krisyeol บ่าวน้อยชุดน้ำเงิน

ตอนที่ 29 : มารน้อย1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61



เขากลับมานั่งหน้าแดงในกระโจมเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับมีท่านแม่ทัพมานั่งอยู่ด้วย เขาที่เอาแต่นั่งเงียบไม่เอ่ยอันใด นั่งเป็นผู้ฟังที่ดีในการหารือเกี่ยวกับการศึกครั้งหน้า “อาซ้อ เจ้าบอกว่าเห็นขุนนางซุนหลี่ในค่ายชนเผ่าพวกนั้นจริงหรือไม่” ท่านรองแม่ทัพเอ่ยถามอีกครั้ง เมื่อตนได้ฟังสิ่งที่พี่ใหญ่ของตนเล่าจบ แล้วเหตุใดขุนนางชั้นสูงผู้นั้นถึงได้ไปอยู่ที่นั่นได้ คุณสารวัตรไม่ตอบ เพียงแค่พยักหน้ายืนยันเท่านั้น “แต่เมื่อคืนพวกข้าไม่มีผู้ใดเห็นขุนนางผู้นั้นเลย” ท่านรองแม่ทัพเอ่ยขึ้นอีกครั้ง


“แต่บ่าวเห็นจริง มันผู้นั้นยังวางแผนที่จะโจมตีค่ายท่านแม่ทัพอย่างเลย” คุณสารวัตรรีบเอ่ยขึ้น เพราะกลัวว่าจะไม่มีผู้ใดเชื่อในคำพูดของตน ขนาดใหญ่ที่ตนเล่าให้ท่านแม่ทัพใหญ่ฟัง เขายังทำหน้าไม่เชื่อสิ่งที่คุณสารวัตรพูดเลย


“แต่ถ้าเป็นมันผู้นั้นจริง เราก็เอาความจากมันมิได้ มันอาจจะพูดว่าเจ้ากล่าวหามันก็ได้” ท่านนายทหารชั้นสูงเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกท่านพยักหน้าอย่างเห็นไปในทางเดียวกัน


“แต่ถ้าเป็นคนผู้นั้นจริง ยามนี้ข้าว่ามันยังอยู่กับพวกชนเผ่า ยังมิกล้ากลับวัง” ท่านแม่ทัพใหญ่เอ่ยขึ้น


“แล้วจะต้องทำเช่นไรถึงจะจับมันได้ โดยที่มันดิ้นไม่หลุด” ท่านนายทหารอีกท่านเอ่ยถาม แต่ทุกท่านกลับเงียบเพราะยังคิดเช่นไรไม่ออก


“เราต้องล่อเสือออกจากถ้ำ” ทุกคนหันไปมองคนพูด คุณสารวัตรฉีกยิ้มให้กับทุกคน “บ่าวเห็นด้วยที่ท่านแม่ทัพกล่าว คนทำผิดมันยังไม่กล้ากลับเข้าเมืองยามนี้ มันจะต้องกบดานก่อน พอเรื่องเงียบมันถึงจะยอมโผล่หางออกมา แต่บ่าวคงรอให้มันโผล่ออกมาเองมิได้ บ่าวจะลากมันออกมารับโทษเอง” ทุกท่านจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้เจ็บแค้นเช่นไรกับขุนนางผู้นั้นถึงต้องทำท่าทีจริงจังถึงเพียงนั้น หรือเป็นเพราะขุนนางผู้นั้นทำให้มันเจ็บ มันถึงได้กัดไม่ปล่อย


“ข้าคิดว่าเรื่องนี้เจ้าไม่หน้าเข้ามายุ่งยากอีก เจ้าสมควรอยู่แต่ในค่าย” น้ำเสียงอันนิ่งเฉยดังขึ้นจากปากของท่านแม่ทัพใหญ่ คุณสารวัตรมองคนพูดอย่างไม่เข้าใจเหตุใดตนถึงจะเข้าไปยุ่งมิได้ ในเมื่อตนก็ลงแรงมาถึงเพียงนี้แล้ว


“เหตุใด” เด็กหนุ่มถามออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 


“ไม่มีเหตุผล” น้ำเสียงเช่นเดิมตอบออกมา คุณสารวัตรกำหมัดแน่น ก็คิดว่าดีกันแล้วถึงได้ยอมให้มานั่งฟังการประชุม แต่นี่ คนผู้นี้ ชานยอลจ้องคนตรงหน้านิ่ง สักพักจึงสะบัดชายเสื้อเดินออกนอกกระโจม ท่านแม่ทัพใหญ่มองตามเด็กหนุ่มที่เดินโกรธออกไป 


“พี่ใหญ่ อาซ้อโกรธท่านแน่แล้ว” ท่านรองแม่ทัพเอ่ย มองพี่ใหญ่ตนอย่างเหนื่อยใจแทน ถ้าตนเป็นพี่ใหญ่ ตนก็มิยอมให้คนรักตามออกไปเช่นกัน เพียงวันนี้ที่อาป๋ายเซี่ยนตามออกไปช่วยอาซ้าด้วยตนยังห่วงหน้าห่วงหลัง


“อือ” เพียงคำเดียวที่หลุดออกมาจากพี่ใหญ่ตน





“หัวหน้า” คุณสารวัตรหยุดฝีเท้าลง เมื่อลูกทีมของตนร้องเรียก คุณสารวัตรเดินเข้าไปหาคนเหล่านั้น


“เป็นเช่นไรบ้าง” เขาถามอาการของลูกทีม


“กลับมาคบทุกท่านขอรับ มีบาดเจ็บบ้างเพียงเล็กน้อย” คุณสารวัตรพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“เช่นนั้นพวกท่านก็จงพักผ่อน บ่าวขอออกไปเดินเล่น” เอ่ยจบแล้วผิวปากเสียงดัง เจ้าดำวิ่งเข้ามาหาเจ้านายของมันทันที


“หัวหน้า จะไปที่ใด” คุณสารวัตรไม่ตอบกระโจนขึ้นหลังเจ้าดำ แล้วกระตุกม้าหายไป เหล่าลูกทีมก็ได้แต่มองตามหลังไปอย่างเป็นกังวล





หนึ่งชั่วยามที่คุณสารวัตรควบม้าข้ามทะเลทรายไปยังเมืองที่อยู่ใกล้เคียง เมืองแห่งนี้มีทหารเดินตรวจตราอยู่มากมาย เพราะมันเป็นเมืองทีี่มีท่านอ๋องฉี พี่ชายคนโตขององค์ฮ่องเต้แต่คนละมารดากันเป็นผู้ดูแลเมืองแห่งนี้ คุณสารวัตรกระตุกม้าผ่านเข้าไปในเมือง “เจ้าดำ เจ้าออกไปก่อนนะ” คุณสารวัตรกระโดดลงจากหลังเจ้าดำแล้วเดินเข้าไปในเมืองที่ยังคงมีประชาชนอยู่กันมากพอควร พวกเขาคงเชื่อใจในฝีมือของเจ้าเมืองมากถึงไม่มีผู้ใดอพยพหนีไปที่ไหน


“น้องชาย สนใจแวะที่หอกณิการ์ของข้าหรือไม่” หญิงสาวท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าไปดึงคุณสารวัตรเข้าไปด้านใน เด็กหนุ่มเพียงส่งยิ้มให้แล้วเดินจากไป 


“มีเหตุใดกลุ่มใจ ถึงได้หนีออกมา” คุณสารวัตรหันไปมองตามเสียงพูด 


“ท่านอาจารย์” เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง แต่แววตากลับมีความเศร้าอยู่บ้าง “ท่านมิได้อยู่ที่ทางตอนใต้หรือขอรับ” เด็กหนุ่มถามอาจารย์ทั้งสองที่ยืนยิ้มให้ตนอยู่


“พวกข้าก็ตามเจ้ามานั่นแหละ” นักพรตขาวเอ่ย เด็กหนุ่มยิ้มให้


“ตามมาสิ หาสุรารสเลิศแล้วคุยกันสักสองสามคำ” คุณสารวัตรพยักหน้ารับ เพราะรู้ว่าอาจารย์มีอันใหม่จะกล่าวแก่ตน เพราะมันเป็นสิ่งที่นักพรตดำย้ำเตือนตนทุกครั้งที่ฝึกวรยุทธ์ “เถ้าแก่ ขอสุราสักสองไห” นักพรตดำร้องสั่ง ทำให้เถ้าแก่โรงเตี๊ยมรีบหาของที่สั่งมาให้


“เชิญขอรับคุณชาย เสี่ยวเอ้อร์หาสุราและกับแกล้มมาให้คุณชายท่าน” เถ้าแก่หันไปร้องบอกกับเสี่ยวเอ้อร์ที่ยืนอยู่แถวนั้น


“เถ้าแก่ ข้าขอเป็นห้องส่วนตัวได้หรือไม่” นักพรตขาวเอ่ยถาม


“ได้ๆขอรับได้ ตามข้ามาได้เลย” ทั้งสามเดินตามหลังเถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมไปยังห้องชั้นบน เมื่อได้ห้องแล้วเถ้าแก่จึงได้แยกออกไป สักพักเสี่ยวเอ้อร์จึงนำสุราและกับแกล้มเดินเข้ามา ไม่นานจึงเดินจากไป ท่านอาจารย์ทั้งสองจึงเปิดผ้าคลุมหน้าออก


“ดื่มสุราเสียก่อน” นักพรตดำเอ่ยพร้อมกับเทสุราใส่จอกให้กับลูกศิษย์ของตน


“ขอบคุณขอรับ” เอ่ยจบ คุณสารวัตรจึงยกสุราเข้าปาก


“อาเลี่ย เจ้าจำที่ข้าเคยบอกได้หรือไม่” สุราที่อยู่ในปากยังกลืนไม่ทันหมด ท่านอาจารย์ของเขาก็เอ่ยขึ้น คุณสารวัตรพยักหน้าเป็นคำตอบ “เจ้าฆ่าผู้อื่นไปมากเพียงใด” คุณสารวัตรกำหมัดแน่น


“บ่าวคิดว่าไม่มาก บ่าวรู้ตัวจึงไม่ลงมือกับใคร” ใช่ เพราะทุกครั้งที่เขาจะฆ่าใคร เขาต้องไตร่ตรองอยู่ทุกครั้ง ถ้าไม่จำเป็นจริงๆเขาจะไม่ลงมือฆ่าผู้ใด


“เป็นเช่นนั้นก็ดี” นักพรตดำเอ่ย ก่อนจะยกสุราในมือขึ้นดื่น


“ท่านอาจารย์” นักพรตทั้งสองมองหน้าคุณสารวัตร “ถ้าบ่าวฆ่าผู้อื่นมากๆ บ่าวจะกลายเป็นมารจริงๆนะหรือ” นักพรตทั้งสองเงียบ “ เช่นนั้น ทำไมท่านถึงสอนวรยุทธ์นี้ให้แก่บ่าว” คุณสารวัตรถามออกมาอีกครั้งเมื่อท่านทั้งสองยังคงเงียบ


“ข้าขอโทษเจ้า เจ้าน่าจะรู้ว่าตอนนั้นข้ากับนักพรตขาวทะเลาะกัน เจ้าดันผ่านมาพอดี ข้าทั้งสองจึงทำเช่นนั้น” นักพรตดำเอ่ย 


“อาเลี่ยเจ้าคงจะรู้สึกไม่ดีใช่หรือไม่” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ “วิชามารของเจ้ามันคงได้ดื่มเลือดแล้วสินะ มันถึงได้ตื่นขึ้นมา” นักพรตขาวเอ่ยเสียงเบา “วิชาสวรรค์ของข้าคงคุมมันไม่ได้มาก ต่อไปนี้เจ้าคงต้องคุมมันด้วยตนเอง อาเลี่ย จะทำสิ่งใดให้นึกถึงคนรอบข้าง เพราะถ้ามันตื่นเต็มตัว เจ้าจะฆ่าผู้อื่นไปทั่ว แม้แต่คนที่เจ้ารัก” คุณสารวัตรมองคนพูดแล้วพยักหน้ารับ 


“แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าควบคุมมันได้” นักพรตดำเอ่ย “ข้ามีมันมาตลอดชีวิต ข้ายังควบคุมมันได้ เจ้าที่เป็นศิษย์ข้าโดยตรงก็ย่อมทำได้เช่นกัน” คุณสารวัตรยิ้มออกมาเมื่อมีคนอายุมากมานั่งปลอบใจ


“เช่นนั้นบ่าวจะทำให้ได้” คุณสารวัตรพูด


“เจ้าก็กลับได้แล้ว ออกมานานเพียงนี้ ท่านแม่ทัพนั่นคงเป็นห่วง” พอพูดถึงอีกคน ใบหน้าน่ารักก็หงุดหงิดขึ้น “ที่เขาบอกเพราะเป็นห่วง ที่เขาห้ามก็เพราะรักมิใช่หรือ” แต่ทำไมคำพูดต่อมาของนักพรตขาวถึงทำให้บรรยากาศในห้องนี้มันร้อนขึ้นมา


“เช่นนั้นบ่าวขอตัว” คุณสารวัตรยกมือขึ้นประสานกัน จากนั้นจึงเดินออกจากห้อง ปล่อยให้อาจารย์ทั้งสองร่ำสุราต่อ





คุณสารวัตรเดินออกจากโรงเตี๊ยม แต่เดินมาได้สักพักเขาจึงหยุดฝีเท้าลง สัญชาตญาณของตำรวจบอกเขาว่า เขากำลังถูกสะกดรอยตาม ชานยอลก้าวเดินอีกครั้ง จากนั้นเขาจึงเริ่มวิ่งหลบเข้าไปในซอกของถนน คุณสารวัตรยืนนิ่งอยู่ในซอกนั้น สักพักจึงมีชายชุดดำสามคนวิ่งตามเข้ามา พวกมันปกปิดใบหน้าเอาไว้ ทำให้ไม่รู้ว่าพวกมันเป็นผู้ใด


“มันหายไปแล้วขอรับท่านหัวหน้า” สำเนียงที่พูดออกมา ทำให้คุณสารวัตรมึนงง มันเป็นสำเนียงที่เขาฟังไม่ออก แต่เขารู้ว่ามันเป็นของชนเผ่าทะเลทรายที่เขามีเรื่องด้วยเมื่อคืน ตามมาเอาคืนเร็วจริงๆ


“แยกย้ายกันออกไป ใครเจอมันก่อนฆ่ามันทิ้งซะ” แต่สำเนียงนี้เขาฟังมันออกเพราะมันเป็นภาษาที่เขาคุยอยู่แทบทุกวัน ทั้งสามคนแยกกันไป ทำให้คุณสารวัตรเดินออกจากซอกที่ซ่อนอยู่ เมื่อคิดว่าทุกอย่างคงปกติดี เขาจึงรีบวิ่งตรงไปยังประตูเมือง


ฟิว


ใบมีดขนาดเล็กรอยปักลงที่พื้นตรงหน้าของคนสารวัตร ชานยอลหยุดฝีเท้าลงหันไปมองเจ้าของมีดสั่นเล่มนั้น “บ่าวคิดว่าไม่เคยรู้จักท่าน เหตุใดถึงได้โยนอาวุธเช่นนี้ใส่กันเล่า” คุณสารวัตรพูดด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม ไม่ได้คิดกลัวเลยว่าบุรุษตรงหน้าตนสูงใหญ่เพียงใด 

“เหตุใดต้องรู้จักเจ้า ในเมื่อข้าถูกจ้างมาให้ฆ่าเจ้า” บุรุษตรงหน้าเอ่ยพร้อมกับกระบี่ในมือที่ยื่นมาตรงหน้าคุณสารวัตร ผู้คนละแวกนั้นต่างขยับถอยห่าง เมื่อเห็นบุรุษทั้งสองกำลังมีเรื่องกัน คุณสารวัตรยิ้มให้กับคนตรงหน้าอีกครั้ง


“ยังไม่รู้แม่แต่แซ่ก็จะฆ่าฟันกันแล้ว บ่าวมีนามว่าเลี่ย แซ่ว่าชาน ยินดีที่ได้รู้จักท่าน” ชายชุดดำตรงหน้ามองเด็กหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดถึงต้องแจ้งชื่อ “ที่บ่าวบอก ก่อนตายท่านจะได้จำได้ว่าผู้ใดเป็นคนฆ่าท่าน” คุณสารวัตรยิ้มมันเป็นยิ้มที่ยังคงสดใสบนใบหน้า


“เช่นนั้นก็ดี แต่เจ้าคงช้ำใจไปจนตาย เมื่อไม่รู้ว่าผู้เป็นเป็นคนฆ่าเจ้า” เอ่ยจบ บุรุษชุดดำก็กระโจนเข้าหาคุณสารวัตร ชานยอลหลบกระบี่ที่ถูกตวัดมา ยื่นมือไปจับมือข้างที่ถือกระบี่อยู่ของชายชุดดำ จากนั้นจึงจับทุ้มลงกับพื้น บุรุษผู้นั้นร้องขึ้นด้วยความเจ็บ วรยุทธ์เช่นนี้คืออันใดกัน มีเพียงมือเปล่าก็จับคนตัวโตเช่นเขาล้มลงกับพื้นได้ แต่ดูเหมือนว่าบุรุษสูงใหญ่จะไม่ยอม เขาลุกขึ้นตั้งท่าอีกครั้ง ในมือยังคงถืออาวุธไว้เช่นเดิม เขากระโจนเข้าหาคุณสารวัตร คุณสารวัตรทำเช่นเดิม แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปเล็กน้อย เมื่อคุณสารวัตรจับมือที่ถือกระบี่ของชายชุดดำแล้วตวัดกระบี่เล่มนั้นไปด้านหลัง ทำให้ปลายแหลมคมของกระบี่เสียบเข้าไปที่หน้าท้องของชายชุดดำทันที ชานยอลหันกลับไปมองบุรุษผู้นั้นที่นอนจมกองเลือด แต่ไม่นานก็มีชายอีกสองคนวิ่งเข้ามา มันเป็นพวกเดียวกัน คุณสารวัตรหลบกระบี่ที่พุ่งเข้ามา แล้วดึงกระบี่กับชายผู้นั้นมาอยู่ในมือตน เขาตวัดกระบี่ฟันชายผู้นั้น ชายผู้นั้นนอนแน่นิ่งไปกับพื้น บนตัวมีเลือดไหล่เต็มไปหมด แม้แต่ใบหน้าของคุณสารวัตรก็ยังคงมีรอยเลือดของพวกมันที่กระเด็นใส่ บุรุษชุดดำอีกคนเห็นท่าไม่ดีจึงได้กระโจนหนีไป คุณสารวัตรที่จะวิ่งตามไปกลับต้องหยุดฝีเท้าลง


“บ่าวขออภัยท่านอาจารย์” คุณสารวัตรมองไปยังกลุ่มผู้คน อาจารย์ทั้งสองยืนจ้องมองศิษย์ของตนด้วยใบหน้าเรียบเฉย คุณสารวัตรทิ้งกระบี่ในมือลง ก่อนจะผิวปากเสียงดัง ไม่นานอาชาสีดำก็ทะยานเข้ามา คุณสารวัตรกระโดดขึ้นไปบนหลังเจ้าดำแล้วควบมันออกนอกเมืองไป 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

559 ความคิดเห็น

  1. #548 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 23:32
    โดนโกรธไปหนึ่งดอก .แต่ของให้คุมได้ที่เถอะ
    #548
    0
  2. #476 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 15:41
    คนที่จะควบคุมได้ อาจเป็นท่านแม่ทัพมั้ยนะ
    #476
    0
  3. #421 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 22:54
    ใจไม่ค่อยดีกับสิ่งที่นักพรตขาวดำบอกเลยง่ะ ขออย่าให้เป็นอย่างใจคิดเลยนะ
    #421
    0
  4. #392 worapoj1331 (@worapoj1331) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:16

    โอ้วว มารน้อยยยเก่งกราดด รอต่อไปป~♡~

    #392
    0
  5. #388 RIAP-0627 (@retopair) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:04
    น้องจะเป็นมารน้อยเหรอ แค่นี้ก็แสบมากแล้วนะ 55555555
    #388
    0
  6. #347 Park_Ployyeol (@Park_Ployyeol) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 01:04

    อุแงงงงง ยัยน้องต้องควบคุมได้ดิ จะฆ่าคนที่รักได้ไง เราเชื่อว่าท่านแม่ทัพจะทำให้ชานเลี่ยควบคุมมันได้ แต่ก็แบบกลัวมีอะไรพีคๆมาให้ลุ้นอีก อยากอ่านตอนต่อไปละเนี่ย 5555555
    #347
    0
  7. #341 natty naka (@natty0627) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 13:40
    น้องสู้ๆนะ ต้องควบคุมพลังให้ได้นะ
    #341
    0
  8. #338 trp1021 (@trp1021) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 20:07
    คีย์เวิร์ดผุดออกมาเป็นดอกเห็ด กุมขมับเลย เอาไงต่อล่ะอาเลี่ย
    #338
    0
  9. #330 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 18:27
    ชานยอลต้องควบคุมตัวเองควบคุมวิชามารในตัวฮือ!!
    #330
    0
  10. #329 Schwarzo (@atittaya63) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 16:08
    ทำไมมีหลายชื่อจัง คุณสารวัต ชาลยอล อ่านแล้วงงๆ
    #329
    0
  11. #328 bornfreeonecher (@lovecanstop) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 14:44
    ฮืออออ ยัยน้องดื้อจัง แต่กลัวน้องฆ่าคนเยอะๆแล้วมารในตัวจะแกร่งขึ้นเรื่อยๆอะ แอบติดใจกับประโยคที่ว่า ฆ่าแม้แต่คนที่รัก มันต้องมีอะไรในภายภาคหน้าแน่ๆ *^*
    #328
    0
  12. #327 linonan_ (@linonan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 14:39
    ยัยหนูลูก ดื้อจนเกินเยียวยาจริงๆ โดนพี่โกรธหนักแน่
    #327
    0
  13. #323 เลนินซ์ (@lenin000) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 12:17

    ทำไมน้องต้องดื้อกับพี่ด้วยนะ เดี๋ยวน้องก้อโดนพี่ทำโทษหรอก

    #323
    0
  14. #322 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 11:41
    ท่านแม่ทัพต้องคุมน้องแล้วล่ะ
    #322
    0
  15. #321 pcyqsz_ (@pcyqsz_) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 11:38
    น้องดิ้อจริงๆเลยเชื่ออาจารย์หน่อยสิน้องท่านแม่ทัพรีบมาช่วยน้องเร็วมาห้ามน้อง
    #321
    0
  16. #320 Liew__pcy (@Liew__pcy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 11:37
    น้อง.... น้องจะไปฆ่าพวกมันหรอ!? มันอันตรายนะทำไมไม่ยอมฟังใครเลย
    #320
    0