(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 4 : คุณอาที่รัก - 04 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ก.ย. 56





 

- 04 -

 

 

 

            มันเป็นช่วงเวลาที่นานมาก ๆ กว่าอาคริสจะกลับเข้ามาในรถอีกครั้งเลย์ก็นอนเกร็งจนเกือบจะเป็นตะคริวตลอดร่างแล้ว คนตัวเล็กมุดหน้าซ่อนไว้หลังท่อนแขน พับเปลือกตาให้ดูแนบเนียนที่สุดแม้ว่าในห้องโดยสารจะมืดจนมองหน้ากันไม่ชัดก็ตาม อาคริสเคลื่อนรถออกช้า ๆ เลย์ก็นอนนับลมหายใจตัวเองจนถึงลานจอดรถของอพาร์ตเม้นต์ เมื่อยสุด ๆ เลยเถอะ

 

            “เลย์ ถึงแล้วนะ”

 

            “อ่ะ ถึงแล้วหรือฮะ” เจ้าตัวเล็กลุกพรวดขึ้นนั่งตาใส ลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเพิ่งสำแดงเดชการเป็นคนตื่นยากให้คุณอาจดจำฝังใจ คริสเลิกคิ้วมองเจ้าหลานชายหอบหิ้วข้าวของลงไปยืนทำท่าพิลึกข้างรถแล้วก็ส่ายหัว เอียงซ้ายเอียงขวาอยู่นั่น คนหรือตุ๊กตาล้มลุก

 

            “เอาของออกมาหมดแล้วใช่ไหม” เลย์พยักหน้าเร็ว ๆ พอถูกดวงตาคมกริบจ้องเข้าก็ยิ้มแหย

 

            “เอามาหมดแล้วฮะ”

 

            “อยู่กับอาจะส่ายหน้าหรือพยักหน้าก็ได้อาไม่ว่าแต่อย่าหลงไปทำกับผู้ใหญ่ท่านอื่น ยิ่งคนที่ไม่สนิทด้วยยิ่งต้องระวัง มันไม่สุภาพ” สรุปคือเป็นกริยาไม่เหมาะสมนั่นแหละ เลย์พึมพำรับคำ ระหว่างรอให้ลิฟต์เลื่อนขึ้นไปถึงชั้นที่พักเลย์ก็อดมองคุณอาตัวสูงไม่ได้ อาคริสหล่อโลกดับขนาดนี้จะมีแฟนน่ารักละลายวงแหวนดาวเสาร์ก็คงไม่แปลก แต่คนที่เพิ่งงุงิกับแฟนมาทำไมดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ ได้ดินเนอร์กับแฟนก็ควรจะลั้นลาหน่อยสิ นี่อะไร กลับมาถึงบ้านก็ดุอีกละ

 

            ตอนเราจะเอากล้องไปถ่ายรูปบอกมีเวลาไม่มากแต่พอแฟนบอกอยากกินอาหารญี่ปุ่นในโรงแรมห้าดาวก็เกิดมีเวลาเยอะขึ้นมาทันที เหอะ รักแฟนแท้น้อ

 

            “จะนินทากันอีกนานไหม”

 

            “ฮะ?”

 

            “ประตูลิฟต์มันสะท้อนเงาเราได้ อย่าคิดว่าไปยืนหลบข้างหลังแล้วอาจะไม่เห็นนะ” มองไปทางประตูลิฟต์ก็เห็นดวงตาคมดุสะท้อนกลับมา เลย์หน้าเหวอ

 

            “เลย์เปล่า”

 

            “อย่าโกหก”

 

            “ก็ เลย์ไม่ได้ทำจริง ๆ อาคริสได้ยินหรือฮะว่าเลย์พูด เลย์ไม่ได้พูดอะไรสักคำ” เลย์ไม่ได้ลืมหรอกว่าผนังตู้สี่เหลี่ยมนี้มันสะท้อนเงาได้แต่เลย์ไม่คิดว่าอาคริสจะมองเขาอยู่ เลย์แค่มองนะมั่นใจว่าไม่ได้หลุดออกไปสักคำจริง ๆ

 

            “เราไม่ได้พูดแต่ไอ้อาการกรอกตามองท้ายทอยอาแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์...แบบนี้...มันพูดแทน” ดุแค่หน้าก็ได้ไม่ต้องแสดงท่าทางประกอบหรอกครับ เลย์ร้องอื้อ โดนนิ้วยาวหนีบแก้มดึงไปมาแต่ปัดป้องไม่ได้ ถือของเต็มสองมือแถมหลังยังติดผนังลิฟต์หลบไปไหนก็ไม่พ้น “ตาเรามันอ่านง่ายยิ่งกว่าหนังสือเอบีซีเด็กเตรียมอนุบาล รู้ไว้ด้วย”

 

            ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี คริสเดินนำไปก่อนปล่อยให้หลานเล็กหอบข้าวของเต็มสองมือซอยเท้าเร็ว ๆ ตามหลังมา เลย์ทำท่าจะวางของไว้ตรงโซฟาแต่เสียงต่ำ ๆ ก็สั่งให้เอาไปเก็บไว้ในห้อง เลย์เลยเบนเป้าหมายไปทางห้องส่วนตัวพร้อมปากล่างที่ทำท่าจะยื่นออกมาอีก กองของเอาไว้ก็เดินออกไปหาน้ำดื่มเห็นว่าอาคริสยังไม่นั่งที่โซฟาเลยรินน้ำเย็นไปเผื่อ

 

            “น้ำเย็นฮะ” วางแก้วน้ำลงแล้วก็กลับหลังหัน

 

            “เดี๋ยว”

 

            “ฮะ?”

 

            “ตกลงนินทาอาเรื่องอะไร?” ยังไม่จบ! ถ้าจะชมด้วยความเคารพหน่อยก็คือกัดไม่ปล่อย เป็นอย่างที่พ่อเคยบอกเป๊ะ ถ้าไม่ได้ดั่งใจไม่มีทางหยุด เลย์พยายามอย่างหนักที่จะไม่ยิ้มออกมา ใบหน้าเล็กขึงตึง ปากเม้มเข้าหากัน “มีอะไรตลกหรือไง?”

 

            “เปล่านะฮะ”

 

            “อย่าหัวเราะนะ”

 

            “เลย์เปล่าาาาาา” คริสวางแทปเล็ตบนตัก สั่งด้วยสายตาให้เด็กปากแข็งนั่งลงข้าง ๆ เลย์ทำตามคำสั่งแล้วก็ปลงใจว่าถ้าไม่ได้คำตอบอาคริสคงซักฟอกเลย์ทั้งคืน อยากไปชื่นชมเสื้อผ้ารองเท้าที่ซื้อมาใหม่ด้วยสิ พอนิ้วยาวจิ้มลงข้างแก้มเลย์ก็มองคุณอาอย่างแปลกใจ

 

            “เวลาเราคิดอะไรตาเราจะบอกคนอื่นหมด เวลาเรากลั้นยิ้มลักยิ้ม...ตรงนี้...มันจะบุ๋มลง ตอนอยู่ในลิฟต์และตอนนี้เราเป็นทั้งสองอย่าง หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ สารภาพมาซะดี ๆ” เจ้าตัวเล็กกรอกตาไปมาก่อนจะก้มหน้าคล้ายยอมจำนวน...แค่คล้าย

 

            “ก่อนอื่นเลย์ขอแก้ต่างให้ตัวเอง เลย์ไม่ได้นินทาอาคริสเพราะการนินทาคือการนำเรื่องของคนหนึ่งไปพูดกับอีกคนลับหลัง ในทางเสียหาย ซึ่งเลย์ไม่ได้ทำ ไม่ได้ขยับปากด้วยซ้ำ” คริสเลิกคิ้ว ดวงตาสีจัดไหวระริก ปากแดง ๆ นี่หรือเปล่าที่เบะร้องเป็นเด็กขี้แยเมื่อวันก่อน ตอนนี้ทำไมพูดจาฉะฉานนัก

 

“เลย์ก็แค่สงสัย...” คุณอาสุดหล่อยังมองนิ่ง เลย์เลยพูดต่อ “ตอนแรกเลย์ขอเอากล้องออกไปถ่ายรูปด้วยแต่อาคริสก็ดุ บอกมีเวลาไม่มาก แต่ทำไมมีเวลาพา เอ่อ พวกเราไปกินอาหารญี่ปุ่นตั้งไกล” ละคำว่าแฟนเอาไว้ในฐานที่เข้าใจเพราะอย่างน้อยเลย์ก็ได้อานิสงค์ติดรถไปกินของอร่อยด้วย ที่พูดเป็นเพราะสงสัยเรื่องเวลาของอาคริสหนึ่งเรื่อง อีกเรื่องคือความสัมพันธ์ของอาคริสกับพี่ลู่ฮาน

 

“อะไรคือสาเหตุที่ทำให้ผลลัพธ์มันต่างล่ะฮะ เกี่ยวกับตัวแปรสำคัญที่เพิ่มเข้ามาหรือเปล่า” คนเป็นอาหรี่ตาลง ดูเหมือนคริสจะเข้าใจรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อกี้แล้ว

 

            “ที่อาไม่ให้เอากล้องออกไปเพราะเราจะไปซื้อของแค่ในห้าง ที่นั่นมันยังไม่เจ๊งในวันสองวันนี้ อีกหน่อยคุ้นกับที่นี่แล้วเราอยากไปถ่ายเมื่อไหร่ก็ไปได้ ส่วนเรื่องที่มีเวลาพาไปกินข้าวไกล ๆ เพราะเรื่องกินมันอยู่ในแพลนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถึงไม่เจอลู่ฮานอาก็จะพาเราไปทานข้าวอยู่ดี สงสัยอะไรอีกไหม”

 

            “ไม่มีแล้วฮะ เลย์ไปได้หรือยัง?”

 

            “แล้วยิ้มทำไม?”

 

            “อาคริสอ่ะ เลย์ก็ยิ้มของเลย์ไปเรื่อย ทำไมอาคริสต้องสงสัยด้วย”

 

            “ถ้ายิ้มแล้วไม่ทำตาเจ้าเล่ห์ก็ไม่สงสัยหรอก” อย่างนี้เค้าเรียกร้อนตัว คิดว่าเราไม่เห็นฉากล่ำลากันหน้ารั้วบ้านล่ะซี เหอะ พวกผู้ใหญ่ก็อย่างนี้แหละนะ ชอบคิดว่าเด็กจะไม่เข้าใจ ตามอะไรไม่ทัน

 

            “เลย์แค่อยากไปเก็บของ ยังไม่ได้เปิดซิมการ์ดใหม่ด้วย อาคริสกลับมาเหนื่อย ๆ ไปอาบน้ำสิฮะเลย์จะเตรียมน้ำอุ่นให้” เอาใจด้วยรอยยิ้มหวานแต่คุณอากลับมองตอบเหมือนอ่อนใจ เมื่อไม่มีการปฏิเสธเลย์จึงผละไปผสมน้ำใส่อ่างรอท่านเจ้าของห้อง ห้องนอนของอาคริสมีห้องน้ำในตัว เลย์เอ่ยขออนุญาตแล้วก็ตรงแน่วทะลุส่วนห้องนอนไปยังห้องน้ำ ห้องนอนอาคริสกว้างกว่าห้องเขาและทำไว้เพื่อนอนของแท้ ไม่มีอะไรเลยนอกจากเตียงหลังใหญ่ โคมไฟสูง ภาพถ่ายบนผนัง อ้อ มีลายวอลเปเปอร์อีกอย่าง!

 

            คืนนั้นคริสแวะเข้ามาดูตอนห้าทุ่มเห็นหลานชายยังยุ่งกับโทรศัพท์เลยสั่งให้ปิดไฟนอน เลย์บอกอ่อย ๆ ว่าถึงมันจะดูไม่เข้าท่าแต่เลย์นอนไม่หลับ เขาตื่นเต้นที่จะต้องไปเจอเพื่อนใหม่ในวันพรุ่งนี้ คริสส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ คนตัวสูงหายออกไปจากห้องแล้วกลับเข้ามาพร้อมแทปเล็ตกับแฟ้มเอกสาร วางมันบนโต๊ะทำงานของหลานชาย เลย์นอนมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคุณอาพร้อมรอยยิ้มกว้าง อาคริสไม่หันมามองเลย์แต่พอถามอาคริสก็ตอบ ไม่นานจากนั้นเสียงทุ้มต่ำก็ลอยไกลออกไป คริสเงยหน้าจากแฟ้มงานเมื่อสำนึกได้ว่าห้องเงียบเสียงไปนานแล้ว เขาลุกจากโต๊ะมานั่งขอบเตียง ปัดไหมสีน้ำเข้มให้พ้นจมูกเล็ก มองใบหน้าที่ถอดแบบจากผู้เป็นแม่มาเกือบทั้งหมดแล้วก็ยิ้มบาง

 

            หมองได้แค่สองสามวันก็เริ่มออกฤทธิ์ ขนาดสิบเจ็ดแล้วยังหาเรื่องให้ดุได้ทั้งเช้ากลางวันเย็น ถ้าเป็นเลย์ในช่วงวัยต่อต้านคริสท่าจะต้องเตรียมไม้เรียวไว้ขู่หลาน!

 

 

 

 

 

 

 

            วันแรกของการเป็นนักเรียนใหม่ เลย์บอกกับพ่อแม่ในรูปว่าจะพยายามให้ดีที่สุดและขอให้พวกท่านช่วยคุ้มครองเขาด้วย ร่างเพรียวบางเดินตามอาจารย์ประจำชั้นไปตามทางเดินยาว โรงเรียนใหม่ของเลย์เป็นโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง อาคารเรียนใหม่เอี่ยมตั้งเรียงกันเป็นระเบียบ ทางเดินปูกระเบื้องสวย สนามหญ้าสีเขียวเข้ม ซุ้มไม้ดอกส่งกลิ่นหอม มองไปทางไหนก็สะอาดสะอ้านดูสบายตา เลย์นึกขอบคุณอาคริสที่สรรหาโรงเรียนชั้นนำให้เขา แม้ว่าเลย์จะได้เป็นนักเรียนของที่นี่แค่ปีเดียวแต่ถ้าต้องไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแย่ ๆ เลย์คงเครียดเหมือนกัน ระบบการเรียนการสอนใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก เท่าที่สังเกตนักเรียนส่วนใหญ่เป็นคนเกาหลีมีต่างชาติอยู่ประมาณหนึ่ง เลย์จึงเบาใจว่าการเป็นคนต่างชาติของเขาจะไม่ดูแปลกแยกเกินไป

 

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะนักเรียน นั่งที่กันได้แล้ว ปาร์คชานยอลครูบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามนั่งบนโต๊ะ กลับไปนั่งที่เลย” เด็กหนุ่มตัวสูงฉีกยิ้มกว้าง เขาลงจากโต๊ะเรียนแล้วเดินไปนั่งที่นั่งเกือบหลังสุด ตอนนี้ทั้งห้องเพ่งสายตาไปยังร่างขาวจัดที่ยืนอยู่ตรงประตู

 

            “ตั้งแต่วันนี้ไปจะมีเพื่อนใหม่มาเรียนกับพวกเธอด้วย” ครูสาวพยักหน้าให้เลย์เดินเข้าไปใกล้

 

            “แนะนำตัวกับเพื่อน ๆ สิ”

 

            “สวัสดี เราชื่อจางอี้ชิง ย้ายมาจากปักกิ่ง ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน” ภาษาอังกฤษสูง ๆ ต่ำ ๆ พร้อมรอยยิ้มบางเรียกเสียงเป่าปากวี้ดวิ้วจากหลังห้อง เสียงปรบมือของปาร์คชานยอลกลบเสียงคนอื่นแทบมิด

 

            “ไปนั่งที่ได้” เลย์ได้แต่มองครูตาปริบ ๆ “อ๋อ เดี๋ยวนะ พยอนแบคฮยอนที่นั่งข้างเธอว่างให้เพื่อนไปนั่งด้วยละกัน” เลย์มองไปทางที่นั่งแถวหน้าสุดติดหน้าต่าง ตรงนั้นมีนักเรียนชายนั่งพิงหลังกับผนังคนเดียว เลย์กำลังจะเดินไปนั่งแต่ฝ่ายนั้นกลับขัดเสียงเรียบ

 

            “ตรงนี้ไม่ว่างครับครู”

 

            “อ้าว ทุกวันก็ว่างไม่ใช่หรือ?”

 

            “วันนี้ไม่ว่างแล้วครับ เดี๋ยว...เพื่อนผมสักคนนี่แหละจะย้ายมานั่งด้วย” คุณครูประจำชั้นเกือบจะถอนใจ เธอประสานมือเข้าหากัน เอ่ยเสียงเรียบ

 

            “โอเค เพื่อนคนไหนจะย้ายมานั่งกับแบคฮยอนแสดงตัวเดี๋ยวนี้ ครูจะได้ให้เพื่อนใหม่ไปนั่งที่เธอ” ไม่มีใครแสดงตัวและพยอนแบคฮยอนก็ไม่สะทกสะท้าน เลย์กำสายเป้มั่น นี่ห้องเรียนมอปลายปีสุดท้ายหรือห้องเรียนเด็กประถมปลาย หวงอาณาเขตกันอย่างกับเด็กเล็ก!

 

            “ครูครับ ตรงนี้ว่าง นั่งตรงนี้ก่อนก็ได้ครับ”

 

            “ปาร์คชานยอล นั่นมันที่นั่งจงอินนะ นายกล้าดียังไงยกให้คนอื่น” คราวนี้เลย์ได้ยินภาษาเกาหลีเต็มสองหูแต่ปาร์คชานยอลไม่สนใจเสียงท้วงจากโต๊ะแรกริมหน้าต่าง เขายกแขนยาวขึ้นกวักมือเรียกเลย์พร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร

 

            “ทางนี้” ครูประจำชั้นดูโล่งใจที่หาทางออกเรื่องที่นั่งเด็กได้ เธอบอกให้เลย์ไปนั่งกับชานยอล แล้วก็เริ่มชั่วโมงโฮมรูมด้วยการอบรมเรื่องจริยธรรมพื้นฐานของการอยู่ในสังคม เลย์แขวนเป้ไว้หลังเก้าอี้ หันมาเจอรอยยิ้มกว้างก็อดยิ้มตอบไม่ได้

 

            “ปาร์คชานยอลนะ เรียกชานยอลหรือชานก็ได้” เพื่อนใหม่แนะนำตัวเป็นภาษาสากลเลย์ก็ตอบไปด้วยภาษาเดียวกัน

 

            “เลย์ ...ขอบใจมากนะ”

 

            “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ปกติเจ้าของที่มันไม่ค่อยมาเรียนอยู่แล้ว อ้อ อย่าถือสาเจ้าลูกหมานั่นเลยนะ พวกคันฟันน้ำนมน่ะ วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีเลยแง๊บไปทั่ว” จะว่าไม่ถือสาคงไม่ใช่แต่พยอนแบคฮยอนทำให้เลย์ประทับใจตั้งแต่วันแรกและคงจำไปอีกนาน “รู้จักกันหรือ?”

 

            “มาจากมอต้นที่เดียวกัน” จากหน้าตา นามสกุลและชื่อคิดว่าคงเป็นคนเกาหลีทั้งคู่ เมื่อกี้ตอนตอบโต้กันก็ใช้ภาษาเกาหลี เลย์บันทึกข้อมูลของเพื่อนใหม่ไว้ในสมอง ยิ้มตอบเมื่อเพื่อนที่นั่งแถวหน้าหันมาทักทาย

 

            “ทำไมย้ายมาปีสุดท้ายล่ะ”

 

            “ทำไมจะย้ายไม่ได้ล่ะ?”

 

            “ก็มันยุ่งยากไม่ใช่หรือ แบบว่า นายก็รู้นี่ ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของเด็กเตรียมสอบ” เลย์เม้มปาก หมุนปากกาพลางเลือกคำตอบที่เหมาะสมที่สุด “ย้ายตามผู้ปกครองมาน่ะ”

 

            “ส่วนใหญ่ก็อย่างนั้น ฉันเคยไปปักกิ่งกับพ่อแม่หนหนึ่งด้วยนะ คนที่นั่นเปิดเผยดี ดูเฮฮาตลอดเวลา ฉันชอบ พอดีตอนนั้นพ่อไปติดต่องานเลยพาไปเที่ยวด้วย เออ แล้วพ่อแม่นายทำงานอะไร?”

 

            “ปาร์คชานยอล! หน้ากระดานอยู่ทางนี้ หันมา” เลย์แทบจะถอนใจด้วยความโล่งอก เพื่อนใหม่มนุษยสัมพันธ์ดีเลิศแต่เล่นยิงคำถามถึงพ่อแม่โดนที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว เลย์ใจหายไปวูบหนึ่งเลยนะ

 

 

 

 

 

 

            หมดเวลาเรียนภาคเช้าเลย์ก็ถูกคนข้างตัวเร่งให้เก็บของ ชานยอลบอกว่าจะพาไปทานข้าวแล้วเดินชมให้ทั่วโรงเรียน เพื่อนตัวสูงค่อนข้างเป็นที่รู้จักไม่ว่าจะผ่านไปทางไหนก็มีแต่คนทักทาย พวกเขาออกจากตึกเรียนเดินทางเท้าเพื่อผ่านตึกปีสองปีหนึ่งไปยังโรงอาหาร เลย์มองนักเรียนในชุดสูทสีเทาเหมือนเขาวิ่งไล่ลูกบอลอยู่กลางสนามหญ้าแล้วก็ร้อนแทน เตะบอลกันเหงื่อซกแล้วตอนบ่ายก็ไปนั่งเรียนต่อไม่เหนียวตัวกันหรือไงนะ

 

            “เลย์!” เลย์หันไปมองก่อนจะยิ้มกว้าง

 

            “พี่ลู่ฮาน” ลู่ฮานในวันนี้สวมเชิ้ตสีชมพูอ่อนกับกางเกงสีเทา ดูขัดกับหน้าตาน่ารักแต่ก็รับกับรูปร่างผอมเพรียวจนปฏิเสธไม่ได้ว่าดูดี เลย์บอกชานยอลให้รอส่วนตัวเองก็เดินแกมวิ่งไปหาเจ้าของยิ้มหวานอย่างดีใจ

 

            “เป็นยังไงบ้าง มาเรียนวันแรก มีปัญหาอะไรไหม”

 

            “ไม่มีฮะ ทุกอย่างโอเค”

 

            “พี่มารับไปทานข้าว นี่สายตรงจากท่านซีอีโอเลยนะ บอกให้พี่มาหาเลย์ตอนพักเที่ยงให้ได้ วิตกเนาะ ทำเหมือนเราเป็นเด็กประถมอย่างนั้นแหละ” เลย์หัวเราะเสียงใส อารมณ์กรุ่นเพราะการต้อนรับของพยอนแบคฮยอนระเหยไปกับแดดเที่ยงทันทีที่ลู่ฮานบอก

 

“ขอบคุณนะฮะ แต่เลย์กำลังจะไปทานกับเพื่อนที่โรงอาหาร พี่ลู่ฮานจะไปด้วยกันไหม” ลู่ฮานมองตามทางที่เลย์ชี้ นิ่วหน้านิดเดียวก่อนจะครางในคอ

 

“ปาร์คชานยอลนั่นเอง เด็กคนนี้ก็โอเคแหละ ร่าเริงสดใสไร้พิษภัย ถ้าเลย์มีเพื่อนแล้วพี่ขอตัวดีกว่า เอาไว้ค่อยเจอกันตอนวิชาภาษาอังกฤษนะ”

 

“ฮะ ขอบคุณนะฮะพี่ลู่ฮาน” ลู่ฮานยิ้มแล้วก็เดินกลับไปทางตึกปีสาม เลย์หันกลับมาปาร์คชานยอลก็ยืนอยู่ข้างหลังเขาแล้ว

 

“รู้จักคุณครูพี่ลู่ด้วยหรือ?”

 

“คุณครูพี่ลู่? อ๋อ อื้อ รู้จัก พี่ลู่ฮานเป็นเพื่อนกับอาเราน่ะ”

 

“ว้าว” ดวงตาที่โตอยู่แล้วโตกว่าเดิม เลย์เอียงคอมองอย่างแปลกใจ

 

“ทำไมนายดูดีใจล่ะ”

 

“แปลกใจมากกว่า ไปกันเถอะ หิวแล้วเนี่ย วันนี้จะทานอะไรดีนะ นายเพิ่งมาจากจีนคงเบื่ออาหารจีนแล้วลองทานอาหารเกาหลีดีไหม อร่อยนะ เสียอย่างเดียวป้าเจ้าของร้านดุไปหน่อย สั่งนอกเหนือจากเมนูก็ไม่ได้ ฉันเคยบอกแกว่าไม่เอาต้นหอมแกแว๊ดใส่อย่างกับฉันเพิ่งไปปล้นใครมา...” เลย์ยิ้มน้อย ๆ เป็นเพื่อนกับปาร์คชานยอลก็ดี นอกจากร่าเริงสดใสไร้พิษภัยอย่างที่พี่ลู่ฮานบอกแล้วยังขยันหาเรื่องมาเล่าให้เลย์ฟังไม่หยุดหย่อน ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์จากนี้เขาคงรู้ทุกเรื่องของทุกคนในโรงเรียน!

 

 

 

 

 

 

………………………………………

 

น้องเลย์ไม่ได้นิ่มนะคะ น้องเลย์แค่ดูเหมือนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ แต่ที่จริงแล้วน่ารัก #เอ๊ะ

เมื่อวานสูดคาร์บอนมอนอกไซด์มากไปหน่อยเลยมึน

ถ้าอาหลานตอนนี้มึนตามคนเขียนไปบ้างก็อย่าได้ถือสานะคะ

ชอบไม่ชอบบอกกันได้ค่ะ ^^

 

3rd Admin

cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3090 Realkwonjay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 01:54
    หือออ มีอะไรมั้ยน้าาา
    #3,090
    0
  2. #3075 xingyi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 22:20
    หื้มมม คุณครูพี่ลู่หาน .หรี่ตามอง
    #3,075
    0
  3. #3074 Tongdchr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 16:29
    ห่วงหลานจริงๆ
    ปาร์คชานยอลพูดจนลิงหลับเลยมั้ย แล้วทำไมแบคถึงหวงที่ล่ะ
    #3,074
    0
  4. #3040 lovelylittleduck (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 14:31
    น่ารักอ่ะ อาหลานก็ไม่ค่อยหวีดกันมากมาย แต่นี่เขินทุหอย่าง สงสัยจนอยากกดตอนต่อไปเรื่อยๆ ค้นหาคำตอบของความสัมพันธ์ให้เจอ ภาษาเป็นเอกลักษณ์ดีค่ะ อ่านง่าย จั๊กจี้ใจตลอด ขอบคุณที่ตั้งใจแต่งค่ะ
    #3,040
    0
  5. #3007 ninimook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:21
    ดื้อเงียบจริงๆแต่แบคง่ะดุจัง
    #3,007
    0
  6. #2982 คลชป9091 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:18
    น้องแบคเป็นไรครับมีหวงที่5555555

    มาวันแรกก็มีเพื่อนละดีจัง
    #2,982
    0
  7. #2902 AZ_KLrOlling (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 23:00
    พี่ลู่วดูมีเบื้องลึกเบื้องหลัง นางมีอะไรอยู่ข้างหลัง น่ากลัว
    #2,902
    0
  8. #2869 //*\\O~I~L//*\\ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 01:17
    หรือพี่ลู่จะกิ๊กเด็ก??
    #2,869
    0
  9. #2822 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 00:23
    เจอหลานแบบนี้ อาคริสคงเหนื่อยน่าดู เล่นดื้อเงียบซะแบบนี้
    #2,822
    0
  10. #2780 Kim-kibom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 19:45
    อืม..แม่งๆๆ จริงๆค่ะ
    #2,780
    0
  11. #2761 ฮุนนี่เด๋อด๋า lol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 12:51
    ชานน่ารักอ่ะ แบคฮยอนนางเป่นไรค่ะ
    #2,761
    0
  12. #2732 uzosou (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 13:26
    อ่านไปก็ยิ้มไป



    คุณอาตลกกกกกกก หลานยังไม่ได้พูดสักคำก็จะเค้นคอให้ได้



    บยอนไม่ชอบอี้ชิงหรอ ทำไมอ่าาาา
    #2,732
    0
  13. #2668 pandatao' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 15:09
    อาคริสนี่จะเก่งไปไหน รู้แม้กระทั่งว่าโดนหลานนินทาในใจ 
    = [] =  ตกลงพี่ลู่กับอาคริสที่แฟนกันล่ะสิเนี่ย
    #2,668
    0
  14. #2449 LPanda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 23:19
    อาคริสมีญาณหยั่งรู้ว่าอี้คิดอะไรอยู่ชิมิอิ อี้ก็ดื้อออออ ดื้อเงียบบบบบจริงงงงงง บยอนลูกหมาคันฟันน้ำนมของชยอลลลล อะฮริ้ มาถึงวันแรกก็เหวี่ยงอี้ซะะะแทบลอยไปอยู่กาแล็กซี่เลยทีเดียว5555555 มีชยอลเป็นเพื่อนคนเดียวก็พอออ เสี่ยวลู่รับประกันความดีมาแล้วว คบเพื่อนดูที่คุณภาพไม่ใช่ปริมาณนะก๊ะะ มีเพื่อนเยอะแต่นิสัยข่ากกกก็ไม่ดีนะ มีแค่คนเดียวแต่ไว้ใจและเชื่อใจก็โอแล้วล่ะะ :)
    #2,449
    0
  15. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #2410 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 00:14
    อี้ดื้อเงียบมาก 5555

    อาคริสนี่ก็ดุเกิ๊นนนนน


    #2,410
    0
  17. #2279 NN.am (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 12:23
    อี้ชิงดื้อเงียบนะ5555555 แต่อิปาร์คนี่พูดมากจังนะครัช
    #2,279
    0
  18. #2218 Lord of the perturbation (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 11:16
    ชิงชิงดื้อเงียบ...(-..-) ชานรู้ไรเกี่ยวกับครูพี่ลู่ 
    #2,218
    0
  19. #2063 Adriel (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 17:27
    มีหลานดื้อเงียบซะแล้วอาคริสสส หุหุ-.-
    #2,063
    0
  20. #2038 NaMo_K (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:23
    อยากจีบคู่พี่ลู่ทำไงดี ฮ่าๆๆๆๆ
    #2,038
    0
  21. #2010 giikzsmile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 23:05
    ทำไมแบคทำเหมือนไม่ชอบพี่เลย์เลยน้าาาา
    #2,010
    0
  22. #1990 |2@|_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 17:53
    ชายปาร์คน่ารักจุง~ ว่าแต่แปลกใจทำไมที่เลย์รู้จักพี่ลู่???
    #1,990
    0
  23. #1779 แม่ยกชานแบค (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 13:13
    เห็นเค้าลาง ชานแบค หน่อยๆ แล้วว
    ชานยอลเหมือนจะชอบน้องเลย์เลยง่ะ  นี่แหละมั้งงงง สาเหตุที่น้องจะทิ้งคุณอาา
    (ไม่ๆๆ ไม่ดราม่าๆ)

    #1,779
    0
  24. #1627 wingyinz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 00:32
    อยากรุ้เรื่องของชานชานกะหมาน้อยจุง
    #1,627
    0
  25. #1606 TasTo_raY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 17:06
    อ้าวเฮ้ย!! ไคลู่เหรอ อาจารย์กับนักเรียนถือว่าแซ่บ ไคลู่ก็ชอบนะ
    แต่คริสหานยังไม่ค่อยเคลีย ก็ถ้าเลย์ไม่เห็นตอนฉากที่ไปส่งที่บ้าน ก็จะเชื่อว่าแค่เพื่อนนะ
    แต่มีเรื่องนึงที่มั่นใจ แพคฮยอนหึงชานยอลชัวร์ๆ
    อาคริสขี้บ่นจังเลยนะ ดุหลานด้วย ดุแบบนี้ระวังหลานรักหนีไปรักคนอื่นนะ
    #1,606
    0