krisyeol บ่าวน้อยชุดน้ำเงิน

ตอนที่ 22 : การเดินทางอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 222 ครั้ง
    27 พ.ย. 61



เด็กหนุ่มในชุดบ่าวสีน้ำเงินนั่งอยู่บนหลังเจ้าดำ มองดูจวนตรงหน้าที่ดูเงียบสงบมาหลายเดือนแล้ว เขาถามคนในจวนแต่ไม่มีใครบอกเขาเลยว่าท่านแม่ทัพกับรองแม่ทัพหายไปไหน เขาที่เอาแต่ฝึกทหารสองร้อยนายในค่ายฝึกหลังเขาที่ที่เป็นแหล่งฝึกของอเหล่าทหาร ช่วงสองเดือนแรกอยู่ๆรองแม่ทัพก็หายไปพร้อมกับทหารนับหมื่นนาย แต่พอสามเดือนให้หลังกลายเป็นท่านแม่ทัพใหญ่ที่หายไปพร้อมกับทหารนับสามหมื่นนาย แบบนี้มันไม่ใช่เล่นๆแล้ว แถมเมื่อสามวันก่อนท่านกุนซือก็มาหายหัวไปอีก นี่เขาจะทนไม่ไหว แล้วไปเค้นคอเอากับองค์ชายห้าแล้วนะ 


“ฮูหยินใหญ่ จะไปฝึกทหารหรือขอรับ” บ่าวน้อยในจวนท่านแม่ทัพวิ่งออกมาจากในจวนเมื่อตนเห็นอาเลี่ยที่จ้องมองเข้ามาในจวนนานแล้ว แต่ไม่มีผู้ในกล้าเข้าไปทั้ง ตนจึงกลั้นใจเป็นคนเดินออกมาทักเอง


“พี่อวี่ บ่าวถามท่านจริงๆนะ ท่านแม่ทัพไปที่ใด เหตุใดจึงไม่บอกกัน” ใบหน้าหงอยๆเอ่ยขึ้น เวลาฝึกทหารก็พออารมณ์ดีอยู่หรอก แต่พอเลิกฝึกเขาก็อยากกลับมาแวะที่จวนแม่ทัพเพื่อหาคนคุย แต่ที่จวนกลับไม่มีใครอยู่เลย


“ข้าก็ไม่รู้เช่นกันขอรับ” ปากบอกไม่รู้แต่สีหน้าที่แสดงออกมา มีพิรุธชัดๆ แต่เมื่อไม่มีใครยอมบอกเขาจึงกระตุกม้าแรงๆเดินจากไป บ่าวน้อยในจวนได้แต่มองตามหลังไปอย่างรู้สึกผิด ความสัมพันธ์ของท่านแม่ทัพกับว่าที่ฮูหยินยังไม่ไปถึงไหนเลย แต่ทั้งสองต้องมาห่างกันอีก


“ท่านกุนซือ” บ่าวน้อยร้องขึ้นเมื่อบุตรชายคนรองของจวนควบม้าเข้ามายังหน้าประตูจวน อีกคนเพิ่งจะไป อีกคนก็โผล่มา


“อวี่ ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องมารอรับ” เด็กหนุ่มอยากกลอกตาไปมาแล้วให้มันมากองรวมกันเหลือเกิน ผู้ใดอยากมารอรับกันเล่า


“บ่าวแค่ยืนคุยกับฮูหยินเลี่ยขอรับ เพิ่งจะแยกไปได้สักพักแล้ว” กุนซือพยักหน้ารับ “ท่านกุนซือจะรับอาหารเช้าเลยไหมขอรับ” เมื่อเห็นคนบนม้าไม่ตอบเด็กหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ท่านกุนซือส่ายหัวปฏิเสธ


“ประเดี๋ยวข้าจะตามอาซ้อไปยังค่ายฝึก ส่วนเจ้ามีอะไรก็ไปทำเสีย” เด็กหนุ่มพยักหน้า จากนั้นจึบวิ่งออกไป ส่วนกุนซือหลับจากที่กลับมาจากวังหลวงก็ต้องกระตุกม้าเดินทางต่ออีกครั้ง ใครว่าเป็นกุนซือเช่นเขาว่าสบาย อยากให้มันผู้นั้นมาลองเป็นดูบ้าง


ฟิวสสสส์....ฉึก!


เสียงลูกดอกลอยผ่านอากาศพุ่งตรงไปยังเป้าที่อยู่ตรงหน้า ทุกดอกที่ถูกยิงออกไปตรงเป้าไม่มีผิดพลิ้ว เมื่อยิงจนครบทุกดอก นายทหารจึงเปลี่ยนให้เพื่อนร่วมกลุ่มคนต่อไปยิง ส่วนข้างๆมีหัวหน้าของพวกมันคอยยืนมองอยู่ กุนซือหยุดม้าลงไม่เข้าไปรบกวนเวลา ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ


“ธนูเล็กเมื่อสักครู่ที่บ่าวให้ยิง มันเป็นเพียงธนูที่ทำให้เจ็บหนักจนเกือบถึงตาย ใช้ยิงในระยะไกลได้ แต่ศัตรูไม่ถึงตาย” เสียงคุณสารวัตรดังขึ้น พร้อมกับยกธนูเล็กขึ้นให้นายทหารที่ยืนมองตนอยู่ดู “บ่าวดีใจมากที่พวกท่านทุกคนยิงมันเข้าเป้าทุกดอก” ปากพูด มือหยินลูกสรขนาดเล็กและเบามือขึ้นมา


ฟิวสสสสส์....ฉึก 


ลูกศรถูกยิงออกไปเข้าเป้าในทันที “แต่ถ้ายิงในระยะประชันชิดก็กลับไปเยี่ยมบ้านเก่าแล้วไม่กลับมาอีกเลย” นายทหารยิ้มออกมากับคำพูดของมารน้อย พวกเขาจะได้ยินคำพูดแปลกๆจากปากของมารน้อยอยู่เสมอเวลาฝึก “ส่วนสิ่งนี้ จะใหญ่ขึ้นมาอีก สามารถยิงได้เพียงระยะไกลเท่านั้น ยิงออกไปแล้วศัตรูตายลงในทันที แล้วสามารถยิ่งในระยะใกล้ได้ไหม ได้ แต่บ่าวไม่แนะนำ มันใหญ่เกินไป เวลาอยู่ต่อหน้าศัตรูแล้วมันเกะกะ กว่าจะหยิบมันง้างศรได้คงถูกดาบของศัตรูฟันลงมาเสียก่อน” เอ่บจบแล้วง้างสายขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้วยิงออกไป ลูกศรกลางเป้าพอดีเช่นเคย “ธนูใหญ่นี้เส้นมันจะแข็ง แต่เวลาที่ปล่อยศรออกไปมันจะทำให้คนถูกยินตายได้โดยไม่สามารถรอดขึ้นมาคุยได้อีก” นายทหารพยักหน้าอย่างเข้าใจ “แต่สองสิ่งนี้ไม่จำเป็นกับหน่วยของเรา เนื่องจากท่านแม่ทัพใหญ่และท่านรองแม่ทัพมีหน่วนคันธนูอยู่แล้ว” เสียงร้องอ้าวดังขึ้นจากเหล่าทหารทั้งสองร้อยนาย ทำให้คุณสารวัตรที่เครียดเรื่องท่านแม่ทัพหายไปยิ้มออกมาได้ “แต่บ่าวมีสิ่งนี้ให้กับพวกท่าน” ชานยอลหยิบธนูสีดำขนาดเล็กที่มีสายสีดำผูกติดเอาไว้ ทหารทั้งสองร้อยนายจ้องมองสิ่งที่อยู่ในมือของมารน้อยอย่างสนใจ “สิ่งนี้บ่าวเพิ่งจะให้หน่วยอาวุธผลิตให้เสร็จเมื่อวาน” ปากบอก มือก็นำคันธนูใส่ที่ข้อมือข้างซ้ายของตนเอง มันมีระบบล็อกให้อย่างแน่นหนา ถือว่าหน่วยอาวุธของสกุลอู๋เก่งมากเลยทีเดียว ที่สามารถทำสิ่งที่เขาต้องการออกมาได้ถูกใจเช่นนี้


“หัวหน้า สิ่งนั้นคืออะไรขอรับ” เสี่ยวโจร้องถามขึ้น เข้าอยากรู้เหลือเกินว่าสิ่งที่อยู่ตรงข้อมือของมารน้อยมันคือสิ่งใด


“มันคือธนู แต่มันเป็นธนูที่พกติดตัวได้โดยไม่เกะกะตนเอง” เอ่ยแล้วหยิบลูกศรขนาดเท่าปากกาขึ้นมา คุณสารวัตรวางมันลงทีี่วางลูกศรตรงข้อมือข้างซ้ายจากนั้นจึงยืดแขนออกไปตรงหน้า มืออีกข้างจับสายเอาไว้มั่นคง เล็งไปที่เป้าจากนั้นจึงปล่อยมือที่จับสาย ลูกดอกลอยผ่านอากาศเข้าเป้าพอดี เสียงตบมือดังขึ้นจากเหล่าทหาร เมื่อมารน้อยทดสอบให้ดูเสร็จ “บ่าวมีให้คนละคัน นำไปฝึกจนกว่าจะได้ตรงเป้าแล้วมาทดสอบต่อหน้าบ่าวอีกครั้ง “ คุณสารวัตรเอ่ยจบ หัวหน้าแต่ละกลุ่มจึงลุกขึ้นมาหยิบไปแจกจ่ายให้กับลูกทีมของตนทันที เมื่อเห็นว่าคุณสารวัตรยืนมองเหล่าลูกน้อง กุนซืออี้ชิงจึงลงจากหลังม้าเพื่อเข้าไปหา ชานยอลหันหลังกลับมาเมื่อรู้สึกว่ามีผู้อื่นเดินเข้ามายังสถานที่ฝึกของตน เด็กหนุ่มยิ้มออกมา ไม่ได้ยิ้มอย่างดีใจ ไม่ได้ยิ้มแบบคิดสนุก แต่รอยยิ้มของเขาเกิดขึ้นมาเพราะมันน่าหงุดหงิด ใช่รอยยิ้มของเขาเกิดขึ้นเพราะความหงุดหงิดที่เห็นกุนซือหน้าหยกมาโผล่ที่นี่ “บ่าวคิดว่าท่านหายไปพร้อมกับพี่น้องแล้ว” เสียงประชดดังขึ้น ทำให้กุนซือที่มีรอยยิ้มอยู่แต้มใบหน้าอยู่เสมอได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆมาให้


“โถ่...อาซ้อ อย่าทำหน้าเช่นนั้นใส่ข้าเลย ข้าก็แค่ติดธุระ จึงไม่สามารถมาพบหน้าเจ้าได้” ชานยอลหัวเราะในลำคอ แต่คนเห็นกลับขนลุกขึ้นมาแทน เด็กหนุ่มคนนี้กับพี่ใหญ่ของตนช่างมีนิสัยที่เหมือนกันแท้ พี่ใหญ่ของตนเวลานิ่งเฉยจะดูน่ากลัว แต่เด็กหนุ่มคนนี้เวลายิ้มกลับยิ้มแค่เพียงที่ปาก แต่แววตากลับดูน่ากลัวพร้อมที่จะเอาเรื่องได้ทุกเมื่อ สมกับที่จะมาเป็นอาซ้อใหญ่ของสกุลอู๋จริงๆ “หรือที่เจ้าเอ่ยมาเพียงเป็นเพราะคิดถึงข้าแล้ว” 


“ไม่มีวัน” เด็กหนุ่มค้าน เหตุใดตนต้องคิดถึงกุนซือผู้นี้ด้วย


“แต่ข้ารู้มาว่าเจ้าไปที่จวนแทบทุกวัน เช่นนั้นคิดถึงใคร” คุณสารวัตรกลืนน้ำลาย “หรือเป็นพี่ใหญ่ข้า โอ๊ะ...อาซ้อมีใจให้พี่ใหญ่ข้าแล้ว” คุณสารวัตรแทบหยิบลูกดอกข้างๆวิ่งเข้าแทงกุนซือตรงหน้า แล้วเหตุใดกุนซือต้องตะโกนด้วยเล่า แล้วนี้ยังหัวเราะอย่างชอบใจอีก


“ท่านกุนซือ เงียบ” เสียงของคุณสารวัตรดังขึ้น ทำให้เหล่านกน้อยที่เกาะอยู่บนต้นไม้ถึงกับตกใจบินขึ้นเต็มไปหมด แม้กระทั้งเหล่าทหารทั้งหลายยังหันมามองด้วยความสนใจ 


“อย่าโมโหสิอาซ้อ ข้าก็แค่ดีใจที่เจ้านึกถึงพี่ใหญ่” ยิ่งพูดใบหน้าน่ารักก็ยิ่งงอขึ้นมากกว่าเดิม “เอาล่ะๆ ข้าไม่ล้อเจ้าแล้วก็ได้” แต่ใบหน้าน่ารักก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม “อาเลี่ย” แต่น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปก็ทำให้คุณสารวัตรเลิกที่จะทำหน้าหงุดหงิดออกมา เพราะชื่อที่ถูกเรียกมันไม่ใช่ชื่อที่ท่านกุนซือชอบเรียกแล้ว เขาเกือบลืมชื่อนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ “เจ้าคงอยากรู้ว่าพี่ใหญ่ไปที่ใด พี่ใหญ่เดินทางไปตอนเหนือพร้อมกับทหารสามหมื่นนาย ตอนนี้มีชนเผ่าทางตอนเหนือกำลังออกอาละวาด พวกมันออกปล้นชาวบ้านแถบนั้น ทั้งปล้นทั้งฆ่า ฮ่องเต้จึงได้ส่งพี่ใหญ่ไป” คุณสารวัตรพยักหน้ารับ มิน่าล่ะถึงได้ไปพร้อมทหารมากมายเช่นนั้น “วันพรุ่งนี้ข้าต้องออกเดินทางพร้อมกับทหารอีกหมื่นนาย” เอ่ยจบแล้วเงียบไป “พี่ใหญ่ไม่ให้ข้าบอกเจ้า แต่พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางไปทางตอนใต้”


“เหตุใด” เหตุใดถึงต้องไปทางใต้ในเมื่อท่านแม่ทัพอยู่ทางตอนเหนือ เกิดอันใดทางตอนใต้


“ทางตอนใต้มีโจรภูเขาออกอาละวาดเช่นกัน พวกมันเหมือนนัดกันมาเลย” เอ่ยพร้อมกับกำมือแน่นอย่างเจ็บใจ เหมือนว่าพวกมันจะรู้ว่าทางตอนเหนือจะเกิดเรือง ถึงได้ก่อเหตุทางตอนใต้ก่อน “อาเทาที่เดินทางไปทางตอนใต้ก่อนแล้วเจ้าน่าจะรู้” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ เพราะก่อนที่ท่านแม่ทัพจะหายไปก็เป็นท่านรองแม่ทัพที่หายไปก่อน “ตอนนี้อาเทาถูกโจรภูเขาจับตัวไว้ ม้าเร็วเพิ่งมาถึงเมื่อสามวันก่อน พวกมันต้องการให้พี่ใหญ่ไปพบพวกมัน แต่พี่ใหญ่ไม่สามารถไปได้” เด็กหนุ่มพยักหน้าอีกครั้ง ใช่ ท่านแม่ทัพใหญ่คงไปพบพวกมันไม่ได้เพราะเดินทางไปทางตอนเหนือแล้ว “ข้าจึงต้องเดินทางไปช่วยน้องรองเอง อาเลี่ย เจ้าอยู่ที่นี่ คงไม่สนุกแล้ว สนใจพาลูกทีมเดินทางไปเที่ยวเป็นเพื่อนข้าหรือไม่” เด็กหนุ่มตาโตอย่างดีใจ


“ถ้าท่านไม่เอ่ยปากชวนบ่าวไปเที่ยวด้วย บ่าวคิดว่าจะชวนลูกทีมไปเที่ยวกันเองอยู่” คุณสารวัตรยิ้มให้กับท่านกุนซือตรงหน้า คงได้เวลาที่หน่วยรบพิเศษของเขาจะออกปฏิบัติงานแล้วสินะ “แล้วท่านแม่ทัพใหญ่เป็นเช่นไรบ้างขอรับ” ยอมรับก็ได้ว่าเป็นห่วงท่านแม่ทัพอยู่มาก เขาเคยได้ยินมาว่าชนเผ่าทางตอนเหนือเป็นพวกที่ป่าเถื่อนมาก วิชาการรบทัพจับศึกก็ไม่ใช่ย่อย แทมคนพวกนั้นยังดุร้ายเช่นสัตว์ป่า 


“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน พี่ใหญ่ยังไม่ส่งข่าวมาเลยตั้งแต่เดินทางไป” มันหลายเดือนแล้วนะเฮ้ย ทำไมไม่ส่งข่าวมาบอกกันบ้าง “จะมีก็แต่ข่าวของน้องรองที่ถูกส่งมา” เอ่ยจบ ท่านกุนซือจึงก้มใบหน้าลง เนื่องจากเป็นห่วงน้องชายที่ถูกจบตัวเอาไว้ ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดีเพียงใด


“พรุ่งนี้เราจะเดินทางใช่หรือไม่” ท่านกุนซือขานรับอือในลำคอ “เช่นนั้นบ่าวจะไปเตรียมทหารของบ่าวให้พร้อม ชุดที่ข้าขอให้ท่านแม่ทัพทำให้คงได้ออกงานก็คราวนี้” พูดจบแล้วหันไปหาเหล่าทหารสองร้อยนายที่ฝึกยิงธนูอยู่ “ทุกท่าน” ทหารทุกนายหันมามองที่มารน้อยอย่างสนใจ “โปรดเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางไปช่วยท่านรองแม่ทัพกัน” ทหารทั้งสองร้อยนายยิ้มออกมา การฝึกเป็นเวลาเกือบหกเดือนของพวกตนได้จบลงแล้วสินะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 222 ครั้ง

559 ความคิดเห็น

  1. #541 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:40
    งื้อออ ซึนทั้งคู่เลยนะเนี่ย แต่ก็น่าท่านพี่อย่าหายบ่อยสิ ยัยดื้อคิดถึงแย่แล้วนั้น
    #541
    0
  2. #469 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 12:22
    ทำไมหายไป ไม่บอกน้องเลย =.=
    #469
    0
  3. #389 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:22
    หายไปแบบนี้ไม่บอกว่าที่เมียได้ไงท่านแม่ทัพ ออกรบครั้งนี้สู้ๆนะฮูหยิน
    #389
    0
  4. #381 RIAP-0627 (@retopair) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:47
    หายไปไม่ยอมบอกน้องก็ต้องคิดถึงเป็นธรรมดา
    #381
    0
  5. #335 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 12:38
    กุนซือเป็นคนเล็ก จะไปช่วยน้องรอง _ พี่รอง
    #335
    0
  6. #273 Liew__pcy (@Liew__pcy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 04:22
    ติดงอมแงม
    #273
    0
  7. #232 linonan_ (@linonan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 20:30
    เนี่ย เพราะออกไปราชการเลยไม่มีเวลาจู๋จี๋กันให้เราเห็น มีแต่ความเป็นห่วงที่ปิดไม่มิดของน้องแทน ก็คนพี่เล่นหายหน้าหายตาไปเป็นเดือนนี่เนอะ ถึงตาน้องพาลูกทีมไปลุยแล้ว
    #232
    0
  8. #157 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 09:37
    ไม่ต้องหวานมากจนเลี่ยน

    ขอให้แค่หวานน้อยๆแต่หวานนานๆ555
    #157
    0
  9. #156 meimei17an (@meimei17an) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 18:32
    ไม่ได้มุ้งมิ๊งกันเลยยแป๊บๆห่างกันอีกล่ะ ติดเรื่องนี้แล้วอินมากก
    #156
    0
  10. #155 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 14:32
    ตื่นเต้นนน
    #155
    0
  11. #154 RosDevil (@RosDevil) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 13:44
    มันกร้าวใจแปลกๆ55555สนุกมากกกกก
    #154
    0
  12. #152 pcyqsz_ (@pcyqsz_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 12:26
    กองทัพน้องสู้ๆๆน้องได้ออกโรงแล้วคิดถึงท่านแม่ทัพก็บอกมานะน้องงอิออ
    #152
    0
  13. #151 ppcynz7r (@ppcynz7r) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 12:15
    สู้ๆฮูหยินและทุกๆคน
    #151
    0
  14. #150 เลนินซ์ (@lenin000) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 11:55

    น้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้องไปช่วยนะอย่าเล่นเชียว ติดเรื่องนี้มากกกกก

    #150
    0
  15. #149 bornfreeonecher (@lovecanstop) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 11:38
    ไปช่วยท่านแม่ทัพกัน เย่ๆ~ คนน้องมีแอบห่วงคนพี่ไปอีกค่ะ ฮริ้งงง เขินนนน
    #149
    0