krisyeol บ่าวน้อยชุดน้ำเงิน

ตอนที่ 23 : ชายแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    28 พ.ย. 61



ทหารหมื่นนายจัดขบวนทัพยาวจนสุดลูกหูลูกตา ขบวนทหารของท่านกุนซือสกุลอู๋ในวันนี้ที่กำลังจะเดินทางไปทางตอนใต้ของเมือง เป็นเมืองเขตป่าฝนกึ่งโซนร้อน เป็นที่ที่มีโจรภูเขาออกอาละวาด “ท่านกุนซือ เหตุใดเด็กน้อยผู้นั้นถึงได้ร่วมขบวนทัพไปกับเราด้วย” ท่านแม่ทัพภาคเอ่ย เมื่อเห็นเด็กหนุ่มท่าทางขี้โรคอยู่ในชุดบ่าวสีน้ำเงินเพียงผู้เดียวที่อยู่ในกลุ่มของเหล่าทหารชุดดำแปลกตา แถมรอบตัวยังมีอาวุธครบมือ แต่ละอย่างแปลกๆทั้งนั้น 


“เด็กน้อยที่ท่านเอ่ยถาม มันเป็นคนสำคัญของพี่ใหญ่ข้า ท่านแม่ทัพภาคอย่าได้ใส่ใจ” กุนซือหนุ่มเอ่ยแก่ท่านแม่ทัพภาค ผู้ที่นำข่าวของน้องรองของตนมาบอก ท่านแม่ทัพภาคผู้นี้คือท่านแม่ทัพประจำการที่ทางตอนใต้ เป็นผู้นำรายงานเรื่องโจรภูเขามากราบทูลแด่องค์ฮ่องเต้ พระองค์จึงมีรับสั่งให้รองแม่ทัพออกไปจัดการ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา แต่พอได้ข่าวกลับเป็นข่าวร้ายสำหรับสกุลอู๋


“คนสำคัญของต้าเจียงจวิน​หรือ(แม่ทัพใหญ่)” ท่านแม่ทัพภาคเอ่ย จากนั้นจึงหันไปมองที่เด็กหนุ่มในชุดบ่าวอีกครั้ง คนสำคัญเช่นนั้นหรือ แล้วเหตุใดคนขี้โรคเช่นนี้ถึงได้มาเป็นคนสำคัญของท่านแม่ทัพใหญ่ได้เล่า


“ท่านกุนซือ ได้เวลาเดินทางแล้วหรือไม่” เด็กหนุ่มที่ถูกนินทากระตุกเจ้าดำไปหาชายทั้งสอง จากนั้นจึงเอ่ยปากถามเวลาที่จะออกเดินทาง เพราะนี้ก็เช้ามืดแล้ว ยังไม่เห็นว่าจะออกเดินทางสักที


“เช่นนั้นก็ออกเดินทางได้” จบคำของท่านกุนซือ นายทหารหมื่นนายจึงเคลื่อนขบวนทัพออกจากเขตเมืองหลวง “อาเลี่ย ข้าขอถามสักข้อ ชุดที่ลูกทีมของเจ้าสวมใส่ มันคือสิ่งใด” เมื่อออกเดินทางมาได้สักระยะ ท่านกุนซือที่สงสัยในชุดของลูกทีมคุณสารวัตรจึงได้เอ่ยถามออกมา คุณสารวัตรหันไปมองที่ลูกทีมของตนจากนั้นจึงหันมายิ้มให้กับท่านกุนซือ


“มันเป็นชุดที่ไว้ใช้สำหรับออกปฏิบัติหน้าที่ มันเป็นชุดที่บ่าวขอให้ท่านแม่ทัพทำให้ก่อนที่จะเดินทางไป” ท่านกุนซือพยักหน้ารับ แต่ก็ยังคงสงสัยอยู่ดี


“แล้วมันดีกว่าชุดที่ทหารของข้าใส่เช่นไร” ใช่ ทำไมต้องสั่งทำขึ้นมาใหม่ ใส่ชุดเหมือนกับทหารในกองทัพของเขาไม่ได้หรือ


“ชุดของหน่วยรบบ่าว ทำขึ้นจากทองคำ มันยืดหยุ่นได้ดี ทนทาน และที่สำคัญ มันสามารถทนทานต่อแรงปะทะได้ ทำให้ทหารในความดูแลของบ่าวมีความปลอดภัยขึ้นอีกระดับหนึ่ง” ถ้าพูดในสมัยของคุณสารวัตรมันก็คือชุดกันกระสุน ตอนแรกที่ขอให้ท่านแม่ทัพทำให้เขาก็ไม่ได้คิดว่าจะได้ชุดแบบไหน เขาแค่วาดแบบไปให้ แต่ผลออกมาคือชุดที่ได้มันทำจากทองคำที่ตระกูลอู๋เป็นเจ้าของ คนสกุลนี้มีเหมืองทองคำที่นอกเหนือจากเหมืองแร่ นี่มันไม่ใช่เศรษฐีแล้ว มันต้องเรียกว่าอภิมหึมามหาเศรษฐี​


“ช่างมันเถอะ ข้าไม่เข้าใจอยู่ดี” คุณสารวัตรยักไหล่ เมื่อพูดไปก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครเข้าใจ เขาขอเข้าใจแค่คนเดียวก็พอ ดีนะที่ลูกทีมของเขาไม่ใช่พวกอยากรู้อะไรมาก บอกให้ใส่อะไรก็ใส่


“ท่านกุนซือ อีกกี่วันเราถึงจะถึงทางตอนใต้” คุณสารวัตรเลิกคุยเรื่องชุด แต่หันมาถามเรื่องระยะเวลาในการเดินทางแทน 


“สิบกว่าวันก็ถึงแล้ว” ใช้คำว่าก็ มันนานมากเลยนะ ถ้าคนพวกนั้นไม่พอใจแล้วทำอะไรท่านรองแม่ทัพขึ้นมาจะทำเช่นไร “แล้วท่านรองแม่ทัพจะไม่เป็นเช่นไรหรือขอรับ”


“พวกมันต้องการพบพี่ใหญ่ คงไม่บุ่มบ่ามทำอะไรอาเทาหรอก” ปากพูดเช่นนั้น แต่ในใจของท่านกุนซืออี้ชิงกลับกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก


“ดูท่านไม่มั่นใจนักนะขอรับ” ท่านกุนซือยิ้มออกมา อาซ้อของเขานี้ร้ายจริงๆ เขาก็อุตส่าห์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วนะกับใบหน้าของตนเอง แต่อาซ้อก็ยังจับสังเกตได้อยู่ดี


“ผู้ใดจะไปยิ้มได้ล่ะอาซ้อ น้องข้าถูกโจรภูเขาจับตัวไปเช่นนั้น” เอ่ยจบแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยแรง ทำให้คุณสารวัตรไม่เอ่ยถามอันใดอีก กลัวจะไปทำให้ท่านกุนซือคิดมากกว่าเดิมอีก การเดินทางเป็นเวลาสิบกว่าวัน พวกเขาก็มาถึงค่ายที่ตั้งของท่านรองแม่ทัพ นายทหารคนสนิทของท่านรองแม่ทัพรีบวิ่งออกมาต้อนรับเมื่อรู้ว่าท่านกุนซือได้เดินทางมาถึงแล้ว


“ท่านกุนซือ” อวิ้นซัง คนสนิทของท่านรองแม่ทัพร้องขึ้นอย่างดีใจ 


“อวิ้น พวกมันส่งข่าวน้องรองมาบ้างหรือไม่” อวิ้นส่ายหัว ตั้งแต่ที่ท่านรองแม่ทัพถูกกลุ่มโจรภูเขาจับตัวไป พวกมันก็ยังไม่ส่งข่าวมาเลย ท่านกุนซือพยักหน้ารับเบาๆ “ออ นี่อาเลี่ย เป็นหัวหน้าหน่วยกลุ่มชายชุดดำพวกนั้น” อวิ้นมองคุณสารวัตรที่ยืนถัดออกไปเล็กน้อยเพราะไม่ได้เดินเข้าไปอยู่ในกลุ่มตอนที่พวกเขาคุยกันตั้งแต่แรก อวิ้นมองดูเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวยันเท้า เด็กตัวเล็กอ้อนแอ้นอรชรเยี่ยงสตรีเช่นนี้น่ะหรือคือหัวหน้าของกลุ่มชายชุดดำพวกนั้น ท่านกุนซือคงไม่ได้ล้อกันเล่นหรอกหรือ


“คารวะท่านอวิ้น บ่าวมีนามว่าเลี่ย แซ่ว่าชาน ขอรับ” บ่าว เด็กนี่แทนตัวเองว่าบ่าว แล้วเหตุใดท่านกุนซือถึงบอกว่าเป็นหัวหน้าของกลุ่มชายชุดดำพวกนั้น นี่เขาไม่ได้กลับเมืองหลวงนาน จนไม่รู้ว่าคนเป็นเจ้าคนนายคนกำลังเล่นสนุกอันใดหรือ คุณสารวัตรมองชายร่างใหญ่กำยำตรงหน้าแล้วยกยิ้มขึ้นเพียงเล็กน้อยโดยไม่มีผู้ใดเห็น นักรบตรงหน้ากำลังไม่พอใจตนอยู่ ใครต่อใครก็คิดเช่นนี้ เห็นแค่เพียงรูปลักษณ์ภายนอกก็ตัดสินใจไปแล้วมาเขาเป็นพวกที่ไม่ได้เรื่อง ก็เหมือนกับลูกทีมของเขาที่เคยไม่พอใจเขาในช่วงที่ฝึกกันในค่าย แต่คนอย่างสารวัตรปาร์คสนใจใครที่ไหน เมื่อเห็นว่าคนตัวโตตรงหน้าทำสีหน้าไม่พอใจใส่ เด็กหนุ่มจึงยักไหล่แล้วเดินแยกออกไป


“หัวหน้า” เมื่อเดินแยกออกมา ลูกทีมจึงร้องตะโกนเรียก ทำให้คุณสารวัตรต้องเดินเข้าไปหา “หัวหน้า คือพวกเราไม่มีที่ให้พัก” เสี่ยวโจฟ้องก่อนคนอื่นเป็นอันดับแรก เพราะเมื่อมาถึงทหารทุกนายกลับมีที่ให้พัก ยกเว้นก็แต่หน่วยของชานยอลที่ไม่มีใครสนใจอะไรเลย


“สั่งให้คนอื่นไปหาท่านกุนซือ แล้วขอกระโจมมากาง ส่วนพวกเจ้าสี่คนตามข้ามา” เสี่ยวโจ หางชิง ต้าเต๋อ และเชียนหม่า รับคำแล้ารีบตามมารน้อยของตนไป พวกเขาทั้งห้าคนเดินเข้าไปในป่าดิบชื้น ที่มีต้นไม้ใบไม้เขียวขจี “ระวังด้วย ในป่าเช่นนี้จะมีสัตว์มีพิษเยอะ” ลูกทีมทั้งสี่พยักหน้ารับ 


“หัวหน้า พวกเราเข้ามาทำไมหรือขอรับ” ต้าเต๋อเอ่ยขึ้น เพราะมาถึงมารน้อยของตนน่าจะพักผ่อนเนื่องจากเดินทางไม่ได้หยุดพักเลย แต่พอมาถึงกลับที่จะเดินขึ้นเขาเข้ามาในป่าชื้นๆนี้แทน


“สำรวจเส้นทาง” คุณสารวัตรบอก เขายังไม่รู้หรอกว่าเส้นทางไหนที่จะต้องเข้าไปในเขตของกลุ่มโจรภูเขาทีีมีป่าฝนเช่นนี้เป็นฐานทัพ ช่างเป็นฐานทัพที่น่ากลัวจริงๆ แล้วต้องมีความชำนาญเพียงใดถึงอยู่ในเขตป่าฝนเช่นนี้ได้


“หัวหน้า” คุณสารวัตรหันมองคนเรียกอีกครั้ง คือลูกทีมของเขาไม่รู้ว่าเป็นอะไรกับคำว่าหัวหน้านักหนา เรียกอยู่นั่นแหละ “คือว่า...ดูเหมือนจะไม่มีใครชอบพวกเราเลย” หางชินเป็นคนพูดขึ้นบ้าง เพราะตั้งแต่เดินทางมาพร้อมกับทหารหน่วยอื่นๆ จะไม่มีใครพูดคุยกับพวกเขาเลย แม้แต่คนที่มาจากหมู่บ้านเดียวกันยังไม่คุย แค่มองหน้ายังไม่มองเลยด้วยซ้ำ


“บ่าวก็เคยบอกพวกท่านแล้ว ถ้าอยู่กับบ่าวมันจะไม่มีความสุข คนอื่นจะไม่พอใจ” เพราะตอนที่จะมีหน่าวรบพิเศษนี้ขึ้นมา เขาได้คุยกับคนในทีมแล้วว่าคนนอกจะไม่พอใจ เพราะทีมที่เกิดขึ้นมามันเป็นทีมที่ไม่ได้สอบเข้า ไม่ได้ฝึกเหมือนกับนายทหารหน่วยอื่น เขาให้ทุกคนตัดสินใจที่จะอยู่กับตนหรือไม่อยู่ก็ได้ แต่ทุกคนตัดสินใจที่จะอยู่ฝึกด้วยกันกับเขา แน่แค่เป็นหน่วยที่แยกออกมานะยังไม่มีใครพอใจขนาดนี้ ถ้าลูกทีมของเขาได้เข้าไปอยู่ในหน่วยของท่านแม่ทัพจะไม้เกิดการประท้วงกันหรอกหรือ


“แต่พวกข้าก็ดีใจที่มีเจ้าเป็นหัวหน้า” เชียนหม่าเอ่ยบ้าง ทำให้อีกสามคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย


“เช่นนั้นเราอย่าสนใจผู้อื่น สนใจเพียงลูกทีมของเราเป็นพอ” ทั้งสี่ขานรับเสียงดังเมื่อจบคำพูดของคุณสารวัตรปาร์ค




หนึ่งชั่วยามในการเดินเข้ามาในเขตป่าฝนกึ่งโซนร้อน ทำให้ทั้งห้าคนต้องยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้า แถมเสื้อผ้าก็ยังเปียกชื้นอีกต่างหาก


“บ่าวจะขึ้นไปบนต้นไม้ เพื่อสำรวจดูภูมิทัศน์ด้านบน พวกท่านก็พักกันอยู่ตรงนี้ก่อน แต่ระวังพวกสัตว์มีพิษด้วย” ลูกทีมทั้งสี่พยักหน้ารับ จากนั้นคุณสารวัตรจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่และสูง แต่เมื่อปีนขึ้นมาบนยอดสูงเขากลับเห็นบุรุษแปลกหน้าสามท่าน ท่านหนึ่งอยู่ในชุดหรูหราสีเขียวน้ำทะเล ส่วนอีกสองอยู่ในชุดธรรมดาเท่านั้น บุรุษพวกนั้นกำลังมุ่งตรงมายังที่พวกเขากำลังยืนอยู่ คุณสารวัตรผิวปากขึ้นสองครั้ง ทำให้ลูกทีมอีกสี่คนหาที่หลบทันที ทั้งสี่คนปีนขึ้นไปบนต้นไม้แต่ละต้นอย่างแผ่วเบา สักพักจึงมีบุรุษรูปร่างบอบบาง ท่าทางไม่ต่างจากหัวหน้าของตนมากนักเดินผ่านมา 


“คุณชาย ข้าว่ากลับกันดีกว่า อย่างเพิ่งไปเลย ถ้าถูกจับขึ้นมามันไม่คุ้มเลยนะขอรับ” บุรุษท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นเพื่อห้ามคุณชายของตนลงจากเขา แต่ดูเหมือนว่าคุณชายของพวกมันจะไม่ฟังความอะไรเลย ยังคงเดินมุ่งหน้าลงเขาต่อไป “คุณชาย ถ้าหากหัวหน้าใหญ่รู้จะถูกลงโทษเอานะขอรับ” 


“เหินชาง ถ้าเจ้ายังคงพูดต่อ จงกลับค่ายไปซะ ข้าชักจะรำคาญเจ้าแล้วนะ” คุณชายของมันตะโกนขึ้นอย่างหงุดหงิด ที่พี่เลี้ยงของตนเอาแต่ห้ามโน่นห้ามนี่ตั้งแต่ลักลอบออกมาจากค่ายแล้ว เมื่อถูกคุณชายของตนตวาดเข้าให้ เหินชางจึงได้เงียบลง แต่ก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ดีที่แอบหนีออกมาเป็นเพื่อนคุณชายเช่นนี้ “ข้าก็มีวรยุทธ์ เหตุใดถึงต้องเป็นห่วงข้านักนะ” คุณชายของพวกมันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง จากนั้นจึงหันไปเดินต่อ คุณสารวัตรกับลูกทีมเมื่อเห็นทั้งสามคนเดินผ่านไป ทั้งห้าคนจึงได้ลงมาจากบนต้นไม้ จากนั้นจึงแยกกันเดินเพื่อสะกดรอยตามคนทั้งสามไป หางชิงแยกไปกับต้าเต๋อ  เชียนหม่าแยกไปกับเสี่ยวโจ ส่วนคุณสารวัตรสะกดรอยตามไปเพียงผู้เดียว เพราะกลัวว่าถ้าเดินกันไปเป็นกลุ่มใหญ่ อาจจะทำให้คนทั้งสามรู้ตัวเร็วขึ้น เมื่อสะกดรอยตามมาได้สักพักใหญ่ คนทั้งสามจึงหยุดฝีเท้าลงก่อนจะหันหลังกลับมามองยังด้านหลังของตนเอง คุณสารวัตรกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจเต้นรัวจนคนเป็นเจ้าของเองยังกลัว กลัวคนทั้งสามที่อยู่ตรงหน้า







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

559 ความคิดเห็น

  1. #542 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:53
    หืมมม .ใครกันนะ .น่าสงสัยจังเลย
    #542
    0
  2. #470 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 13:10
    หืมมมมน้องกลัวอะไรรรร
    #470
    0
  3. #390 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:33
    อาวววว อะไรง่ะ โดนจับได้?
    #390
    0
  4. #382 RIAP-0627 (@retopair) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:55
    น้องเจออะไรรรร
    #382
    0
  5. #233 linonan_ (@linonan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 20:36
    ท่านแม่ทัพไม่ใช่ตัวประกอบใช่มั้ยคะ บทน้อยเหลือเกิน55555555 นานๆทีจะเห็นลูกกลัวบ้าง เจ้าเด็กซนเคยกลัวอะไรซะที่ไหน
    #233
    0
  6. #164 เลนินซ์ (@lenin000) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 01:52

    น้องไม่ต้องกลัว อีกเดี๋ยวพี่ก้อมาหา

    #164
    0
  7. #162 pcyqsz_ (@pcyqsz_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 22:34
    น้องเก่งอยู่แล้วไม่ต้องกลัวไปคิดถึงท่านแม่ทัพจังเลยย
    #162
    0
  8. #161 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 21:32
    คุณสารวัตรได้ฉายเดี่ยวยาวแน่ๆ พระเอกเราโดนส่งไปคนละทิศเลยคิดถึง แต่ชอบฉากบู๋น้องเราตามน้องต่อไปเฮ้
    #161
    0
  9. #159 pzikbac (@naal) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 18:17
    น้องกลัวทำไมอ่ะ?
    #159
    0
  10. #158 bornfreeonecher (@lovecanstop) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 18:07
    ใครอะ...นี่รอเจอท่านแม่ทัพอยู่นะคะ ฮือออออ มีตัวละครใหม่เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ เย่ๆๆๆ
    #158
    0