krisyeol บ่าวน้อยชุดน้ำเงิน

ตอนที่ 18 : ครูฝึกมหาโหด2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1954
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 250 ครั้ง
    18 พ.ย. 61



“เหี้ยยยย” สารวัตรหนุ่มร้องขึ้นเสียงดังแล้วรีบหันหลังเดินหนีให้ห่างจากห้องที่มีเจ้าของห้องยืนโทงเทงอยู่ในห้อง แต่สารวัตรหนุ่มก็หนีไปไหนไม่ทันเมื่อมีมือแกร่งมากอดเขาจากทางด้านหลังงจากนั้นก็ดึงเขาเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูห้องลง “ปล่อยนะเว้ย” (ลืมตัวพูดภาษาบ้านเกิด) แต่คนตัวโตหรือจะฟังรู้เรื่อง ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มมันโวยวายพูดภาษาอันใด คงเป็นภาษาที่ไว้ใช้พูดกับคุณชายของมันสองคน “ท่านแม่ทัพ ปล่อยบ่าวเถิดขอรับ” แต่มีหรือที่คนตัวโตจะยอมปล่อย ในเมื่อกล้าบุกเข้ามาถึงในห้องเช่นนี้


“เหตุใดเจ้าถึงบุกเข้าห้องของข้า” ท่านแม่ทัพใหญ่เอ่ยเสียงนิ่ง คนตัวเล็กที่สูงเพียงอกได้แต่ดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของคนที่ตัวโตกว่า แถมยังแข็งแรงกว่าอีกด้วย


“ขะ ขออภัย บ่าวไม่ได้ตั้งใจ” คุณสารวัตรพูดเสียงกุกกัก ตั้งแต่เกิดมาไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นของคนเพศเดียวกัน เพราะตอนฝึกลูกน้องพวกเขาก็ถอดเสื้อถอดผ้าแต่มีกางเกงตัวในใส่เอาไว้ แต่ของไอ้ชีเปลือยด้านหลังเขาตอนนี้ มันไม่เหมือนกับพวกลูกน้องเขาเลย “ท่านแม่ทัพ โปรดท่านแต่ตัวก่อนดีหรือไม่ คุยกันเช่นนี้บ่าวว่าไม่สมควรนะขอรับ” คุณสารวัตรหาทางออกเพื่อให้ตนได้หลุดพ้นจากอ้อมแขนของบุรุษผู้นี้


“เจ้าตอบข้ามาก่อน เหตุใดถึงเข้ามาในห้องข้า” ชีเปลือยด้านหลังไม่ยอมทำตามที่เด็กหนุ่มบอก แถมยังเค้นเอาคำตอบจากเด็กหนุ่มอีก


“บ่าวแค่จะมาเยี่ยมมั่วเหยีย” พูดจบ กระบี่มั่วเหยียที่ถูกแขวนไว้บนผนังห้องก็สั่นไหวขึ้น เหมือนกับว่ามันดีใจที่เห็นเจ้านายของมันมา พรึบ...คุณสารวัตรถูกจับพลิกตัวให้หันกลับมา ชานยอลกระพริบตาปริบๆเดินชิดตัวเข้าหาท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพอี้ฝานยิ้มออกมาโดยที่คนตัวเล็กตรงหน้าไม่สามารถมองเห็น 


“เจ้าชิดข้ามากไปแล้ว” ท่านแม่ทัพเอ่ย คุณสารวัตรไม่ฟังยังคงเอาตัวชิดกับท่านแม่ทัพเอาไว้ ถ้าอยู่ห่างก็เห็นนะสิ ใครจะอยากเห็นของที่มันเหนือล้ำกว่าของตนเอง 


“ถ้าไม่ให้บ่าวชิด บ่าวก็ต้องหันหลัง” แต่เมื่อคนตัวเล็กจะหันหลังให้ก็ถูกคนตัวโตยกมือขึ้นมากอดรอบคอเอาไว้ซะก่อน ทำให้ใบหน้าของคุณสารวัตรจมลงไปในหน้าอกของท่านแม่ทัพทันที ‘คนบ้าอะไร วันๆไม่เห็นทำอะไร แต่ซิกแพคหนาเวอร์’ “ท่านแม่ทัพ บ่าวหายใจไม่ออกขอรับ” ชานยอลกลืนน้ำลายลงคอเมื่อพูดจบ แต่ท่านแม่ทัพก็ยังคงกอดเด็กหนุ่มจมหน้าอกอยู่ สมองของเขาไม่ได้สั่งให้กอดเลย แต่มือของเขากลับที่จะดึงเด็กหนุ่มเข้ามากอด 


“ข้าคิดถึงเจ้า...มั่วยอล” ชานยอลเงยใบหน้าขึ้นมองท่านแม่ทัพที่เอ่ยถึงบุคคลที่สามเมื่อสักครู่


“ท่านแม่ทัพ บ่าวมีนามว่าอาเลี่ย มิใช่มั่วยอลขอรับ” ท่านแม่ทัพก้มมองเด็กหนุ่มนิ่ง เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเรียกเด็กหนุ่มด้วยชื่อบรรพบุรุษของตนเอง แล้วเหตุใดตนถึงได้เรียกเด็กคนนี้ด้วยซื่อของบรรพบุรุษเมื่อหลายพันปีก่อนได้เล่า 


“พี่ใหญ่ ท่านจะทำอันใดอาซ้อ อาซ้อยังเด็กอยู่นะขอรับ” เสียงที่ดังขึ้นหน้าประตูทำให้ท่านแม่ทัพหันไปมอง น้องรองกับน้องสามที่กำลังจ้องมองมายังตนอยู่


“ใครให้พวกเจ้าเข้ามา” น้ำเสียงนิ่งแต่บงบอกว่าหงุดหงิดมาก ทำให้น้องชายทั้งสองยิ้มเจื่อนส่งไปให้กับพี่ใหญ่ของตน


“ข้าได้ยินเหมือนเสียงของอาซ้อ ข้ากับน้องสามจึงวิ่งมาดู” ท่านกุนซือเอ่ยแก่ตัวให้กับตนเองและน้องชาย


“ออกไป” ท่านแม่ทัพสั่ง น้องชายทั้งสองจึงรีบปิดประตูหนีออกไป ปล่อยให้เป็นเรื่องของพี่ใหญ่กับอาซ้อสองคนพอ


“ท่านแม่ทัพ แล้วบ่าวล่ะขอรับ” พรึบ...คุณสารวัตรถูกผลักให้ออกห่างจากตัว เมื่อเป็นอิสระเขาจึงรีบวิ่งออกจากห้องเช่นกัน


“หน้าแดงนะขอรับ อาซ้อ” เสียงเอ่ยแซวดังมาจากท่านรองแม่ทัพ ชานยอลยกมือจับหน้าตัวเองทันที ทำให้สองพี่น้องหัวเราะขึ้นเบาๆกับท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้าตน คุณสารวัตรแยกเขี้ยวขู่คนทั้งสองทันที แต่ยิ่งทำให้คนทั้งสองหัวเราะขำเข้าไปอีก


“บ่าวไม่คุยกับพวกท่านแล้ว” เอ่ยจบก็กระแทกเท้าเดินหนีไปจากจวนท่านแม่ทัพทันที 





เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสสำหรับเด็กหนุ่ม แต่เหล่านายทหารกล้าทั้งร้อยนายกับคิดว่ามันเป็นเช้าที่แสนนรก เพราะนี่เป็นวันที่สิบแล้วที่พวกเขาฝึดแบบมหาโหดด้วยฝีมือของมารน้อยผู้นี้ แต่มารน้อยตรงหน้าของตนตอนนี้กำลังอารมณ์ดีกับการลงโทษพวกตน เนื่องจากมีนายทหารท่านหนึ่งมาช้ากว่าใครเพื่อน แล้วพวกเขาก็ออกวิ่งโดยไม่รอเพื่อนทำให้ต้องมาโดนลงโทษอยู่แบบนี้ “พอ” เสียงของมารน้อยทำให้พวกเขาล้มตัวลงนอนแผ่หลากับพื้นทันที ไม่สนใจเลยว่าชุดที่ตนใส่มันจะสกปรกมากน้อยเพียงใด หนึ่งชั่วยามกับการยืนกระต่ายขาเดียว ทำให้กล้ามเนื้อของพวกเขาล่าไปหมด  แต่ก็ไม่เท่ากับช่วงแรกๆที่ถูกทำโทษ แถมบนขาของพวกเขายังมีกระสอบทรายมัดติดเอาไว้อีก เด็กน้อยผู้นี้มันเป็นมารมาเกิดชัดๆ แต่ก็อีกนั่นแหละ พวกเขาคิดว่ากล้ามเนื้อของตนเองมันแข็งแรงขึ้นมากกว่าแต่ก่อน “เมื่อวานพวกท่านฝึกยิงธนู วันก่อนบ่าวให้พวกท่านปีนหน้าผาด้วยมือเปล่า คืนนี้ บ่าวมีแบบทดสอบให้พวกท่านทำ” มารน้อยเอ่ยจบเหล่าทหารกล้าทั้งหลายมองตากันพร้อมกับพูดถึงแบบทดสองที่มารน้อยจะมีมาให้ในคืนนี้ “คืนนี้ยามไฮ่ขอให้ทุกท่านมาเจอกันที่นี่อีกครั้ง ตอนนี้บ่าวให้ทุกคนกลับที่พักเพื่อไปเตรียมตัวได้” พูดจบคุณสารวัตรจึงลุกขึ้น เดินแยกออกไปจากทุกคน นายทหารทั้งหลายมองตามมารน้อยเดินจากไป แต่ยังไม่มีผู้ใดลุกขึ้นไปไหน


“พวกเจ้าว่าแบบทดสอบอะไรนั่นจะเป็นเช่นไร” ทุกคนส่ายหัว ไม่มีใครรู้ว่าแบบทดสอบจะเป็นเช่นไร เพราะแต่ละอย่างที่เด็กน้อยเอามาสอนพวกเขาไม่เหมือนกันที่ท่านรองแม่ทัพฝึกทหารของตนเลยด้วยซ้ำ ไหนจะที่ไอ้เรียกว่าวิดพื้น ไอ้ที่ให้ไปนอนกลิ้งไปกลิ้งมากับพื้นตม สารพัดที่มารน้อยเอามาทรมานร่างกายของพวกตน 


“ข้าว่าพวกเราไปพักผ่อนกันเถิด อีกหลายชั่วยามจะถึงเวลาที่หัวหน้านัดหมาย” เพื่อนร่วมชะตากรรมคนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปที่เรือนพักของแต่ละท่าน





และเมื่อเวลานัดมาถึง ทุกท่านก็มายืนตัวตรงอยู่ตรงหน้ามารน้อยของตน “ทุกท่านเห็นธงสีแดงในมือบ่าวหรือไม่” คุณสารวัตรยกธงสีแดงในมือขึ้น


“เห็นขอรับ” นายทหารทุกท่านขานรับเสียงดัง


“คืนนี้บ่าวให้เวลาพวกท่านสามชั่วยาม บ่าวให้พวกท่านตามหาธงนี้ให้เจอ” ทุกคนตั่งใจฟังกับแบบทดสอบของมารน้อย “พวกท่านจงแบ่งกลุ่มออกเป็นสี่กลุ่ม เมื่อได้กลุ่มแล้ว ให้พวกท่านรักษากลุ่มของตนไว้ให้ดี แล้วจำไว้ อีกสามกลุ่มที่พวกท่านเห็น ให้คิดว่ากลุ่มพวกนั้นเป็นศัตรู ที่จะแยงของ ของเรา และจงจำไว้ให้ขึ้นใจ รักษากลุ่มตนเองไว้ให้มั่นคง” ทุกท่านพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน “จากนี้อีกหนึ่งก้านธูปให้พวกท่านออกตามหาธงที่อยู่ในมือของบ่าว เมื่อหาเจอให้เอาไปให้บ่าวที่บนหน้าผา หรือถ้าครบกำหนดก็ให้พวกท่านไปพบบ่าวตามกำหนดเวลาเช่นกันไม่ต้องสนใจธงอีก ขอให้พวกท่านโชคดี” จบคำคุณสารวัตรจึงผิวปากเสียงดังเพื่อเรียกเจ้าดำ เมื่อเจ้าดำมาถึง คุณสารวัตรจึงขึ้นขี่เจ้าดำแล้วหายไปกับความมืด คุณสารวัตรจึงผิวปากขึ้นอีกครั้งเป็นสามจังหวะแล้วโยนธงแดงขึ้นไปเหนือหัวจากนั้นก็มีเหยี่ยวแดงตัวหนึ่งบนลงมาฉกธงแดงบินหายไป ส่วนคุณสารวัตรก็ไปรอคนอื่นๆที่จุดนัดพบ เมื่อถึงเวลาที่กำหมด ทหารทั้งหลายจึงแยกย้ายกันไปแต่ละกลุ่ม เพื่อตามหาธงที่อยู่กับมารน้อย ชานยอลยืมมองทุกคนในความมืดจากบนหน้าผา เขามองไม่เห็นหรอก แต่คนที่มองเห็นคือพวกที่บินอยู่บนฟ้าในขนาดนี้ต่างหาก เขาละสายตาจากในป่า มองไปยังจวนขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไป “ทำไมไฟในจวนถึงยังสว่างอยู่นะ” เขาไม่รู้หรอกว่าไฟที่สว่างอยู่มันมาจากห้องของใคร แต่พอเขามองไปได้สักพักก็มีนกตัวเล็กบินมาเกาะที่ไหล่ของเขา นักน้อยตัวนั้นร้องจิ๊บๆอยู่สักพักมันก็บินหนีไป “บ่าวบอกแล้วให้รักษากลุ่มตนเองให้ดี” ใบหน้านิ่งๆของสารวัตรเอ่ยขึ้นเสียงเบา ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้า คุณสารวัตรมีวิชาที่สามารถสื่อสารกันสัตว์ได้ เพราะเขาได้รับถ่ายทอดมาจากท่านนักพรตดำอาจารย์ของเขาเอง เวลาผ่านไปเรื่อยๆยังไม่มีใครโผล่มายังจุดนัดพบ จนกระทั้งถึงเวลากำหนดก็ยังไม่มีใครกลับมา คุณสารวัตรกำหมัดแน่น หายใจเข้าออกลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์ของตนเอง จนกระทั่งผ่านไปสองชั่วยามทุกคนจึงกลับมายังจุดนัดพบ ชานยอลหันหลังให้กับเหล่าทหารทีี่ยืนอยู่ด้านล่าง เขาไม่เอ่ยอันใดออกมา ทำให้ทหารทั้งหลายหายใจไม่ทั่วท้องเอาซะเลย


“หัวหน้า” ทหารนายหนึ่งตะโกนขึ้น แต่ชานยอลก็ไม่ยอมหันกลับมา จนเวลาล่วงเลยไปหนึ่งก้านธูป สารวัตรหนุ่มจึงหันกลับมา


“บ่าวบอกไปแล้ว ถ้าถึงเวลากำหมด ให้พวกท่านมายังจุดนัดพบ แต่ไม่เลย พวกท่านขัดคำสั่งของบ่าว พวกท่านเรียกบ่าวว่าหัวหน้า แต่พวกท่านกลับไม่ฟังที่บ่าวบอก” สารวัตรปาร์คพูดแค่นั้นแล้วเงียบไป สักพักสารวัตรหนุ่มจึงผิวปากขึ้นเป็นสามจังหวะ นกเหยี่ยวแดงก็บินมาเกาะที่ไหล่ของคุณสารวัตรพร้อมกับธงแดง นายทหารทุกนายร้องฮือขึ้นเสียงดัง จนกระทั้งมีนายทหารคนหนึ่งร้องตะโกนขึ้น


“ทำไมหัวหน้าทำเช่นนี้ ให้พวกข้าตามหาธง แต่ธงกลับอยู่ที่นกตัวนั้น” คุณสารวัตรหัวเราะเสียงดัง ทำให้ทหารทั้งหลายมองอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำของมารน้อยตรงหน้าตน


“ที่บ่าวทำเช่นนี้เพียงต้องการดูความมุ่งมั่นของพวกท่านว่าจะมีมากแค่ไหน และบ่าวก็รู้แล้วว่าพวกท่านมีความมุ่งมั่นมาก แต่ความมุ่งมั่นของพวกท่านทำให้บ่าวผิดหวัง” พูดจบแล้วเงียบไป “บ่าวต้องการเห็นพวกท่านรักกัน สามัคคีกัน แต่นี่อะไร พวกท่านกลับทิ้งเพื่อนในกลุ่มเพราะต้องการเพียงแค่ธง” ทหารทั้งหลายมองมารน้อยอย่างตกใจ เด็กหนุ่มไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย เช่นไรถึงรู้ว่าพวกตนไม่สนใจเพื่อนในกลุ่มเลย “สิ่งที่บ่าวต้องการคือความสามัคคี ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว ถ้าบ่าวส่งพวกท่านออกไปรบ บ่าวก็อยากให้พวกท่านกลับมาครบกันทุกคน ไม่ใช่กลับมาเพียงคนเดียว บ่าวผิดหวังมาก” พูดจบแล้วหันหลังหนีอีกครั้ง เพราะเขาไม่ได้อยากได้ทีมที่เห็นแก่ตัว ไม่นึกถึงเพื่อน ทีมที่เขาอยากได้คือทีมที่รักกัน ช่วยเหลือกัน จับมือกันเดินทางออกไปได้ เวลากลับก็ต้องจับมือกันกลับมาให้ได้เช่นกัน “ถ้าเป็นเช่นนี้ การแข่งขันที่จะถึงก็คงไม่มีความหมาย ที่อยากจะให้ท่านแม่ทัพเห็นผลงานก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก คนที่ไม่เห็นเพื่อนอยู่ในสายตา ไม่สมควรเป็นทหารของกองทัพสกุลอู๋” เอ่ยจบนกเหยี่ยวแดงที่เกาะอยู่บนไหล่ก็บินหายไปพร้อมกับนกตัวเล็กๆที่คอยบินมารายงานผลเป็นระยะๆก็บินกลับไปยังรังของตนเช่นเดียวกัน







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 250 ครั้ง

559 ความคิดเห็น

  1. #537 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:06
    โหดมากเลยครัชชชช สารวัตรยอมแล้วววว
    #537
    0
  2. #501 เควิน อู๋ (@OaliyaLove) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:28
    ไรท์ นับถือการแต่งเนื้อเรื่องคือไรท์เก่งจริงๆ ไม่ว่าจะภาษา

    การบรรยาย

    หรือ เรื่องต่างๆ

    ไรท์โครตเจ๋ง!!!
    #501
    0
  3. #465 pj_0306 (@pj_0306) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 10:28
    น้องสอนทหารดีมาก ฮือออ สนุกมากค่า
    #465
    0
  4. #408 vivivenus (@vivivenus) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 12:26

    ไรท์ แม่งโคตรเก่ง คิดพล๊อตเรื่องได้ไง โครน่าสนใจ

    #408
    0
  5. #377 RIAP-0627 (@retopair) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:10
    คุณแม่ทัพมายืนแก้ผ้ากอดน้องแบบนี้ได้ไงง น้องเสียหายนะ
    #377
    0
  6. #355 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:05
    ทำไมท่านแม่ทัพเรียกอาเลี่ยว่ามั่วยอล ต้องมีอะไรแน่ๆ /โหดๆแบบนี้สินะถึงสมกับท่านแม่ทัพ
    #355
    0
  7. #269 Liew__pcy (@Liew__pcy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 21:35
    น้องโหดอะ
    #269
    0
  8. #228 linonan_ (@linonan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 19:59
    โอ้ยยยยยยย พี่จะมายืนแก้ผ้าล่อนจ้อนแบบนี้ไม่ได้ .เอามือปิดตาลูก ยัยน้องนี่โหดจริงๆเลย ไม่เสียชื่อสารวัตรปาร์คปละตำแหน่งที่ได้มา เหมาะสมที่จะเป็นฮูหยินตระกูลอู๋ที่สุด
    #228
    0
  9. #130 เลนินซ์ (@lenin000) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 16:53

    งื้อเขิลพี่จะทำไรน้องอะ

    #130
    0
  10. #103 bornfreeonecher (@lovecanstop) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 01:14
    น้องพูดดีมากกกก จนอยากโยนลงในแท็กประโยคแซ่บแคปให้ด้วย55555555 ชอบความที่เป็นคนเด็ดขาด แต่เหนือสิ่งอื่นใดคืออิฉันอยากไปเป็นบ่าวในตอนท่านแม่ทัพเปลื้องผ้าเหลือเกินค่ะ/ซีดซ้าดเลือดกำเดาไหลพลั่กๆๆๆๆ ตอนนี้สงสัยว่าทำไมแม่ทัพต้องเรียกอาเลี่ยว่ามั่วเลี่ย งงงวยฟรวยโฟ้มากจีจีค่ะ รอไรท์มาอัพต่อเพื่อไขความกระจ่างให้เราน้าๆๆๆ รออัพเสมอ นี่เสร็จธุระของตัวเองก็รีบกดเข้ามาอ่านทันทีเลย คริซ่า สู้จ้า
    #103
    0
  11. #102 pcyqsz_ (@pcyqsz_) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 00:44
    น้องโคตรเด็ดขาดอ่ะแต่เขินแรงตอนแม่ทัพกอดน้องแล้วน้องแนบตัวเข้าหาอ่านไปไม่อยากให้จบตอนเลยอยากอ่านต่อเลยอ่ะไรท์
    #102
    0
  12. #101 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:57
    คุณสารวัตรโหดมากแอบกลัวตามนายทหารเลย ไรท์สู้ๆนะคะ
    #101
    0
  13. #100 natty naka (@natty0627) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:31
    แม่ทัพแหมๆๆๆ ทำไรซ้อนะ แก้ผ้าอีกนะ น้องโหดแต่มีเหตุผลมาก
    #100
    0
  14. #99 i^ing^i^+^changmin^ (@i-ing-baa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:18
    คือ อะไร ทำไมท้านแม่ทัพ มาอยู่ห้องได้เนี่ย

    เรียกน้องว่ามั่วยอลอีก สองคนนี้คือบรรพบุรุษกลับชาติมาเกิดแล้วมาเจอกันซินะ ยันต์ที่ทำให้คุณสารวัตรตาย มาอยู่อดีตมันคืออะไร กันแน่

    แต่ก็ดี ทำให้น้องมาพบกับท่านแม่ทัพ

    ส่วนเรื่องการฝึกทหาร โหดสมกับเป็นมารน้อยจริงๆ พี่ทหารต้องสู้ๆกว่านี้แล้วหล่ะ

    รอติดตามนะคะไรท์ สนุกมากเลย
    #99
    0
  15. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:08
    ชานยอลเราโหดมาก เฝ้ารอตอนต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์
    #98
    0