุณอันตรายกว่าฉันเยอะค่ะ ยังไงก็ระวังตัวด้วย”

              “ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ กลับก่อนนะครับ”

              หญิงสาวเตรียมหันหลังกลับแต่แล้วก็มีเสียงห้าวทุ้มของเขาดังขึ้น

              “ฝันดีนะครับ” ไม่พูดเปล่ายังแถมด้วยรอยยิ้มละมุน

              “ฉันไม่ค่อยฝันหรอกค่ะ” ไม่รู้จะตอบอะไรเขาจริง ๆ  

              รอยยิ้มที่กันธิชาเห็นจากคนที่เพิ่งคล้อยหลังออกไปสร้างความเอิบอิ่มในหัวใจอย่างประหลาด เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น อ่อนโยน และปลอดภัย เธอไว้ใจเขามากไปหรือเปล่า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น