หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 31 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

              กันธิชากำลังเร่งขยายร้านเพื่อรองรับกับปริมาณของลูกค้าที่เพิ่มขึ้น ซึ่งโครงการขยายร้านนี้มีการวางแผนและเตรียมงานมานานพอสมควร เพราะพื้นที่เดิมค่อนข้างรับลูกค้าได้จำกัดพื้นที่และจำนวนเต็มที ร้านของหญิงสาวปิดปรับปรุงถึงสองอาทิตย์ เธียรวิชญ์รู้เรื่องนี้จากสุดเขตจึงแวะมาที่ร้านหลังเลิกเรียนกีตาร์กับลูกน้องแล้ว กันธิชากำลังคุมคนงานสองสามคนทำสนามเด็กเล่นเล็ก ๆ สำหรับเด็กซึ่งอยู่ติดกับร้านอาหาร นอกจากนี้ยังเหมาะสำหรับเป็นที่นั่งพักผ่อนหย่อนใจได้เป็นอย่างดี หนึ่งในคนงานดูจะไม่ค่อยพอใจเธอนักเมื่อหญิงสาวเห็นว่าการปูหญ้าที่สนามของช่างไม่เรียบร้อยอย่างที่ควรจะเป็น เธอจึงไม่ปล่อยผ่าน

              “ไม่รดน้ำปรับดินก่อนเหรอคะ ปูแบบนี้เกรงว่าหญ้าจะไม่ติด” น้ำเสียงยังรักษาความสุภาพไว้สม่ำเสมอ

              “โฮ้ย! คุณวาง ๆ ไปแล้วรดน้ำ หญ้ามันก็แทงรากเองน่ะแหละ ขืนปูอย่างคุณว่า วัน ๆ ผมก็ไม่ต้องทำมาหากินอะไรกันแล้ว” น้ำเสียงกร้าว กระแทกกระทั้นอย่างไม่เกรงใจ

              “แต่ถ้าดินมันแข็งแบบนี้หญ้าจะแทงรากได้ยังไง” กันธิชาเริ่มเสียงแข็งขึ้นบ้าง รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของคนงาน

              “รู้ดีนักคุณก็มาทำเองสิ มาจ้างพวกผมทำไม” คนงานวัยกลางคนโวยวายพลางทิ้งหญ้าในมือลงพื้นอย่างไม่พอใจ คนงานอื่น ๆ ต่างก็พากันมองอย่างตกตะลึง

              “แต่ฉันจ้างคุณมา คุณก็ต้องรับผิดชอบงานให้เสร็จ” หญิงสาวตอบโต้เสียงแข็งแววตาเผยถึงความไม่พอใจเช่นกัน

              “จู้จี้เซ้าซี้แบบนี้ ผมไม่ทำ มีอะไรไหม” คนพูดหันหน้ามาท้าทายหญิงสาวอย่างไม่กริ่งเกรง

              “ก็คุณไม่ใส่ใจกับงาน สักแต่ว่าทำ ฉันจะปล่อยให้คุณทำงานชุ่ย ๆ แบบนี้ให้ฉันได้ยังไง” กันธิชาเองก็ไม่สะทกสะท้านกับสายตาและสีหน้าที่ดุดันของอีกฝ่าย

              “อย่ามากล่าวหากัน ทำเป็นรู้ดี แล้วทำไมไม่ทำเองวะ กลับโว้ยพวกเรา อ้อ! เกือบลืม จ่ายค่าแรงครึ่งวันมาด้วย”

              “แต่นี่มันงานเหมา ในเมื่อพวกคุณทำงานไม่เสร็จ ฉันก็ไม่จ่าย!

              “ไม่เอาก็ได้โว้ย! ไปทำที่อื่นก็ได้” ชายคนเดิมยังไม่ยอมลดละในขณะที่คนงานอื่น ๆ ยังมีทีท่าลังเล

              “ดีมาก! เชิญพวกคุณออกไปหากินที่อื่นเถอะ เดี๋ยวผมให้คนของผมมาทำเอง” เสียงห้าวห้วนของเธียรวิชญ์ดังแทรกขึ้นอย่างไม่พอใจ ชายหนุ่มเดินเข้ามายืนคู่กับหญิงสาว สายตาที่ทอดมองคนงานผู้นั้นเย็นชา กระด้าง หนึ่งในคนงานหน้าเผือดสีลง แต่ยังไม่กล้าขัดคนที่เป็นหัวหน้ารับงาน

              “จะปูหญ้าแต่คุณไม่เตรียมดินก่อน มันก็เหมือนปูลงบนพื้นปูน หญ้ามันจะแทงรากได้ยังไง ถ้าพวกคุณทำงานกันแบบนี้คงไม่มีที่ไหนเขาอยากจ้างคนงานชุ่ย ๆ ไม่รับผิดชอบแบบนี้หรอก”

+++++++++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น