(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 29 : คุณอาที่รัก - 28 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    18 เม.ย. 57




- 28 -



 

 

            ลู่หานเบาเสียงเพลงในรถก่อนจะกดรับสายที่เอียร์โฟน

 

 

            เด็กดำคิมจงอินโทรหาเขาในวันหยุดไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ที่แปลกคือโทรมาติด ๆ กันตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะสิ ครั้งแรกเขารับไม่ได้เพราะคุยเรื่องเครียดอยู่กับคริส ครั้งที่สองเขากำลังแยกกับเพื่อน ครั้งที่สามก็ตอนที่กำลังประคองรถออกถนนเส้นหลัก นี่ก็ครั้งที่สี่แล้วถึงไม่อยากเสียสมาธิระหว่างขับรถก็คงเลี่ยงไม่ได้แล้ว

 

 

            “ว่ายังไงครับนักเรียน”

 

 

            ( อาจารย์ทำอะไรอยู่ ผมโทรหาตั้งหลายครั้ง )

 

 

            “คุยธุระอยู่ มีอะไรก็ว่ามาสิ ตอนนี้คุยได้แล้ว”

 

 

            ( ผมไปหาได้ไหม? )

 

 

            “ไม่ได้”

 

 

            ( แต่นี่มันเรื่องสำคัญนะครับ ถ้าอาจารย์ไม่ช่วยผมก็ไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้ว ) ลู่หานมุ่นคิ้ว วันนี้มาแปลก ไม่ตั้งหน้าตั้งตาหยอดเหมือนปกติ กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าเนี่ย

 

 

            “บอกมาก่อนว่าเรื่องอะไร?”

 

 

 

            (.......)

 

 

 

            “โอเค จะรีบไปเดี๋ยวนี้ ไปรอที่คอนโดเลยก็แล้วกัน” ลู่หานพารถคู่ใจมุ่งตรงกลับห้องชุดของตัวเอง เขาเพิ่งจะล็อครถเสร็จโทรศัพท์ติดตามตัวก็ส่งเสียงขึ้นอีก ทีแรกคิดว่าคิมจงอินจะโทรมาบอกว่าถึงแล้วแต่ชื่อที่โชว์กลับกลายเป็นอีกคน ลู่หานสะดุ้งนิด ๆ ถ้าเขาไม่รับมันจะตามมาถล่มถึงห้องไหม

 

 

            เออ ก็ถ้าไม่รับน่ะนะ...

 

 

            ทบทวนดูแล้วก็กดปิดเครื่องเสียเลย เดินเข้าไปในตึกก็เจอคิมจงอินนั่งไขว่ห้างวางท่าเป็นนายแบบอยู่ตรงล็อบบี้ ส่วนข้าง ๆ นั่นก็ต้นเหตุที่ทำให้ลู่หานต้องเหยียบมิดเข็มไมล์กลับมา

 

 

            “ไงเด็ก ๆ จะมาให้อาจารย์ติวหนังสือหรือ?”

 

 

            “พี่ลู่หาน...” เด็กตัวขาวมองเขาตาปริบ ๆ ลู่หานจับมือเล็ก ดึงให้ลุกขึ้นก่อนจะพาตรงไปที่ลิฟต์ “จะมาทำไมไม่โทรบอกพี่เองล่ะ ให้คิมจงอินโทรมาทำไม”

 

 

            “เลย์ไม่รู้ว่าที่นี่คือบ้านพี่”

 

 

            “ตอนนี้ก็รู้แล้วไง ขอบใจที่มาส่งเลย์นะคิมจงอิน เธอกลับไปได้แล้วล่ะ”

 

 

            “เรื่องอะไร ผมพามาก็ต้องพากลับสิ ถ้าเลย์ยังไม่กลับผมก็ไม่กลับ” ลู่หานไม่ค้าน ก็ดีเหมือนกัน เผื่อเลย์จะเกรงใจเพื่อนไอดอลแล้วยอมกลับบ้านเร็วขึ้น

 

 

            “นั่งก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปหาอะไรมาให้ดื่ม” เจ้าของบ้านยิ้มใส่ตาคู่หวานก่อนจะเดินลิ่วเข้ามาในห้องครัว เขาแสร้งทอดเวลาชงชาให้ช้ากว่าปกติจนกระทั่งมีคนตามเข้ามาช่วย ร่างเพรียวบางหยุดที่อีกฝั่งของโต๊ะ ใบหน้าน่ารักหมองหม่น ริมฝีปากแดงช้ำ เห็นแล้วก็อดใจหาย(แทนคนเป็นอา)ไม่ได้

 

 

            “พี่ลู่หาน อย่าบอกอาคริสได้ไหมฮะ”

 

 

            “เรื่องอะไร?”

 

 

            “เรื่องที่เลย์อยู่ที่นี่”

 

 

            “ทำไม?”

 

 

            “.......”

 

 

            “อยากให้พี่ช่วยก็ขอเหตุผลพี่ด้วยสิ ยื่นหมูยื่นแมว โอเค?” คนอ่อนวัยกว่าก้มหน้างุด ไม่เหลือความร่าเริงสดใสของน้องเลย์ที่ลู่หานคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย ไอ้บื้ออู๋อี้ฟ่าน หวังว่านายคงจะไม่โง่คิดถึงฉันเป็นคนสุดท้ายนะ อ่า ไม่ใช่สิ ไอ้เพื่อนรักมันคิดถึงลู่หานแล้วนี่นา ก็เขาเองที่เพิ่งปิดเครื่องไปเมื่อกี้นี้

 

 

            “เลย์หนีอาคริสมา” คนฟังเบาไฟลง ชะลอเวลาเดือดของน้ำออกไป

 

 

            “ทำไมถึงหนีล่ะ ลักษณะอย่างเลย์ไม่น่าจะเป็นคนขี้ขลาดนะ พี่ว่าเราเหมาะกับการเผชิญหน้า ตาต่อตา ฟันต่อฟัน แบบนั้นมากกว่า” คนกล้าของพี่ลู่น้ำตาหยดเสียง่าย ๆ ลู่หานตาโต เดินอ้อมโต๊ะไปถึงก็ดึงเด็กขี้แงมากอดไว้ มือบางลูบแผ่นหลังเล็กขึ้นลง กระซิบปลอบโยนทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่ายิ่งทำแบบนี้เด็กจะยิ่งร้องหนักขึ้น

 

 

            “ไม่เป็นไรนะ ไม่อยากพูดพี่ก็จะไม่ถามแล้ว หยุดร้องนะเด็กดี เดี๋ยวคริสรู้เข้ามันเอาพี่ตายเลยนะ”

 

 

            “อาคริสไม่รู้หรอก อาคริสไม่สนใจเลย์แล้ว”

 

 

            “ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ พี่เพิ่งแยกกับคริสเมื่อกี้ คุณอาของเลย์เอาแต่พูดถึงหลานรักไม่หยุดปาก พี่รำคาญเลยไล่กลับบ้านไปแล้วเนี่ย” หัวทุยยกจากไหล่ลู่หาน หลานรักอาคริสกะพริบตาปริบ ๆ แพขนตาเปียกน้ำตาจนจับกันเป็นกระจุก

 

 

            “พี่ลู่เจออาคริสหรือฮะ?”

 

 

            “อื้อ ตอนนี้น่าจะถึงบ้านแล้วมั้ง” ...และคงรู้แล้วว่าหลานรักหายตัวไป

 

 

            “แล้ว แล้วอาคริสไม่ได้ไปหาคุณซ่งเชี่ยนหรือฮะ”

 

 

            “ไป คริสไปส่งซ่งเชี่ยนขึ้นเครื่องกลับปักกิ่งแล้วถึงมาเจอพี่ ความจริงพี่ก็ตั้งใจจะไปส่งยัยนั่นเหมือนกันแหละแต่บ่ายวันเสาร์อย่างนี้รถติดมาก พี่กะเวลาออกบ้านผิดเลยไปไม่ทัน สุดท้ายก็ไปนั่งจิบกาแฟกันสองคน” ลูกแก้ววาวน้ำเลื่อนไปมา ขอบคุณเวลาและวัยที่ทำให้ผู้ใหญ่เข้าใจอารมณ์ของเด็กน้อยได้ง่าย(เว้นผู้ใหญ่ขี้เก๊กบางคนไว้ก็แล้วกันนะ บางคนความรักมันบังตาเลยมองไม่ออก)

 

 

            “นอกจากงานพี่ก็ไม่เห็นว่าคริสจะสนใจใครนอกจากเลย์ อย่าไปพูดให้ได้ยินนะเจ้านั่นเสียใจแย่เลย”

 

 

            “เลย์ทำตัวไม่ดี เลย์กลัวอาคริสจะเกลียด”

 

 

            “นี่นะจางอี้ชิง ถ้าคริสไม่พูดออกมาเองว่าโกรธหรือเกลียดก็อย่าคิดไปเอง อาเข้าใจว่าเลย์อาจจะมีเหตุให้คิด ทางคริสเองก็อาจจะมีเหตุผลให้แสดงออกแบบนั้น ไม่มีใครรู้หัวใจของใครได้เพียงแค่นึกเดานะเลย์ แม้แต่ฝาแฝดก็ยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจกันเลย แล้วเลย์กับคริสอายุห่างกันเท่าไหร่จำได้ไหม” สิบสามปี เลย์จำได้ขึ้นใจ

 

 

“ช่วงความต่างสิบกว่าปีเนี่ยมันหลอมให้คนคิดต่างมองต่างได้แบบ...เกินที่เราจะคาดเดาได้เลยนะ” รวมถึงจูบนั้นด้วยหรือเปล่า เหมือนปรารถนา ต้องการไม่สิ้นสุดแต่ท้ายที่สุดแล้วก็ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ผู้ใหญ่แค่ เผลอ หรือยังไง

 

 

“อาคริสทำเรื่องที่เลย์ไม่เข้าใจ”

 

 

“เพราะอย่างนั้นถึงต้องถาม อย่าใช้ความคิดของเรา ประสบการณ์ของเราไปตัดสินความคิดคนอื่น พอไม่เข้าใจกันก็หนีหน้า รู้ไหมว่านี่เป็นวิธีของเด็กที่ยังไม่โต ไม่รู้จักคิด”

 

 

“เลย์รู้ว่ามันไม่ดีแต่เลย์เจ็บ มันเป็นอะไรก็ไม่รู้ เลย์ไม่ควรรู้สึกแบบนี้”

 

 

“แล้วเลย์คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง”

 

 

“เลย์ไม่รู้ เลย์ถามแล้ว อาคริสเอาแต่พูดว่าขอโทษ เลย์ไม่อยากได้คำขอโทษนี่ เลย์อยากให้อาคริสอธิบายแต่อาคริสก็ไม่ทำ ทิ้งเลย์ไปหาคนอื่น” พูดไปก็น้ำตาคลอมาอีก เหมือนจุดอ่อนที่แตะต้องไม่ได้ ใจไพล่ไปหานิดเดียวก็เหมือนจะเสียศูนย์

 

 

“โอเค ๆ เอาเป็นว่าถ้ายังไม่อยากคุยกันก็รอจนกว่าจะพร้อมก็ได้ อยู่กับพี่นี่แหละ ถ้าคริสถามพี่ก็จะไม่บอก แต่พี่เชื่อนะ ขณะที่เลย์มาหลบอยู่อย่างนี้คริสต้องกำลังทุกข์ใจมากแน่ ไม่ใช่แค่เลย์ที่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นยิ่งกว่าโลกทั้งใบหรอก คริสเองก็คิดไม่ต่างกัน”

 

 

“พี่ลู่...”

 

 

“ไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำนะ ผ้าขนหนูพับไว้ในตะกร้าหยิบใช้ได้เลย เดี๋ยวพี่จะอุ่นขนมให้อีกอย่าง รองท้องก่อนมื้อเย็น” ถ้าเลย์จะได้อยู่กินกับพี่น่ะนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

อู๋อี้ฟ่านใช้เวลาน้อยกว่าที่ลู่หานคิด

 

 

น้ำหวานแก้วแรกยังไม่ทันหมดก็มีคนมากดออดหน้าห้องเขา ลู่หานยันตัวลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน ปล่อยเด็กสองคนเล่นเกมส่วนเขาลุกไปเปิดประตูตามหน้าที่เจ้าบ้าน

 

 

“นายทำอะไรลงไปรู้ตัวไหมลู่หาน!

 

 

“เฮ้ย! เดี๋ยว ใจเย็น ๆ ฟังก่อน”

 

 

“จะให้ฟังอะไร!

 

 

“ฟังทุกอย่างนั่นแหละ! จะได้หายบ้า!” ลู่หานง้างมือไอ้ยักษ์ออกจากคอเสื้อ เห็นหน้ากันมันก็เค้นคอถาม ไม่สงสารกระเดือกคอเสี่ยวลู่เลย แม่ง ถ้าไม่ติดว่าตัวเองมีส่วนผิดจริงล่ะก็เขาจะสวนหมัดใส่ปากแดง ๆ นั่นให้จั๋งหนับเลย

 

 

“มีอะไรก็พูดมา พูดเสร็จก็ไสหัวไปตามหลานมาคืนฉัน ถ้าไม่งั้นนะ...” เสียงทุ้มขาดหายเมื่อคิมจงอินโผล่ออกมาจากด้านใน ดวงตาคมตวัดมองเพื่อนสนิทของหลานชาย เมื่อครู่เขาลงไปที่ห้องอีกฝ่ายแต่ไม่มีใครอยู่ ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่ แต่คิมจงอินยังไม่ทำให้เขาอึ้งเท่าใครอีกคน ร่างขาวจัดที่โผล่ตามหลังมา เห็นหน้าเขาแล้วยังสะดุ้งให้คริสหงุดหงิดขึ้นมาอีกวูบ

 

 

“อยู่นี่เอง” อะไรดลใจไม่รู้แต่แค่ได้สบตาเลย์ก็วิ่งหายเข้าไปข้างใน คริสถลันจะตามแต่ถูกลู่หานรั้งไว้สุดแรง

 

 

“คริส นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ”

 

 

“ทำไมจะไม่ได้!

 

 

“ไอ้โง่! เลย์หนีมาเพราะกลัว นายกำลังทำให้น้องกลัวยิ่งกว่าเดิม อยากให้เค้าหนีไปอีกหรือไง” คริสไม่อยากโกรธ เขาสาบานได้ ไอ้ผู้ชายเลือดร้อนที่เคยมีในตัวเขาเมื่อสิบกว่าปีก่อนนั้นมันจากไปนานแล้ว ไม่คิดเลยว่ามันจะหวนกลับมาเพราะเด็กน้อยที่เคยทำให้มันจากไป “เลย์แคร์นายมากนะ รักเลยด้วยซ้ำ ขอร้องล่ะ อย่าให้อารมณ์ชั่ววูบมันทำลายทุกอย่างเลย”

 

 

คริสดึงแขนออก เขาถอยไปพิงประตูก่อนจะหลับตาลง

 

 

“ฉันไม่อยากเห็นนายต้องเสียใจทีหลังนะคริส”

 

 

“ฉันไม่มีวันเสียใจ”

 

 

“มั่นใจอย่างนั้นก็ดี ใจเย็นลงหรือยัง ถ้ายังไม่หายบ้าฉันไม่ให้พาเลย์ไปนะ” ไม่คิดหรอกว่าไอ้คนตัวโตมันจะทำร้ายหลานรักน่ะ เห็นอยู่ว่าทั้งรักทั้งหลงประหนึ่งแก้วตาดวงใจ กลัวมันจะโกรธแล้วทำอย่างอื่นมากกว่า แค่นี้ก็เสี่ยงข้อหาพรากผู้เยาว์เข้าไปเต็มทีแล้ว

 

 

“ฉันจะพาเลย์กลับ” ร่างสูงก้าวผ่านเจ้าของห้องเข้าไปด้านใน ดวงตาสีจัดกวาดตามองทั่วห้องนั่งเล่น ไม่คิดหรอกกว่าจะเจอคนที่ต้องการทันทีแต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปตามที่ไหน เขาหันไปมองลู่หานแต่เป็นคิมจงอินที่ชี้ไปทางห้องครัว ช่วงขายาวพยายามบังคับฝีก้าวให้ช้าเข้าไว้ ผลุนผลันเข้าไปกระต่ายขี้ตกใจอาจวิ่งหนีไปอีก

 

 

นั่นไง ยืนเบียดผนังอยู่นั่น

 

 

คริสหยุดตรงหน้า แค่เกี่ยวนิ้วขึ้นมายังสะดุ้งเฮือก

 

 

กลัวอะไรอานัก คิดว่าอาจะทำร้ายเลย์ได้ลงคอหรือ?

 

 

“อามารับ กลับบ้านเรากันนะ” เพิ่งจะเมื่อตอนเที่ยงนี้เองที่เขาง้อหลานด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ผ่านมายังไม่ถึงสิบชั่วโมงด้วยซ้ำประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง คริสผ่อนลมหายใจออก จะซ้ำกี่ครั้งกี่หนก็ช่างเถอะ ให้ง้อทั้งชีวิตที่เหลือคริสก็ไม่เกี่ยง ขอแค่มีไอ้ตัวดื้อให้ง้อก็พอ

 

 

“หรืออยากอยู่กับลู่หาน อาจะได้กลับไปก่อน” เขาใจอ่อน เห็นน้ำตากลิ้งผ่านแก้มขาวแล้วอะไรที่เคยประกาศกร้าวไว้เมื่อครู่ก็เป็นอันพังภินท์ไปเสียหมด ทว่าพอเขาปล่อยมืออีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายเหนี่ยวรั้งไว้เสียเอง

 

 

“เลย์จะอยู่กับอาคริส” คุณอายิ้มรับเสียงอู้อี้ในอก ปล่อยให้คนตัวเล็กกอดไม่นานก็จับไหล่ดันออก เขาบอกให้เลย์เช็ดน้ำตาก่อนจะจูบขมับเล็กไปฟอดใหญ่เมื่อหลานรักทำตามอย่างว่าง่าย

 

 

“ไปคุยกันที่บ้านนะ” เลย์กระชับมือตอบ

 

 

ที่ไหนก็ได้ แค่มีอาคริส จะนรกหรือสวรรค์เลย์ก็ไม่กลัว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ประตูปิดลงอีกครั้งพร้อมเสียงร้องเฮ้อจากปากเจ้าของห้อง จงอินลดมือที่กำลังเสยผมลง ตายังติดภาพอาหลานที่เพิ่งจูงมือกันออกจากห้องไป เพื่อนว่ามันไม่ใช่ว่ะเลย์ มันมีอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่

 

 

“ตกลงสองคนนั่นเค้า...ตกลงปลงใจกันแล้วใช่ไหมครับ”

 

 

“เอาอะไรมาพูด อาหลานเค้ามีเรื่องไม่เข้าใจกัน ก็แค่นั้น”

 

 

“อาจารย์ไม่ต้องปิดผมหรอก ผมสังเกตหลายทีแล้ว ทั้งคุณคริสทั้งเลย์ฟีลมันมากกว่าแค่อาหลาน” ยักคิ้วอวดภูมิ สีหน้าที่แฟนคลับร้อยทั้งร้อยเห็นต้องกรีดร้องแต่สำหรับลู่หานเขาแค่ชายตามองแล้วก็ตีหน้าหน่าย “แล้วยังไงล่ะ เธอมีปัญหากับความสัมพันธ์ของคู่นั้นหรือคิมจงอิน?”

 

 

“ไม่มีครับ แค่สงสัยเฉย ๆ เพื่อนผมไม่เศร้าก็ดีแล้ว”

 

 

“ดูเป็นคนดี”

 

 

“ผมเป็นคนดีนะ”

 

 

“เชื่อ ว่าแต่เมื่อไหร่คนดีจะกลับบ้านครับ อาจารย์มีการบ้านนักเรียนต้องตรวจ ไม่มีเวลารับแขกหรือติวหนังสือให้ไอดอลคนไหนนะ” ไอดอลหน้าเข้มโคลงหัวไปมา อดีตติวเตอร์ของเขาไม่เคยใจดีอีกเลยหลังจากจบงานสอนพิเศษช่วงสั้น ๆ ไปแล้ว

 

 

“เมื่อไหร่เสี่ยวลู่จะใจอ่อนเสียที”

 

 

“กลับบ้านไปได้แล้ว เดี๋ยวยองอุนฮยองโทรมาเช็คก็โดนดุอีกหรอก” เด็กหนุ่มหยิบกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์ ว่าง่ายผิดกับทุกครั้งที่แทบจะเอาช้างเอาม้ามาลาก มือคร้ามคว้าหมวกมาสวม ค้อมศีรษะให้เจ้าของห้องก่อนจะเดินไปที่ประตู ลู่หานตามมาส่งถึงหน้าห้อง คิมจงอินเดินไปแบบไม่เหลียวหลังกลับ อาการลากเท้าเอื่อยเฉื่อยเหมือนคนสิ้นหวังดึงเสียงจากคนหน้าหวานได้โดยไม่คาดคิด

 

 

Mr. Kim” ร่างสมส่วนหยุดเดิน มองกลับมาด้วยสีหน้านิ่ง ๆ แบบคิมไค

 

 

“ถ้าเกรดตอนเรียนจบสูงกว่า 3.00 จะพิจารณาอีกทีนะ”

 

 

“ฮะ?”

 

 

“พยายามเข้าล่ะ” จงอินกวดฝีเท้ากลับไปทางเดิมแต่ไม่ทันแล้ว บานประตูปิดสนิทพอดี ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะชอบใจของคุณครูพี่ลู่ผู้น่ารัก

 

 

“เสี่ยวลู่! เดี๋ยวสิเสี่ยวลู่ ออกมาคุยกันก่อน”

 

 

( ไม่คุยแล้ว กลับไปอ่านหนังสือไป )

 

 

“พูดแล้วห้ามคืนคำนะ ถ้าผมทำได้จริงต้องคบกับผม สัญญานะ”

 

 

( ไม่สัญญา )

 

 

“จะไม่หลอกผมใช่ไหม?”

 

 

( ทำให้ได้สิ จะได้รู้ว่าหลอกหรือไม่หลอก )

 

 

จงอินมองกล้องข้างประตูตาวาว เขารู้ว่าอีกฝ่ายก็ยืนมองหน้าจอจากด้านใน ไอดอลหนุ่มมองซ้ายมองขวา แน่ใจว่าไม่มีทั้งคนและกล้องวงจรปิดอยู่แถวนั้นก็โฉบใบหน้าเข้าไป แตะริมฝีปากกับจุดสีแดงหนึ่งทีจัง ๆ

 

 

 

“จูบสัญญาแล้ว ผมไม่ยอมให้เบี้ยวแน่”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#คุณอาKL

 

cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3058 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:46
    ทำไมรู้สึกเหมือน โดนไคลู่แย่งซีน
    #3,058
    0
  2. #3031 ninimook (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:59
    Back to talk at homeกรี้ดดดดดดดดด
    #3,031
    0
  3. #3002 คลชป9091 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:17
    โอ๊ยยยอาหลาน>0< หลานน่ารักงุ้งงิ้งมากคูณณณณ อาคริสนี่วัยรุ่นเลยครับ

    พี่คริสช่วยอ่อนโยนต่อพี่ลู่นิสนึงค่ะ5555555555555
    #3,002
    0
  4. #2976 SeHan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 05:43
    ตกหลุมรักอาหลานคู่นี้ ละมุน อ่อนโยน ละไม ใจละเมอ ชอบความอ้อนเป็นธรรมชาติ เป็นยิ่งกว่าโลกทั้งใบ มีกันอยู่แค่สองคน รอภาคจบน่ะค่ะ แต่เราชอบฉากที่เลย์เจอวิคน่ะแบบ มันได้อารมณ์และจุกมาก ยิ่งเห็นคริสคุยกับผู้หญิงคนนั้น คือนึกภาพออกเลย โชคดีจริงๆที่แบคฮยอนอยู่ตรงนั้น แล้วเราก็ชอบสถานะของเลย์แล้วก็แบคฮยอน ว่ากันว่าถ้าเราได้ศัตรูมาเป็นเพื่อน ความสัมพันธ์จะยืนยาวและจริงใจที่สุด แล้วภาคจบจะมีใครเข้ามามั้ยน้อ ฉากบีบหัวใจ... จะเป็นฝ่ายของอาหรือของหลาน รอน่ะค่ะ!
    #2,976
    0
  5. #2968 harafiction. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 00:54
    โอ๊ยยยย. ไคลู่น่าย๊ากกกก
    #2,968
    0
  6. #2950 ศรีภรรยาอู๋ฟาน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 03:44
    รู้สึกว่าชีวิตเฮียเริ่มใกล้คุกใกล้ตาราง
    #2,950
    0
  7. #2939 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 23:05
    มีภาคสองรึ อ่านจนเบลอ เพลินเลย ละมุนละไมมากนะ ฟิคเรื่องนี้
    #2,939
    0
  8. #2922 AZ_KLrOlling (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 03:00
    สถานการณ์อาหลานมันแบบ โอยยยยย จะเป็นบ้าาาาา

    ส่วนไคลู่ จ่ะ หวานจ่ะ
    #2,922
    0
  9. #2893 //*\\O~I~L//*\\ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 01:13
    แล้วเราจะรอภาคสองอย่างใจจดจ่อนะคุณนักเขียน ^^
    #2,893
    0
  10. #2847 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:52
    ฟีลมันให้ตั้งแต่อ้อนแล้ว อาหลานง้องอนกันยิ่ง
    #2,847
    0
  11. #2811 Hrse (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 12:33
    ไคลู่น่ารักกกกกกกกกกกก >________<
    #2,811
    0
  12. #2792 Kim-kibom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 21:31
    อาเริ่มเอาแต่ใจนะเนี่ย ทิ้งคุณหลานไว้คนเดียวยังดุอีก
    #2,792
    0
  13. #2772 fatipa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 01:52
    อาการมันชัดเจนแล้วทั้งคุณอาทั้งหลานรัก น่ารักอ่ะ อ้อนกันได้งุ้งงิ้งมากเลยคุณอาก็ใจดีอ่านเรื่องนี้แล้วอยากมีเสี่ย555ขอหล่อๆรวยๆล่ำๆด้วย
    ไคลู่น่ารักดกกก>///<มีจูบสัญญาด้วย แค่นี้ก็ฟินแล้วจ้า
    #2,772
    0
  14. #2755 uzosou (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 22:15
    กลับบ้านเที่ยวนี้ ต้องคุยให้รู้เรื่องนะ
    #2,755
    0
  15. #2695 pandatao' (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 19:31
    อ๊ายยยยยยยยย เสี่ยวลู่ กับคิมไค  > <'
    #2,695
    0
  16. #2663 icemenus (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:02
    รอนะคะไรท์ ชอบมากเลยเลย์ขี้อ้อนจัง เดี๋ยวอาคริสทนไม่ไหวนะ
    #2,663
    0
  17. #2608 Adriel (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 21:16
    อ๊ากกก น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ละมุนจนละลายย><
    อาหลานนี่ง้อกันน่ารักเนาะ แหม่ อิจฉาาา
    #2,608
    0
  18. #2606 Sirithorn_Ms™ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 19:17
    โฮ๊ยยยย ไคลู่ฟินเบา ๆ

    #2,606
    0
  19. #2594 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 03:42
    อาหลานจะเข้าใจกันแล้วใช่มั๊ยยยย

    จงอินทำให้ได้นะ 3.00 

    เพื่อคุณครูพี่ลู่ ~ อิอิอิอิ
    #2,594
    0
  20. #2592 ไม่มีชื่อ*-* (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 02:38
    ก็คิดว่าจะห่างกันแล้วซะอีก

    ฮื่อดีแล้วที่อามาเจอก่อน T ________ T

    โอ้ยน่ารัก ฮื่อเขิน ฮื่อฟินนนนนนนนนนนนนน

    ไอดอลตัวดำสู้ๆนะ5555555555555555555555
    #2,592
    0
  21. #2588 linbeem (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 01:24
    ตอนนี้ ทำไมฟินไคลู่มากกว่า

    อ้ายยยยยยยย จงอินขยันเรียนนะ!!!!
    #2,588
    0
  22. #2579 ABC (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 20:45
    เชียร์คู่ไคลู่ ทำให้ได้นะจงอิน

    ส่วนอาคริส รีบง้อหลานไวๆเลย
    #2,579
    0
  23. #2549 NASS (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 22:32
    อยากรู้ว่าอาหลานเค้าจะเคลียร์กันยังไง^^

    คิมไคสู้ๆนะ ครูพี่ลู่เปิดทางมาขนาดนี้ 3.00ทำให้ได้!!!!
    #2,549
    0
  24. #2548 Blue Caravan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 21:20
    ความรักบังตา อาคริสไม่รู้ใจเด็กน้อย ต่อไปก็ค่อยๆคุยกันนะ -/////-
    อยากรู้เรื่องราวตอนที่ 'เด็กน้อยทำให้ผู้ชายเลือดร้อนคนนั้นหายไป' มีความหลังกันมานาน
    อาคริสตอนยังหนุ่ม(กว่านี้)ฮีคงจะร้ายร้อนน่าดู ฮอลลลล
    แต่อาคริสตอนนี้คือละมุนมาก โอ๊ย จะหงุดหงิดร้อนใจแค่ไหน แต่ทะนุถนอมหลานรักสุด
    'เกี่ยวนิ้ว' แงงงงงงงงง ชอบคำนี้ คนตัวโตๆง้อกระต่ายขี้ตกใจตัวเล็กๆ น่าย๊ากกกกก
    "เลย์จะอยู่กับอาคริส" คำนี้ คือตาย แง กอดอาแน่นๆอ้อนเยอะๆเลยนะคะน้องเลย์ TvT
    #2,548
    0
  25. #2547 พี่ข. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 04:49
    หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ
    คุณอาง้อหลานดีๆนะเอ้า 
    ชอบอาหลาน โอ้ยยยยยยยยยยย
    โง่ยยยย มันฟิน 
    #2,547
    0