(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 24 : คุณอาที่รัก - 23 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    3 เม.ย. 57




- 23 -

 


 

 

            “ยังไงก็ต้องทำวันนี้แหละ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปจะไม่ว่างยาว”

 

 

            “ก็ทำไปสิ ใครว่าอะไร คนอื่นเค้าก็เริ่มทำไปบ้างแล้ว”

 

 

            “ปัญหามันอยู่ตรงนั้นแหละ”

 

 

            “ตรงไหน”

 

 

            “ตรงที่ไอ้ดำมันยังไม่ได้เริ่มเลยสักตัวไงครับคุณเลย์”

 

 

            “แกก็ยังไม่ได้เริ่มไอ้ชาน”

 

 

            “โอเค หยุดเถียง พวกนายยังไม่ได้เริ่มทั้งคู่ แล้วไง?”

 

 

            “เลย์ ชานยอล พวกนายต้องมาช่วยฉันทำรายงาน นายด้วยแบคฮยอน” ขนาดแบคฮยอนที่เงียบมาตลอดยังเผลอเบ้ปาก ตอบโต้ออกไปก่อนเพื่อน “งานของใครก็ทำเองสิ!

 

 

            “ก็มันทำไม่ทัน น่านะ แบคฮยอนน่า ช่วยฉันหน่อย”

 

 

“ฉันก็ต้องทำส่วนของฉันเหมือนกันนะ”

 

 

“รู้ แต่นายทำไปเยอะแล้วนี่ นะ ช่วยฉันเถอะนะ นายก็รู้ว่าช่วงนี้ตารางงานฉันแน่นมาก” ข่าวว่า Goodbye stage ไปหลายอาทิตย์แล้ว ยองอุนฮยองเลือกรับงานให้แค่งานใหญ่ ๆ เพราะรู้ว่าเด็กมอปลายกำลังจะเข้าช่วงสอบ “คราวหน้าพาเข้าหลังเวทีคอนฯ เลยอ่ะ”

 

 

            “แกไม่ต้องเอารางวัลมาล่อเค้าก็ช่วยอยู่แล้ว” แบคฮยอนจะไม่ช่วยเพราะสีหน้ายียวนของใครบางคนนั่นแหละ ดวงตาเรียวเล็กวาดมองชานยอลก่อนจะมองเมินอย่างจงใจ เลย์เห็นเต็มตาว่ามีคนไม่พอใจกับอาการนั้น ร่างเพรียวบางชะลอฝีเท้าปล่อยให้จงอินกอดคอแบคฮยอนเดินนำไป หมดชั่วโมงเรียนแล้ว พวกเขากำลังกลับบ้านแต่ทุกแผนเป็นอันต้องยกเลิกเพราะการประกาศกร้าวของคิมจงอิน

 

 

“ไปนะ เดี๋ยวเลี้ยงไก่ทอด”

 

 

“โคตรลงทุนครับพี่” จงอินไม่ได้พอใจแค่หนึ่ง เขาต้องการทุกคนที่เอ่ยชื่อไป เกลี้ยกล่อมแบคฮยอนได้แล้วก็เป็นเลย์ ส่วนชานยอลนั้นยังไงก็ต้องไปเพราะตัวเองก็ยังไม่ได้เริ่มเหมือนกัน ไปห้องจงอินทีเดียวก็ได้เลยสองงาน พอถึงคอนโดเลย์ต้องเอาของไปเก็บที่ห้องก่อน ชานยอลขอตามมาดูห้องแต่ถูกจงอินลากออกจากลิฟต์ไปแบบไม่ให้ปฏิเสธ สิ่งแรกที่เลย์ทำหลังจากเก็บของคือโทรบอกคุณอาที่เคารพ

 

 

( ว่ายังไงนักเรียน จะโทรมาขอยืดเวลาอีกหรือไง )

 

 

“เกือบถูกฮะ”

 

 

( ไม่อนุญาต )

 

 

“โหย เลย์ถึงห้องแล้วฮะ เก็บของเรียบร้อยแล้วด้วย”

 

 

( งั้นก็เอาการบ้านมาทำ หาอะไรกิน อาบน้ำแล้วก็นอน )

 

 

“อาคริสสสสสส”

 

 

( อายุ่งอยู่นะเลย์ มีอะไรก็ว่ามา ) คนฟังยู่หน้า ไม่จำเป็นก็ไม่อยากกวนหรอก คิดว่าเลย์คนนี้อยากได้ยินเสียงอาคริสตลอดเวลาหรือไงเล่า “เลย์จะขออนุญาตลงไปทำรายงานที่ห้องจงอินฮะ”

 

 

( ทำไมต้องไปทำที่ห้องเพื่อน )

 

 

“มันเป็นรายงานกลุ่มฮะ ต้องช่วยกันทำ วิชานี้พี่ลู่สอน ถ้าอาคริสไม่เชื่อโทรไปถามพี่ลู่ก็ได้นะฮะ” ท้า ๆ

 

 

( มีใครบ้าง? )

 

 

“มีเลย์ ชานยอล แบคฮยอนแล้วก็จงอิน”

 

 

( บยอนแบคฮยอนคนนั้นน่ะหรือ )

 

 

“ฮะ” คิดว่าจะซักต่อเสียอีก อาคริสเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะเอ่ยอนุญาต เลย์ยิ้มกว้างฟังเสียงทุ้มกำชับเรื่องต้องทานข้าวเย็นให้ตรงเวลาซ้ำถึงสองรอบก่อนจะวางสายแล้วหอบหนังสือที่คิดว่าต้องใช้ลงไปห้องจงอิน มีงานทำก็ดีไม่อยากอยู่ในห้องกว้าง ๆ คนเดียวจนดึกดื่นเที่ยงคืนล่ะนะ

 

 

“ขออนุญาตผู้ปกครองแล้วใช่ไหม” จงอินร้องถามมาจากโต๊ะตัวเล็กที่ยกมาตั้งหน้าทีวี เลย์พยักหน้าตอบ วางตั้งหนังสือลงบนพื้นแล้วก็มองไปรอบ ๆ “แบคฮยอนล่ะ?”

 

 

“อยู่ในห้องนอน”

 

 

“ชานยอลล่ะ?”

 

 

“อยู่ในห้องน้ำ”

 

 

“ชานยอลอยู่ในห้องน้ำฉันพอเข้าใจนะแต่บยอนแบคฮยอนเข้าไปทำอะไรในห้องนอนนาย” เจ้าของห้องอวดยิ้มโชว์ฟันขาว

 

 

“ถามแบบนี้หึงพี่หรือจ๊ะดาร์หลิง” ดาร์หลิงหวดหลังเท้าเตะโซฟาแทนคำตอบ ก็นี่แหละ เพราะมันห้าวกับเพื่อนเสมอต้นเสมอปลายแบบนี้ไง เวลาเห็นมันทำงุ้งงิ้งมุ้งมิ้งกับคุณคริสจงอินถึงอดค่อนไม่ได้ กับคุณอานี่อ้อนเอา ๆ เลย์อย่างนั้นเลย์อย่างนี้ อีกนิดเดียวเขาจะคิดว่ามีเพื่อนเป็นโรคสองบุคลิกแล้วล่ะ

 

 

“มาเริ่มงานได้แล้ว เดี๋ยวเลิกดึกจะโดนผู้ปกครองดุอีก”

 

 

“ขออนุญาตแล้วไม่เป็นไรหรอก วันนี้อาคริสเองก็กลับดึกเหมือนกัน”

 

 

“เดท?”

 

 

“ทำงานต่างหาก!

 

 

“อ้าวเหรอ ไม่รู้นี่ เมื่อวานเห็นควงสาวสวยไปดินเนอร์นึกว่าวันนี้จะไปอีก” ปากการ่วงจากมือกลิ้งเข้าไปใต้โต๊ะ เลย์ถดตัวถอย ควานมือหา ย้ำถามทั้งที่ไม่เข้าใจอะไรดีนัก ได้ยินแต่อาคริส ดินเนอร์แล้วก็สาวสวย

 

 

“หมายถึงอาคริสเหรอ?”

 

 

“ใช่”

 

 

“มองผิดหรือป่าววววว”

 

 

“สูง หล่อ ออร่าเจิดจรัสอย่างคุณอานายคิดว่าจะมีเกลื่อนเมืองไหมล่ะ” เลย์ไม่อยากเชื่อนะ อาคริสบอกว่าติดงานนี่ ดินเนอร์นั่นก็อาจจะเป็นเรื่องงานก็ได้

 

 

“สาวที่ไหน? ใคร?”

 

 

“คิดว่าไม่ใช่คนในวงการบันเทิงนะ ไม่เคยเห็นหน้า แต่สวย”

 

 

“ใครกัน” เลย์ทวนคำถามเดิมซ้ำ เสียงแผ่วเบาหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่ม ติดใจเรื่องคู่ควงของคุณอาจนไม่ทันสังเกตว่าชานยอลไม่ได้เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างที่จงอินว่าตอนแรก ชานยอลเดินออกมาจากห้องเดียวกับแบคฮยอน ห้องนอนจงอิน

 

 

“คุยไรกันอยู่วะ หัวคิ้วกดเป็นร่องเลยเนี่ย” นิ้วยาวกดลงตรงจุดที่ว่า เลย์ไม่อยากจะสนใจหรอกแต่พอเห็นดวงตาเรียวชำเลืองมองเด็กหนุ่มก็เอนตัวออกโดยอัตโนมัติ ว่ากันตามตรง ตอนนี้เลย์มีเรื่องสำคัญให้ต้องสนใจ เป็นเรื่องที่ปล่อยผ่านไม่ได้และวางเฉยก็ไม่ได้ด้วย ตกลงอาคริสบอกเลย์ว่าต้องทำงานแต่ที่จริงแล้วพาสาวไปดินเนอร์อย่างนั้นใช่ไหม

 

 

ถ้าใช่ เลย์ก็ข้องใจนะ ทำไมต้องโกหกกันด้วย

 

 

“อาการหวงคุณอากำเริบน่ะ” ชานยอลเลิกคิ้วสูง เบียดตัวลงนั่งแซะไหล่

 

 

“คุณคริสน่ะหรือ? ทำไม มีเรื่องอะไร”

 

 

“ก็...”

 

 

“หุบปากไปเลยไอ้ดำ ทำงาน” ซ่อนความรู้สึกไว้ใต้สีหน้าเรียบนิ่ง ลุยเรื่องงานโดยไม่สนใจรอยยิ้มล้อเลียนของจงอินหรือสายตากังขาของชานยอล เลย์จดจ่อสมาธิอยู่กับเนื้อหาในหนังสือ แม้เพื่อนตัวสูงจะคลอเคลียและแบคฮยอนจะลอบชำเลืองมาหลายหนคนตัวขาวก็ไม่มีใจอยากปัดป้อง มุทำงานจนเสร็จแล้วกลับห้องทันทีที่ส่งไฟล์ของทุกคนให้นาราเรียบร้อย

 

 

อาบน้ำเสร็จก็มานอนกลิ้งตรงโซฟา เปลี่ยนช่องทีวีรออาคริสจนไก่ทอดที่นั่งแทะไประหว่างทำงานมันถูกย่อยไปหมด เลย์ลุกไปอุ่นนมดื่ม ขนาดทอดเวลาจิบจนนมเย็นชืดหมดแล้วอาคริสก็ยังไม่กลับ เที่ยงคืนแล้วนะ ธุระอะไรมากมาย พรุ่งนี้ก็ต้องทำงานทำไมไม่รีบกลับมาพักผ่อน คนตัวเล็กปิดทีวี หยิบแก้วเปล่าจะนำไปล้างเสียงคลายล็อคก็ดังขึ้นพอดี มือบางกระชับเนื้อเซรามิคเมื่อเห็นคริสบีบต้นคอคล้ายว่าเมื่อยเสียเหลือเกิน

 

 

“ทำไมยังไม่นอน?”

 

 

“ทำไมเห็นเลย์แล้วต้องสะดุ้งด้วยล่ะฮะ”

 

 

“ก็อาตกใจ ไม่คิดว่าจะมีใครยืนอยู่ตรงนี้ นี่มันเลยเวลานอนของเด็กแล้วนะ ทำไมยังไม่นอน” คนเป็นเด็กเบี่ยงตัวหลบ พอผู้ใหญ่เดินผ่านกลิ่นแปลกจมูกก็ทำให้เผลอยื่นมือออกไป ไม่ทันรู้ตัวกันทั้งสองฝ่าย คริสแค่เอี้ยวตัวไปนิดเดียวร่างเล็กกว่าก็ซุกเข้ามาในอก ชายหนุ่มกลั้นหายใจไปจังหวะหนึ่ง รู้ตัวเลยว่ากล้ามเนื้อตั้งแต่ช่วงคอลงไปมันเกร็งแน่น

 

 

“ทำอะไรน่ะเลย์!

 

 

“อาคริสไปไหนมา” เสียงเง้างอดถามอยู่ตรงปลายคาง คริสเอนตัวออกห่างแต่ไอ้ลูกหมามันก็ตามติดดมฟุดฟิดไม่หยุด เกิดคึกอยากมาพิสูจน์กลิ่นอะไรกันตอนเที่ยงคืน

 

 

“อาบอกแล้วไงว่าไปกินข้าวกับลูกค้า”

 

 

“แล้วทำไมมีกลิ่นน้ำหอม ไม่ใช่กลิ่นของอาคริสด้วย” คุณอาตัวสูงกลอกตาไปทางอื่น ดันไหล่เล็กออกแล้วก็ตรงเข้าห้องนอนโดยไม่ยอมอธิบายอะไรเพิ่มเติม เลย์ถือแก้วใบเดิมตามไปไม่ห่าง ยืนจ้องคุณอาถอดเสื้อนอกก่อนจะตาโต

 

 

“อาคริส ไปกับลูกค้ามาจริง ๆ หรือฮะ”

 

 

“เลย์ เราเป็นอะไรเนี่ย อาบอกแล้วไงว่าไปเลี้ยงรับรองลูกค้า”

 

 

“ลูกค้าคนเดียวกับที่อาคริสพาไปดินเนอร์สองต่อสองเมื่อคืนวานน่ะหรือฮะ” มือที่กำลังปลดกระดุมชะงักไปจังหวะหนึ่งก่อนคริสจะย้อนถามด้วยสีหน้าเรียบเรื่อยดังเดิม

 

 

“ใช่ รู้ได้ยังไง?”

 

 

“มีคนเห็นแล้วมาบอกฮะ เค้าบอกว่าลูกค้าของอาคริสสวยมากด้วย อยากไปเดทก็ไม่เห็นต้องโกหกกันเลย บอกเลย์มาตรง ๆ ก็ได้ ยกเรื่องงานขึ้นมาอ้างทำไม”

 

 

“พูดจาไม่น่ารักเลยนะ อาบอกว่าลูกค้าก็คือลูกค้า ไปนอนได้แล้วไป อาเหนื่อย อยากพักผ่อน” ใบหน้าหวานก้มต่ำ หางตาแลเห็นช่วงขายาวก้าวไปยังตู้เสื้อผ้า ถ้าเป็นแค่ลูกค้าจริงแล้วอาคริสจะทำตัวมีพิรุธทำไม พอถูกต้อนก็ทำเสียงเข้ม ทำเป็นตัดบทสั่ง

 

 

“ไม่อยากให้เลย์รู้หรือฮะ”

 

 

“อาบอกให้ไปนอน”

 

 

 

“...”

 

 

 

“เดี๋ยวนี้” อยากปิดบังกันนักเลย์ไม่อยากรู้แล้วก็ได้

 

 

“ขอโทษที่ละลาบละล้วงฮะ เลย์ เลย์คงเด็กอย่างที่อาคริสว่า เป็นเด็กเลยไม่ค่อยเข้าใจโลกของผู้ใหญ่เท่าไหร่ บางที อาคริสอาจจะสนิทกับลูกค้าท่านนี้มาก นอกจากกลิ่นน้ำหอมแล้วถึงได้มีรอยลิปสติกติดเสื้อกลับมาเป็นที่ระลึก”

 

 

ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องนอนใหญ่ รู้ว่าเพิ่งทำเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่งลงไปแต่ก็ไม่คิดจะกลับไปแก้ไข เลย์เป็นอะไรไม่รู้ โพล่งไปแล้วก็ไม่กล้าจะมองหน้าอาคริสต่อ เขากลัวอาคริสโกรธแต่ที่กลัวกว่าคือสีหน้ามีพิรุธของอาคริส ที่จริงแล้วตัวเองก็แค่หลาน ไม่ใช่หลานแท้ ๆ โดยสายเลือดด้วยซ้ำ อาคริสเมตตาชุบเลี้ยงก็นับว่าเป็นพระคุณอย่างใหญ่หลวงแล้ว เลย์ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย อาคริสจะไปไหนกับใคร จะรักชอบหรือดูใจกับผู้หญิงที่ไหนอาคริสก็มีสิทธิ์ทำได้ จะไม่บอกเลย์เลยก็ได้

 

 

ถึงอย่างนั้น เลย์ก็ยังอยากรู้ อยากรู้ทุกเรื่องของอาคริส

 

 

พออาคริสทำเหมือนจงใจปิดซ่อน เลย์เสียใจ

 

 

ยิ่งอาคริสดุ เลย์ก็เหมือนจะร้องไห้ได้ตรงนั้น

 

 

“เลย์” ศีรษะเล็กผงกขึ้นจากหมอน เลย์มองบานประตูก่อนจะพลิกตัวไปอีกทาง หลังจากเรียกแล้วไม่มีเสียงตอบรับลูกบิดประตูก็ถูกหมุนดังกึกกัก เลย์ดึงผ้าห่มคลุมหัว นึกขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจล็อคห้องทั้งที่ปกติแทบไม่เคยล็อคเลย

 

 

“เลย์ หลับไปแล้วหรือ” ยัง เลย์นอนฟังเสียงอาคริสเรียกอยู่

 

 

“ถ้ายังไม่หลับก็ออกมาคุยกันก่อนดีไหม” เลย์ไม่มีอะไรจะคุย อาคริสไล่เลย์มานอนแล้วก็ปล่อยให้เลย์นอนเถอะ อาคริสเองก็เหนื่อย อย่ามัวเสียเวลาเรียกหาเลย์อยู่เลย เอาเวลาไปพักผ่อนดีกว่า

 

 

“เลย์ อารู้นะว่าเรายังไม่หลับ” แล้วรู้ไหมว่าเลย์ร้องไห้อยู่

 

 

            จนแล้วจนรอดคนที่นอนในห้องก็ไม่ยอมขยับตัว เลย์รู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันไม่สมควร ไม่เลยสักนิด แต่เลย์ก็เอาชนะความน้อยใจไม่ได้ ร่างเพรียวบางนอนนิ่งจนเสียงเรียกเงียบลง เลย์ได้ยินเสียงประตูห้องนอนใหญ่เปิดปิดจากนั้นทุกอย่างก็กลับมาสู่ความเงียบเช่นเดิม

 

 

            เหมือนรู้ว่าเช้านี้จะมีคนแอบหนีไปโรงเรียนก่อนเหมือนทุกครั้งที่ผิดใจกัน คริสเลยเร่งแต่งตัวออกมาเตรียมอาหารเช้าตั้งแต่หกโมงเช้า ก่อนเจ็ดโมงเล็กน้อยเขาก็เข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัว กะว่าเสร็จแล้วจะมาเคาะห้องเรียกเด็กขี้งอนทานมื้อเช้าด้วยกัน ไม่คิดว่าอีกคนจะฉวยโอกาสออกจากห้องไปตอนนั้น คริสออกมาเจอโน้ตแปะหน้าตู้เย็นว่า รีบไปส่งงาน ขอออกไปก่อนนะฮะ แล้วก็พาลหมดความอยากอาหารไปเลยเหมือนกัน

 

 

ชายหนุ่มทิ้งมื้อเช้าไว้ที่เดิม คว้ากุญแจรถได้ก็ออกจากห้อง รถคันหรูแล่นฉิวไปตามเส้นทางประจำสุดท้ายก็ชะลอความเร็วลงเมื่อใกล้เขตโรงเรียนเอกชนชื่อดัง คริสจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามของสถานีรถไฟใต้ดิน ถ้าเด็กบางคนฉวยจังหวะที่คริสแต่งตัวแค่ไม่กี่นาทีนั่นออกมาจากห้อง แสดงว่าตอนนี้ก็ยังไม่น่าจะถึง คริสเคาะปลายนิ้วกับพวงมาลัย รอจนเลยเวลาที่คำนวณไว้แล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของจางอี้ชิง

 

 

            นักธุรกิจหนุ่มคิดถึงความเป็นได้ที่หลานชายจะมาถึงก่อน มันเป็นไปได้แต่ก็น้อยมาก เขาจึงปักหลักรอจนเกือบถึงเวลาปิดประตู ตอนนั้นเองที่เขาเห็นปาร์คชานยอลวิ่งหน้าตั้งเข้าประตูไป เด็กหนุ่มตัวสูงพ้นเข้าไปในเขตโรงเรียนแล้วก็มองกลับไปทางเดิมพร้อมหัวเราะร่า มีอีกสองคนวิ่งตามมา

 

 

            กลีบปากสีเลือดบดเข้าหากัน        ดวงตาคมดุมองส่งจนประตูปิดลงก่อนรถคันหรูจะพุ่งตัวออกจากที่จอด ทะยานไปบนท้องถนนเต็มความแรงของสมรรถนะเครื่องยนต์

 

 

 

 

 

 

 

 

           

            “เลย์ คุณครูพี่ลู่เรียกพบแน่ะ”

 

 

            “ตอนนี้เลยหรือ?”

 

 

            “เยส ตอนนี้เลย”

 

 

            “พี่ลู่!” ดีที่ตอนนี้ไม่มีเพื่อนจีนนั่งอยู่ในห้องเลยไม่มีใครรู้ว่าเลย์เรียกอาจารย์ว่าพี่อย่างสนิทสนม ร่างขาวจัดรีบลุกออกไปหน้าห้อง ยิ้มหวานนำทัพเมื่อคุณครูพี่ลู่ยืนยิ้มรออยู่แล้ว

 

 

            “มีอะไรหรือฮะ?” เรื่องงานชมรมหรือเปล่านะ ยังไม่ถึงกำหนดส่งนี่

 

 

            “จะมาชวนไปกินข้าวด้วยกัน”

 

 

            “เอ๋? จะดีหรือฮะ” ย้ายมาเกือบสามเดือนแล้ว ไม่เคยเห็นอาจารย์ท่านไหนนั่งร่วมโต๊ะกับนักเรียนเลยสักครั้ง พี่ลู่คิดยังไงถึงมาชวนเลย์ไปทานข้าวด้วย “มีอะไรไม่ดีล่ะ ไม่มีกฎห้ามไม่ให้อาจารย์กับนักเรียนทานข้าวด้วยกันเสียหน่อย”

 

 

            “ถ้าอาจารย์ลู่หานว่าดีเลย์ก็ว่าดีฮะ”

 

 

            “งั้นไปซื้อของกินแล้วเจอกันบนดาดฟ้าตอนเที่ยงสิบห้า โอเคนะ”

 

 

            “ไม่ทานที่โรงอาหารหรือฮะ?”

 

 

            “ดาดฟ้าเถอะ บรรยากาศดีกว่าเยอะ” ดีก็ดี พี่ว่าไงน้องก็ว่างั้น คุณครูพี่ลู่ผู้น่ารักกลับไปแล้วเลย์ก็หันมาเจอกับสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนแถวนั้น มีเสียงซุบซิบแว่วมาประมาณว่าเด็กเส้นหรืออะไรสักอย่างแต่เขาไม่ได้สนใจ วันนี้เขาอารมณ์มุ่ยมากพอแล้ว ถ้าขืนยังเก็บคำครหาของพวกปากพล่อยมาใส่ใจอีก เกรงว่าจะมีเรื่องให้ยาว

 

 

            “คุณครูพี่ลู่มาหานายทำไมหรือเลย์”

 

 

            “ไม่มีอะไร แค่ชวนไปกินข้าว”

 

 

            “ฟรัคคคคคคคคคคค ถึงขนาดชวนไปกินข้าวเที่ยงยังบอกว่าไม่มีอะไร รู้ไหมว่าถ้าพูดออกไปจะมีคนอิจฉานายเกินครึ่งโรงเรียน คุณครูพี่ลู่เชียวนะโว้ย”

 

 

            “เออ ก็แล้วไงล่ะ”

 

 

            “ขอไปด้วย”

 

 

            “ไม่”

 

 

            “จะไป ๆ ๆ ๆ” เลย์ดันหัวไอ้คนช่างตื้อออก

 

 

            “ดูแลเพื่อนหน่อยดำ” คิมจงอินหัวเราะลงคอ วางมือทั้งสองรองคางก่อนจะเอียงหัวไปทางหนึ่ง ก็จะน่ารักมุมิอยู่หรอกถ้ามันไม่หล่อเข้มตาคมเสียขนาดนี้

 

 

            “จะไปกินที่ไหนล่ะ?”

 

 

            “ดาดฟ้า” คิมจงอินแค่พยักหน้ารับแล้วก็ลุกไปหาบยอนแบคฮยอน ปล่อยให้ชานยอลเซ้าซี้เขาต่อ เลย์ไม่ได้รังเกียจเพื่อนหรอกนะ แต่เขาสังหรณ์ใจว่าพี่ลู่หานน่าจะมีเหตุผลบางอย่างถึงได้มาชวนไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันและเหตุผลนั้นอาจจะเกี่ยวกับคนใกล้ตัวเลย์ก็ได้   

 

            .

 

            .

 

            .

 

            ก็คิดว่าพูดกันรู้เรื่องแล้ว ไม่คิดว่าตัวเองจะคิดผิด คิดไปเองฝ่ายเดียว เพราะถ้าอีกฝ่ายรู้เรื่องด้วยพวกมันทั้งสามตัวคงไม่มาปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่บนนี้ด้วยหรอก!

 

 

 

 

 

 


 

 

NOTE : ขอไม่ดราม่าสักเรื่องเถอะ (บอกใคร?)

cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3026 ninimook (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:52
    มาชวนไมอ่ะ
    #3,026
    0
  2. #2997 คลชป9091 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:35
    ขำแก๊งนี้555555555มากันพร้อมหน้าพร้อมตาเลย
    #2,997
    0
  3. #2963 harafiction. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 00:21
    อาคริสมีอะไรทำไมไม่บอกหลานไปเล่า!
    #2,963
    0
  4. #2935 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 22:09
    สงสารเลย์จัง น้ำตาไหลเลย อิน
    #2,935
    0
  5. #2888 //*\\O~I~L//*\\ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 20:20
    เด็กน้อยกำลังหวงคุณอาซินะ?
    #2,888
    0
  6. #2841 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 22:42
    หลานน่ะงอน แต่อาน่ะหึง
    #2,841
    0
  7. #2806 Hrse (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 12:01
    หน่วงดีแท้
    #2,806
    0
  8. #2798 Kim-kibom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 23:25
    ปวดใจแทนเลย์ค่ะ
    #2,798
    0
  9. #2751 uzosou (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 21:13
    คุณอาจะแก้ตัวยังไง

    หลานงอนแล้วนะ เห้ออออ
    #2,751
    0
  10. #2690 pandatao' (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 18:54
    อาคริสมีสาวแล้วงั้นหรอ ?
    ทำไมต้องปิดบังด้วยล่ะ สงสารหลาน T T
    #2,690
    0
  11. #2658 icemenus (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:20
    เจ็บแทนเลย์เลยอะ
    #2,658
    0
  12. #2489 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 19:04
    อาการของน้องเลย์นี่หวงคุณอาแบบอาการหนักแล้วล่ะ
    #2,489
    0
  13. #2478 LPanda (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 08:47
    อาคริสปิดบังทำไมม ถ้ามันไม่มีอะไรจริงๆแล้วน้ำหอมกับรอยลิปสติกจะมาได้ไงห้ะ แล้วอาก็ชอบบอกหลานว่าอย่าโกหกก ดูตัวเองซิ แค่ดินเนอร์กะลูกค้ามันจะไปมีกลิ่นน้ำหอมกับลอยลิปสติกได้ไงงงงงงงง แงงงงงงง้
    #2,478
    0
  14. #2461 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 01:10
    อาคริสงอลแล้วนะ

    แอบไปมีสาว
    #2,461
    0
  15. #2386 BunnyYll (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 11:52
    คุณอาขาาาา โดนเด็กตัดพ้อต่อว่าสะเป็นไงล่ะ เงิบไหม? โอ๊ยยยยเด็กหนอเด็ก
    พี่ลู่ถึงขั้นชวนไปกินข้าวด้วยอ่ะ ไปเคลียแทนคุณอารึอย่างไรนะะ?
    #2,386
    0
  16. #2343 Zen (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 22:14
    อั๊ยย๊ะ เฮีย เฮียอย่าบอกนะว่ากวนพี่ลู่อีกแล้วอ่ะ

    ประจำ ชัวร์เลย มันรู้สึกได้~~~

    แต่​ไม่ใช่​สัมผัสได้นะคะไรท์~ อิอิอิ
    #2,343
    0
  17. #2306 ABC (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 22:41
    เลย์หึงเลย ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครหว่า
    #2,306
    0
  18. #2302 Chili Dollar (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 10:07
    อ้าวหลานงอนแล้วจ้าหนีอาคริสเลยจะได้รู้สึก ยุยงๆๆๆ
    #2,302
    0
  19. #2301 Chili Dollar (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 09:50
    อย่าโกรธกันนานนะรักกันรักกันเมื่อไหร่ทั้งสองจะคบกันซักที
    #2,301
    0
  20. #2282 แม่ยกชานแบค (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 12:38
    หน่วงเบาๆ (ไม่เบามั้ง!) แบคจะช่วยอะไรเลย์ ต้องอ่านๆ
    #2,282
    0
  21. #2268 fed์fehx. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 22:41
    อาคริสไปกับใคร
    #2,268
    0
  22. #2267 Pearwapon Phanwichai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 22:40
    อี้งอลแล้ว อาคริสมาง้อเลย =^=
    #2,267
    0
  23. #2255 Adriel (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 21:20
    ไปทำอะไรบนดาดฟ้าาา-0-??
    #2,255
    0
  24. #2237 Lord of the perturbation (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 15:05
    เหิดอาการหึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวสินะชิงชิง
    #2,237
    0
  25. #2204 dark chocolate (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 00:14
    โหย แค่มีกลิ่นน้ำหอมเราก็ใจสลายละ
    นี่อัลไลลลลลล ลิปสติก !!!!!
    เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเป็นลูกค้าต้องถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้
    อย่ามาอ้างนะว่าผญเมา เมาเรื้อนหรอ เมาอ่อยเหรอ
    อ๊อยยยย เสียจึย T^T
    #2,204
    0