(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 7 : คุณอาที่รัก - 07 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ก.ย. 56



 

- 07 -

 

 

            จางอี้ชิงเริ่มต้นการเป็นนักเรียนใหม่ได้โดดเด่นไม่น้อย เริ่มจากการพกหน้าตาน่ารักกับรอยยิ้มหวานโผล่มาในสัปดาห์ที่สองของเทอม เป็นหนึ่งหนุ่มน้อยหน้าหวานที่ถูกประกบโดยนักบาสดาวเด่นของปีสามอย่างปาร์คชานยอลและไอดอลที่ไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้จักอย่างไคหรือคิมจงอิน เพียงวันที่สองของการมาเรียนก็มีเรื่องวิวาทกับพยอนแบคฮยอนที่อยู่ห้องเดียวกัน ล่าสุดคือมีหนุ่มหล่อขับรถคันโก้มาหาถึงหน้าโรงเรียน

 

เพื่อนร่วมโรงเรียนทั้งสามชั้นปีต่างให้ความสนใจเด็กใหม่กันถ้วนหน้า มากบ้างน้อยบ้างตามระดับความอยากรู้อยากเห็นของแต่ละคน ข่าวลือทั้งเรื่องดีและเรื่องร้ายแพร่ไปทั่วพร้อมความสงสัยแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาถามเจ้าตัวตรง ๆ ครบหนึ่งสัปดาห์ที่เลย์ย้ายโรงเรียนเขามีเพื่อนที่พอจะคุยกันได้แค่สองคนคือชานยอลและจงอิน นั่นอาจเป็นข่าวลือเพราะที่ว่าเขาเป็นเด็กเสี่ยมีมาเฟียจีนหนุนหลังก็เป็นได้

 

เลย์คิดถึง เสี่ยแล้วก็เผลอหลุดเสียงหัวเราะให้ชานยอลกับจงอินลอบสบตากันอย่างสงสัย

 

“เป็นอะไร? อยู่ ๆ ก็หัวเราะ น้ำพุนั้นมีอะไรตลกหรือ?”

 

“ไม่เกี่ยวกับน้ำพุ คิดถึงข่าวลือน่ะ” รอยยิ้มซุกซนระบายทั่วใบหน้าหวาน ชานยอลดันตัวลุกจากพื้นหญ้า หรี่ตามองเพื่อนตัวเล็ก

 

“ดูนายไม่เดือดร้อนเลยนะ รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้เค้าพูดถึงนายยังไง”

 

“เพราะรู้ถึงได้ขำอยู่ทุกวันนี้ไง”

 

“แปลกคนว่ะ โดนเม้าท์ว่านิสัยไม่ดี มีคนเลี้ยงเป็นลุงแก่ ๆ แล้วยังยิ้มได้อีก”

 

“นายก็รู้ว่าอาคริสไม่ได้แก่” ชานยอลตีหน้าหน่าย เด็ดใบหญ้าใต้ฝ่ามือปาใส่ใบหน้าระรื่นอย่างมันเขี้ยว

 

“ประเด็นคือเรื่องเมียเก็บโว้ย” เลย์หัวเราะร่า ทิ้งตัวลงนอนบ้าง

 

“ไม่เห็นเป็นไรเลย เรื่องมันไม่จริงใครอยากพูดอะไรก็ให้พูดไป นายไม่ตลกหรือเวลาพวกเราเดินผ่านแล้วพวกเค้าแกล้งทำเป็นไม่สนใจแต่สะดุ้งทุกครั้งที่เราหันไปมองน่ะ ฉันขำจะแย่”  เขารู้ว่าคนอื่นพูดถึงตัวเองว่ายังไงแต่ในเมื่อไม่มีใครกล้าเข้ามาถามตรง ๆ เลย์ก็ไม่พูด จะให้เขาเดินเข้าไปแก้ตัวกับคนที่ไม่รู้จักไม่สนิทสนมด้วยเลย์คงไม่ทำ หนึ่งเพราะเขาไม่ได้แคร์คนพวกนั้นและสองคนพูดกันทั่วโรงเรียนเลย์ตามแก้ข่าวไม่ไหว

 

“คนพวกนี้ก็แปลก เห็นกับตาตัวเองแค่กี่คนกันเชียวเก็บไปเล่าได้เป็นตุเป็นตะ วันนั้นอาของเลย์แค่แวะมาหาก่อนไปงานเลี้ยง คุยแค่ไม่กี่คำก็ขึ้นรถไป ตรงไหนคือกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันหน้าประตูโรงเรียนวะ ถ้าจะเป็นข่าวควรเป็นข่าวว่าคบกับฉันที่กลับบ้านด้วยกันทุกวันหรือนายที่อยู่อพาร์ตเม้นต์เดียวกันมากกว่า”

 

“นักเรียนคบกันมันไม่ฉาวเท่ามีเสี่ยเลี้ยงหรอก เพราะเลย์มีคนขับรถมาส่งทุกเช้าด้วย อะไร ๆ ก็เลยเข้าแก๊ป” จงอินว่าหลังจากนอนฟังมานาน เลย์เป่าปากใส่ท้องฟ้า

 

“ตราบใดที่ไม่ทำให้อาคริสต้องเดือดร้อน ฉันไม่เป็นไรหรอก”

 

“อาคริสอีกละ!” เด็กหนุ่มทั้งสามหัวเราะลั่น พวกเขานอนกลิ้งสูดกลิ่นหญ้าจนหมดชั่วโมงว่าง จงอินต้องไปทำงานส่วนชานยอลกับอี้ชิงแยกกันไปเข้าชมรมของตัวเอง ชมรมวารสารอยู่ชั้นหนึ่งของตึกห้องสมุด อี้ชิงเยี่ยมหน้าเข้าไปก็เจอคนนั่งอยู่ก่อนสี่คน แม้จะเรียนปีสามแต่อี้ชิงก็เป็นฝ่ายทักทายก่อน คนตัวขาวยิ้มแล้วก็ทำใจกล้าเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวใกล้หน้าต่าง

 

“นักเรียนใหม่ใช่ไหม ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันชื่อจุนมยอน อยู่ห้องสามบี ฉันเป็นประธานชมรมนี้”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักจุนมยอน เรียกฉันว่าเลย์ก็ได้นะ”

 

“โอเคเลย์ วันนี้อาจารย์ที่ปรึกษาชมรมติดประชุม เราต้องแนะนำตัวกันเองนะ นี่คยองซูปีสอง เซโลปีหนึ่ง เซฮุนปีหนึ่ง ยังมีสมาชิกคนอื่นอีกแต่ตอนนี้รู้จักกันแค่นี้ก่อนนะ นายกรอกในใบสมัครว่าถ่ายรูปเป็นใช่ไหม เป็นนี่ระดับไหนหรือ?” จุนมยอนพูดยาว เลย์เลือกตอบแค่ประเด็นสุดท้าย

 

“ก็พอถ่ายได้ อ้อ ฉันมีภาพที่ถ่ายไว้มาด้วย พวกนายอยากดูไหม” ทุกคนตอบพร้อมกันว่าอยาก พอเลย์ดึงแทปเล็ตออกมาคนที่เหลือก็ลุกขึ้นมามุง

 

“โอ้โห นี่พี่เลย์ถ่ายเองทั้งหมดเลยหรือฮะ” คยองซูถาม ดวงตาโตเบิกกว้างดูน่าขันปนน่าเอ็นดู

 

“อือ มีเยอะกว่านี้นะ นี่เก็บมาแค่บางรูปที่ชอบมาก ๆ น่ะ พอได้ไหม”

 

“ผมชอบนะ” เซโลพูดเสียงต่ำมีเซฮุนพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ ขณะที่จุนมยอนยิ้มกว้าง

 

“นี่มันดีมากเลยล่ะ ต่อไปเราจะได้ตากล้องฝีมือเยี่ยมมาทำงานด้วยแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเลย์” เลย์ยิ้มรับ จุนมยอนแนะนำว่าทุกคนมีหน้าที่หลักคือหาข้อมูลมาเขียนบทความเพื่อเผยแพร่ผ่านชมรมกระจายเสียงและวารสาร นอกจากนั้นก็เป็นหน้าที่รองประธานชมรมอย่างคยองซูเป็นดีเจร่วมกับสมาชิกปีสามอีกคน เซโลกับเซฮุนอยู่ฝ่ายศิลป์ทำงานอาร์ตเวิร์คและจุนมยอนก็ดูแลภาพรวมอีกที หน้าที่ของเลย์คือคิดคอนเสปต์เรื่องของตนมาเสนอในที่ประชุมแล้วก็ถ่ายภาพประกอบคอลัมน์ของสมาชิกคนอื่นด้วย

 

 

 

 

 

 

 

คนตัวขาวเดินออกจากห้องชมรมอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา แม้ระหว่างทางจะต้องเจอกับสายตากังขาของเพื่อนร่วมโรงเรียนบ้างแต่ใบหน้าใสก็มีรอยยิ้มเบิกบาน เลย์ฮัมเพลงขณะเก็บของจากล็อคเกอร์ใส่เป้ วันนี้มีเรื่องสนุกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเรื่องเลย์จะกลับไปเล่าให้อาคริสฟัง คิดถึงหน้านิ่ง ๆ ของผู้เป็นอาแล้วเลย์ก็หัวเราะคิก ผู้ชายอายุสามสิบนี่ถือว่าเป็นเสี่ยแก่แล้วอย่างนั้นหรือ ตลกจริง

 

“ติดค้างคำขอโทษคนอื่นไว้แล้วยังกล้าลอยหน้าลอยตาไปทั่ว นักเรียนใหม่นี่กล้าจังเลยนะ” เลย์ปิดล็อคเกอร์ หันไปหาต้นเสียง ข้อดีอย่างหนึ่งของพยอนแบคฮยอนคือถ้าจงใจพูดเรื่องเขาอีกฝ่ายจะพูดภาษาสากลและว่าใส่เลย์ตรง ๆ ไม่พูดเกาหลีหรือซุบซิบนินทาโดยที่คิดว่าเลย์ไม่เข้าใจเหมือนคนบางกลุ่ม เมื่ออีกฝ่ายส่งมาตรง ๆ เลย์ก็จะตอบไปตรง ๆ เช่นกัน

 

“ฉันกล้าเพราะฉันไม่ได้ทำผิดไง”

 

“ทำลายข้าวของของคนอื่น โกหกหน้าด้าน ๆ ไม่ถือว่าเป็นความผิด แล้วเรื่องระดับไหนคนปักกิ่งถึงจะคิดว่าเป็นความผิดล่ะ ต้องฆ่าคนก่อนหรือไง”

 

“พยอนแบคฮยอน โต ๆ กันแล้วคงไม่ต้องให้เพื่อนร่วมชั้นสอนหรอกมั้งว่าไม่ควรดึงเอาเชื้อชาติคนอื่นมาล้อเล่น”

 

วงหน้ารูปไข่คลายความกระด้างลงเล็กน้อยหากก็ยังเชิดสูง แบคฮยอนกระแทกฝาล็อคเกอร์ปิด เดินชนไหล่เลย์จนโทรศัพท์เขาหล่นจากมือ จะตั้งใจหรือบังเอิญไม่รู้แบคฮยอนเตะซ้ำไปหนึ่งทีโทรศัพท์ฝาพับสีขาวก็กระเด็นครูดพื้นกระเบื้องไปชนผนังตึกแตกออกเป็นชิ้น ๆ เลย์สบถเสียงห้วนผลักแบคฮยอนจนอีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้น ไม่สนใจเสียงร้องกรี๊ดของนักเรียนหญิงแถวนั้นเลย์วิ่งตามไปเก็บเศษซากของอุปกรณ์สื่อสาร ถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าไม่มีส่วนใดเสียหายนอกจากฝาปิดด้านหลังที่หลุดออกมา แต่พอประกอบเข้าไปแล้วกดเปิดเครื่องกลับไม่มีสัญญาณการทำงานเหมือนปกติ

 

“ไม่นะ...” เลย์กดปุ่มสีแดงซ้ำ ๆ ไฟหน้าจอที่เคยสว่างก็ไม่ปรากฏ คนตัวขาวเม้มปากเข้าหากัน ด้านหลังนั้นพยอนแบคฮยอนยืนขึ้นเต็มความสูง พุ่งเข้ามากระชากไหล่เลย์ให้หันไปหา เลย์ไม่หันไปอย่างเดียวแต่กระชากแขนปัดมือนั้นเต็มแรง แบคฮยอนตัวเล็กกว่าจึงเซไปอีกรอบ

 

ดวงตาสีเข้มจ้องใบหน้าแบคฮยอนนิ่ง

 

“คราวก่อนฉันอภัยให้เห็นแก่ที่นายไม่รู้เรื่องแต่คราวนี้นายล้ำเส้นเอง!” เสียงร้องของเด็กนักเรียนหญิงสองคนดังลั่นห้องโถงใต้อาคารเรียกให้คนแถวนั้นวิ่งเข้ามาร่วมเป็นพยานรู้เห็น มือขาวกระชากคอเสื้อแบคฮยอนเข้ามาพร้อมเงื้อกำปั้นที่ยังกำโทรศัพท์ไว้ขึ้นสูง

 

“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!

 

ไม่ทันแล้ว แบคฮยอนได้หนึ่งแผลตรงมุมปากและทั้งคู่ก็ถูกเรียกเข้าห้องปกครองในเย็นวันนั้น

 

 

 

 

 

 

การชกต่อยในโรงเรียนถือเป็นความผิดร้ายแรงทางโรงเรียนจึงต้องเชิญผู้ปกครองมาพบ คู่กรณีที่นั่งเงียบมาตลอดหน้าเผือดสีทันทีที่อาจารย์หัวหน้าฝ่ายปกครองสั่งให้ผู้ช่วยโทรแจ้งผู้ปกครองของทั้งคู่ แบคฮยอนนั้นเคยมีประวัติมาครั้งหนึ่งแล้วเกิดเรื่องซ้ำในเวลาไม่พ้นเดือนพ่อแม่เขาต้องลงโทษหนักยิ่งกว่าการขึ้นทัณฑ์บนแน่นอน แบคฮยอนเริ่มนั่งไม่ติดที่แต่เลย์ยังคงนิ่ง แบคฮยอนสมควรได้รับมันแล้ว ความกลัวของเลย์มีเพียงอย่างเดียว

 

อันที่จริงต้องบอกว่าคนเดียว

 

ครึ่งชั่วโมงหลังจากอาจารย์ฝ่ายปกครองวางสาย คริสก็มาถึงพร้อมเลขาฯ ของเขา จอนฮโยซองกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นรอยแดงช้ำตรงมุมปากคู่กรณีของเลย์ หญิงสาวถอนใจยาว อาจารย์โทรไปแจ้งว่าน้องเลย์มีเรื่องชกต่อยบอสก็แทบจะบินออกมาจากตึกทันทีที่วางสาย ชกต่อยกับเพื่อนผู้ชายฟังแค่นั้นก็คิดไปแล้วว่าหลานชายเจ้านายจะต้องบอบช้ำไม่น้อย ปรากฏว่าคนเจ็บคือฝ่ายตรงข้ามแถมหลานรักของบอสยังเป็นฝ่ายลงมือก่อน ฮโยซองเห็นสายตาที่บอสมองน้องเลย์แล้วก็นึกสงสารล่วงหน้า โดนหนักแน่เด็กเอ๋ย

 

 

 

 

 

 

 

ฮโยซองนูน่ากลับไปแล้ว หลังจากส่งสายตาเห็นอกเห็นใจให้เลย์ยิ่งเครียดหนักพี่สาวคนสวยก็ขอตัวกลับไปอย่างร่าเริง เลย์ถือเป้ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องนั่งเล่น มองประตูห้องนอนใหญ่ที่ปิดสนิทแล้วก็ถอนใจผะแผ่ว ร่างเล็กตรงไปทางห้องส่วนตัวกำลังจะเปิดประตูก็สะดุ้งเฮือก

 

“อย่าเพิ่งไป มาคุยกันก่อน” เสียงทุ้มเครียดมีอิทธิพลมากพอจะทำให้เลย์ต้องเดินไปนั่งก้มหน้าตรงโซฟา คริสกอดอกมองเด็กในปกครองโดยปราศจากคำพูด ความเงียบกดดันเนิ่นนานจนเลย์เริ่มทนไม่ไหว ดวงตาเรียวโค้งช้อนมองผู้เป็นอาก่อนจะหลบวูบ กลีบปากอิ่มถูกฟันขบย้ำ มือที่ประสานไว้ตรงท้องบีบเข้าหากันจนเป็นรอยแดง

 

“แค่อาทิตย์ที่สองก็มีเรื่องให้ฝ่ายปกครองเรียกแล้วอีกเกือบปีที่เหลือจะไหวไหมจางอี้ชิง”

 

“อาคริส...” คนหลานพ้อเสียงแผ่วแต่คริสไม่สนใจ

 

“คิดว่าอาว่างมากหรือไง อาไม่ต้องทำงาน อามีเวลาเหลือเฟือจนชีวิตน่าเบื่อเลยต้องหาเรื่องมาให้ตื่นเต้นใช่ไหม ถ้าคิดแบบนั้นเราก็คิดถูกมากเลยล่ะ ตอนรู้ว่าเรามีเรื่องชกต่อยอาตกใจจนเกือบทำอะไรไม่ถูก คิดไปสารพัดว่าเราจะเจ็บจะปวด เราถูกแกล้งถูกรังแก แต่ที่อาไม่คิดเลยก็คือ...เราจะเป็นฝ่ายลงมือ”

 

“เค้าทำเลย์ก่อน”

 

“เค้าบอกแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ”

 

“มันไม่ใช่อุบัติเหตุ! พยอนแบคฮยอนไม่ชอบเลย์ เจ้านั่นจงใจแกล้งเลย์ หาเรื่องว่าแล้วก็...ทำโทรศัพท์เลย์พัง” โทรศัพท์ที่พ่อซื้อให้ ของดูต่างหน้าแค่ไม่กี่ชิ้นที่เลย์เอาติดตัวมาจากบ้านเกิด เลย์ใช้อย่างทะนุถนอมแล้วพยอนแบคฮยอนเป็นใครกล้าดียังไงมาทำของรักของเขาแตกหักเสียหาย

 

“แล้วมันไม่มีวิธีอื่นนอกจากทำร้ายร่างกายกันแล้วหรือ? โตจนจะจบมอปลายอยู่แล้ว อีกไม่กี่ปีก็บรรลุนิติภาวะ กำลังจะเป็นผู้ใหญ่ ทำไมคิดไม่ได้ว่ามันไม่ควร”

 

“ทำไมอาคริสพูดเหมือนเลย์ผิด เลย์เป็นฝ่ายถูกหาเรื่องนะ!

 

“อย่าขึ้นเสียงกับอา! รู้ไหมว่าที่ทำไปนั่นคือความผิด อย่าปล่อยให้อารมณ์เป็นใหญ่เลย์ ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนเราต้องควบคุมให้ได้ ถึงเรื่องจริงจะมีคนถูกคนผิดแต่ถ้าเราเป็นฝ่ายลงมือและคู่กรณีกลายเป็นฝ่ายเสียหายในการกระทำที่รุนแรงกว่า มันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะว่าใครหาเรื่องใครก่อน”

 

“สรุปก็คืออาคริสมองว่าเลย์เป็นคนผิดใช่ไหมฮะ” หลานชายตัวบาง ใบหน้าอ่อนใสราวเด็กไม่ประสาแต่พอถูกอารมณ์ดื้อดึงครอบงำก็กลายเป็นเด็กอวดดี สอนไปกี่คำโต้กลับมาทุกคำ คริสมองประกายวาววับในหน่วยตาเรียวแล้วก็ต้องบอกตัวเองให้ใจเย็นลง เขาเคยผ่านช่วงเวลานี้มาแล้ว วัยที่เลือดกำลังร้อน ทำตามอารมณ์มากกว่าเหตุผล ใครห้ามก็ไม่ฟัง เขากลัวว่าหลานชายผู้อ่อนไหวจะพลั้งพลาดหากไม่รู้จักควบคุมตัวเอง

 

“ไม่ใช่อา แต่คนทั้งโรงเรียนเค้าจะตัดสินเลย์แบบนั้น อาบอกแล้วไงต้นเรื่องมันไม่สำคัญเท่าผลลัพธ์”

 

“เลย์ไม่คิดแบบนั้น สำหรับเลย์ ผิดก็คือผิดถูกก็คือถูก ไม่ว่าจะวัดที่จุดเริ่มต้นหรือผลลัพธ์ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง แบคฮยอนเริ่มก่อนสมควรแล้วที่เลย์จะตอบโต้ แล้วถ้าเกิดมีใครมาทำลายของรักของเลย์อีกเลย์ก็จะเอาคืนมันสองเท่า!

 

“เลย์!” ใบหน้าเล็กเบือนหนี ริมฝีปากสีแดงเม้มเข้าหากัน อาการฟ้องชัดว่ากำลังต่อต้านด้วยการเพิกเฉย จากความตั้งใจที่จะพยายามใจเย็นกลายเป็นว่าอารมณ์โกรธมันพุ่งขึ้นมาอีกรอบ คริสกระชากเสียงใส่หลานอย่างลืมตัว “หันมาพูดกันดี ๆ เลย์”

 

“เลย์ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว”

 

“จางอี้ชิง! โทรศัพท์แค่เครื่องเดียว อาซื้อให้ใหม่วันนี้เลยก็ได้ ยังไงมันก็ของนอกกายมันเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดของคนนะ เข้าใจบ้างสิ”

 

“ไม่ใช่เลยอาคริส” จากความแข็งกร้าวเสียงนั้นอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาด คริสเอื้อมมือไปหาหมายถึงรั้งร่างเล็กให้หันกลับมาแต่ก็ได้แต่ยกมือค้าง

 

“มันเจ็บเหมือนกัน แบคฮยอนเจ็บตัวแต่เลย์เจ็บใจ ของชิ้นนี้พ่อซื้อให้เลย์ เลย์รักมันมาก ถึงจะแค่สิ่งของไม่มีชีวิตแต่มันก็คือความรักจากพ่อ อาคริสไม่เคยเป็นหรือฮะ รู้สึกโกรธเวลาที่ของรักถูกทำร้าย เลย์โกรธคนทำ เลย์เสียใจที่รักษามันไม่ได้...” ใบหน้าเล็กผินกลับมา ดวงตาคู่งามแดงก่ำมีหยาดน้ำคลอคลอง

 

“แต่ตอนนี้...เลย์เสียใจที่อาคริสเห็นความเจ็บปวดของแบคฮยอนสำคัญกว่าความรู้สึกของเลย์ เสียใจยิ่งกว่าทุกเรื่องรวมกันซะอีก”

 

 

 

 

 

 

 

เลย์เดินเข้าห้องไปแล้ว หลังจากบอกโดยไม่มองหน้าว่าปวดหัวอยากนอนพักหลานชายเขาก็คว้าเป้หายไปหลังประตู คริสไม่คิดว่าเรื่องมันจะจบได้น่าปวดหัวแบบนี้ ชายหนุ่มทิ้งศีรษะพิงพนักโซฟา ขมับเขาเต้นตุบ ๆ ปวดจนคิดอะไรไม่ออก การรับมือกับเด็กวัยรุ่นเป็นเรื่องยากและคริสก็เพิ่งสำนึกว่าถ้าเด็กคนนั้นคือจางอี้ชิงก็จะยิ่งยากอีกเป็นสิบเท่า

 

ซีอีโอหนุ่มทิ้งห้องนั่งเล่นไว้ในความเงียบ เขากลับเข้าห้องแล้วก็จัดการเตรียมน้ำอุ่นด้วยตัวเอง ทุกวันเลย์จะเป็นคนเตรียมให้ทุกอย่าง คริสเปิดประตูมาก็จะเจอเจ้าตัวเล็กยิ้มหวานต้อนรับ รินน้ำเย็นมาให้ เตรียมน้ำให้อาบ วันไหนคริสยังไม่ได้ทานข้าวมาจากข้างนอกก็อุ่นกับข้าวที่สั่งจากร้านอาหารให้เขาด้วย คริสไม่รู้ว่าเลย์ตอนโกรธเป็นยังไงแต่สถานการณ์ตอนนี้คงไม่ต้องรอให้เสียเวลา

 

ชายหนุ่มแช่น้ำร้อนจนสบายตัวแล้วก็กลับไปทำงานต่อ ตรวจเอกสารไปได้ไม่กี่แผ่นก็ต้องพับแฟ้มปิด ตอนเดินผ่านห้องนั่งเล่นเขาไม่เห็นไฟในห้องนอนเล็กเปิด เจ้าของห้องอาจกำลังนอนพักอย่างที่บอก แม้จะมั่นใจว่าการที่ตนพยายามตักเตือนสั่งสอนหลานชายเป็นเรื่องถูกต้องแต่พอนึกถึงอาการฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาคลอเบ้านั่นแล้วคริสก็เหมือนจะหายใจได้ไม่เต็มปอด

 

ชายหนุ่มคลึงปลายนิ้วกับขมับ เปลือกตาปิดพับลงก่อนจะเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

ร่างสูงลุกจากโต๊ะ ดันบานประตูออกไปพอดีกับที่ไฟห้องน้ำเล็กถูกดับลง ร่างเพรียวบางถือผ้าขนหนูผืนเล็กเดินซับผมออกมา ก้มหน้าก้มตาเดินจนไม่ทันเห็นว่ามีคนก้าวเข้ามาขวางประตูอย่างจงใจ จนเห็นชายกางเกงนอนสีเข้มนั่นแหละมือที่กำลังขยับผ้าขนหนูถึงชะงักไป

 

เลย์ลดมือลง เงยหน้ามองใบหน้าหล่อจัดแทนคำถาม

 

“จะสองทุ่มแล้วนะ ไม่ทานข้าวหรือ?”

 

“เลย์ไม่หิว อยากนอน”

 

“แต่มันถึงเวลาแล้ว ไม่หิวก็ต้องทาน เกิดปวดท้องไปจะทำยังไง” หลานชายดึงผ้าขนหนูในมือ ตอบโดยไม่มองหน้า

 

“อาคริสไม่ต้องห่วง เลย์ดื่มนมไปแล้ว กู๊ดไนท์ฮะ” ว่าเสร็จก็ดึงประตูเปิดออกแต่คริสยันฝ่ามือดันไว้

 

“แต่อาหิว อุ่นกับข้าวให้หน่อยสิ” ดวงตาคู่เรียวช้อนมอง คริสเห็นกลีบปากสีแดงเม้มเข้าหากันก่อนเจ้าตัวเล็กจะพยักหน้าช้า ๆ

 

“ก็ได้ฮะ” ตอบตกลงแล้วก็ดึงมือออกจากมือใหญ่ จัดการอุ่นกับข้าวเสร็จก็ไม่นั่งเฝ้าผู้เป็นอาเหมือนทุกที เลย์เอ่ยราตรีสวัสดิ์แล้วก็ตรงกลับห้องตัวเองไปโดยไม่สนใจสายตาคำถามของท่านเจ้าบ้าน ประตูห้องนอนเล็กปิดลงเหลือคริสถอนหายใจกับอาหารมื้อค่ำเพียงลำพัง

 

 

 

 

 

…………………………………………

 

โกรธกันซะละ ^^

3rd Admin

cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3119 MameawCNSD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 18:10
    ทีมน้องเลย์  น้องทำอะไรพี่ก็จะทีมน้อง!!
    #3,119
    0
  2. #3104 Realkwonjay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 05:01
    น้อยใจแทนเลย์เลยเนี้ยะะ
    #3,104
    0
  3. #3082 PaintPainty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 01:47
    คริสเหมือนไม่ใช่พระเอก 555
    #3,082
    0
  4. #3042 lovelylittleduck (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 15:28
    อาคริสผิด! อาคริสทำไมไม่เห็นเข้าใจเลย์ ทำไมเห็นความรู้สึกของแบคฮยอนสำคัญกว่าความเจ็บปวดของเลย์ ฮือออ โกรธอาคริสแล่วววว นี่อิน 55555555
    #3,042
    0
  5. #3010 ninimook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:53
    เพราะคนอื่นหลานเลยงอนอา
    #3,010
    0
  6. #2984 คลชป9091 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:58
    น้องอี้ชิงแมนมั่กๆลูก😂555555เปรี้ยวสุดไรสุดนะเด็กใหม่คนนี้
    #2,984
    0
  7. #2905 AZ_KLrOlling (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 23:30
    ต่อยกันเลยแกรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร เกร๋ๆ
    #2,905
    0
  8. #2872 //*\\O~I~L//*\\ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 01:40
    ชิส์ มาทำให้คุณหลานโกรธแล้วจะมาง้อง่ายๆหรอ 5555
    #2,872
    0
  9. #2855 LeeByeolri (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 23:18
    สมน้ำหน้าอ่ะ :P
    #2,855
    0
  10. #2825 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 00:41
    สมควรไหม พี่คริส ทนที่จะถามน้องก่อน 
    #2,825
    0
  11. #2783 Kim-kibom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 20:02
    ชิส์..ว่าเค้าแล้วยังจะมาพูดดี..เราอินไปรึเปปล่านะ 555
    #2,783
    0
  12. #2764 ฮุนนี่เด๋อด๋า lol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 13:35
    โกดกันแหละ ;(
    #2,764
    0
  13. #2735 uzosou (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 15:35
    อาอี้เท่ห์เว่อร์ ><

    เราเข้าใจนะ อี้ชิงพยามยามรักษามันอะ จะโกรธก็ไม่แปลก
    #2,735
    0
  14. #2671 pandatao' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 15:38
    อาคริสไม่เข้าใจหลานเลย T T
    แบคฮยอนนั่นน่ะปากร้าย ใจร้ายมากจริงๆ
    เป็นใครก็ต้องตบกันสักฉาก ต่อยให้ล้มไปสักยก
    เลย์ทำถูกแล้ววแหละ  คนอย่างแบคฮยอนต้องโดนแบบนี้้บ้าง
    คือแอบไม่เข้าใจ ว่าทำไมแบคฮยอนถึงไม่ชอบเลย์
    หึงหวงชานยอลอย่างนั้นหรอ = [] =

    #2,671
    0
  15. #2452 LPanda (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 23:39
    ตอนนี้แอบน้ำตาไหลนะ ไม่รู้สิเหมือนว่าเป็นความรู้สึกที่เราไม่สามารถรักษาของสำคัญที่เหมือนเป็นของดูต่างหน้าด้วยแล้ว เป็นเราเราก็โกรธป่ะ คือมันเป็นสิ่งของที่เราเก็บรักษา ถนอมไว้มานาน แต่มันต้องพังเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องอ่ะ อาคริสก็ไม่ยอมฟังอี้อธิบายเลย คนเรามีเหตุผลในสิ่งที่ทำลงไปเสมอนะ ._.
    #2,452
    0
  16. #2427 tee41 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 13:56
    อาคริสใจร้ายดุเลย์มากเกินไปแล้วนะ ไปง้อเดี๋ยวนี้เลย!!!!
    #2,427
    0
  17. #2414 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 00:52
    อาคริสไม่เข้าใจความรู้สึกของอี้เล้ยยยย

    ชิๆๆๆๆๆ
    #2,414
    0
  18. #2221 Lord of the perturbation (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 11:50
    อาคริสดุชิงชิงตะไม!!! โป้งแล้ว 
    #2,221
    0
  19. #2066 Adriel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 18:05
    กรรม-0- อาคริสง้อเด็กไม่เป็นเอาซะเลยยย
    #2,066
    0
  20. #2041 NaMo_K (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:49
    ปัญหาอารมณ์วัยรุ่น คิดถึงสมัยตัวเองเป็นเด็ก ตอนนี้ เอ่อะ ลืมๆมันไป 5555
    #2,041
    0
  21. #2013 giikzsmile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 00:42
    โกรธกันซะงั้น แบคน้าแบค  - -
    #2,013
    0
  22. #1993 |2@|_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 18:53
    5555 นางช่างต่างกะตอนเปิดเรื่องนะเคอะ ว่าไหมคะ คุณอา!
    #1,993
    0
  23. #1935 icemenus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 21:55
    ว๊าวววทำไงน๊าคริส
    #1,935
    0
  24. #1786 แม่ยกชานแบค (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 14:58
    หวง เยอะหน่อยดิ อาคริสสสสส
    #1,786
    0
  25. #1654 ฟ.ฟ้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 23:56
    ผิดมั้ย ถ้าเราเข้าข้างอาคริส -.- 5555
    #1,654
    0