(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 27 : คุณอาที่รัก - 26 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    12 เม.ย. 57



- 26 -

 

 

 

            เครื่องปรับอากาศที่ตั้งอุณหภูมิไว้ที่ยี่สิบองศาทำให้เจ้าของห้องนอนกว้างหลับยาว โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดการลุกจากเตียงตอนสิบโมงครึ่งจึงไม่ส่งผลกระทบต่อเรื่องอื่น เว้นเสียแต่อาการมึนหัวจนต้องนอนมองเพดานนิ่ง ๆ อยู่พักใหญ่ ผ้าม่านเนื้อหนาสีทึบกั้นแสงสว่างจากภายนอกได้อย่างดีเยี่ยม คริสทอดตัวนอนในห้องสลัว เงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหว ช่วงสายวันหยุดอย่างนี้หลานชายของเขามักนอนกลิ้งอยู่หน้าทีวี ดูรายการบันเทิงบ้าง อ่านหนังสือบ้าง เลย์ไม่ค่อยออกไปไหนในวันที่เขาหยุดงาน เรียกว่าคอยเป็นเงาคริสตั้งแต่เช้าจรดค่ำเลยก็ว่าได้ แต่วันนี้ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดเข้ามาเลย  ห้องกว้างจึงเงียบ เงียบจนคริสทนนอนนิ่งต่อไปไม่ไหว

 

 

            อาจจะรู้ว่าเขากลับดึก อยากให้พักผ่อนเยอะ ๆ เลยไม่ปลุก ไม่ก็...ยังไม่หายเคือง ซึ่งน่าจะเป็นประเด็นหลังเสียมากกว่า คริสตั้งใจดิบดีว่าวันนี้จะเอาใจเด็กขี้งอนด้วยการพาไปหาวิวถ่ายรูปสวย ๆ เสียหน่อย ออกมาเจอความเงียบของห้องคริสก็งงไปหลายนาที เขาเดินไปที่ห้องนอนเล็กก่อน เคาะประตูพลางส่งเสียงเรียก

 

 

            “เลย์ นี่อาเองนะ” ไม่ตอบอีกแล้ว คริสจำไม่ได้ว่าเขาผิดหวังกับประตูบานนี้มากี่รอบ สอง สามหรืออาจจะสี่ แต่คราวนี้เขาจะไม่ยอมให้เลย์ดื้ออีกแล้ว

 

 

            “เลย์ เปิดประตูให้อาหน่อย” พอไม่มีเสียงตอบรับคริสก็ชักจะกรุ่น กรุ่นพอกับอาการใจเสีย หลานรักไม่เคยโกรธเขานานขนาดนี้ อย่างมากสุดก็แค่ข้ามคืน นี่มันสองวันสองคืนเข้าไปแล้ว

 

 

“เด็กหัวดื้อ จะโกรธอะไรอานัก ฟังกันบ้างเถอะ” คริสเคาะหนักมือขึ้นสุดท้ายก็ลองจับลูกบิดหมุน เขาไม่ได้หวังว่าจะเปิดได้เพราะสองสามครั้งก่อนไอ้ตัวดื้อก็ล็อคห้อง พอคราวนี้ลูกบิดมันหมุนได้คริสก็ใจชื้น เปิดประตูเข้าไปพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม

 

 

“เลย์...” ว่างเปล่า ทุกอย่างเรียบร้อยอยู่ในตำแหน่งของมันแต่ไร้เงาเจ้าของห้อง คริสถอยออกมาพร้อมคลื่นอารมณ์ที่เริ่มโยนตัวสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในห้องน้ำก็ไม่มี ห้องครัวก็ไม่มี ชายหนุ่มตบเท้ากลับไปในห้องนอนคว้าเอาโทรศัพท์ที่เสียบสายชาร์จค้างไว้ กดโทรออกแล้วก็นับลมหายใจรอปลายสายตอบรับ ครั้งแรกไม่รับ คริสกดทิ้งต่อครั้งที่สอง เขาผิดหวังซ้ำอีกครั้งแต่ก็ยังไม่เลิกล้มความตั้งใจ ยิ่งอีกฝ่ายปล่อยให้รอนานอารมณ์เขาก็ยิ่งขุ่นมัวหนัก พอได้ยินเสียงตอบกลับมาคริสก็ซัดไปทันที

 

 

“จะไปไหนทำไมไม่บอก จำได้ไหมว่าเราอยู่ในระหว่างถูกทำโทษ คิดจะไปไหนก็ไปแบบนี้คำสั่งของอามันไร้ความหมายแล้วใช่ไหม!

 

 

( เอ่อ คุณคริสครับ ผมปาร์คชานยอลนะครับ ) คริสเกือบหลุดเสียงสบถใส่เด็ก เขาดึงกราฟอารมณ์ให้ต่ำลงจนแน่ใจว่าใกล้เคียงกับระดับปกติแล้วจึงถามกลับไป

 

 

“เลย์ไปไหน ทำไมไม่รับสาย”

 

 

( เลย์อยู่ในห้องน้ำครับ ผมเห็นว่าคุณคริสโทรมาติด ๆ กันหลายรอบ คิดว่าอาจจะมีธุระด่วนเลยรับสายแทน )

 

 

“แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน?”

 

 

( อยู่ที่บ้านแบคฮยอนครับ กำลังติวเลขกันอยู่ อ๊ะ เลย์มาแล้ว สักครู่นะครับ ) มีเสียงความเคลื่อนไหว เสียงซุบซิบที่คริสจับความหมายไม่ได้ สุดท้ายคือเสียงนุ่มเย็นที่คริสคุ้นเคย

 

 

( เลย์พูดฮะ )

 

 

“จะไปไหนทำไมไม่บอกอาก่อน” เขาถามด้วยประโยคเดิมแต่น้ำเสียงสงบลงไปมาก อย่างน้อยได้รู้ว่าเด็กในปกครองไม่ได้ไปเที่ยวเหลวไหลแต่ไปทบทวนบทเรียนกับเพื่อนคริสก็เบาใจขึ้นมาระดับหนึ่ง กระนั้นเรื่องบางเรื่องก็ต้องสะสาง

 

 

( อาคริสนอนอยู่ เลย์ไม่อยากรบกวน )

 

 

“ก็เลยออกไปโดยไม่บอกอย่างนั้นหรือ?”

 

 

( เลย์เขียนโน้ตบอกไว้แล้ว แปะไว้ที่ตู้เย็นกับโต๊ะทำงานของอาคริส ) คริสดึงตัวตรง ชำเลืองไปทางห้องครัวโดยอัตโนมัติ เมื่อครู่เขาคิดแต่มองหาตัวคนไม่ได้สนใจอย่างอื่นเลยไม่ทันสังเกตกระดาษแผ่นเล็ก ส่วนห้องทำงานตั้งแต่ตื่นมาเขายังไม่ได้เปิดเข้าไปเลย

 

 

“เขียนโน้ตไว้ก็ไม่ได้หมายความว่าอาจะอนุญาตนะ เราจะทึกทักเอาเองว่าทิ้งข้อความบอกก็เสร็จเรื่องไม่ได้ เรากำลังถูกลงโทษ ถูกควบคุมความประพฤติ ถ้าอาไม่ได้เอ่ยปากก็แสดงว่าไม่ได้รับรู้ด้วยและในเมื่ออาไม่ได้อนุญาตเราก็ไปไหนไม่ได้”

 

 

( เข้าใจแล้วฮะ )

 

 

“เข้าใจก็ดี ต่อไปอย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก จะไปไหนกับใครอาไม่ว่าแต่ต้องบอกให้อารู้ก่อน บอกตรง ๆ ไม่ใช่ทิ้งข้อความใส่แผ่นกระดาษไว้”

 

 

( ฮะ เลย์วางได้หรือยังฮะ เพื่อนรอ )

 

 

“กลับบ้าน” สาบานได้ว่าเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน คริสตั้งใจจะรอหลานกลับมาตอนห้าโมงด้วยซ้ำแต่น้ำเสียงเรียบเย็นที่เอ่ยขอวางสายมันเปลี่ยนทุกอย่าง อารมณ์ของเขา ความตั้งใจของเขา จางอี้ชิงต้องกลับมา เดี๋ยวนี้!

 

 

( เลย์ติวหนังสือให้เพื่อนอยู่ )

 

 

“อาบอกให้กลับ เที่ยงตรงเราต้องถึงบ้าน ถ้าไม่เชื่อกันอาจะขยายเวลาลงโทษออกไป เข้าใจไหม” เข้าใจหรือไม่ก็ต้องทำตาม คำสั่งของผู้ปกครองถ้าไม่เชื่อฟังก็แสดงว่าไม่เคารพกันแล้ว คริสมองนาฬิกาพลางคำนวณเวลาที่คนตัวเล็กต้องใช้เดินทาง เกือบสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว เท่าที่จำได้บ้านของบยอนแบคฮยอนอยู่อีกฟากของเมืองซึ่งไกลพอสมควร กว่าเลย์จะกลับมาก็คงเที่ยงนิด ๆ

 

 

เรื่องเวลามันไม่สำคัญแล้ว พอมีเวลานั่งทบทวนในความเงียบ คริสก็คิดได้ว่าเขา...อาจจะ...ทำเกินไป ร่างสูงก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องครัว กว้านเอาทุกอย่างในตู้เย็นหลังใหญ่ออกมาก่อนจะเริ่มปรุงอาหารเที่ยงตอนสิบเอ็ดโมงครึ่งนั่นเอง

 

 

 

 

 

 

 

เจ้าของร่างเล็กดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือสีโปรด จะเที่ยงครึ่งแล้ว ช้ากว่าเวลาที่ ผู้คุมกำหนด เตรียมตัวโดนดุก็แล้วกัน อันที่จริงการเดินทางใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงแต่เลย์จงใจเอ้อระเหย เดินชมนกชมไม้เลยมาถึงเอาตอนนี้ มือบางกดรหัสผ่านรอสัญญาณคลายล็อคแล้วจึงดันประตูเข้าไป ถอดรองเท้าเก็บเข้าที่ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน กลิ่นหอมของอาหารลอยมาต้อนรับ อาคริสอยู่ในห้องครัว

 

 

“กลับมาแล้วฮะ” รายงานตัวกับแผ่นหลังกว้างแล้วก็เลี่ยงไปทางห้องนอน

 

 

“เดี๋ยวก่อน” หยุดเดิน หมุนตัวกลับไปตามเสียงเรียก

 

 

“กลับช้านะ” เลย์ทำใจตั้งแต่ออกจากบ้านแบคฮยอนแล้วว่าคงโดนดุแน่ เลย์ไม่กลัวถ้าอาจะดุเลย์แค่อึดอัด มันบอกไม่ถูก เหมือนรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วเหตุผลที่ตัวเองบอกอาคริสไปนั้นไม่ใช่ความจริง เลย์แค่ไม่รู้จะบอกออกไปยังไง ไม่รู้ว่ามันถูกต้องไหม เลย์ถึงต้องคอยหลบอาคริสอยู่อย่างนี้

 

 

พออาคริสเดินมาหยุดใกล้ ๆ เลย์เลยผงะถอย

 

 

“อารอกินข้าว”

 

 

“...” อาคริสจับแขนไว้ พูดกับเลย์เสียงอ่อน ไม่มีท่าทีของคนโกรธสักนิด

 

 

“ทานข้าวกับอานะ”

 

 

“เลย์...”

 

 

“มีหมูผัดกิมจิกับซุปเต้าหู้อ่อนด้วย ของชอบเราทั้งนั้นนี่นา นะ ทานด้วยกัน” กลีบปากอิ่มกลืนเข้าหากัน หลานรักของคริสกะพริบตาถี่ ๆ ดูก็รู้ว่าพยายามกำจัดรอยชื้นในดวงตา นัยน์ตาหวานโศกมองต่ำ ไม่มีถ้อยคำตอบรับหากก็ไม่ได้ขัดขืนเมื่อถูกคนตัวโตกว่ากอดไว้กับอก

 

 

“หรืออิ่มมาจากบ้านเพื่อนแล้ว?” หัวทุยส่ายไปมา

 

 

“ถ้าอย่างนั้นก็ยังโกรธอาอยู่”

 

 

“ไม่ได้โกรธ”

 

 

“แล้วจะกินข้าวด้วยกันไหม?” ผงกหัวทีหนึ่ง กดเบ้าตากับเนื้อผ้านิ่มสุดฤทธิ์ ถ้าไม่นับเรื่องออกจากบ้านโดยไม่บอกก่อนก็ไม่ได้ทำผิดอะไร อาคริสก็ไม่ได้โกรธ ไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรเลยแต่อาคริสก็เอาใจเหมือนอยากจะทดแทนความขุ่นเคืองของโลกทั้งใบ งานใหญ่ จัดเต็ม ไม่อยากร้องก็ห้ามน้ำตาไม่ไหวหรอก

 

 

“เอาของไปเก็บแล้วมาช่วยอาจัดโต๊ะนะ” วิ่งตื๋อเข้าห้องไปแบบไม่ยอมให้คุณอาเห็นหน้า คริสหัวเราะลงคอ แค่ปลายจมูกแดงเรื่อกับเสียงฟุดฟิดนั่นก็ปิดไม่มิดแล้ว

 

 

ไม่กี่นาทีต่อมาก็เดินกระมิดกระเมี้ยนเข้ามาในครัว หน้าผ่อง ตาฉ่ำ ปากแดง คริสเห็นแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ มุมปากสีจัดกดลึก เจ้าตัวไม่รู้ว่าดวงตาคมคู่นั้นพริบพราวมากแค่ไหนแต่คนที่เผลอช้อนตาสบด้วยเจอเข้าไปเต็ม ๆ ดวงหน้าหวานก้มงุด เสเบือนไปมองกับข้าวที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายอยู่ไม่ไกล

 

 

อายที่เมื่อกี้ร้องไห้ไปหรอก

 

 

“นั่งสิ จะยืนกินเป็นบุฟเฟต์หรือเรา” วันนี้อาคริสไม่นั่งตรงข้ามเหมือนทุกที เลย์นั่งแล้วอาคริสก็ลากเก้าอี้มานั่งตรงหัวโต๊ะ คีบเนื้อหมูผัดสุกมาวางบนข้าวสวยร้อน ๆ พร้อมบุ้ยใบ้ให้เลย์เริ่มทาน

 

 

“ทานสิ หรืออยากให้อาป้อน” เลย์คงทำหน้าแปลก ๆ ออกไปแหละแต่ไม่รู้จะบอกยังไงให้รู้ว่าประหลาดใจกับการเอาใจของคนเป็นอา ที่ทำได้คือเริ่มทานคำแรกก่อนผู้ปกครองจะป้อนให้อย่างที่พูด ฝีมืออาคริสไม่ได้อร่อยเลิศ กินแล้วน้ำตาไหลทันทีหรอก บางอย่างอร่อยมาก บางอย่างก็อร่อยแบบพอกินได้ แต่ที่เลย์เจริญอาหารอยู่อย่างนี้เพราะความตั้งใจของพ่อครัวมากกว่า

 

 

“ลองซุปสักคำสิ” ลักยิ้มหวานอวดตัวให้คนเสนอต้องราช้อนรอฟังผล

 

 

“เป็นยังไงบ้าง? อร่อยไหม?” เลย์นิ่วหน้า

 

 

“เค็มฮะ”

 

 

“จริงหรือ?” ทั้งที่ชิมไปหลายรอบและก็ทานไปหลายคำแล้วแต่พอเลย์บอกว่าเค็มก็ยังชิมซ้ำอีก คิ้วคมขมวดมุ่น ตักซดถึงสองรอบก็ยังได้รสชาติเดิม ก็ไม่เค็มนี่นา ชายหนุ่มหันไปมองคนติแล้วก็เหยียดยิ้ม เคี้ยวข้าวแก้มตุ่ยเชียวนะ

 

 

“แกล้งอาหรือไอ้ตัวแสบ”

 

 

“เปล่านะฮะ”

 

 

“เราแกล้งว่าซุปนี่เค็ม”

 

 

“สงสัยเมื่อกี้เลย์จะทานพร้อมซอสรสมันเลยเพี้ยนไป ช่างเถอะฮะ อาคริสทานต่อเถอะ” ช่างได้สิ ได้แกล้งคุณอาสมใจแล้วนี่ คริสส่ายหัวเป็นเชิงอ่อนใจแกมระอา ปล่อยให้ไอ้ตัวแสบหัวเราะใส่อย่างไม่ถือสา ทีเมื่อกี้ล่ะทำหน้าหมอง หงอยอย่างกับลูกหมาโดนดุ ไม่ทันข้ามชั่วโมงกลับมาลอยหน้าลอยตาใส่อาได้แล้ว แกล้งตีหน้าเคร่งปรามเสียดีไหม

 

 

ก็ได้แต่คิด เอาเข้าจริง คริสเองที่เป็นฝ่าย รักความสดใสของคนเป็นหลาน เลย์ที่ร่าเริงเหมือนนกตัวเล็ก ๆ แบบนี้ คริสหวงแหนจนไม่อยากให้ความเศร้าใด ๆ มาแผ้วพานเลย

 

 

 

 

 

 

 

เก็บล้างด้วย เอาให้สะอาดนะ

 

 

เหอะ ทุกทีเลย์ก็ล้างเถอะ ฝีมือระดับนี้

 

 

อย่ามัวแต่ฝอย รีบทำงาน ถ้าผลงานดีเดี๋ยวให้อมยิ้มอันหนึ่ง

 

 

เลย์ย่นจมูกใส่สายน้ำที่ไหลผ่านมือ เขาวางจานใบสุดท้ายแล้วก็ล้างมือจนสะอาด เดินกระย่องกระแย่งไปหยุดข้างหลังโซฟาตัวใหญ่ เล็งจมูกโด่ง ๆ ก่อนจะตะปบเข้าให้

 

 

“ทำอะไรน่ะเรา” ฟังเสียงอู้อี้แล้วเลย์ก็หัวเราะร่วน ไม่ยอมถอนมือออกจากจมูกโด่ง “ให้พิสูจน์กลิ่น หอมไหมฮะ โฟมล้างมือตัวนี้กลิ่นสตรอว์แบรี่เชียวนะ อาคริสชอบหรือป่าววววววว” มือเรียวยาวกุมทับมือบางที่ปิดเหนือจมูก คริสแย้มริมฝีปากยิ้มใต้มือซน ๆ นั้น

 

 

“ชอบ”

 

 

“โห่!” ไอ้ตัวแสบมันทำเสียงผิดหวัง “ไม่สนุกเลย”

 

 

“แกล้งอาหวังความสนุกสินะ” เสียงทุ้มแกล้งเข่นเขี้ยว เจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคักได้ชั่วลมหายใจเดียวก็ร้องลั่นห้อง คุณอาที่นั่งนิ่งให้แกล้งมาตั้งแต่แรกพลิกตัวมาหา กะพริบตาครั้งเดียวตัวเลย์ก็ไหลพรืดข้ามโซฟาหนังไปนอนแอ้งแม้ง มีคุณอายักคิ้วหลิ่วตาเย้าอย่างกับถอยวัยไปสักสิบปี

 

 

“ไหน จะให้พิสูจน์กลิ่นตรงไหนอีก”

 

 

“ตะ ตรงไหนอะไร เลย์จะให้ดมแค่มือ”

 

 

“มือไหนล่ะ” คริสถาม

 

 

“มือซ้าย?” จับมือซ้ายขึ้นมาแตะจมูก พอเลย์ไม่ตอบก็เปลี่ยนเป็นอีกมือ

 

 

“หรือมือขวา” เลย์ครางฮื่อ สองมือร้อนวูบวาบอย่างแปลกประหลาด น่ากลัวจะเป็นเพราะไรหนวดที่อาคริสไม่ยอมโกนให้เกลี้ยงแน่ ๆ

 

 

“อาคริสถอยหน่อยสิฮะ เลย์จุก” ร่างเล็กขยับตัวอย่างอึดอัด ก็อาคริสเล่นโน้มตัวลงกักกันไว้แบบนี้ เลย์เพิ่งทานข้าวมาอิ่ม ๆ ก็จุกแย่น่ะสิ

 

 

“เดี๋ยวสิ ยังพิสูจน์กลิ่นได้ไม่เท่าไหร่เลย”

 

 

“หื่อออออ เลย์ขอโทษ แค่แกล้งเล่นเท่านั้นเอง อย่าผูกใจเจ็บซี่”

 

 

“ตรงไหนที่เรียกว่าผูกใจเจ็บ คิดเองโกรธเองแล้วก็ให้อีกฝ่ายมาง้ออย่างนั้นหรือเปล่า” ลูกแก้วสีเข้มกลิ้งไปทางซ้ายทีขวาที สุดท้ายเมื่อหนีไม่พ้นก็ต้องมองเข้าไปในหน่วยตาคมอย่างยอมจำนน

 

 

“เลย์ขอโทษฮะ” คริสเคาะปลายนิ้วกับหน้าผากขาว

 

 

“เชื่อคนอื่นมากกว่าอา”

 

 

“เลย์ขอโทษษษษษษษษ”

 

 

“ล็อคประตูห้องนอนด้วยนี่”

 

 

“ระบบป้องกันตัวเองฮะ มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ”

 

 

“อย่างนั้นหรือ? แล้วที่อ้างว่ารีบไปส่งงานเลยออกบ้านไปก่อนแต่ถึงโรงเรียนก่อนประตูปิดแบบเฉียดฉิวนั่นล่ะ ระบบอะไร เห็นอยู่ว่าอาทำมื้อเช้าให้ยังหนีไปก่อน รู้ไหมว่าอารู้สึกยังไง” เรียกได้ว่าเก็บคืนทุกเม็ด เลย์รู้ดีว่าถ้าอาคริสต้อนหนักกว่านี้เขาต้องหลุดความในใจที่ไม่สมควรออกไปแน่ อาคริสไม่ได้โกหกเรื่องที่เขาเคยโกรธ เลย์ก็ควรจะจบ ไม่ควรมีเรื่องอื่นให้ติดใจสงสัยแล้ว

 

 

จะพูดออกไปได้ไงว่าไม่ชอบเห็นอาคริสให้ความสำคัญกับคนอื่น

 

 

โดยเฉพาะคุณซ่งเชี่ยนที่เป็นแฟนเก่าคนนั้น

 

 

แขนเล็กเลื่อนขึ้นโอบลำคอหนา โน้มคุณอาตัวสูงลงมาใกล้ ปลายจมูกโด่งกดแช่กับแนวไหล่แกร่งแล้วก็ซุกอยู่อย่างนั้น ได้ยินเสียงทุ้มพึมพำถามว่าเป็นอะไรแต่เลย์ก็ไม่ได้ตอบ เปลือกตาบางปรือต่ำ ปล่อยใจไปกับสัมผัสนุ่มนวลที่ลูบไล้ตรงเรือนผม ฝ่ามือกว้าง อบอุ่น

 

 

“อาคริสอย่า อย่า...ใครนะฮะ”

 

 

“............”

 

 

“อาคริส?”

 

 

“หือม์ เมื่อกี้ว่ายังไงนะ อาฟังไม่ถนัด” เสียงทุ้มต่ำกระตุ้นอีกครั้ง คริสค้ำร่างด้วยศอก ซุกใบหน้ากับขมับขาวก่อนจะหัวเราะออกมาดื้อ ๆ “หัวมีแต่กลิ่นควันรถ ลุกไปอาบน้ำสระผมเดี๋ยวนี้เลย”

 

 

“ฮื่อออออ ขออีกสิบนาที”

 

 

“ไม่ได้ ลุกเดี๋ยวนี้ ออกไปข้างนอกมาตั้งแต่เช้าเชื้อโรคติดเต็มตัวแล้วเนี่ย” เขาดันตัวลุกขึ้นก่อนง้างแขนไอ้ลูกลิงตัวขาวออกแล้วก็ดันให้ลุกจากโซฟา “ไปเลย อาบเสร็จเอาการบ้านออกมาทำตรงนี้นะ อาจะรอตรวจ ไม่เสร็จไม่ให้กินของว่าง”

 

 

“ใจร้าย!” เจ้าตัวดื้อเดินปัด ๆ เข้าห้องไปแล้วสีหน้าของผู้ชนะก็เริ่มคลายลง รอยยิ้มสมใจจางไปเหลือเพียงรอยเหยียดตึงบนเรียวปาก ชายหนุ่มเอนตัวลงนอน ยกหลังมือขึ้นบังดวงตา

 

 

 

 

เสียงกระซิบข้างแก้ม แผ่วเบาแค่ไหนก็ต้องได้ยิน

 







       ...............

 

cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3127 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 21:26
    ทำไมรู้สึกสงสารอี้
    #3,127
    0
  2. #3113 Realkwonjay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 05:14
    อยากได้ยินด้วยจังเลยยย
    #3,113
    0
  3. #3029 ninimook (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:22
    บอกว่าอะไรเหรอเราไม่ได้นยินเค้าได้ยินกันสองคนตลอดห้าๆๆๆๆๆ
    #3,029
    0
  4. #3000 คลชป9091 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:57
    หลานพูดว่าอะไรๆๆๆๆ อาคริสไป...กันใครนะอะหรอ -0-
    #3,000
    0
  5. #2974 SeHan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 05:17
    ใครร้ายสุด ดูเหมือนจะม่ใช่จางอี้ชิงน่ะ โถ๊ะ 5555
    #2,974
    0
  6. #2973 SeHan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 05:00
    อย่าชอบใคร...อย่ารักใคร.... โอ้ยย ไม่รู้อ่า คงประมาณนี้ TT
    #2,973
    0
  7. #2966 harafiction. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 00:42
    เลย์กระซิบว่าอะไรนะ..
    #2,966
    0
  8. #2938 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 22:56
    ไคลู่ก็น่ารักนะ
    #2,938
    0
  9. #2920 AZ_KLrOlling (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 02:40
    ตือมันใจหายวูบเบาๆ หลานแกกระจ่างขึ้นแล้วนะ
    #2,920
    0
  10. #2845 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:04
    อาหลานง้อกันน่ารักเชียว 
    #2,845
    0
  11. #2809 Hrse (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 12:19
    อย่าไปรักใครใช่มั้ย
    #2,809
    0
  12. #2770 fatipa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 20:18
    คำประกาศิตจากนุ้งอี้เลยรึป่าวเนี่ย คุณอากล้าไป...ใครอีกรึป่าวหลังจากได้ยินคำนี้แล้ว อิอิ
    #2,770
    0
  13. #2753 uzosou (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 21:53
    โอยยยยย ตึงมาก

    ทั้งอาทั้งหลาน จะทำยังไงกับความรู้สึกดี
    #2,753
    0
  14. #2693 pandatao' (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 19:15
    อี้ซิงบอกว่า ห้ามคบใครใช่ไหม = [] =
    #2,693
    0
  15. #2661 icemenus (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:46
    โดนเล่นงานแล้วนะอาคริส
    #2,661
    0
  16. #2535 ฟ.ฟ้า (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 17:17
    อ๊ากกก ทำไมไม่บอกว่าได้ยิน คุณอานี่!
    #2,535
    0
  17. #2533 :maiiest (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 13:58
    เหนไหม บอกแล้วว่ามีคนโง่เยอะ คุณอาแม่ม. ทำหลานเสียใจอีกแล้วนะ เดี๋ยวเบ้าเลยยยย
    #2,533
    0
  18. #2510 LucKY' (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 01:07
    อาอี้!! ชอบมาก พี่คนเขียนวางคาแรคเตอร์ได้ดีมากเลยค่ะ
    นิ่งๆ แต่ร้าย เหมือนตัวจริงเลย 5555

    ชอบมากกกกกกกกกก มากกกกกกกกกก จริงๆนะ
    หลงรักเลยอะ -//-
    #2,510
    0
  19. #2492 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 19:49
    งื้อ~~ อาหลานเค้าง้อกัน
    #2,492
    0
  20. #2481 LPanda (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 09:16
    อะไรรรรร อี้พูดว่าอะระะะะ อาคริสได้ยินแต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินน คนอ่านนี่เซซซซ้! ไม่รู้เรื่องนะเฟร้ยยยยย ทำไมฟังอี้พูดถึงกับต้องเครียดเลยอ่อออออ
    #2,481
    0
  21. #2464 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 01:39
    ยังไม่เห็นวี่แววของอาหลานบอกรักกันเล้ยยยย
    #2,464
    0
  22. #2396 แม่ยกชานแบค (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 15:40
    เพิ่งจะดีกัน แท้ๆ แต่กลับมางอนกันอีก งานนี้พี่ลู่ต้องช่วยเคลียร์แล้วน่ะ อาคริสใจเย็นๆน้าา ง้อหลานต่อ ถ้ายังไม่บอกรัก ก็ควรแสดงอะไรที่มันชัดเจนนะ
    #2,396
    0
  23. #2365 Blue Caravan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 02:01
    แต่คนอ่านไม่ได้ยิน!! กย๊าาาาาาาาาาา น้องเลย์พูดว่าอะไร อาคริสถึงกับเครียดเลย
    โอ้ย แต่ทำดีมากค่ะลูกขา คนแก่เค้าคงรู้ตัวได้แล้วแหละมั้ง
    ตอนนี้อาคริสนี่แบบดุอะ..เริ่มเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้ว แต่ก็ใจดีเกินไปแล้ว
    เกินที่จะเป็นอาหลานน่ะนะ -..- นึกภาพตอนเลย์โตขึ้น ความหวงของคุณอายิ่งปรี๊ดปรอทแตกแน่ๆ
    เอาจริงๆช่วงนี้อาก็มีแค่หลาน หลานก็สนแค่อานั่นแหละ แต่ประเด็นใหญ่หลวงยังคงเป็นที่ 'อากับหลาน'
    อาคริสสู้ๆๆๆๆนะคะ น้องเลย์ก็รุก(?)อาคริสเยอะๆนะคะลูก ลุยเลยค่ะ ลุยยย (นี่ก็รีบจังเลอ)
    #2,365
    0
  24. #2355 |2@|_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 เมษายน 2557 / 17:23
    จะเอาไงกะหลานแน่คะ คุณอาที่รัก
    #2,355
    0
  25. #2354 wingyinz (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 เมษายน 2557 / 16:01
    ทำไมอาคริส ต้องทำเป็นแกล้วไม่ได้ยินด้วยล้ะ

    หืมม อาคริสรักเลย์คนเดียววนะค่ะ ! 
    #2,354
    0