หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 32 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 ส.ค. 62

              “ผมรู้จักคนก็ไม่ได้มากมายนักหรอกนะ แต่คงพอทำให้พวกคุณหมดอาชีพไปอีกนาน”

              คนงานหนึ่งในนั้น รีบกุลีกุจอออกมายืนตรงหน้าชายหนุ่มอย่างสำนึกผิด แต่คนเป็นหัวหน้ายังยืนนิ่งอยู่ เหลือบไปมองลูกน้อง

              “เอ่อ...ผมขอโทษครับ งานยิ่งหายากอยู่ ขืนให้ผมไปเดินหางานอีก ลูกเมียผมคงอดตายพอดี”

              “ลูกพี่ ทำงานนี้ให้เสร็จดีกว่านะ” เขาหันไปมองหน้าคนมากวัยกว่าด้วยแววตาขอร้อง

              “ก็ได้! เห็นแก่พวกเอ็งหรอกนะ”

              “ถ้าอย่างงั้นก็ทำงานที่คุณผู้หญิงคนนี้สั่งให้ดี อย่ามีปัญหาอีก”

              “ครับ ๆ” เขารีบไปหาอุปกรณ์มาปรับพื้นดิน รดน้ำจนชุ่มและปูหญ้าอย่างเป็นระเบียบ คนเป็นหัวหน้าวัยกลางคนหันไปมองหญิงสาวก่อนเดินตามลูกน้องไปทำงานเงียบ ๆ

              “เขาคงคิดว่าคุณไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับงานพวกนี้”

              “คงอย่างงั้นมั้งคะ แต่ฉันโทรปรึกษาพี่โยแล้ว”

              ชื่อของวาโยทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มติดขัดเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเจือความห่วงใย

              “คุณเป็นผู้หญิงอย่าไปยืนเถียงคนงานพวกนั้นเลยครับ ถ้าขืนเขาโมโหแล้วเกิดทำร้ายคุณขึ้นมา มันไม่คุ้มกัน”

              “ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะทะเลาะกับพวกเขาหรอกค่ะ แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ”

              “คราวหลังถ้ามีอะไรให้ผมช่วยบอกผมได้นะครับ หรือไอ้เขตก็ได้”

              “ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจคุณเธียรวิชญ์มากแล้ว คุณช่วยอะไรฉันตั้งหลายอย่าง” หญิงสาวรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ ที่ผ่านมายังได้รับไมตรีที่ดีจากเขามาตลอด ความเคลือบแคลงในตอนแรกเริ่มบรรเทาเบาบางลง

              “ผมยินดีและเต็มใจ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ” เขาเบนหน้าไปทางกลุ่มคนงานที่กำลังช่วยกันอย่างขะมักเขม้น

              กันธิชายิ้มให้เขาเล็กน้อย

              “แล้วนี่คุณตั้งใจจะทำอะไรครับ” สายตาคนถามจับจ้องไปที่พื้นที่เล็ก ๆ ตรงหน้า

              “ฉันตั้งใจจะทำสนามเด็กเล่นน่ะค่ะ เวลาลูกค้าเข้ามารับประทานอาหารมักจะมีเด็กเล็กมาด้วย บางทีเด็กทานอาหารอิ่มแล้วไม่มีที่เล่น ก็เลยจะทำสนามเล็ก ๆ ตรงนี้” ดวงตาคนพูดมีประกายสดใส ใบหน้าเคลือบรอยยิ้ม

              “อีกอย่างยังเหมาะสำหรับนั่งคุยกันเพลิน ๆ ด้วยค่ะ”

              “ร่มรื่นแบบนี้ ผมเองก็ชอบเหมือนกัน”

              เธียรวิชญ์กวาดตามองสำรวจไปรอบร้าน

              “ตรงนี้ขยายออกดูกว้างขึ้นเยอะ”

              “ค่ะ วางโต๊ะได้อีกประมาณสิบชุด”

              “ถ้าเสร็จแล้วคงดูกว้างขวางขึ้นเยอะ คราวนี้คุณคงรับลูกค้าแน่นร้านทุกวัน แล้วแบบนี้จะมีเวลาพักผ่อนเหรอครับ” น้ำเสียงเรียบเรื่อยชวนคุย อีกฝ่ายก็ไม่คร้านที่จะตอบ

              “เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ขอแค่ให้มีลูกค้าแน่นร้านทุกวัน ฉันก็ดีใจแล้ว” ดวงหน้าอ่อนโยนเผยรอยยิ้มต้องตาชวนอีกฝ่ายสนทนาโดยลืมเสียสนิทว่าเขาเคยเป็นคนที่เธอ ตั้งแง่ไม่ไว้ใจ แต่ขณะนี้ดูเหมือนเขาจะกลายเป็นคนที่เธอ วางใจยอมพูดคุยด้วยไมตรีอันดี

              “แล้วเรื่องงานที่คุณเคยคุยกับฉันไว้ล่ะคะ”

              เขายิ้มไม่คิดว่าเธอจะใส่ใจถาม

              “ตอนนี้ผมกำลังให้คนงานเร่งทำสถานที่ เพราะต้องได้มาตรฐาน ไม่งั้นคงยื่นเรื่องผ่านยาก”

              “คุณไม่ต้องกังวลเรื่องสูตรอาหารนะคะ ฉันคิดไว้ได้หลายสูตรเลย”

              “ดีครับ คุณช่วยทำรายละเอียดให้ผมด้วยเกี่ยวกับสูตรประกอบอาหาร ร้อยละ กรรมวิธีการผลิต ผมต้องยื่นเรื่องขอจดทะเบียนอาหาร”

              “ได้ค่ะ แล้วจะเอารายละเอียดให้คุณดูอีกทีนะคะ”

              “คุณจะขายสูตรให้ผมสักเท่าไรดี”

              หญิงสาวหันมามองหน้าคนถามก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง

              “ฉันไม่คิดเงินแม้แต่บาทเดียวค่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น