krisyeol บ่าวน้อยชุดน้ำเงิน

ตอนที่ 4 : นักพรตขาวดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    31 ต.ค. 61




ชานยอลวิ่งไปหยุดที่ด้านหลังของเด็กน้อยที่ก้มหน้าก้มตากินหมั่นโถวด้วยความรีบร้อน เหมือนกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้า แต่เสียงใจนะน้องหนู พี่เห็นแล้ว



"นี่" คุณสารวัตรเรียกเด็กน้อย เด็กน้อยสะดุ้งเฮือกพร้อมกับหันมามองด้วยใบหน้าถอดสี เด็กน้อยขนับถอยหลังด้วยความกลัว ในมือกำหมั่นโถวชิ้นเดียวแน่น "ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำอะไร" คุณสารวัตรพูดยิ้มๆ แต่เด็กน้อยกลับมองด้วยความหวาดระแวง


"เจ้า เจ้าจะไม่ส่งข้าให้กับท่านนายอำเภอหรือทหารหลวงใช่ไหม" เด็กน้อยถามเสียงสั่น คุณสารวัตรพยักหน้ายิ้ม "แล้วเจ้าต้องการอะไร" เด็กน้อยถามอีก


"ทำไมขโมยของ" เนื่องจากที่มีอาชีพเป็นตำรวจ จึงทำให้เขาต้องลงมาถาม แต่เท่าที่เขาสังเกตดู เด็กน้อยผู้นี้ต้องเป็นเด็กเร่ร่อนในเมืองแห่งนี้แน่


"ข้าหิว" เด็กน้อยตอบ "ข้าไม่ได้กินอะไรมาหลายมื้อแล้ว ข้าขโมยหมั่นโถวมาชิ้นเดียวเอง อย่างจับข้าส่งทางการเลยนะพี่ชาย" เด็กน้อยอ้อนวอย คุณสารวัตรมองแววตาที่น่าสงสารจับใจ มันเหมือนกับเขาตนเป็นเด็ก ที่ถูกทอดทิ้งไว้ข้างทางเพราะฝีมือพ่อแม่ที่ใจร้าย 


"แล้วพ่อแม่ขอเจ้าเล่า" คุณสารวัตรถาม เด็กเร่ร่อนคนนี้ถูกทอดทิ้งเหมือนกับเขาหรือเปล่า หรือ มันมีเหตุการณ์ที่มากกว่านั้น 


"ท่านพ่อกับท่านแม่และน้องของข้าตายไปเมื่อหลายวันก่อนด้วยโรคระบาด ข้ารอดมาได้ จึงหนีมาที่เมืองนี้" เด็กน้อยก้มหน้าก้มตาตอบด้วยเสียงสั่นเครือ นึกถึงกรรมที่ได้พบเจอ "ทำไมข้าต้องรอดมาแค่ผู้เดียว ทำไมข้าไม่ตายพร้อมกับพวกเขา" เด็กน้อยพูด ถ้าตนตายไปพร้อมครอบครัวก็ไม่ต้องมาขโมยของเพื่อประทังชีวิตแบบนี้ สารวัตรปาร์คจับไหล่ที่สั่นของเด็กน้อย พร้อมกับดึงเข้ามาซบอก


"เจ้าชื่ออะไร" เขาถาม 


"ข้าชื่อ ฉาง แซ่ต้า ต้าฉาง" เด็กน้อยพูดเสียงอู้อี้ในอก สารวัตรหนุ่มยิ้มก่อนจะดึงตัวเด็กน้อยที่ตัวเล็กขึ้น


"ไปกับข้านะ" สารวัตรบอก เด็กน้อยสะดุ้งออกจากอกในทันที


"ไปไหน เจ้าจะส่งข้าให้กับทางการรึ" เด็กน้อยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ รีบลุกขึ้นเพื่อที่จะวิ่งหนี แต่สารวัตรหนุ่มคว้าตัวไว้ทัน


"ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าจะพาเจ้ากลับจวนด้วย" ไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านจะด่าเช่นไรเมื่อเขาพาเด็กเร่ร่อนเข้าไปในจวน พวกเขาจะสงสารหรือเวทนาเด็กน้อยเหมือนกับเขาหรือเปล่า


"กลับจวน ทะ...ท่านเป็นคุณชายรึ" เด็กน้อยถามด้วยความตกใจ คุณสารวัตรส่ายหัว


"ข้าเป็นเพียงบ่าวในจวนเท่านั้น" บ่าว...แล้วจะพาเขากลับไปที่จวนด้วยนะรึ จะไม่โดนเจ้าของบ้านใช้ไม้วิ่งไล่ตีเอานะ


"จะดีเหรอ ข้าเกรงว่า"


"ดีสิ เชื่อข้า" เด็กน้อยที่จะปฏิเสธ แต่ไม่ทันเมื่อผู้ที่โตกว่าดึงมือเด็กน้อยเดินกลับไปยังเส้นทางเดินที่ คุณสารวัตรมา ไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านจะอนุญาตหรือไม่ แต่เขามั่นใจว่าคนที่ใจดีอ่อนไหวให้กับเด็กอย่างลู่หานจะปล่อยให้เด็กที่เขาลากกลับด้วยไปเป็นเด็กเร่ร่อนในเมือง



"พวกเจ้าออกไปตามหาในเมือง ถ้าหาไม่เจอไม่ต้องกลับมา" เสียงเกรี้ยวกราดของฮูหยินของประมุขลู่ตะคอกดังลั่นจวม เมื่อมีบ่าวน้อยวิ่งมาบอกว่าบ่าวคนสนิทของบุตรชายหายตัวไป ทำให้ผู้คนในจวนวิ่งตามหากับจ้าละหวั่น ดูวุ่นวายไปหมด


"เกิดอะไรขึ้นรึขอรับ" คุณสารวัตรเอ่ยถามอย่างตกใจ


"อาเลี่ย เจ้าหาไปที่ใดมา เจ้าไม่รู้รึว่าทำให้คนอื่นเป็นห่วง เกิดไปเป็นลมเป็นแล้งที่อื่นใครจะช่วย" ชานยอลมองฮูหยินของจวนอย่างมึงงง มันเป็นแค่บ่าวใยเจ้าของจวนถึงเป็นห่วงขนาดนี้ ทำเหมือนเด็กน้อยชานเลี่ยเป็นเหมือนลูก หรือเด็กนี่เป็นลูกของฮูหยิบกับชายอื่น ฉิบหายแล้วชานยอล มึงกับลู่เป็นพี่น้องต่างพ่อกัน "แล้วนั่นเด็กที่ไหน" เด็กน้อยที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังสะดุ้งตกใจเมื่อถูกเอ่ยถึง "เจ้าไปพาลูกผู้ใดมา" นางเล่นถามไม่เอาคำตอบ ทำให้คุณสารวัตรได้แต่ยืนเกาหัว


"คือฮูหยินขอรับ เด็กน้อยนี่ข้าไปเจอที่ตลาดมา ดูเหมือนพ่อแม่พี่น้องตกตายไปหมดแล้วขอรับ" จบคำของคุณสารวัตร ฮูหยินของจวนพุ่งตรงไปหาเด็กน้อยพร้อมกับลูบหัวมันอย่างเอ็นดู


"น่าสงสารเหลือเกิน เจ้าอยู่ที่จวนของข้านะ ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเอง ไม่ต้องห่วง" คุณสารวัตรอ้าปากค้า พอจะง่ายก็แสง่าย ฮูหยินผู้นี้ช่างงดงามเหลือเกิน ทั้งภายนอกและภายใน ลืมเรื่องที่เขาคิดว่าตัวเองเป็นลูกอีกคนของฮูหยินไปเถอะ ช่างน่าอายนัก "อาเป่า เจ้าพาเด็กนี่ไปอาบน้ำอาบท่า แล้วให้พักที่เรือนเดียวกับพวกเจ้า แล้วเจ้ามีชื่อว่าเช่นไร" หันไปตะโกนกับบ่าวที่อยู่ใกล้ แล้วหันมามองเด็กน้อยที่ยังทำสีหน้ามึนงง


"ฉางขอรับ ข้ามีชื่อว่าต้าฉาง" เด็กน้อยตอบเสียงสั่น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีบ้านอยู่แล้ว  เขาไม่ต้องออกไปเร่ร่อน ขโมยของกินอีกแล้ว 


"อาฉาง เจ้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วค่อยออกมากินข้าวนะ ไปเถอะ" ฮูหยิบบอกยิ้มๆ เด็กน้อยยิ้มออกมา พร้อมกับกล่าวคำว่าขอบคุณขอรับไม่ขาดปาก


"ส่วนเจ้าอย่างเพิ่งไปไหนอาเลี่ย" คุณสารวัตรลอบกลืนน้ำลาย เมื่อกี้ยังมีน้ำเสียงดีๆอยู่แล้ว นี่นางเปลี่ยนโหมดเป็นนางยักษ์แล้วหรือ ฮูหยินมองชานเลี่ยด้วยใบหน้าบึ่งตึง เด็กนี้ทำให้คนอื่นเป็นห่วงแต่เช้าเลยจริงๆ "ทำไมถึงลอบออกจากจวน ร่างกายก็ไม่แข็งแรงเหมือนผู้อื่น ทำไมเจ้าดื้อเช่นนี้ เจ้าเป็นอะไรไป เจ้าไม่เคยขัดหรือดื้อดึง แต่นี่ แต่นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นอีกข้าจะมีหน้าไปบอกแม่เจ้าเช่นไร ไอ้เด็กบ้า" นางร่ำไห้ออกมา ทำให้ชานยอลถึงกับเหวอไปทันที 


"ท่านแม่ ท่านแม่ เป็นอะไรไปเจ้าคะ" บุตรสาวคนโตวิ่งเข้ามาจับตัวผู้เป็นแม่ด้วยความตกใจ


"เจ้าดู เจ้าดูอาเลี่ยสิ อยู่ๆก็หายออกจากจวน ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นมา ข้าจะมีหน้าไปบอกพ่อกับแม่มันที่สวรรค์ได้เช่นไร" นางหันไปพร่ำพรูดกับบุตรสาว คุณหนูใหญ่หันมาจ้องต้นเหตุของเรื่อง คุณสารวัตรสะดุ้งตกใจ ไม่คิดว่าคนสวยๆจะมีแววตาที่น่ากลัวเช่นนี้


"พวกเจ้าพาท่านไม่ข้าไปพัก ส่วนเจ้า อาเลี่ย อยู่คุยกับข้าก่อน" สองแม่ลูกนี่น่ากลัวเป็นบ้า ชานยอลโอดครวญในใจ "เจ้าตามข้ามา" เมื่อบ่าวคนอื่นพาฮูหยินออกไป คุณหนูใหญ่ของจวนจึงสั่งให้บ่าวคนสนิทของน้องชายตามนางไป "เช่นไรถึงลอบออกจากจวน" เมื่ออยู่กันสองคน น้ำเสียงที่น่าฟังเหมือนกับใบหน้าที่น่ามองจึงเอ่ยขึ้น


"คะ คือ" คุณสารวัตรยังคิดหาคำแก้ตัวไม่ได้จึงได้แต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่ต่อหน้าบุตรสาวคนโตของจวน "ขะ ข้ารู้สึกว่า ตัวข้ามันแปลกๆ จึงเดินออกไปนอกจวนเผื่อว่าข้าจะได้กลับมาเหมือนเดิมขอรับ" คุณสารวัตรหาทางแก้ตัวออกจนได้ ดีที่เขามีสกิลในการแก้สถานการณ์เก่งเป็นเลิด


"ตัวเจ้าบาดเจ็บหนัก เหมือนกับตายแล้วฟื้น ข้าพอเข้าใจเจ้าอยู่ แต่อย่างทำเช่นนี้อีก ท่านแม่ข้าเป็นห่วงเจ้ายิ่งกว่าบ่าวคนอื่นเพราะเจ้าเป็นบุตรของบ่าวที่เป็นเพื่อนท่านแม่ข้า ท่านแม่ตั้งใจดูแลเจ้า เจ้าก็อย่าทำให้นางเสียใจเลย" คุณหนูใหญ่จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า "เจ้าไม่เคยดือดึง แต่วันนี้เจ้าคงสับสนอยู่ ไปพักเถอะจะได้ดีขึ้น" เอ่ยจบนางจึงลุกหนีไป ปล่อยให้คุณสารวัตรมองตามจนลับสายตา


"บ่าวน้อยผู้นี่คงเป็นเด็กดีสินะ แถมยังขี้โรคอย่างที่เข้าใจด้วย" คุณสารวัตรพูดขึ้นเบาๆก่อนจะยอมที่จะกลับเรือนไปพักผ่อนตามที่ถูกสั่ง เฮ้อ...มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยที่จะอยู่นิ่งๆทำตามคำสั่งของผู้อื่น เขาเป็นตำรวจ นิสัยของเขาคือวิ่งตามจับคนร้าย





วันต่อมา


ยามเหม่า (ช่วงเวลา05:00-06:59) คุณสารวัตรลุกขึ้นมาจากฟูกนอน เพราะมันเป็นเวลาตามปกติที่เขาชอบตื่น เขาหันไปมองบ่าวที่นอนร่วมเรือน คนอื่นๆลุกกันออกไปจะหมดแล้ว จะเหลือก็แต่เขากับเด็กน้อยต้าฉางที่ยังคงหลับสนิทอยู่ เขายกผ้าห่มให้เด็กน้อยที่นอนข้างๆก่อนจะลุกออกไปล้างหน้าด้านนอก หลังจากที่ล้างหน้าเสร็จ คุณสารวัตรจึงดึงผ้าสีน้ำเงินที่เข้ากับชุดที่ตัวเองใส่ออกจากผมที่ถูกรวบอยู่ออก จากนั้นจึงทำการรัดเส้นผมที่ยาวถึงหลังใหม่ เขารัดผมสีดำสนิทแค่ครึ่งหัวเป็นหางม้า ส่วนอีกครึ่งปล่อยให้มันยาวลงมาเหมือนเดิม ส่วนด้านหน้าเขาปล่อยหน้าม้าปัดข้างเอาไว้ เขามองเงาตัวเองที่สะท้อนกับน้ำขึ้นมา เด็กนี่แม่งเหมือนกับผู้หญิงมาก ยิ่งทำสงผมแบบนี้ยิ่งหน้าหวาน เคยมีใครคิดว่าเด็กนี่เป็นผู้หญิงหรือเปล่านะ คุณสารวัตรคิด แต่ยังดีที่เด็กชานเลี่ยยังคงสวมชุดบ่าวสีน้ำเงินเข้มในแบบข้องผู้ชายอยู่


"อาเลี่ย ตื่นแล้วเหรอ" ยัง...ถ้าตอบแบบนี้เดี๋ยวก็หาว่ากวน เด็กหนุ่มยิ้มให้กับผู้ถาม


"ท่านลุงมีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่" เด็กหนุ่มถาม เผื่อเช้าแบบนี้เขาจะได้มีอะไรทำแก้เบื่อ


"ถ้างั้นเจ้ามาช่วยข้าขนสินค้าขึ้นรถม้าเถอะ นายท่านมีส่งสินค้าไปที่เมืองเฟ้ย" ท่านลุงพูดจบ คุณสารวัตรปาร์คจึงรีบตามท่านลุงไปยังหน้าจวนเพื่อช่วยขนสินค้าขึ้นรถม้า "ขนอย่างเบามือด้วยนะ ถ้าข้าวของเสียงหายนายท่านจะซวยเอา" ท่านลุงเอ่ย เด็กหนุ่มพยักหน้า


"ท่านลุง เมืองเฟ้ยนี่ไกลไหมขอรับ" ไม่ใช่เขาจะไปหรอก แต่มันเงียบจึงหาเรื่องคุย


"ก็หลายพันลี้อยู่นะ ใช้เวลาก็น่าจะสองสามวันถึง" ทานลุงพูด สองมือยังคงยกสินค้าขึ้นรถม้า


"แล้วไม่เคยเจอโจรรึขอรับ" อันนี้เขาอยากรู้จริงๆ ไม่ได้หาเรื่องถามเพื่อแก้เบื่อ


"ก็มีนะ แต่นายท่านก็พอมีวรยุทธอยู่ไม่มากก็น้อย" ท่านลุงเอ่ย เด็กหนุ่มพยักหน้ารับแล้วคิดตาม วรยุทธที่ว่ามันจะเหมือนในหนังจีนไหมนะ พวกที่มีวิชาตัวเบา วิ่งบนหลังคา วิ่งบนยอดต้นไม้ แบบนี้ แต่ฉับพลัน สายตาของคุณสารวัตรหันไปเห็นชายชุดดำกลับลังวิ่งไล่ชายชุดขาวเข้าไปในป่า ถูกทำร้ายเหรอ ด้วยสัญชาตญาณของตำรวจทำให้เขาคิดไปในเรื่องทำรายร่างกายทันที


"ท่านลุง ข้าขอตัวนะขอรับ" พูดจบเด็กหนุ่มจึงวิ่งไปทางด้านเขาลูกใหญ่ทันที โดยที่ท่านลุงเอ่ยปากไม่ทันเลยแม้แต่น้อย ชานยอลวิ่งตามชายทั้งสองเข้าไปในป่าลึก แต่ชายลึกลับทั้งสองกลับหายไปแล้ว "คงไม่ทันสินะ" คุณสารวัตรบ่นเสียงเบา เดินถอยหลังเตรียมที่จะกลับ แต่ทว่าเขาได้ยินเสียงของเหล็กกำลังกระทบกันอยู่ห่างออกไป มันเสียงเบามากจนแทบไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ พอดีที่ในป่าเงียบสนิท ทำให้เขาได้ยินเสียงมัน ชานยอลวิ่งไปตามเสียง เมื่อเสียงมันดังใกล้เข้ามา เขาจึงเดินอย่างแผ่วเบาแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ บุรุษชุดดำและขาว ที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้กำลังใช้กระบี่เข่นฆ่ากันอยู่ พวกเขาเปลี่ยนอยู่หลายกระบวนท่าก็ไม่มีใครยอมใคร "เหี้ย" คุณสารวัตรอุทานออกมา เมื่อเห็นบุรุษชุดขาวกระโดดขึ้นไปบนยอดไม่ได้ "นี่เขาเรียกว่าวิชาตัวเบาหรือเปล่าวะ" เขาบ่นอยู่คนเดียว ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งตามทั้งสองคนที่ใช่วิชาตัวเบาวิ่งอยู่บนยอดของต้นไม้ "แม่ง...เจ๋งเว่อ" คุณสารวัตรอุทานไม่ขาดปากกับวิชาที่ชายทั้งสองกำลังประลองฝีมือกันอยู่ แต่วิ่งมานานแล้วทั้งสองก็ยังไม่ลงมาจากต้นไม้สักที จนตอนนี้เขายืนหอบตัวโยงอยู่


"นักพรตดำ เจ้าจะตามข้ากลับยอดเขาเงินดีๆรึไม่" เสียงที่ทะเลาะอยู่ตรงหน้า ทำให้คุณสารวัตรย่องเบาเข้าไปใกล้


"อย่างเอ่ยให้ข้าขำไปหน่อยเลยนักพรตขาว ถ้าเจ้าจะจับข้าไปที่นั่นก็คงได้แค่เพียงวิญญาณของข้า" จับคำของนักพรตดำ นักพรตขาวจึงชักสีหน้าไม่พอใจออกมา


"นักพรตชั่วๆเช่นเจ้าน่าจะตายๆไปนานแล้ว คนดีๆเขาจะได้มีที่อยู่" นักพรตขาวตะคอกอย่าโมโห


"อยากฆ่าข้านัก เจ้าก็จงเข้ามา" นักพรตดำถ้าพร้อมกับส่งรอยยิ้มชวนโมโหไปให้


"เช่นนั้นก็จงตายซะ"


แกร็ก...


ฉิบหายแล้ว ไอ้ตีนเฮงซวย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

559 ความคิดเห็น

  1. #558 piano_tuan (@Tuan_piano) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 00:30

    ดื้ออออ คำเดียวสำหรับชานเลี่ย

    #558
    0
  2. #522 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 11:47
    ใครนะ

    แล้วน้องโอ้ยยยย ทำอะไรเนี่ยยัยดื้อ
    #522
    0
  3. #451 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:03
    โอ่ยยยยน้องงงง จะโดนจับได้ไหมเนี่ย
    #451
    0
  4. #363 RIAP-0627 (@retopair) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 02:31
    ซนเหลือเกินเจ้าเลี่ย นักพรตอย่าตีน้องนะ
    #363
    0
  5. #312 Pear Zaza Mvsk (@pear41) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 01:55
    โอ๊ยยย น้องซวยแล้ว จะโดนจับมั้ยเนี่ย
    #312
    0
  6. #298 rose_of_sharon (@shinsoul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 22:49
    5555555เมื่อวานก้เจอฮูหยินกับคุณพี่ใหญ่ดุแท้ๆ คราวนี้ก้คงจะโดน....อีกกระมัง
    #298
    0
  7. #288 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 23:48
    เอาอีกแล้ววว เด๋วโดนดุอีกน๊าาา ชานเลี่ย
    #288
    0
  8. #212 linonan_ (@linonan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 17:12
    ทำไมหนูซนอย่างนี้ล่ะคะน้องเลี่ย ทพคนอื่นเขาเป็นห่วงกันหมด
    #212
    0
  9. #23 pcyqsz_ (@pcyqsz_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 01:58
    เอาแล้วจะรอดไหมลูกตื่นตาตื่นใจไปอีก
    #23
    0
  10. #17 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 17:46
    คุณสารวัตรไปเจอใครกัน?
    #17
    0
  11. #16 idontknowwhy (@idontknowwhy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 16:53
    น้องชานเลี่ยคงอยากมีวรยุทธ์บ้างแน่ๆเลย แต่สองคนนี้คือใครกันนะ
    ปล.แอบมีคำผิดอยู่หน่อยนะจ้ะ
    #16
    0
  12. #7 LarLar52 (@LarLar52) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 22:37
    สองคนนี้ใครน้าาา
    #7
    0