หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 25 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

              รุ่งเช้าสาวใช้ก็คลานเข่าเข้ามาถามถึงสิ่งที่ทำให้เขาต้องนึกเอะใจ

              “คุณท่านคะ เมื่อวานมีคนเก็บขยะขาเป๋ มาถามว่ามีเศษขยะขายไหม ดิฉันเห็นว่าในครัวมีขวดเปล่าหลายใบ เอ่อ...คุณท่านจะให้ขายหรือเปล่าคะ”

              “ก็ตามใจแกสิ ขายได้เท่าไรก็เอาไปเถอะ แต่ระวังพวกมิจฉาชีพให้ดีล่ะ ยังไงก็อย่าให้เข้ามาในบ้านได้เป็นอันขาด เข้าใจไหมยะ”

              “ค่ะคุณท่าน”

              “คนเก็บขยะขาเป๋ที่เธอว่า รูปร่างเป็นยังไง”

              “ก็สูง ๆ อายุประมาณกลางคน เวลาเดินขาจะกะเผลกหน่อยค่ะ”

              เธียรวิชญ์เก็บความสงสัยไว้ในใจ คิดว่ารอปรึกษานายภาคจะดีกว่า

              “มีอะไรเหรอเจ้าเธียร”

              “เปล่าครับ ผมถามไปอย่างงั้นเอง”

              ชายหนุ่มนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับนายภาคก่อนออกไปทำงาน

              “ผมจะคอยจับตาดูอีกทีครับ เท่าที่ฟังคุณเธียรพูดมา ท่าทางไม่น่าวางใจ”

              “ฉันฝากนายภาคด้วยนะ รู้สึกเป็นห่วงคุณแม่ ถ้าเป็นคนของพวกมันจริง แสดงว่าพวกมันก็คอยจับตาดูพวกเราอยู่ตลอดเวลา”

              “ไม่ต้องห่วงครับ ผมพอจะมีวิธีจัดการกับพวกมัน”

              “นายเป็นใครกันแน่ นายภาค”

              คนถูกถามเพียงแค่ยิ้ม ปราศจากคำพูดใด ๆ

              “ระวังตัวด้วยก็แล้วกัน”

              เธียรวิชญ์เคยให้คนไปสืบประวัติของนายภาค แต่กลับไม่พบข้อมูลอื่นใด นอกจากอดีตเคยเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่งเท่านั้นหลังหมดภาระเรื่องการรับใช้ชาติ

              “คุณเธียรไม่ต้องห่วงทางนี้นะครับ”

              เธียรวิชญ์ขับรถไปทำงานตามปกติ โดยมีรถคนของนายภาคขับตามห่าง ๆ ชายหนุ่มลอบมองกระจกด้วยใบหน้าเคร่งขรึม...


              ตอนสายสาวใช้ของคุณภคพรนำขวดเปล่าและเศษขยะที่พอจะขายได้เตรียมใส่ถุงรอไว้หน้าบ้าน ไม่นานก็มีผู้ชายขาเป๋ในชุดเสื้อผ้ามอมแมม สวมหมวกปีกกว้าง เดินกะเผลก ๆ เข้ามาขอซื้อ

              “ขอบคุณมากนะครับ ที่เก็บไว้ให้ผม ถ้าให้ผมไปแย่งกับคนอื่น ผมคงไม่มีปัญญาสู้เขาได้ ผมมันคนพิการ”

              “โถ! น่าสงสารจัง เอาไปเถอะ ฉันให้ คุณท่านเองก็ไม่คิดจะเอาเงินจากการขายของพวกนี้อยู่แล้ว”

              “โอ...ใจดีจริง ๆ ขอบพระคุณมากครับ”

              “แล้ววันหลังมาอีกนะ ฉันจะเก็บไว้ให้”

              “ขอบคุณมากจริง ๆ”

              ชายขาเป๋แบกถุงขวดแก้วและขวดพลาสติกขึ้นบ่า เดินผ่านหน้าเธอไป แต่เมื่อเดินไปได้ระยะหนึ่ง ก็มีชายในชุดโม่งคลุมดำกระโจนพรวดเข้าใส่ชายขาเป๋ และทำท่าจะแย่งถุงขยะในมือเขา ชายขาเป๋กลับกระชากหลบได้อย่างคล่องแคล่ว และเสี้ยววินาทีหนึ่งเท่านั้น ขาข้างที่กะเผลกอยู่ก็ตวัดใส่ร่างของผู้จู่โจม มันชะงักไปชั่วขณะตาต่อตาต่างประสานกันนิ่ง ก่อนที่ฝ่ายไอ้โม่งจะผลุบหายเข้าไปในซอย ชายขาเป๋รู้ได้ทันทีว่าโดนหลอก มันผู้นั้นเพียงต้องการทดสอบเขาเท่านั้น เขาพลาดมันเป็นใครสายตาแบบนั้น ดุดัน กระด้าง เหมือนใครสักคน ใครสักคนที่เขาไม่พานพบมากว่ายี่สิบปี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น