krisyeol บ่าวน้อยชุดน้ำเงิน

ตอนที่ 7 : เดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 254 ครั้ง
    5 พ.ย. 61






เพียงสองวันคณะเดินทางที่จะ​เดินทางไปยังเมืองหลวงก็พร้อมที่จะเดินทาง ประมุขลู่ที่จะไปส่งบุตรสาวบุตรชายจำต้องยกเลิก เมื่อตนต้องเดินทางไปส่งตั๋วเงินยังอีกเมือง มันเป็นของสำคัญทำให้ท่านละทิ้งไม่ได้


"ทางโน้นต้องการให้พวกเจ้าไปถึงภายในยี่สิบวัน แต่ตอนนี้เราเสียเวลาไปสองวันแล้ว พวกเจ้าจงเร่งฝีเท้า การเดินทางจากนี้ไปถึงเมืองหลวงใช้เวลาถึงสิบเจ็ดสิบแปดวัน พอไปถึงเมืองที่ใกล้เมืองหลวงจะมีคณะองครักษ์มาคอยรับพวกเจ้าที่นั่น ขอให้เดินทางปลอดภัย" เมื่อทุกคนบอกลากันเสร็จ คณะเดินทางจึงออกเดินทางทันที ชานยอลที่นั่งเจ้าดำเดินเคียงข้างรถม้าโดยที่ด้านในมีคุณชายลู่กับคุณหนูลู่นั่งอยู่ภายใน คณะของเขามีผู้ร่วมเดินทางเพียงหกคน สองคนอยู่ในรถ สองคนนั่งอยู่ด้านหน้า เพื่อบังคับม้า อีกสองคนนั่งอยู่บนม้าคนละตัว 


"พี่สงสารอาจง น้องเล็กอยากตามมา แต่ท่านพ่อมิให้มา" คุณหนูใหญ่บ่นกับน้องชายคนรอง น้องชายคนเล็กเอาแต่ร้องไห้กอดผู้เป็นแม่ ยืนส่งพี่ๆอยู่หน้าจวน "อีกสองสามปีพี่ว่าจะให้อาจงไปหาเรา เจ้าว่าดีรึไม่อาฮาน" คุณหมอลู่ยกใบหน้าขึ้นจากตำราสมุนไพรยาจีนที่ได้รับมาจากอาจารย์ที่เขาแอบไปเรียนมาโดยไม่มีผู้ใดร่วงรู้


"ข้าเห็นด้วยกับพี่หญิง" น้องรองส่งรอยยิ้มที่ชวนมองไปให้กับพี่สาว นางยิ้มตามออกมา นางหลงรอยยิ้มของน้องชายคนกลางมาก 


"คุณหนูใหญ่คุณชายรองขอรับ ท่านลุงบอกว่าด้านหน้าจะมีหมู่บ้าน พวกเราจะหยุดพักกันที่นั่นแล้วค่อยเดินทางต่อนะข้อรับ" บ่าวผู้หนึ่งตะโกนบอกคุณหนูของมัน


"เข้าใจแล้ว" คุณหนูใหญ่ตะโกนตอบรับ เพียงไม่นานรถม้าที่นั่งมาจึงมาจอดที่ป่าใกล้หมู่บ้าน คุณหนูกับคุณชายลงจากรถม้าหลังจากนั่งอยู่ในรถม้ามาหลายชั่วยาม


"ในหมู่บ้านจะมีโรงเตี๊ยม ชื่อว่าโรงเตี๊ยมร้อยลี้ คุณหนูใหญ่กับคุณชายรองต้องการที่จะไปเยี่ยมชมรึไม่ขอรับ" ท่านลุงที่เดินทางมาด้วยเอ่ย ทำให้คุณสารวัตรปาร์คที่ได้ยินถึงกับทำหน้ากระตือลือล้นออกนอกหน้านอกตากว่าผู้เป็นนาย ไม่มีใครรู้ว่าเวลาที่คุณสารวัตรไม่ได้อยู่ในราชการเขาจะมีนิสัยเด็กมากมายแค่ไหน คนที่รู้มีเพียงเพื่อนรักของเขาเท่านั้นเพราะทั้งสองมีนิสัยไม่ต่างกัน


"ไปๆท่านลุงนำไปเลย" ไม่ต้องให้ถามซ้ำ คุณชายรองเป็นคนขานรับก่อนเป็นคนแรก ทั้งสี่คนใช้แรงกาย(เท้า)ตัวเองเป็นการเดินเข้าไปในหมู่บ้าน บ่าวอีกสองคนอยู่เพื่อเฝ้ารถม้าและข้าวของ ทั้งสีคนเดินชมของป่าที่คนในหมู่บ้านนำมาออกขาย คุณหนูใหญ่ที่ไม่เคยออกจากนอกจวนดูตื่นเต้นดีใจมากกว่าใคร ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มอีกสองคนที่ดูตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็น คุณหนูใหญ่เดินดูเครื่องประดับ คุณชายรองสนใจเรื่องสมุนไพรที่วางขาย ชานเลี่ยเดินดูอาหารและขนมที่อยู่ตรงหน้า มันเป็นอาหารจำพวกที่เขาไม่เคยลอง แต่เคยเห็นมันขายในซีรี่ย์จีนหลายๆเรื่อง แต่ก็ไม่เคยรู้ชื่อของมัน


"ท่านลุงๆ สิ่งนี้เรียกว่าอะไรขอรับ" ชานยอลถามขนมที่ถูกเสียบเป็นลูกๆที่อยู่ในไม้ มันถูกเสียบจากลูกเล็กๆจนมาถึงลูกใหญ่ 


"ขนมถังหูลู่ ทำมาจากผลซานจา ราคาแค่สองอีแปะ" พ่อค้าเอ่ย ทำให้ชานยอลเพียงส่งยิ้มกลับไปให้ แค่อีแปะเดียวเขายังไม่มีเลย นี่ตั้งสองอีแปะ


"ข้าขอตัว" คุณสารวัตรก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วเดินแยกออกไป


"ไปไหนมา" คุณหมอลู่ถาม เมื่อเพื่อนรักเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ชานยอลไม่ตอบแต่มองเพื่อนที่หยิบใบนั่นใบนี่ขึ้นดู "มันเป็นสมุนไพร" ลู่หานตอบเพื่อคล้ายความสงสัย เขาพยักหน้ารับแล้วเดินแยกไปหาคุณหนูใหญ่ที่กำลังเลือกปิ่นปักผมอยู่


"อาเลี่ย เจ้าว่าอันนี้สวยไหม" คุณหนูใหญ่หันมาถามความคิดเห็นจากเด็กหนุ่ม ชานเลี่ยส่งยิ้มแหะๆไปให้ นางหน้าบึ้งเล็กน้อยอย่างพองามแล้วหันไปเลือกต่อ ชานยอลถอนหายใจออกมาเบาๆแต่ยังคงยืนอยู่ข้างๆคุณหนูไม่หางไปไหน เพราะเวลานี้มีผู้คนหันมาให้ความสนใจที่ตัวนางมากพอตัว "ข้าได้แล้ว เราไปหาอะไรกินกันเถอะ" คุณหนูใหญ่เอ่ยพร้อมกับควงแขนอาเลี่ยของนางตรงไปหาน้องชายที่ยังคงยื่นจับสมุนไพรแห้งๆอยู่ "อาฮาน พี่หิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ" นางบอกกันน้องชาย  คุณชายรองเลิกสนใจสมุนไพรตรงหน้าหันมาพยักหน้ารับคำของพี่สาว คุณหนูใหญ่เดินควงแขนเด็กหนุ่มทั้งสองโดยมีท่านลุงพ่อบ้านเดินยิ้มตามหลัง ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม


"เสี่ยวเอ้อ" ชานยอลทำการเรียกเด็กในโรงเตี๊ยมทันที ชายหนุ่มร่างผอมบางวิ่งเข้ามาเมื่อมีลูกข้าเรียกหา


"คุณชายคุณหนูจะรับอะไรขอรับ" เสี่ยวเอ้อเตรียมกระดาษกับพูกันเตรียมจด


"เอาไก่นึ่งยัดสมุนไพร เนื้อย่าง เป็ดพะโล้ แล้วสุรามาด้วย" เป็นรายการที่คุณสารวัตรเป็นคนเรียกร้องเอง แถมไม่มีใครขัดแม้แต่น้อย เวลาผ่านไปสักพักใหญ่อาหารที่สั่งก็ทยอยมาเสริฟ


"สุราดี" ชานยอลเอ่ยขึ้น ทำให้คุณหนูใหญ่จ้องมอง เขาส่งยิ้มแห้งๆให้กับนาง "ข้ากินนิดเดียวขอรับคุณหนู" มันรีบแก่ตัว


"เจ้าไม่ได้แข็งแรงเหมือนคนอื่น ดื่มพอแก้หนาวได้ แต่ห้ามดื่มจนมึนเมา" คุณหนูใหญ่สั่ง มันพยักหน้งหงึกๆ ไม่อยากจะพูดอยู่บนเขากันอาจารย์ทั้งสอง พวกมันร่วมวงดื่มสุราปานน้ำเปล่า "อาฮาน เจ้าก็อย่าดื่มมากนัก ดูแลตัวเองดีๆ อีกหลายวันจะถึงเมืองหลวง ข้าไม่อยากเห็นเจ้าเจ็บป่าย"


"ขอรับพี่หญิง" คุณหมอขานรับด้วยรอยยิ้มแล้วก้มหน้ารับทานอาหารตรงหน้าต่อ




เมื่อรับประทานอาหารเสร็จทั้งสี่จึงเดินกลับยังที่จอดรถม้า บ่าวทั้งสองที่ดูแลให้ม้ากินหญ้าก็กลับมารอที่เดิมเรียบร้อยแล้ว


"ออกเดินทางต่อเถอะ อีกสองชั่วยามเราจะพักอีกที" ท่านลุงเอ่ยจากนั้นจึงขึ้นไปนั่งบนรถม้าด้านหน้าเพื่อบังคบม้า คุณหนูใหญ่และคุณชายรองขึ้นไปนั่งในรถม้าด้านใน ไม่นานคณะเดินทางจึงออกเดินทางอีกครั้ง


"เกิดอะไรขึ้น" เดินทางมาได้สักพักใหญ่รถม้าที่นั่งมาก็หยุดฝีเท้าลง ทำให้คุณหมอที่นั่งอยู่ด้านในต้องร้องตะโกนถาม แต่เมื่อไม่มีผู้ใดขานตอบคุณหนูทั้งสองจึงเปิดผ้าออกมาจากรถม้า


"แม่นางสวยงามอย่างที่พวกเจ้าว่า" ชายปกปิดใบหน้าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ลู่อิงเดินลงจากรถม้า นางมองกลุ่มโจรตรงหน้าแล้วรีบหลบอยู่ด้านหลังของน้องรองด้วยความกลัว


"เจ้าดำ หนีออกไปก่อน มีอะไรข้าจะเรียก" คุณสารวัตรก้มกระซิบกับเจ้าดำก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้าไปยืนกลับคนอื่นๆ ส่วยเจ้าดำก็รู้งาน เดินถอยหลังอย่างช้าๆแล้ววิ่งหายไป โจรกลุ่มนั้นมองตามแต่ไม่มีผู้ใดวิ่งตามมันไป "พวกเจ้าสองคนถ้ามีทางหนีให้พาท่านลุงหนีไป ไม่ต้องเป็นห่วงคุณหนูใหญ่กับคุณชาย" บ่าวทั้งสองที่กำดาบแน่นหันมองชานยอล ถ้ามันสองคนหนีไปแล้วใครจะดูแลคุณหนูคุณชาย "ไม่ต้องห่วง ข้ากับคุณชายจะพาคุณหนูใหญ่เดินทางไปเมืองหลวงเอง" ยิ่งชานเลี่ยพูด พวกมันยิ่งเป็นห่วง อาเลี่ยตัวเล็กบอกบาง จะพาคุณหนูใหญ่เดินทางไปเมืองหลวงได้เช่นไร ไม่พากันไปตายหรอกเหรอ


"แต่" บ่าวมันพูดได้แค่นั้นเมื่อมันเห็นสายตาที่น่ากลัวจากชานเลี่ยที่ส่งมา มันพยักหน้ารับ สารวัตรปาร์คยิ้มออกมาอย่างโล่งออก มีแค่คุณหนูใหญ่คนเดียวเขาคิดว่ามีทางรอด เพราะลู่หานก็สามารถที่จะป้องกันตัวเองได้ ถึงกับไม่ถึงขั้นเหาะ เหิน เดินอากาศได้ก็เถอะ แต่เพื่อนเขาก็เก่งหมัดมวย ถ้าเรื่องฟันดาบเป็นของถนัดเลยล่ะ


"ข้าว่ามันไม่ใช่ตอนนี้" สารวัตรปาร์คพูดขึ้นมา เมื่อเหล่ากลุ่มโจรเดินออกมาสมทบอีกหลายสิบคน ทำให้พวกมันไม่มีทางหนี "เอาไว้ก่อน เตรียมพร้อมไว้ก็พอ คืนนี้เราจะหนี" มันสองคนพยักหน้ารับ 


"นำตัวพวกมันไป ผู้ใดขัดขืน ฆ่ามันเสีย" ดูเหมือนว่าผู้เข้ามาใหม่จะเป็นหัวหน้ากลุ่มโจรทั้งหลาย พวกมันมีประมาณสิบกว่าคนเห็นจะได้ เมื่อผู้นำของกลุ่มเอ่ยจบ เหล่าลูกน้องจึงได้นำตัวคณะเดินทางทั้งหกคนไปยังค่ายโจรของมัน กลุ่มโจรพวกนั้นหันมองคุณหนูใหญ่เป็นพักๆแล้วหันกลับไปยิ้มให้แก่กัน ไม่คิดว่าการเดินทางได้เพียงสามวันพวกเขาก็ปะทะเข้ากับกลุ่มโจรให้เสียแล้ว คุณหนูใหญ่เดินเกาะแขนน้องชายของนางไปตลอดทางเดิน ไม่แม้แต่จะเงยใบหน้าที่สวยงามขึ้นมองผู้ใด พวกมันเดินเข้าไปในป่าลึกถึงสองชั่วยามก็ถึงแหล่งกบดานของพวกมัน "เอาแม่นางน้อยไปขังที่กระโจมของหัวหน้าใหญ่ อีกสักชั่วยามหัวน่าใหญ่น่าจะกลับมา" โจรที่ดูเหมือนผู้นำคนเดิมเอ่ย จากนั้นโจรน้อยหนึ่งท่านจึงลากคุณหนูใหญ่ไป 


"อาฮานช่วยพี่ด้วย" คุณหนูใหญ่ร้องด้วยความตื่นกลัว แต่ไม่สามารถขัดขืนได้ เลยชานยอลกับลู่หานที่จะยื่นมือไปดึงคุณหนูใหญ่กลับมาแต่ก็ไม่สามารถทำได้เนื่องจากกลุ่มโจรพวกนี้ใช้ดาบจี้พวกเขาเอาไว้ พวกเขาได้ยินแต่เสียงของคุณหนูใหญ่ร้องไห้เสียงดัง


"กระโจมที่ว่าคงอยู่แถวๆนี้" คุณสารวัตรกระซิบบอกกับคุณหมอ ลู่หานพยักหน้ากับคำพูดของเพื่อน


"เอาพวกที่เหลือไปมัดกับต้นไม้ใหญ่" โจรคนเดิมสั่ง ชานยอลกับพวกจึงถูกพาตัวไป พวกเขาถูกมันรวมกับต้นไม้อย่างแน่นหนา เมื่อโจรกลุ่มนั้นเห็นว่าชานยอลกับพวกคงหนีไปไหนไม่ได้จึงเดินหนีไป


"อีกสักชั่วโมงน่าจะมีอีกกลุ่มมาสมทบ จะเป็นเวลามืดพอดี ถึงตอนนั้นเราจะหนี กูกับมึงจะไปช่วยคุณหนูใหญ่ ส่วนสามคนนี้ให้หนีไปก่อน" ชานยอลกระซิบบอกเมื่อเห็นโจรน้อยเดินผ่านมาพอดี "ท่านลุง ท่านกับพี่ชายทั้งสองจงหนีไปก่อน ให้พวกท่านล่วงหน้าไปที่เมืองหลวงก่อนพวกเรา" ทุกคนมองหน้าของอาเลี่ย ที่บอกให้หนี แล้วจะหนีไปได้เช่นไร มือก็ถูกมันไว้ทั้งสอง นี่ยังจะตัวที่ถูกมัดไว้กับต้นไม้อีก


"แล้วพวกข้าจะหนีไปเช่นไร" ท่านลุงถาม


"ไม่ต้องห่วง ถึงเวลาท่านลุงจะทราบเอง ท่านลุง ท่านเห็นคอกม้าที่อยู่ตรงนั้นรึไม่" ทุกคนกันไปมองคอกม้าที่อยู่ไม่ไกลจากที่ถูกมัดมากนัก "ท่านจงขโมยมันไปด้วย มันมีหลายตัว พวกท่านขโมยมันไปคนละตัว เอามาเผื่อคุณชายด้วยอีกตัว" ท่านลุงกับอีกสองบ่าวพยักหน้ารับ


"แล้วม้าของเจ้าล่ะ" บ่าวอีกคนถาม มันร้องของม้าให้แก่คุณชาย แล้วถ้ามันไม่มีม้าจะหนีทันเช่นไร เวลานี้เจ้าดำก็วิ่งหายไปแล้ว


"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเจ้าดำของข้าจะกลับมา" พูดจบแล้วก็เงียบไปเมื่อมีกลุ่มโจรเดินผ่านมา ชานยอลมองโจรพวกนั้นจนลับตาไป "เอาแรงก่อนเถอะ เดี๋ยวเราจะได้ออกแรงแล้ว" คุณหมอลู่พยักหน้ารับคำเพื่อน เขาไม่ถามว่าเพื่อนมีแผนอะไร เพราะเขาเชื่อว่าเพื่อนจะต้องพาพวกเขาหนีออกไปจากที่แห่งนี้ได้





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 254 ครั้ง

559 ความคิดเห็น

  1. #559 piano_tuan (@Tuan_piano) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 10:10

    ไม่ต้องมีพระเอกละ ชานเลี่ยรวบหมด 555

    #559
    0
  2. #525 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 12:44
    น้องยอลมาแล้วนี้อย่างเท่!!!!!
    #525
    0
  3. #454 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:50
    วางแผนเฉียบมาก ตื่นเต้นเลยยยย ><
    #454
    0
  4. #366 RIAP-0627 (@retopair) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 03:02
    ลุ้นนนน ต้องหนีให้ได้นะน้องเลี่ย
    #366
    0
  5. #315 Pear Zaza Mvsk (@pear41) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 10:26
    น้องยอลแบบเท่ห์มาก ฉลาดมากเก่งที่สุดเลย
    #315
    0
  6. #301 rose_of_sharon (@shinsoul) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 23:39
    สมเป็นสารวัตรเก่าจริงๆเจ้ายอลเอ๋ย อุอิๆ
    #301
    0
  7. #296 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 22:37
    ขอใหปลอดภัยนะชานเลี่ย
    #296
    0
  8. #215 linonan_ (@linonan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 17:37
    คุณสารวัตรในร่างน้องเลี่ยนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ เก่งมากลูกแม่
    #215
    0
  9. #26 pcyqsz_ (@pcyqsz_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 02:09
    น้องเก่งอ่ะวางแผนดิบดีขอให้หนีให้ได้เลยนะน้อง
    #26
    0
  10. #20 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 11:06
    คุณสารวัตรจะเจอกับอะไรบ้างกว่าจะถึงเมืองหลวงเนี่ย
    #20
    0