หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 23 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    17 ส.ค. 62

               กันธิชากลับขึ้นไปเล่นดนตรีต่อมีเสียงปรบมือต้อนรับจากแขกในร้านเกรียวกราว หญิงสาวกล่าวอะไรเล็กน้อยก่อนเล่นเพลง ท่วงทำนองเพลงแต่ละเพลงที่เธอเล่นล้วนเป็นแนวของความโดดเดี่ยวและการรอคอย เธียรวิชญ์ใคร่รู้นักว่า เธอกำลังรอคอยใครคนที่ไม่อาจมีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้  ใครสักคนที่เธอกำลังตามหา หรือว่าใครสักคนที่เธอหวังจะเคียงข้าง สายตาของชายหนุ่มที่จับจ้องหญิงสาวอยู่ไม่วางตา ยิ่งทำให้จันทร์รวีประจักษ์ชัดแก่ใจตัวเองว่าใครคือ ศัตรูหัวใจตัวจริงที่เธอไม่ควรมองข้าม ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่เธอไม่มีวันยอมแพ้ เธอจะต้องไม่แพ้!

               “คุณธารเล่นดนตรีเก่งมากเลยนะคะ”

               “เก่ง ฉลาด น่ารัก ผู้หญิงแบบนี้ใคร ๆ ก็อยากได้” สุดเขตมองตาปรอย

               “แล้วทำไมพี่เขตไม่จีบเธอล่ะคะ”

               เธียรวิชญ์หันมาทางคนพูด แล้วปรายตามองเพื่อน เขาตักปลาใส่จานรับประทานต่ออีกหลายคำ

               “พี่ไม่กล้าหรอก ดูเหมือนคุณธาร เธออาจจะมีใครในใจแล้ว แต่ถึงไม่มี พี่ก็ไม่อยากมีเรื่องกับคนแถวนี้”

               สุดเขตมองหน้าเพื่อนแล้วยิ้มในแบบที่เรียกว่า รู้กัน

               “แกก็กินได้นี่หว่า ทำเป็นเรื่องมากมาตั้งนาน”

               “ฉันไม่เคยกิน แค่เห็นก็ไม่อยากกิน แต่พอได้ลองกินมันก็...อร่อยดี”

               “พี่เธียรต้องฝืนใจตัวเองหรือเปล่าคะ”

               เขามองหน้าคนถาม “ถ้าเป็นเรื่องอื่นก็มีบ้าง แต่ถ้าเป็นเรื่อง...สำคัญบางเรื่อง พี่จะไม่มีวันฝืนใจตัวเอง”

               หญิงสาวรู้ดีว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร แต่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

               “เรื่องสำคัญบางเรื่อง หมายถึงเรื่องอะไรเหรอคะ”

               เช่นเคย เขารู้ว่าหล่อนรู้ “นักเรียนที่ฉลาด ชอบตั้งคำถามเสมอ”

               จันทร์รวีเริ่มไม่แน่ใจตัวเองแล้วว่า เขายังมองเธอเป็นหญิงสาวแสนซื่ออยู่หรือไม่ ผู้ชายคนนี้ฉลาดในการมองคนมากกว่าที่เธอคิด เธอคงต้อง ลึกกว่านี้สินะ

               “แต่เอ๊ะ! ถ้าคุณธารมีแฟนแล้วแบบนี้ ใครแถวนี้ที่พี่เขตว่าไม่ผิดหวังแย่เหรอคะ” จันทร์รวีเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเป็นเชิงสัพยอก ใครสักคน

               “พี่ก็แค่เดาจากเพลงที่คุณธารเล่น เอาเข้าจริงก็ยังไม่เห็นหวานใจตัวจริงคุณธารเหมือนกัน”

               กันธิชาเล่นดนตรีจบก็ลงมาทักทายพูดคุยกับลูกค้า ได้เวลาร้านอาหารปิด ลูกค้าต่างทยอยกลับไปจนหมด ยังเหลือเพียงโต๊ะพิเศษที่ยังรอล่ำลาเจ้าของร้านสาว

               “ชลมีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่า”

               “เรียบร้อยแล้วค่ะ พี่ธารไปคุยกับแขกเถอะค่ะ”

               กันธิชาเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับแขกพิเศษสามคนที่ยังเหลืออยู่

               “คุณธารเล่นดนตรีเพราะจังเลยค่ะ เอ๊ะ! ไม่แน่ใจว่า ระหว่างเราใครอายุมากกว่ากัน”

               “ปีนี้ก็ยี่สิบห้าแล้วค่ะ”

               “อายุเราไม่ห่างกันมาก เป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหมคะ” จันทร์รวีเพิ่งอายุยี่สิบสาม แต่เธอไม่อยากเรียก พี่

               “ได้สิคะ”

               “ว่าง ๆ คุณธารช่วยสอนรวีเล่นกีตาร์บ้างสิคะ เผื่อจะเล่นให้พี่เธียรฟัง”

               “ด้วยความยินดีเลยค่ะ ถ้าคุณรวีว่างก็เชิญที่ร้านได้ตลอดเวลานะคะ”

               “ค่ะคุณธาร ที่นี่อาหารอร่อยทุกอย่างเลยค่ะ”

               “ขอบคุณค่ะ”

               สองสาวกลายเป็นสนทนากันถูกคอจนสองหนุ่มชักเริ่มจะหงอย เพราะเธอทั้งสองต่างพูดคุยกันถึงเรื่องที่ผู้ชายอย่างเขาแทบไม่เคยเข้าใจ ไม่ว่าจะเป็น ซีรี่ย์เกาหลี นิตยสารดารา หรือแม้กระทั่ง การทำอาหาร ที่อย่างหลัง จันทร์รวีซักถามอย่างเป็นเรื่องเป็นราว กันธิชาก็ยินดีตอบทุกคำถาม เธียรวิชญ์ชักเริ่มสงสัยว่าเหตุใดจันทร์รวีจึงเปลี่ยนไปรวดเร็วนัก

               “สองสาวคุยกันถูกคอเชียวน๊า...เล่นเอาผู้ชายอย่างพวกผมสองคนนั่งบื้อไปเลย” สุดเขตท้วงเบา ๆ

               “อุ๊ย! ตายจริงรวีลืมไปเลยนะคะเนี่ยว่ายังมีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ จริงไหมคะคุณธาร”

               กันธิชาเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ

               “วันหลังรวีจะแวะมาคุยด้วยบ่อย ๆ นะคะ คุณธารคุยสนุกดีค่ะ”

               “มิน่าล่ะคะพี่เธียรกับคุณเขตถึงชอบมาที่นี่”

               “ถ้ามีโอกาสก็แวะมาบ่อย ๆ นะคะ”

            เมื่อเวลาล่วงไปพอสมควรเธียรวิชญ์ก็ขอตัวกลับ และเมื่อขับรถออกไปได้ระยะหนึ่ง เขาสังเกตเห็นรถจักรยานยนต์คันเดิมขับตามเขามาห่าง ๆ ชายหนุ่มแวะส่งจันทร์รวีกับสุดเขตที่บ้านเรียบร้อยก็ขับรถกลับบ้านเพียงลำพัง กระจกหลังส่องให้เห็นรถจักรยานยนต์ยังขับตามเขามา แต่กลับไม่ใช่รถคันเดิม!
+++++++++++++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น