หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 27 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    23 ส.ค. 62

              จันทร์รวีแวะไปรับประทานอาหารที่ร้านของกันธิชาตามลำพัง หญิงสาวเจ้าของร้านให้การต้อนรับอย่างเป็นกันเอง เธอไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะทำอะไร

              “ดีใจจังค่ะที่เจอคุณธาร คิดว่าไม่อยู่ร้านซะอีก”

              “อยู่ค่ะ ช่วงนี้กำลังวุ่นจะปรับปรุงร้าน ลูกค้าเริ่มแน่นขึ้นคิดว่าจะขยายพื้นที่ร้านออกไปอีกสักหน่อยน่ะค่ะ” หลังปรึกษากับทุกคนแล้ว กันธิชาตัดสินใจกู้เงินจำนวนหนึ่งมาปรับปรุงร้าน

              “แหม! กิจการดีวันดีคืนแบบนี้ น่าอิจฉาจังค่ะ”

              “ไม่หรอกค่ะ กว่าจะมีวันนี้ก็เหนื่อยเอาการเชียวค่ะ ว่าแต่คุณรวี อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

              “อืม...อะไรก็ได้ค่ะ ขอเป็นเมนูสุขภาพนะคะ”

              “ถ้างั้น เชิญนั่งรอด้านนี้ก่อนค่ะ”

              กันธิชาพาลูกค้าสาวมานั่งที่โต๊ะเล็กมุมหนึ่งของร้าน ขณะนั้นลูกค้าต่างทยอยเข้าร้านหลายคนเพราะเป็นเวลาพักรับประทานอาหารกลางวันพอดี จันทร์รวีนั่งคอยไม่นานนัก เจ้าของร้านก็ยกอาหารมาให้ด้วยตัวเอง

              “สลัดกุ้งกับสับปะรดค่ะ” ซึ่งกันธิชาลงมือทำด้วยตัวเอง

              จันทร์รวีมองอาหารสีสันน่ารับประทานในชามแก้วใส ก่อนหันไปยิ้มให้อีกฝ่าย

              “น่ารับประทานมากเลยค่ะ”

              “ตามสบายนะคะ ถ้าคุณรวีต้องการอะไรเพิ่มก็เรียกได้เลย ฉันขอตัวไปดูแขกโต๊ะอื่นก่อน”

              คล้อยหลังกันธิชา จันทร์รวีหยิบอะไรบางอย่างในซองพลาสติกเล็ก ๆ ในกระเป๋าสะพายใส่ลงไปในถ้วยอาหาร เธอใช้ช้อนคนให้เข้ากัน แล้วทำท่าตักอาหารนั้นขึ้นรับประทาน

              “ว้าย! อะไรคะเนี่ย” เสียงตกใจที่ไม่เบานักทำให้ลูกค้าหลายคนในร้านหันมามองเธอเป็นตาเดียว

              “ขอโทษค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ แค่เห็นเส้นผมในชามอาหารน่ะค่ะ” จันทร์รวีทำหน้าปุเลี่ยน ๆ

              “คุณธารคะ” จันทร์รวีร้องเรียกหญิงสาวด้วยท่าทางและสีหน้าตะขิดตะขวงใจ

              “มีอะไรคะ คุณรวี ต้องการอะไรเพิ่มคะ”

              “เปล่าหรอกค่ะ เพียงแต่ว่าเอ่อ...ฉันเจอสิ่งนี้ในชามอาหารน่ะค่ะ คงไม่กล้าทานแล้ว”

              กันธิชาเหลือบมองชามสลัดเห็นมีเส้นผมพันติดอยู่กับผลไม้ในชามจริงอย่างที่จันทร์รวีบอก

              “ขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปทำมาให้ใหม่ รับรองว่าจะไม่มีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นอีกค่ะ”

              “ไม่ต้องแล้วล่ะค่ะ รวีไม่อยากรบกวนคุณธารอีก รวีขอตัวกลับเลยดีกว่า”

              “ตายจริง! รวีเกือบลืม ค่าอาหารเท่าไรคะ”

              “ไม่เป็นไรค่ะ เป็นความผิดของฉันเอง จะคิดค่าอาหารคุณรวีได้ยังไงล่ะคะ”

              “ไม่เป็นไรเหมือนกันค่ะ คุณธารค้าขาย ขืนรวีไม่จ่ายร้านก็ขาดทุนแย่น่ะสิคะ ยิ่งกำลังใช้เงินอยู่ด้วย อาหารพื้น ๆ แบบนี้ สองร้อยพอไหมคะ” แม้น้ำเสียงที่เอ่ยจะฟังดูนุ่มนวล แต่ถ้อยคำในประโยคกลับฟังแสลงหู หญิงสาวไม่รอให้กันธิชาพูดอะไรอีกหยิบธนบัตรสีแดงสองใบวางใส่มือเธอ

              “วันหลังจะมาใหม่นะคะ คงได้ชิมสลัดฝีมือคุณธาร”

++++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น