คัดลอกลิงก์เเล้ว

หนูน้อยหมวกแดง [KRISYEOL]

นิทานหนูน้อยหมวกแดงน่ะ ผมเชื่อว่าทุกคนเคยฟัง ผมยังเคยฟังเลย

ยอดวิวรวม

1,410

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


1,410

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


47
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 มิ.ย. 60 / 17:41 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

                  คุณเคยฟังไหม นิทานหนูน้อยหมวกแดง ต้องเคยฟังอยู่แล้วสิ เพราะตอนเด็กๆคุณยายชอบเล่าให้ผมฟังเวลาไปโรงเรียนเพื่อนๆก็พูดถึงกัน จนผมต้องเก็บเอาไปฝันถึงมันตลอดเลย ผมฝันว่าตัวเองเป็นนายพรานตามล่าหมาป่าร้าย ได้ช่วยเหลือหนูน้อยหมวดแดงจากหมาป่าตัวนั้น ในฝันผมเป็นฮีโร่ของหนูน้อยหมวกแดงตลอดเลยแหละ ผมจะฝันเหมือนเดิมซ้ำๆจนตอนนี้ผมก็โตจนเข้ามหาลัยแล้วด้วย ผมจึงได้หยุดฝันถึงมันไปได้นานมากแล้วแต่วันนี้ผมเข้านอนแล้วลืมสวดมนต์หรือเปล่าก็ไม่รู้เพราะผมฝันเข้ามาอยู่ในโลกจินตนาการในวัยเด็กของผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับต่างกันออกไปเพราะผมดันมีหางเหมือนกับหมาป่า มีหูตั้งขึ้นมาเหมือนกับหมาป่า แต่หน้าตาของผมยังเหมือนเดิม ไม่ได้หน้าตาเหมือนในตัวการ์ตูนหรือเหมือนที่ผมฝันมาตลอดเพราะตอนนี้ผมอยู่ในร่างของตัวเองแต่มีแค่หูกับห่างที่โผล่ออกมา

"คุณหมาป่าชานยอล หนูแดงคิดว่าคุณหมาป่าจะไม่มาซะอีก" ผมหันไปตามเสียงก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารักที่ผมเคยฝัดถึงสมัยยังเด็ก เธอคือหนูน้อยหมวกแดง เธอเป็นเด็กตัวเล็กเหมือนสมัยผมเป็นเด็กเหมือนเดิมเธอไม่ได้เติบโตขึ้นมาเหมือนกับผมเลย

"วันนี้คุณยายของหนูแดงไม่สบายค่ะ หนูแดวจะต้องเอาของไปเยี่ยมคุณยาย คุณหมาป่าไปกับหนูแดงนะคะ" หนูน้อยหมวกแดงเอ่ยชวนผมทำให้ผมพยักหน้าตกลงทันทีอย่างไม่ต้องคิด เพราะความน่ารักของเด็กน้อยผมจึงตอบตกลงทันที่โดยไม่ต้องคิด

"แล้วบ้านคุณยายของหนูน้อยหมวกแดงอยู่ไหนหรอครับ" ผมถามออกมาเพราะผมไม่รู้ว่าบ้านของคุณยายของหนูน้อยหมวกแดงอยู่ที่ไหน ที่ผมเรียกเธอว่าหนูน้อยหมวกแดงเพราะในหนังสือนิทานทุกคนจะเรียกเธอแบบนั้น เธอจะชอบใส่ชุมคุมสีแดงมีหมวกที่คุณยายของเธอเป็นคนถักด้วยไหมพรมสีแดงให้กับเธอและเธอก็ดูชอบมันเอามากๆเพราะไม่ว่าจะไปไหนเธอจะต้องพามันไปด้วยตลอดจนทุกคนในหมู่บ้านเรียกเธอว่าหนูน้อยหมวกแดง

"อยู่ในป่าค่ะ เดินไปสิบห้านาทีก็ถึง ไปด้วยกันนะคะ" เธอพูดออกมาพร้อมกับชวนผมอีกครั้งเพราะดูเหมือนเธอจะกลัวว่าผมจะไม่ไปด้วย

"เอาของมาสิ เดี๋ยวช่วยถือ" ผมยื่นมือไปรับของในตะกร้าของเธอที่มีของฝากของคุณยายเธออยู่ในนั้น หนูน้อยหมวกแดงยื่นตะกร้ามาให้ผมพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักๆที่ทำให้ผมเอ็นดูเธอ ทำให้ผมอยากได้เธอมาเลี้ยงเองแทนพ่อแม่ของเธอซะเหลือเกิน เก็บใส่กระเป๋ากลับบ้านจะได้ไหมนะ ผมคิดบ้าอะไรก็ไม่รู้ ที่จะเอาเด็กในความฝันกลับบ้านไปด้วย

"คุณหมาป่าใจดีกับหนูแดงตลอดเลยค่ะ" เธอพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาจับมือของผมเอาไว้ ผมมองมือเล็กๆของเธอแล้วยิ้มออกมา ชั่งน่ารักจริงๆ

"ไปเถอะ คุณยายของหนูน้อยหมวกแดงคงหิวแล้ว" ผมพูดขึ้นแล้วเดินจูงมือหนูน้อยหมวกแดงเดินตามเส้นทางที่เธอชี้บอก

"หนูน้อยหมวกแดง จะไปไหนหรอจ๊ะ" เสียงของผีเสื้อที่บินอยู่ในทุ่งดอกไม่ที่ผมกับหนูน้อยหมวกแดงเดินผ่าน ผมกับเธอจึงหันไปมองผีเสื้อทันที

"หนูแดงจะไปเยี่ยมคุณยายค่ะ คุณยายของหนูแดงไม่สบาย" หนูน้อยหมวกแดงพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอันน่ารักทำให้คนมองอย่างผมถึงกับฉีกยิ้มตามเธอไปด้วย

"หนูน้อยหมวกแดงเก็บดอกไม้ไปฝากคุณยายด้วยสิ คุณยายจะได้หายเร็วๆ" ผมยิ้มออกมาเมื่อผีเสื้อตัวน้อยร้องบอกให้หนูน้อยหมวกแดงเก็บดอกไม้ไปฝากคุณยายของเธอ

"หนูเก็บได้หรอคะ" เธอถามกลับไปยังผีเสื้อตัวน้อยเพราะกลัวถูกหลอก เธอคงเป็นเด็กน้อยที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีสินะ ถึงไม่กล้าเก็บก่อนที่จะได้รับคำอนุญาต

"เก็บได้สิ มันหอมมากเลยนะ ฉันเป็นคนผสมเกสรด้วยตัวเองเลยนะ" ผมยิ้มออกมาเมื่อเห็นผีเสื้อตัวน้อยอ้างสรรพคุณของดอกไม้ตัวเอง หนูน้อยหมวกแดงหันมามองผมเพื่อขอคำตอบ ผมจึงพยักหน้าให้กับเธอเพราะเป็นคำอนุญาตใก้เธอเก็บได้ หนูน้อยหมวกแดงยิ้มออกมาแล้วหันไปเก็บดอกไม้ทันที

"ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะคะคุณผีเสื้อ"  เมื่อเธอเก็บดอกไม้เสร็จผมก็เห็นเธอหันไปยิ้มให้กับผีเสื้อตัวน้อยพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณออกมา เด็กอะไรมีมารยาทจริงๆแบบนี้จะไม่ให้รักได้ยังไงนะ

"เราไปกันดีกว่าค่ะ คุณหมาป่าชานยอล" หนูน้อยหมวกแดงเดินมาจับมือผมแล้วพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอันน่ารักที่ทำให้ผมหลงไหลได้ตลอดเมื่อไหร่ที่เธอยิ้มมันออกมา

"หนูน้อยหมวกแดงจะไปไหนหรอ" มีเสียงดังออกมาจากพุ้มไม้ทำให้ผมกับหนูน้อยหมวกแดงหันไปมองทันที ผมก็เห็นเจ้าหมาป่าที่มีอยู่ในนิทานจริงไผล่ออกมาจากในพุ้มไม้ มันเป็นหมาป่าตัวสีน้ำตาลใหญ่โต มันน่าจะตัวใหญ่มากกว่าผมด้วยซ้ำถ้าผมเป็นหมาป่าเหมือนกับมัน

"หนูแดงจะไปเยี่ยมคุณยายค่ะ" หนูน้อยหมวกแดงหันไปพูดกับมันด้วยรอยยิ้มอันใส่ชื่อไม่รู้ว่าเจ้าตัวตรงหน้ามาดีหรือมาร้าย ผมดึงหนูน้อยหมวกแดงมายื่นอยู่ด้านหลังเพราะผมกลัวว่าเด็กน้อยจะเกิดอันตราย

"ให้ฉันไปเป็นเพื่อนอีกคนไหมจ๊ะ" ไอ้หมาป่าเจ้าเลห์พูดออกมา ผมมองมันอย่างไม่ชอบใจที่กำลังใช้ความเจ้าเล่ห์หลอกเด็กอยู่

"ไม่ต้องเราไปเป็นเพื่อนแล้วส่วนเจ้าจะไปไหนก็ไป" ผมตะคอกออกมาทำให้มันหันมามองผมแล้วถอยหลังกลับออกไป ผมหันมายิ้มให้กับหนูน้อยหมวกแดงแล้วจูงมือเธอเดินต่อเพื่อจะได้ไปให้ถึงบ้านของคุณยายของหนูน้อยหมวกแดง

                       เจ้าหมาป่ามองตามหมาป่าชานยอลและหนูน้อยหมวกแดงเดินไปที่บ้านของคุณยายแล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์จากนั้นก็วิ่งลัดไปรอที่บ้านของคุณยายก่อนที่หนูน้อยหมวกแดงกับชานยอลจะไปถึงที่นั้น  คุณยายของหนูน้อยหมวกแดงที่กำลังลุกขึ้นมาตากผ้าอยู่ที่หลังบ้านได้ยินเสียงกุกกักดังอยู่หน้าบ้านจึงเดินไปดูแล้วเห็นหมาป่ากำลังจะเข้าไปในป่าเธอจึงรีบหนีออกไปทันทีก่อนที่หมาป่าจะมองเห็นที่อยู่ตรงนี้

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก คุณยายค่ะ หนูแดงมาเยี่ยมคุณยายค่ะ" ผมยื่นมองหนูน้อยหมวกแดงที่ยืนเคาะประตูอยู่หน้าบ้านและมองดูรอบๆเผื่อเจ้าหมาป่าจะตามมาแต่ก็ไม่เห็น มันคงจะไม่มาเพราะมีผมมาเป็นเพื่อนหนูน้อยหมวกแดงแบบนี้ มันคงจะไม่เป็นเหมือนในนิทานเพราะถ้าเหมือนผมคงจะไม่ได้มาโผล่ที่นี้ในลุคของหมาป่าแบบนี้หรอก

"หนูน้อยหมวกแดงหรอลูก เข้ามาเลยยายไม่ได้ล็อกประตู" เสียงคุณยายของหนูน้อยหมวกแดงตะโกนออกมาจากในบ้านที่สวมบทโดยเจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์

"ทำไมเสียงของคุณยายดูแหบๆจังคะ" หนูน้อยหมวดแดงเดินเข้ามาในบ้านเพียงคนเดียวเพราะชานยอลไม่ได้เข้ามาด้วยกลัวว่าคุณยายของหนูน้อยหมวกแดงจะตกใจที่เห็นหมาป่าอย่างชานยาลเดินเข้าไปพร้อมกับหลานสาวของเธอ

"ก็ยายไม่สบายนะหลานรัก" เจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่นอนคุมโปงอยู่พูดอออกมาเมื่อหนูน้อยหมวกแดงถามออกมาแบบนั้น

"แล้วทำไมหูของคุณยายถึงใหญ่จังคะ" หนูน้อยหมวกแดงถามออกมาอีกเมื่อเห็นหูที่โผล่ออกมาของเจ้าหมาป่า

"ยายจะได้ยินเสียงของหนูถนัดๆไงค่ะ" เจ้าหมาป่าตอบออกมาอย่างเจ้าเลห์

"แล้วทำไมตาของคุณยาถึงใหญ่จังคะ" หนูน้อยหมวกแดงถามออกมาเพราะเห็นดวงตาอันใหญ่โตมองที่เธออยู่

"ยายจะได้เห็นหนูชัดๆยังไงล่ะค่ะ" หมาป่าเจ้าเลห์ตอบออกมาเหมือนเดิม

"แล้วทำไมปากคุณยายถึงยื่นแบบนั้นล่ะคะ" หนูน้อยหมวกแดงถามออกมาอีกเมื่อเห็นปากยาวๆยื่นออกมา

"เพราะยายจะเอาไว้กินหนูยังไงล่ะ ค่ะ เอ๋ง เอ๋ง เอ๋ง " เจ้าหมาป่าที่กำลังจะกระโดนใส่หนูน้อยหมวกแดงแต่โดยยังไม่ถึงกลับถูกผมใช้ไม้ฟาดไปที่ใบหน้าของมันซะก่อนที่มันจะกระโดดมาถึงหนูน้อยหมวกแดง

"กรี๊ดดดด /ปัง ปัง ปัง" เสียงหนูน้อยหมวกแดงร้องออกมาด้วยความตกใจที่เห็นหมาป่ากระโจมใส่ตัวเอง พร้อมกับตามมาด้วยเสียงของปืนที่ดังตามมา ให้ให้เจ้าหมาป่าลุกขึ้นเพราะความตกใจแล้ววิ่งออกหลังบ้านไป ส่วนชานยอลก็วิ่งตามเจ้าหมาป่าออกไปเหมือนกันแล้วปล่อยให้หนูน้อยหมวกแดงนั่งร้อยไห้อยู่คนเดียวเพราะถ้าชานยอลยังอยู่ชานยอลจะถูกคนที่กำลังมาฆ่าตายแน่ๆเพราะพวกเขาจะคิดว่าชานยอลเป็นหมาป่าที่จะทำร้ายหนูน้อยหมวกแดงไม่ใช้หมาป่าที่กำลังจะช่วยหนูน้อยหมวกแดง

"ปัง ปัง " นายพรานยิ้งปืนขึ้นฟ้าอีกสองนัดเมื่อเห็นหมาป่าวิ่งเข้าไปในป่า นายพรานจึงรีบวิ่งตามเข้าไปทันที เพื่อที่จะจับหมาป่าที่วิ่งเข้ามาเมื่อกี่ นายพรานเปลี่ยนจากปืนเป็นธนูเพราะลูกกระสุนได้หมดลงแล้ว ส่วนคุณยายที่ไปตามนายพรานมาก็วิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อหาหลานสาวที่ร้องไห้เสียงดังอยู่ในบ้านเพราะความตกใจ

"อ่ะ โอ้ยยย" เสียงร้องออกมาจากด้านหน้าทำให้นายพรานเดินตรงไปอย่างช้าๆพร้อมกับยื่นธนูไปด้านหน้าเพื่อป้องกันตัวเอง นายพรานมองเจ้าหมาป่าตัวสูงที่นอนอยู่ใต้ก้นบ่อที่มีขนามไม่ลึกมาก

"เจ้าหมาป่า เมื่อกี่เจ้าจะทำร้ายหนูน้อยหมวกแดงใช่ไหม" นายพรายตะโกนออกมาเมื่อเจ้าหมาป่าที่อยู่ก้นบ่อก้มหน้าอยู่ด้านล่างไม่ยอมเงยหน้าชึ้นมา

"เราถามเจ้าทำไม เจ้าไม่ตอบ" นายพรานตะคอกออกมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหมาป่าก้นบ่อไม่ยอมตอบ

"เราไม่ได้ทำร้ายหนูน้อนหมวดแดงนะไอ้นายพรานตาถั่ว" ผมเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่ไอ้นายพรานบ้ามันตะคอกใส่ผม ผมจ้องมองไอ้นายพรานที่กำลังมองผมอยู่โดยไม่พูดอะไร เป็นอะไรของเขานะเอาแต่เงียบอยู่ได้ 

"นี่ ช่วยเราขึ้นไปทีสิ" ผมตะโกนขึ้นไปเพราะผมปีนขึ้นไปไม่ไหว ตอนที่หล่นลงมามันทำให้ผมเจ็บที่ข้อเท้า

"แล้วทำไมเราต้องช่วยหมาป่าแบบเจ้าด้วยล่ะ" ไอ้นายพรานบ้าไม่มีน้ำใจตะโกนกลับลงมา เป็นคนภาษาอะไรเนี่ยไม่มีน้ำใจเอาซะเลย

"ก็เราเจ็บข้อเท้าขึ้นไปไม่ได้ เจ้าก็ต้องช่วยเราขึ้นไปสิ" ผมตอบออกมาไอ้นายพรานมองผมแล้วส่ายหัวไปมาอย่างเซ็งๆที่จะต้องเป็นคนช่วยผมขึ้นไปด้านบน ไอ้นายพรานวางอุปกรณ์ไว้ด้านบนแล้วปีนลงมาด้านล่างเพื่อที่จะช่วยผมขึ้นไป

"มันไม่ได้สูงมากเจ้าพอจะลุกไหวไหม" ไอ้นายพรานถามออกมาผมก็พยักหน้าเป็นคำตอบแล้วจากนั้นนายพรานก็ดันผมขึ้นมาด้านบน เมื่อผมขึ้นมาผมจึงนั่งรอให้นายพรานปีนขึ้นมาตามหลัง

"เจ้าบอกว่าไม่ได้ทำร้ายหนูน้อนหมวกแดงแล้วเจ้าวิ่งหนีมาทำไมล่ะ" นายพรานถามผมออกมาเมื่อเขาขึ้นมาจากก้นบ่อแล้วนั่งลงข้างๆผม

"เราเป็นหมาป่านิ ถ้าเจ้าเห็นเราอยู่กับหนูน้อยหมวกแดงเจ้าจะไม่ทำร้ายเราหรอ" ผมถามเขากลับไปแต่นายพรานกับส่ายหัวแล้วพูดออกมา

"เราไม่ได้จะทำร้ายใครอย่างไม่มีเหตุผล" เป็นนายพรานที่มีคุณธรรมว่างั้นเถอะ เมื่อเขาพูดจบแล้วไม่พูดอะไรอีกเอาแต่จ้องหน้าผมลูกเดียว อะไรอีกละไอ้พรานบ้าเนี่ย

"ทำไมเจ้าเป็นหมาป่า ที่ไม่เหมือนหมาป่าเอาซะเลย" คนตรงหน้าพูดออกมาพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆจนหน้าเขาจะชนหน้าผมอยู่แล้ว

"น่ารักกว่าหมาป่าตัวอื่นที่เราเคยตามล่าซะอีก" ผมกลืนน้ำลายลงคอทันทีที่ไอ้พรานบ้าตรงหน้าพูดจบ

"อึ อือออ " พระเจ้าช่วยผมด้วยไอ้พรานบ้ามันก้มลงมาจูบผมใครก็ได้ช่วยผมที่ผมเริ่มจะหายใจไม่ออกแล้วนะ ทำไมมันจูบเก่งแบบนี้ล่ะ 

"อึ อือออ อ่อย" ผมร้องประท้วงออกมาเมื่อผมหาบใจไม่ออกพร้อมกับที่ผมทุบไปที่ไหล่ของไอ้พรานบ้าไปด้วยเพื่อให้มันปล่อยผมสักที่

"หือออ ทำบ้าอะไรของเจ้าเนี่ยยย" ผมร้อมออกมาเมื่อไอ้พรานบ้าถอดริมฝีปากของเขาออกไป พร้อมกับที่ผมยกมือขึ้นมาถูปากตัวเองไปมาแรงๆ พรึบ ผมหยุดถูปากตัวเองทันทีเมื่อไอ้พรานบ้ามันจับที่มือของผมที่ถูปากตัวเองอยู่

"อะ อะไร" ผมถามออกมาเมื่อเขาเอาแต่จ้องไม่พูดอะไรเลย แล้วเขาก็ยื่นหน้ามาหาผมอีกครั้ง ครั้งนี้ผมไม่ยอมให้ไอ้พรานมาทำกับผมแบบเมื่อกี่แน่ๆ ผมขยับถอยหลังทันทีอย่างทุลักทุเลเพราะผมเจ็บขาอยู่

"อยู่นิ่งๆถ้ายังไม่อยากเป็นเมียนายพราน" เขาพูดออกมาทำให้ผมหยุดเคลื่อนไหวทันทีนั่งอยู่ที่เดิมนิ่งๆตามที่เขาพูดเลย แต่ไอ้พรานบ้ากับไม่อยู่นิ่งเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆอีกครั้ง และการกระทำครั้งนี้ทำเอาผมหยุดนิ่งตัวแข็งขึ้นมาทันทีเพราะไอ้พรานบ้าใช้ลิ้นของเขามาเลียที่ริมฝีปากของผมไปมาอย่างกับริมฝีปากของผมมันไปเป็นของเขาอย่างนั้นแหละ

"อือออ" ผมครางออกมาเมื่อไอ้พรานบ้ามันเข้ามาดูดกลืนน้ำจากในปากของผมอีกครั้งพร้อมกับใช้ลิ้นของเขาเข้ามาควานหาน้ำหวานในปากของผม 

"อือออ" ผมครางออกมาอีกครั้งเมื่อเข้าดูดปากของผมอย่างแรงจนมันขึ้นเป็นรอยแดง ไอ้พรานบ้าถอดริมฝีปากของเขาออกไปแล้วจ้องมองหน้าผมจนหน้าของผมมันร้อนขึ้นมาเพราะความอายที่ถูกคนตรงหน้าจ้องหน้าอยู่ไม่ยอมพูดอะไรเลย

"มีใครเคยบอกว่าเจ้าน่ารักไหม" ไอ้พรานบ้าตรงหน้าผมพูดออกมาทำเอาผมยิ่งอายเข้าไปใหญ่เมื่อเขาพูดแบบนั้นออกมา

"ว่าไงมีหรือเปล่า" เขาถามออกมาอีกครั้งผมจึงส่ายหัวเป็นคำตอบเพราะไม่เคยมีใครชมว่าผมน่ารักเลยสักนิดมีแต่บอกว่าผมหล่อยังกับพระเอกซีรี่ย์ต่างหาก

"ไม่มีใครบอกว่าเจ้าหน้ารักเลยหรอ" ไอ้พรานบ้าถามออกมาอีกครั้ง

"เปล่า พวกเขาบอกว่าเราหล่อต่างหาก" ผมพูดออกมาไอ้พรานบ้าก็ทำหน้าเหม็นเขียวขึ้นมาทันทีที่ผมพูดจบ

"พวกนั้นต้องโกหกเจ้าแล้วล่ะ" ไอ้พรานบ้าพูดออกมาอีกครั้งพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาจูบผม สักพักจึงถอนริมฝีปากออกไป ทำไมผมถึงไม่จัดขืนนะไปยอมเขาทำไมเนี่ยไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะ

"ลุกได้แล้ว ใกล้จะมือแล้วด้วย" เมื่อไอ้พรานบ้าเลิกที่จะเอาเปลียบผมแล้วจึงสั่งให้ผมลุกขึ้น

"เดินไม่ไหวหรอก" ผมส่ายหัวแล้วพูดออกมาเพราะผมเดินไม่ไหวจริงๆ เมื่อผมพูดจบไอ้พรานบ้าจึงย่อตัวลงแล้วส่งให้ผมขึ้นไปขี่หลังของเขา ผมมองเขาอยู่สักพักไม่ยอมขึ้นไปจนเขาต้องหันมามองผมอย่างดุๆผมจึงยอมปีนขึ้นไปที่หลังของเขา

"จะพาไปไหน" ผมถามออกมาเมื่อเขาพาผมเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วก็พาผมเดินไปไหนก็ไม่รู้

"บ้าน" เขาตอบออกมาผมก็มองเขาอย่างไมเข้าใจเพราะเขาจะพาผมไปบ้านของเขานะสิ

"ไปทำไม" ผมถามเขาออกมาเพราะอยากรู้เหตุผลที่ผมจะต้องไปยังบ้านของเขา เขาหยุดเดินสักพักแล้วก็เดินต่อโดยไม่พูดอะไร คือเขาทำอะไรผมงงนะ

"ถึงแล้ว" เมื่อเดินอยู่ในป่าอยู่นานเขาก็พูดออกมาเมื่อเดินมาถึงหน้ากระท้อมหลังหนึ่งที่อยู่ในป่าเหมือนกันนั่นแหละ เขาพาผมเดินเข้ามาในบ้านแล้ววางผมลงบนเตียงนอนของเขา

"ทำไมเจ้าถึงมีหูยื่นออกมาแล้วดูน่ารักจังนะ" ไอ้บ้านิ มาชมชึ่งๆหน้าแบบนี้มันเขินนะ ไอ้พรานบ้าไม่พูดเปล่ากับยื่นมือขึ้นมาจังหูของผมทันที

"งิงิ" เฮ ทำไมเสียงผมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ แค่ไอ้พรานบ้าจับหูแล้วผมต้องร้องแบบนี้เลยหรอ

"เสียงเจ้าน่ารักจังมันทำให้ข้าอยากกินเจ้า" ไอ้พรานบ้าพูดออกมาพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาหาผม ผมขยับหน้าหนีไอ้พรานบ้าแล้วล้มหงายท้องนอนราบไปกับเตียง

"เจ้ากำลังอ้อยข้า" ไอ้พรานบ้าพูดจบก็ประกบปิดปากผมทันที จะบ้าตายผมไปอ้อยเขาตอนไหนเนี่ยย ฮืออ ไม่อยากอยู่แล้ว อยากกลับบ้านแล้ว ใครก็ได้ช่วยปลุกผมให้ตื่นทีก่อนที่ผมจะได้สามีเป็นพรานป่าในฝัน

"อืออออ" ผมร้องประท้วงออกมาเมื่อไอ้พรานบ้าไม่ยอมถอดริมฝีปากออก

"เจ้าชื่ออะไร เจ้าหมาป่า" ไอ้พรานบ้าถอดริมฝีปากออกแล้วถามผมออกมา ผมกอบโกยสูดอากาศเข้ามาในปอดแล้วมองหน้าเขา

"ไม่บอกหรอกไอ้บ้านิ จูบอยู่ได้" ผมโวยวายออกมาเมื่อปากได้รับความอิสระจากไอ้พรานบ้าตรงหน้า

"อือออ" ผมร้องออกมาอีกครั้งเมื่อถูกคนตรงหน้าก้มลงมาจูบอีกที

"ว่าไงจะบอกไหม" ผมมองเขานิ่งเมื่อเขาก้มลงมาจูบผมอีกครั้งแล้วถอดริมฝีปากออกไป

อือออ ออกแอ้ว" (อือออ บอกแล้ว) ผมร้องออกมาอีกครั้งพร้อมกับยอมที่จะบอกเขา

"ชื่ออะไร" เขาถามผมออกมาพร้อมกับจ้องที่จะเอาคำตอบ

"ชานยอล เราชื่อชานยอลพอใจยัง" ผมรีบตะโกนออกมาเพราะกลัวจะไม่ทันใจคนตรงหน้าแล้วก้มลง​มาจูบผมอีก

"ก็แค่นี้ ทำเป็นเล่นตัว" อ้าว ผมร้องออกมาในใจเมื่อไอ้พรานบ้าก้มหน้าลงมาหาผมอีกครั้ง ผมก็นึกว่าบอกชื่อไปแล้วเขาจะไม่ทำอะไรผมซะอีก ไอ้พรานบ้าเจ้าเล่ห์เอ้ย

"อือออ" ผมร้องประท้วงออกมาพร้อมกับมือที่พยายามจับมือของไอ้พรานบ้าออกไปจากเสื้อของผมเพราะมือของเขากำลังถอดเสื้อผ้าผมอยู่

"อึ อือออ" ผมร้องออกมาเมื่อเขาถอดเสื้อผ้าของผมออกไปจนหมดไม่เหลือสักชิ้น แถมเขายังไม่เลิกที่จะจูบผมอีก ทำไมในฝันผมถึงสู้ไอ้พรานบ้านี่ไม่ได้เลยนะ ผมเป็นหมาป่านะ เมื่อผมเหลือแต่ร่างกายเปลือยเปล่าผมก็เห็นเขากำลังที่จะถอดกางเกงของตัวเองออกไป ไม่นะ ชานยอลตื่นขึ้นมาสิชานยอลตื่น ผมปลุกตัวเองให้ตื่นแต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกใครมันจะปลุกตัวเองให้ลุกขึ้นออกมาจากฝัน

"คริสชื่อฉันเอง ครางออกมาหวานๆเลยนะหมาน้อย" คริสพูดออกมาพร้อมกับแยกขาของผมออกจากกัน ผมมองเขาตาโตเมื่อรู้ว่าเขาจะทำอะไรกับผม

"ไม่ๆๆ อย่าทำอะไรเราเลยนะ" ผมส่ายหัวปฏิเสททันทีเพราะความกลัว ผมจะเป็นยังไงมันจะเจ็บไหม เอะ เดี๋ยวนะมันเป็นแค่เพียงฝันนิ พอผมตื่นมันก็เป็นปกติผมแค่เสียตัวในฝันแต่ความจริงคือไม่ได้เป็นอะไร

"เราจะเอาเข้าไปในตัวเจ้านะ" คริสพูดออกมา ผมมองเขาอย่างชั่งใจสักพักจึงพยักหน้าตกลง เพราะมันเป็นเพียงความฝันลองดูก็คงไม่เป็นไรหรอกเพราะไม่มีใครรู้นอกจากผมคนเดียว

"อ้ากกกก" ผมร้องออกมาดังลั่นป่าเมื่อคริสเอาไอ้สิ่งนั้นเข้ามาในตัวของผม ผมนึกว่าแค่ผมฝันแล้วมันจะไม่เจ็บใครบอกละเจ็บไปจนถึงไขสันหลังเลยแหละ

"ต่อนะ" คริสพูดออกมาผมก็ส่ายหัวปฏิเสททันทีเพราะมันเจ็บจะมาต่ออะไรละ

"อ่ะ" เขาฟังที่ผมพูดที่ไหนล่ะ เขาขยับสะโพกของเขาเฉยเลย 

"อึ อือออ คริส" ผมร้องครางออกมาเมื่อคริสขยับสะโพกเข้าออกในตัวผม เขาขยับเข้าออกอย่างเน้นๆเป็นจังหวะของตัวเองทำเอาผมร้องครางอย่างไม่เป็นศัพท์ จากที่เจ็บๆจนกลายเป็นความเสียวซ่าน

"คริส อะ อ้า ไม่ไหวแล้ว" ผมร้องออกกับเขาเมื่อเขาขยับเข้ามาอย่างรุนแรงจนผมรับไม่ไหวพร้อมกับอยากจะปลดปล่อยมันออกมา

"คริส อ้าาาา/ ซี๊ดดดดดด" ผมร้องออกมาเมื่อถึงจุดปลดปล่อยพร้อมกับเสียงของคริสที่ตามผมมาติดๆแถมเขายังปล่อยไว้ในตัวผมอีก

"อึ อืออ อ่ะ" ผมร้องออกมาเมื่อคริสขยับสะโพกของตัวเองอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้งจนผมทนไม่ไหวแล้วหลับตาลงคริสถึงเลิกใช้งานร่างกายของผม

                 "อะ โอ้ยย" ผมสะดุ้งตื่นจากความฝันพร้อมกับร้องออกมาเมื่อรู้สึกเจ็บที่ช่องทางด้านหลังของตัวเอง อะไรแค่ฝันแต่ทำไมถึงเจ็บล่ะ หรือตกเตียง ก็ไม่นิผมก็นอนอยู่บนเตียงนิ แต่เดี๋ยวนะแล้วนี้มันห้องใครมันไม่ใช้ห้องนอนของผม

"หนวกหูน่า จะร้องทำไม" ผมตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อมีคนดึงผมลงกลับไปนอนลงเหมือนเดิมแล้วเขาก็ขึ้นมาคร่อมบนผมของผม 

"อะไรเห็นหน้าผัวต้องตกใจขนาดนั้น" ผมยิ่มอ้าปากค้างไปเลยเมื่อคนที่คร่อมตัวผมอยู่พูดจบ ผมมองสำรวจร่างกายเปลือยเปล่าของเขาและของผม แล้วทบทวนเรื่องเมื่อคือทันที เมื่อคืนผมไปงานเลี้ยงสายรหัส ผมเมา คนตรงหน้าผมหิ้มผมมา แล้วมาจบลงที่เตียงในห้องนี้

"แดดดี๊" ผมหันไปมองตามเสียงแล้วเห็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักวิ่งเข้ามาในห้อง แล้วมองผมสองคนที่กำลังคร่อมกันอยู่บนเตียงนอน แต่ยังดีที่ผู้ชายที่คร่อมผมอยู่ดึงผ้าขึ้นมาปิดเอาไว้ทันตั้งแต่ได้ยินเสียงดังมาจากหน้าห้องแล้ว

"ใครคะ แดดดี๊" เด็กน้อยถามออกมา ผู้ชายที่คร่อมผมเอาไว้ก็ลงไปนอนอยู่ข้างๆผม

"มามี๊ไง หนูแดงอยากได้ไม่ใช่หรอ" อะไรนะ เขาพูดอะไรของเขาใครคือมามี๊ของเด็กน้อยคนนี้

"มามี๊" เด็กน้อยตะโกนออกมาอย่างดีใจพร้อมกับกระโดดขึ้นมาบนเตียงกอดผมเอาไว้ อะไรกันเนี่ยย ผมมีลูกสาวแล้วหรอ ผมเพิ่งอยู่ปีสองเองนะ  ผมมีลูกสาว แล้วมีสามีชื่อคริส เดือนวิศวะปีสี่ ม่ายยยยยยย ใครก็ได้ปลุกผมให้ตื่นอีกรอบที

                END

แต่งไว้นานแล้วแต่ยังไม่ลง ตอนแรกจะเอาเป็นฟิคแก้บนแต่น้องชายบอกว่ามันสั้นไป เราเลยแต่งใหม่เป็นหลายๆเพราะแต่จบหมดแล้วน้องเราเลยบอกให้เอาลงเถอะจะเก็บไว้เป็นซากฟอสซิลหรอ เราก็เลยเราลงเป็นฟิคสั้นซะเลย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 8 มิ.ย. 60 / 17:41

บันทึกเป็น Favorite


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 악마 ปีศาจเขียน จากทั้งหมด 21 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 13:54

    ชอบนายพรานอะ

    #13
    0
  2. วันที่ 24 กันยายน 2561 / 01:58
    น่ารักจังงง
    #12
    0
  3. วันที่ 23 กันยายน 2561 / 20:07

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png ชอบง่่ะฟิินมากเลย

    #11
    0
  4. วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 05:23
    ชอบบ อือออ ฟินนนนน
    #10
    0
  5. วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 09:41
    กรี๊ดดฟินนาเล่ค่ะ กดfavorite รัวๆ
    #9
    0
  6. วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 21:59
    ฝันไปฝันมาดันเป็นจริงซะงั้นนนน 55555555
    #8
    0
  7. วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 21:54
    ง่อวววววววว บ้าาาาาาา เขินแรงมาก แฮ่กกกกกก
    #7
    0
  8. วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 19:45
    แค่ฝันจริงๆค่ะตื่นมาลูก 1 เลย .จัดว่าเด็ด. 55555555
    #6
    0
  9. วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 16:58
    ชานยอลเอ้ยยยยย 55555
    #5
    0
  10. #4 Pcy062711
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 08:34
    ชอบแนวนี้จังไรต์ 55555

    ยัยหนูฝัน แต่ตื่นมากลับได้ผัวจริง แถมลูกอีก 1 คน คุ้มเลยลูก 555555
    #4
    0
  11. วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 21:49
    ชอบแบบนี้จังคะไรท์
    #3
    0
  12. วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 21:42
    น่ารัก
    #2
    0
  13. วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 21:37
    อ้าววว หนูฝันแต่โดนจริงๆนะคะชานยอลลล เป็นมามิ๊แล้วก็มีลูกแล้วซะด้วย น่ารักมากๆเลยย มีต่อมั้ยคะ หรือจบแค่ตอนเดียว ชอบนะคะ พลอตแปลกดี อ่านสนุกมากเลยด้วย
    #1
    0