krisyeol บ่าวน้อยชุดน้ำเงิน

ตอนที่ 8 : ค่ายโจร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 246 ครั้ง
    5 พ.ย. 61




เวลาล่วงเลยจนถึงยาม​ไฮ่(21:00) กลุ่มโจรที่ว่าจะกลับมาแล้วแต่ยังไม่เห็นใครมาสักคน ทำให้คุณสารวัตรตัดสินใจที่จะหนีก่อนที่พวกนั้นจะมาถึง เสียงหัวเราะโหวกเหวกโวยวายของกลุ่มโจรทำให้ช่วงนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด คนพวกนั้นดื่มสุรากันตั้งแต่หัวค่ำ นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วยามแล้ว พวกมันก็น่าจะเมาได้ที่


"เราจะหนีกันแล้ว" เสียงของชานยอลดังขึ้นทำให้ได้ยินกันแค่พวกเขา ทุกคนพยักหน้ารับเตรียมพร้อมที่จะหนี่ "กระบี่ของพวกท่านอยู่กับพวกมัน ตอนนี้ในมือข้ามีเพียงกริชสั่นเท่านั้น" ชานยอลพูดต่อมือก็พยายามตัดเชือกให้ขาด "พวกท่านนำม้าไปรอคุณชานรองที่ทางทิศอุดร(ทิศเหนือ) จากนั่นพวกท่านจงล่วงหน้าไปก่อน" เมื่อตัดเชือกจนหมด ท่านลุงกับบ่าวอีกสองคนจึงลอบไปยังคอกม้าโดยเร็ว ยังดีที่พวกกลุ่มโจรดื่มเมามากไปกว่าครึ่ง บริเวณคอกม้าก็ไม่มีใครเฝ้าระวัง


"ลู่ ของมึง" สารวัตรปาร์คโยนกริชในมือให้กับลู่หาน จากนั้นทั้งสองจึงลอบเข้าไปในค่ายด้านใน "กูว่ามันต้องเป็นกระโจมนั้น" ชานยอลชี้บอก เพราะกระโจมที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล มันเป็นกระโจมที่ใหญ่ หัวหน้าของพวกมันต้องพักในกระโจมนั้น "พอไปถึงมึงดูลาดเลาอยู่ด้านนอก กูจะเข้าไปพาคุณหนูใหญ่ออกมา จากนั้นเราจะกลับทางเดิมไปยังม้าที่ท่านลุงเตรียมไว้" คุณหมอพยักหน้ารับ ทั้งสองจึงแอบไปยังกระโจมที่ใหญ่สุด บริเวณข้างๆกระโจมมีโจรน้องยืนเฝ้าอยู่สองท่าน ชานยอลกับลู่หานจึงอ้อมไปด้านหลังของกระโจมจากนั้นจึงแยกกันไปคนละทิศ ทั้งสองแอบไปด้านหลังของโจรทั้งสองที่หันหลังให้ ชานยอลกับลู่หานใช้มือทุบไปที่ท้ายทอยของคนทั้งสองพร้อมๆกัน ชานยอลทุบลงด้วยพลังลมปราณทำให้โจรน้อยตัวโตทรุดทันที ส่วนของลู่หานคำนวนว่าจุดที่ทุบไปสามารถทำให้โจรตรงหน้าสลบได้ในทันทีเช่นกัน แต่ทำไมมันถึงได้หันกลับมาจ้องทีเขาโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลู่หานยกมือขึ้นทั้งสองข้างส่งยิ้มไปให้กับโจรแต่แค่พริบตาเดียวโจรน้อยผู้นั้นก็สลบไปด้วยมือของสารวัตรปาร์ค

"ทำไมกูทำ แม่งไม่สลบวะ" คุณหมอโวยวาย แต่ไม่ได้เสียงดัง ให้ได้ยินกันแค่สองคน


"แรงมึงไม่พอหรอก" คุณสารวัตรบอก คุณหมอได้แต่ชักสีหน้าไม่พอใจ มันไม่ยุติธรรมกับเขาเลย "มึงรอก่อน ถ้าเห็นใครผ่านมามึงหนีไปที่ม้าก่อนได้เลย เดี๋ยวกูตามไป เอานี่กระบี่" สารวัตรปาร์คบอกพร้อมกับใช่เท้าตวัดกระบี่ไปให้เพื่อน คุณหมอลู่รับด้ามกระบี่ไว้ได้แล้วโยนกริชคืนให้


"รีบมา กูไม่ไปไหนจนกว่ามึงจะออกมา" ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้เพื่อนเผชิญอันตรายอยู่คนเดียวหรอก สารวัตรสายหัวแล้วหันไปเปิดกระโจมอย่างช้าๆโดยมีคุณหมอยืนมองอยู่ด้านหลัง "อะไร" คุณหมอถามเมื่อเห็นเพื่อรีบปิดกระโจมถอยหลังออกมา


"มีเฝ้าอยู่อีกหนึ่ง" สารวัตรบอก "เอาใหม่" จากนั้นชานยอลจึงเปิดเข้าไปด้านในอีกครั้ง โจรตัวโตที่หันหลังให้อยู่ ชานยอลจึงใช่วิชาย่างกายเข้าใกล้อย่างแผ่วเบาโดยที่โจรผู้นั้นไม่รู้ตัว ชานยอลใช่วิธีเดิมโดยการที่ทุบลงท้ายทอยด้วยลมปราณที่หนักแน่น โจรผู้นั้นทรุดลงกับพื้นโดยไม่ทันได้ร้องออกมาสักนิด "คุณหนูใหญ่ขอรับ" คุณหนูลู่ที่หันหลังอยู่หันกลับมา นางนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งเพราะกลัวโจรตัวใหญ่ที่เฝ้านางอยู่ด้านใน ทำให้นางไม่รู้ว่ามีผู้คนเข้ามา จนกระทั้งนางได้ยินเสียงเรียก


"อาเลี่ย" นางร้องด้วยความดีใจพร้อมกับวิ่งเข้าสวมกอดชานเลี่ย "ขอบใจ ขอบใจที่ไม่ทิ้งเรา" นางกล่าวพร้อมกับน้ำตา นางคิดว่าจะไม่ได้เจอใครอีกแล้ว


"ไปเถอะข้อรับ คุณชายรองรออยู่นอกกระโจม" สารวัตรบอกพร้อมกับจับข้อมือของนางเดินตรงไปด้านหน้ากระโจม


"ชานยอล กำลังมีคนมา ช่วยลากไอ้สองตัวนี่ก่อน" สารวัตรปาร์ครีบวิ่งออกไปลากอีกคนเข้ามาด้านในกระโจมทันที 


"ด้านในเป็นเช่นไรบ้าง นางหลับไปแล้วรึ" โจรด้านนอกร้องถาม คุณสารวัตรหันมองเพื่อนตัวเอง


"ปกติดีลูกพี่ ส่วนนางยังคงร้องไห้เช่นเดิม" สารวัตรปาร์คร้องตอบ


"เช่นนั้นก็ปล่อยนางไป เจ้าก็จงเฝ้าให้ดี แล้วไอ้สองคนที่อยู่นอกกระโจมไปไหน" มันถามหาโจรน้อยอีกสองท่านที่หายไป


"พวกมันบอกว่าปวดท้องจึงเข้าไปในป่าขอรับลูกพี่" สารวัตรก็ยังคงเนียนต่อไป เมื่อไม่มีอะไรแล้วโจรพวกนั้นจึงล่าถอยไป ทั้งสองถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ไปกันเถอะ" ชานยอลบอก อีกสองคนจึงพยักหน้ารับ ทั้งสามคนหลบออกจากกระโจมโดยมีชานยอลเป็นคนเดินนำ ลู่หานจับมือพี่สาวเอาไว้ พวกเขาทั้งสามหลบโจรเป็นพักๆเมื่อมีใครเดินผ่านมา จนกระทั้งถึงตรงที่พวกเขาถูกมันเอาไว้


"หัวหน้า หัวหน้า พวกมันกำลังหนี" เสียงที่ดังจากด้านหลังทำให้ทั้งสามหันไปมองด้วยความตกใจ กลุ่มโจรพวกกันกรูกันเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ


"ลู่ มึงวิ่งไปที่นัดก่อนเลย ปล่อยคุณหนูใหญ่ไว้กับกู" ลู่หานทำตามคำสั่งเพราะเขาเชื่อในสิ่งที่เพื่อนบอกเสมอ ไม่ว่าสารวัตรปาร์คจะบอกอะไรส่วนน้อยที่เขาจะขัดและไม่เห็นด้วย คุณหนูใหญ่ไม่รู้ว่าคนทั้งสองพูดอะไรจึงได้แต่ยืนนิ่งไม่ไปไหน "คุณหนูใหญ่มาทางนี้ขอรับ" ชานยอลคว้าข้อมือคุณหนูใหญ่วิ่ง พร้อมกับผิวปากเสียงดังโดยที่ด้านหลังมีกลุ่มโจรกำลังวิ่งไกลเข้ามา เสียงผิวปากที่ดังขึ้นทำให้เจ้าดำที่อยู่บริเวณนั้นวิ่งเข้ามาปานพายุ ชานยอลจับที่เอวเล็กของคุณหนูใหญ่แล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปบนหลังเจ้าดำ โดยที่ขาไม่ต้องหยุดวิ่ง "ยะ" ชานยอลบังคับม้าให้วิ่งไปด้านหน้า "ลู่เร็ว" ลู่หานที่ขึ้นขี่ม้าที่เตรียมไว้ให้พอดีกับที่ชานยอลควบม้าตามมา ไม่นานม้าที่สองก็ควบหายไปกับความมืด แต่กลุ่มโจรเหล่านั้นก็ไม่ลดละความพยายามที่จะตามไป


"เกิดอะไรขึ้น" เสียงอันทรงอำนาจดังขึ้น ทำให้กลุ่มโจรที่วิ่งอยู่ถึงกับหยุดฝีเท้าลง


"หัวหน้าใหญ่ พวกเชลยพาหญิงงานหนีไปแล้วขอรับ" จบคำพูดของลูกน้องม้าห้าตัวที่มีหัวใหญ่เป็นผู้บังคับก็ทะยานไปยังเส้นทางที่คิดว่าเชลยพาหญิงงามที่ตนเองหมายตาหนีไปแล้ว "ยะ" ชานยอลหันไปมองด้านหลังที่มีม้าห้าตัวกำลังควบตามมา


"ลู่เร็วเข้า พวกมันตามมาแล้ว" ลู่หานรีบบังคับม้าให้เร็วขึ้น แต่เขาก็ยังคงได้ยินเสียงมาดังตามหลังมา 


"ฉิบหาย" ลู่หานร้องขึ้นพร้อมกับม้าที่ยกขาหน้าขึ้นร้องเสียงดัง "ชานยอล ด้านหน้าเป็นหน้าผา" ลู่หานตะโกนบอกเพื่อน


"ไปอีกทาง" แต่ลู่หานก็ไม่สามารถที่จะไปได้แล้ว "วิ่งเอา" ลู่หานกระโดดลงจากหลังม้าทันที "มึงพาคุณหนูใหญ่ไปก่อน กูจะต้านพวกมันไว้" ชานยอลลงจากหลังเจ้าดำวิ่งไปหาลู่หานที่ยืนนิ่งไม่ยอมทำตาม ทั้งๆที่ยอมทำตามคำบอกตั้งแต่ทีแรก "ไป" ลู่หานลังเล แต่ก็ตัดสินใจวิ่งหนีไป สารวัตรหันมามองม้าห้าตัวที่วิ่งตามม้า ชายรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าเกรงขามพุ่งทะยานลงจากหลังม้า ในมือถือดาบเล่มโตฟาดลงมาที่ชานยอล สารวัตรหลบดาบได้ทันพร้อมกับมืออีกข้างที่โยนกริชไปยังม้าที่วิ่งตามลู่หานไป ม้าตัวนั้นร้องเสียงดังด้วยความเจ็บแล้วล้มลงกับพื้น ชายที่อยู่บนหลังม้าตัวนั้นกระโดดลงมาได้ทัน ทำให้ไม่เกิดอันตรายกับตนเอง ชายสองคนที่อยู่บนพื้นและอีกสามคนที่อยู่บนหลังม้า จ้องมองมายังชานยอลด้วยความเกรี้ยวโกรธ สารวัตรปาร์คถอยหลังออกห่างเมื่อคนทั้งห้าก้าวเข้าหา ทั้งห้าคนเข้าหาชานยอลโดยพร้อมกัน ชานยอลหลบกระบี่และดาบที่พุ่งตรงมาก่อนด้วยวิชาย่างกายมารที่ท่านอาจารย์พรตดำสั่งสอนทุกวี่วัน สารวัตรแย่งกระบี่มาและสะบัดกระบี่ป้องกันดาบด้ามโตที่ตามา ทำให้ตอนนี้ทั้งดาบทั้งกระบี่จากพวกโจรฟันลงมาที่สารวัตรปาร์คโดยที่สารวัตรมีเพียงกระบี่เล่มเดียวที่กันเอาไว้ 


"ยอมแพ้ซะ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะต้องตาย" หนึ่งใจโจรเอ่ย สารวัตรไม่ตอบยังคงใช่กระบี่ต้านอาวุธทั้งสี่เอาไว้ เมื่อยังคงเห็นชานยอลด้านอาวุธพวกเขาสุดชีวิต พวกเขาทั้งสี่จึงใช่ลมปราณกระแทกไปที่อาวุธของตนเอง ทำให้ชานยอลต้านกระบี่ไม่ไหวกระเด็นถอนหลังไปหลายก้าว ชานยอลไอออกมาพร้อมกับจับหน้าอกตัวเองไว้ วรยุทธ์เมื่อสักครู่ชั่งแข็งแกร่งยิ่งนัก "ฆ่ามันซะ" คนเดิมตะโกนขึ้น ทำให้พวกของมันง้างดาบและกระบี่ขึ้นเพื่อที่จะฟันชานยอล แต่อยู่ๆกลับมีชายชุดดำสี่ท่านพุ่งทะยานมาจากด้านหลังรับคมดามเอาไว้ทัน เสียงฟาดฟันของกระบี่และดาบดังขึ้น ทำให้ชานยอลพยุงตัวเองลุกขึ้นเพื่อสังเกตการณ์ กลุ่มชายชุดดำสู้กับกลุ่มโจรอยู่หลายสิบกระบวนท่าทำให้โจรเหล่านั้นพ่ายแพ้หนีไป คนทั้งสีเดินเข้าหาคุณสารวัตร ชานยอลถอยห่างอย่างระแวง


"ไม่ต้องกลัว พวกข้าเอง" ชายคนดังกล่าวเอ่ยพร้อมกับดึงผ้าปิดหน้าออก ชานยอลนึกคิดอยู่สักพักจึงร้องขึ้นเสียงดัง


"พี่ชายซือหลิน แล้วนั่นคงเป็นพี่ชายซือหลง" ซือหลานดึงผ้าปิดหน้าลงแล้วยิ้มให้กับคุณสารวัตร


"ไม่คิดว่าจะเจอน้องชายที่นี่" ซือหลงเอ่ย พร้อมกับเดินเข้าไปทบไหล่ชานยอลแรงๆด้วยความดีใจ


"ขอบคุณพี่ชายทั้งสองที่ช่วย และก็พี่ชายทั้งสองด้วย" ชานยอลขอบคุณพี่น้องแซ่ซือ แล้วหันไปขอบคุณอีกสองท่านที่จ้องมองเขาอยู่ สองคนนี้รูปร่างใหญ่หนาท่าทางดูน่าเกรงขาม ใบหน้านิ่งๆไม่ยิ้มแย้ม น่ากลัวอยู่ไม่น้อย


"สองคนนี้คือคนที่ช่วยข้าสองคน พี่ชายไซซี และพี่ชายเจาวิน" ซือหลงบอกยิ้มๆคุณสารวัตรพยักหน้ารับ "ถ้าไม่เป็นการรบกวนเจ้าจนเกินไป ไปเยี่ยมชมค่ายของพวกข้าก่อนรึไม่" ซือหลงน้องเล็กพูดขึ้นอีก ทำให้อีกสามคนหันไปมอง แต่คนชวนรึจะสน ทำเป็นไม่สนใจสายตาของคนอื่นแม้แต่น้อย


"ข้าต้องขอตัวก่อน ข้าต้องไปตามคุณชายและคุณหนูของข้า" คุณสารวัตรยกมือประสานกันตรงหน้าก้มหัวให้กับคนทั้งสี่ก่อนจะวิ่งไปขี้ม้าที่ยังคงยืนอยู่บริเวณนั้น คนทั้งสี่มองตามหลังสารวัตรที่ควบม้าหายไปกับป่ามืดด้วยความเร็ว


"เป็นเด็กที่ใจกล้าหาญยิ่งนัก" บุรุษร่างยักษ์เอ่ย


"ที่ท่านเห็น วรยุทธ์ของน้องชายแซ่ชานไม่ได้มีเพียงแค่นั้น" ซือหลินพูด "เด็กคนนั้นวรยุทธ์สามารถฆ่าโจรกลุ่มนั้นได้สบาย แต่ไม่รู้เหตุใด มันถึงไม่สู้" เขาพูดขึ้นอีก เมื่อหลายวันก่อนน้องชายแซ่ชานยังคงสู้โดยไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย แต่เหตุใดวันนี้ถึงเป็นเช่นนี้





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 246 ครั้ง

559 ความคิดเห็น

  1. #526 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 12:54
    ยัยดื้ออย่างเก่งเลย .ดีที่มีคนมาช่วย เห้ออออ
    #526
    0
  2. #455 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 00:12
    น้องเก่งมากกก เด็ดเดี่ยว มีความเป็นผู้นำสูง
    #455
    0
  3. #367 RIAP-0627 (@retopair) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 03:10
    กว่าจะถึงเมืองหลวงงง ฮืออ
    #367
    0
  4. #331 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 23:06
    ต้องมีอะไรสักอย่างที่ทำให้ชานยอลสู้ไม่เต็มที่
    #331
    0
  5. #316 Pear Zaza Mvsk (@pear41) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 10:35
    น้องกลัวคนอื่นรู้หรอ ถึงไม่ยอมสู้เต็มที่ ;-;
    #316
    0
  6. #302 rose_of_sharon (@shinsoul) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 23:47
    ความเป็นสารวัตรเก่าก้เงี้ยย
    #302
    0
  7. #217 linonan_ (@linonan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 18:16
    ความบ้าบิ่นของน้องนี่น้าาาา
    #217
    0
  8. #27 pcyqsz_ (@pcyqsz_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 02:15
    ทำไมถึงไม่สู้ให้เต็มที่ละน้องเจ็บตัวเลยเห็นไหม
    #27
    0
  9. #21 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 11:24
    ชอบนิสัยของคุณสารวัตร
    #21
    0