(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 19 : คุณอาที่รัก - 19 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    30 ธ.ค. 56






- 19 -



 
 

 

            รถคู่กายของคริสชะลอความเร็วเลี้ยวเข้าไปในเขตโรงเรียนก่อนจะจอดต่ออีกหลายคันที่มาส่งนักเรียนตอนเช้า พอคุณอาปลดล็อคประตูเลย์ก็เอี้ยวตัวไปหยิบเป้ที่เบาะหลัง เห็นเป้ของโรงเรียนทีไรก็นึกเสียดายที่ไม่สามารถเอาเป้สีม่วงของตัวเองมาใช้ได้

 

 

            “ยังไม่เลิกคิดจะเอาเป้ตัวเองมาโรงเรียนอีกหรือเรา”

 

 

            “ใช้ของโรงเรียนมันก็ดีนะฮะแต่เลย์อยากให้ของตัวเองมากกว่า”

 

 

            “เค้าให้ใช้เพื่อความเป็นระเบียบ เพื่อให้ทุกคนเสมอภาคกันภายใต้กฎของโรงเรียน ขืนปล่อยให้ใช้ตามใจมีหวังได้หิ้วไฮเอนด์แบรนด์มาแข่งกันตั้งแต่ต้นเทอมยันท้ายเทอม”

 

 

            “เลย์เข้าใจ แค่ความอยากน่ะฮะ ที่โรงเรียนเดิมเลย์เคยสะพายไปเรียนทุกวัน มาอยู่ที่นี่แทบไม่ได้แตะเลย จะใช้ตอนออกไปข้างนอกวันหยุดตอนนี้ก็ออกไปไหนไม่ได้” คนที่ออกกฎห้ามเลย์ออกจากบ้านวันหยุดหรี่ตามองมา “ไม่ต้องมาทำหน้าหงอย แหกกฎตั้งแต่วันแรกอาไม่เพิ่มโทษก็ใจดีแค่ไหนแล้ว ลงไปได้แล้วไป อาจะไปบริษัทแล้ว”

 

 

            “เจอกันตอนเย็นนะฮะ”

 

 

            “เดี๋ยวก่อน...” พอหลานแตะที่เปิดประตูคริสก็รั้งไว้

 

 

            “ฮะ?”

 

 

            “อาอยากให้เลย์เป็นคนเข้มแข็ง จำได้ไหม”

 

 

“เลย์ขอโทษฮะ เลย์ร้องไห้หลายครั้ง เลย์ทำให้อาคริสผิดหวังมากใช่ไหม”

 

 

“อยู่กับอา เลย์จะเป็นยังไงก็ได้ ที่อาแคร์คือตอนเลย์อยู่ข้างนอก อยู่กับคนอื่น ๆ ที่เค้าไม่ได้เข้าใจเลย์เหมือนอา” เลย์ผละจากประตู ซุกหน้าเข้าหาไหล่กว้าง “วันนี้เลย์อาจต้องเจอเรื่องที่แย่กว่าเมื่อวาน อดทนนะเลย์”

 

 

            “เลย์จะอดทน อาคริสไม่ต้องห่วงนะฮะ ปกติก็ไม่มีใครอยากยุ่งกับเลย์หรอก” เลย์ก็รู้ คนส่วนใหญ่ยังฝังใจว่าเลย์เป็นนักเรียนใหม่ที่มีปัญหาตั้งแต่อาทิตย์แรกที่ย้ายมา เกี่ยวข้องกับข่าวฉาวเยอะแยะมากมาย ขนาดเพื่อนในห้องบางคนยังไม่อยากจะยุ่งกับเลย์เลย “แต่เลย์โอเค ไม่แคร์”

 

 

            “เลย์ต้องแคร์ คนพวกนั้นคือเพื่อนของเลย์ พวกเค้าเป็นปัจจัยสำคัญที่จะกำหนดว่าชีวิตมอปลายของเลย์จะกลายเป็นความทรงจำแบบไหน”

 

 

“เลย์เรียนที่นี่อีกแค่ปีเดียว ไม่ถึงปีด้วย” ไม่ใช่ว่าเลย์ไม่อยากมีเพื่อนเยอะ ๆ นะแต่เท่าที่เป็นอยู่ก็สุขสงบพอใช้ ในเมื่อคนพวกนั้นสร้างกำแพงก่อนเลย์ก็ไม่อยากจะเหนื่อยไปปีนหรือทุบกำแพงเพื่อเข้าหาใคร เพื่อนที่โรงเรียนเดิมเลย์ก็มีตั้งเยอะ ไม่เห็นจะสน

 

 

“หนึ่งปีจะว่านานมันก็นานนะ อาอยากให้เลย์มีเพื่อน เพื่อนที่ดีอย่างคิมจงอินกับปาร์คชานยอล มีให้มากกว่านั้น อารู้ว่ามันไม่ได้ยากเกินกำลังเลย์หรอก เรารู้นี่ว่าจะทำยังไงให้คนชอบ ขนาดอาโกรธเลย์ยังทำให้หายโกรธได้ง่าย ๆ เลย ใช่ไหมไอ้ตัวดื้อ” คนหลานยู่ปาก กดคางกับต้นแขนผู้เป็นอา

 

 

“คนพวกนั้นไม่ใช่อาคริสสักหน่อย เทียบกันไม่ได้หรอก”

 

 

“ไม่ต้องปากหวาน จำคำอาสอนแล้วก็ไปเรียนได้แล้ว โน่น ปาร์คชานยอลใช่ไหม” เลย์ยืดตัวมองไปอีกฟากของถนนเส้นเล็ก เห็นปาร์คชานยอลกำลังเดินมากับแมทธิวชมรมบาสเก็ตบอลพ่วงด้วยจื่อเทาก็รีบชี้ให้คุณอาดู

 

 

“ไม่ใช่แค่ชานยอลกับจงอินนะฮะ ตอนนี้เลย์สนิทกับเทาอีกคนแล้ว เด็กคนนั้นไง เค้าเป็นคนจีนเหมือนเราด้วย” แทนที่จะชมว่าหลานเก่ง ถอนใจใส่แล้วก็ไล่เลย์ลงจากรถซะงั้นน่ะ

 

 

เลย์สวนกับแบคฮยอนตรงทางเดินในตึก อีกฝ่ายคงมาถึงก่อนและกำลังเดินไปไหนสักที่กับสองสาวเจ้าประจำ แน่นอนว่าผู้หญิงสองคนนั้นต้องใช้หางตามองเลย์เพื่อให้รู้ว่าเขานั้นน่ารังเกียจและพวกหล่อนก็รังเกียจเขาเสียเหลือเกิน แต่เลย์ไม่สนใจ เขามองบยอนแบคฮยอนเมื่ออีกฝ่ายทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุเลย์ก็เลยตอบแบบเดียวกัน รู้สึกผิดนิดหน่อยที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนของอาคริสทั้งที่เพิ่งแยกจากคุณอาไม่ถึงสิบนาที

 

 

คิมจงอินมาเรียนสายแต่ก็ยังทันส่งงานตอนท้ายคาบ นับว่าไม่เสียแรงที่เลย์อยู่ช่วยสอนการบ้านให้จนโดนอาคริสดุ การเรียนช่วงเช้าผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อยก่อนคุณครูพี่ลู่จะทิ้งงานกลุ่มให้อีกหนึ่งชิ้นแล้วเดินยิ้มออกไปท่ามกลางเสียงโอดครวญของนักเรียนเกือบทั้งห้อง

 

 

“หากลุ่มกันก่อนเถอะ” เลย์ออกปาก ตอนนี้มีพวกเขาสามคนต้องหาเพิ่มอีกสอง ซึ่งไม่น่าจะเป็นปัญหาจนปาร์คชานยอลลุกจากที่นั่งเดินไปลากบยอนแบคฮยอนมารวมกลุ่มด้วย

 

 

“ฉันมีกลุ่มแล้ว”

 

 

“กลุ่มนั้นคนเกิน กลุ่มฉันคนไม่ครบ นายมาอยู่กลุ่มนี้”

 

 

"แล้วเพื่อนฉันจะทำยังไง”

 

 

“ยัยสองคนนั่นไม่มีปัญหาหรอก นั่นไง รีบหากลุ่มเกาะจนไม่ทันสังเกตเลยว่านายไม่ได้นั่งตรงนั้นแล้ว” เลย์ไม่รู้ว่าแบคฮยอนรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่ชานยอลพูดและสิ่งที่ทุกคนกำลังเห็น ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยอารมณ์อยู่เสมอสงบนิ่ง ราวกับตัดทุกความรู้สึกไปแล้ว

 

 

“พวกเราต้องหาเพิ่มอีกคน เฮ้ย ไอ้ดำ แกไปจีบมาสักคนดิ๊ เอาที่ขยัน ๆ หน่อยนะ จะได้มาช่วยเลย์กับแบคฮยอนทำงานแทนพวกเราได้” จงอินพยักหน้าพลางลุกจากเก้าอี้ไปหาเหยื่อทันที

 

 

“พูดอย่างนี้หมายความว่าไง”

 

 

“แค่พูดเผื่อไว้น่า ไอ้ดำมันงานยุ่ง ฉันก็ต้องเข้าชมรมเช้าเย็น กลัวว่านายกับแบคฮยอนต้องเหนื่อย” เลย์ยกมือห้าม ชี้นิ้วใส่ปากตัวเอง

 

 

“โนว! ฉันไม่มีทางทำงานนี้แค่สองคนหรอกนะ”

 

 

“ก็หาคนมาช่วยแล้วไง”

 

 

“พวกนายก็ต้องทำด้วยกัน ตัวนี้ตั้ง 20 คะแนน คะแนนดิบด้วย ฉันเองก็มีงานชมรมเหมือนกันนะ ถ้านายกับไอ้ดำเบี้ยวฉันจะตัดชื่อนายออก จะปริ้นท์ปกออกมาแล้วเอาไม้บรรทัดทาบเอาปากกาแดงขีดทับเลย คอยดู” ชานยอลครางเหมือนจะร้องไห้ ทำตาละห้อยพร้อมประกบมือเข้าหากันกลางอกแต่เลย์ไม่ใจอ่อน จนจงอินพาเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งมาสมทบกลุ่มของเขาจึงครบจำนวน ก่อนใครสักคนจะทนเก็บอารมณ์ไม่ไหวข้อพิพาทก็ยุติลงพร้อมกับที่บยอนแบคฮยอนเดินกลับที่นั่งตัวเอง

 

 

“ชวนแบคฮยอนไปกินข้าวด้วยกันเลยสิวะ จะได้คุยเรื่องรายงานไปด้วย” ชานยอลไหวไหล่ บอกแบบไม่ใส่ใจนัก

 

 

“อย่าเลย เพิ่งโดนขัดใจเมื่อกี้ไปบังคับให้ไปกินข้าวด้วยอีกอาจมีระเบิดลง เดี๋ยวบ้าขึ้นมาจะพาวงแตกเสียเปล่า” คนวงในเขาว่างั้นเลย์ก็ไม่ขัด พอดีกับที่จื่อเทาวิ่งเข้ามาเกาะประตูหลังห้องพร้อมโอดครวญว่าหิว ๆ ๆ ทั้งกลุ่มเลยจบเรื่องบยอนแบคฮยอนไว้แค่นั้น

 

 

เลย์แวะที่ล็อคเกอร์ตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์ติดตัวแต่ปรากฏว่าอุปกรณ์สื่อสารของเขาไม่ได้อยู่ในนั้น หาจนทั่วพื้นที่กล่องสี่เหลี่ยมก็ไม่เจอ คิดไปเลย์อาจจะลืมไว้ในลิ้นชักโต๊ะเรียนก็ได้

 

 

“พวกนายไปกันก่อนเลยนะ ฉันจะขึ้นไปเอาโทรศัพท์ก่อน” บอกแล้วก็ออกตัววิ่งโดยไม่รอให้ใครทักท้วง พุ่งตัวผ่านประตูหลังห้องเข้าไปก็ตกใจร้องเสียงหลง

 

 

“บยอนแบคฮยอน!” แบคฮยอนลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง จะไม่ให้เลย์ร้องออกมาได้ยังไง ก่อนจะถึงโต๊ะเขาต้องผ่านแถวของชานยอลกับจงอินก่อนแล้วแบคฮยอนก็ดันนั่งเป็นหุ่นอยู่ตรงนั้น โผล่เข้าไปก็ผงะกันทั้งสองฝ่าย “นาย มานั่งทำอะไรตรงนี้?”

 

 

It’s not your business.” ยังรักษาความกระด้างเอาไว้ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย พูดแล้วก็ดึงสมุดเล่มหนึ่งออกจากลิ้นชักจงอิน เดินกลับไปนั่งที่ตัวเองตรงแถวหน้าสุดและไม่หันกลับมาอีก เลย์ส่ายหัว ควานไปใต้ลิ้นชักก็เจอสิ่งที่ต้องการ หน้าจอมีสัญลักษณ์ข้อความแจ้งเตือนไว้

 

 

K. Wu : เย็นนี้อยากกินอะไร?  

 

อะไรของเค้า มื้อเที่ยงยังไม่ทันได้กินเลยเหอะ

 

SayLay : อาคริสจะทำให้กินหรือฮะ?  

 

K. Wu : ก็ต้องดูก่อนว่าเป็นเด็กดีไหม

 

SayLay : แล้วจะดูได้ยังไงล่ะฮะ

 

K. Wu : อามีสายลับของอาก็แล้วกัน  โหย เดาไม่ออกเลยว่าเป็นใคร

 

SayLay : ใช้คำว่า ของอา ซะด้วยยยยยยย >w<

 

K. Wu : แล้ว เลย์ของอา มีปัญหาอะไรครับ

 

 

บอกแล้วว่าคนนี้เค้าร้าย เลย์ส่งไปถามว่าทานข้าวเที่ยงหรือยังแล้วเสริมว่าตัวเขากำลังจะไปทานข้าวเที่ยงกับพวกชานยอล คุณอาคนดีก็ตอบกลับมาสั้น ๆ ว่า ( เคอร์ฟิลด์ห้าโมงตรง ) ผู้ชายคนนี้ต้องมาจากดาวอื่นแน่ ๆ มนุษย์โลกไม่มีทางหักดิบได้เอาแต่ใจขนาดนี้หรอก!

 

เลย์เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า มองไปทางหน้าห้องเห็นบยอนแบคฮยอนกำลังก้มหน้าเขียนอะไรสักอย่าง ดูแล้วคงเอาสมุดจงอินไปลอกการบ้าน ซึ่งมันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเท่าไหร่

 

 

“นายไม่ลงไปทานข้าวหรือ?”

 

 

“ไม่ใช่เรื่องของนาย” คำตอบเดิม น้ำเสียงเดิม นี่ถ้าไม่ได้คุยกับอาคริสเมื่อกี้เลย์ก็จะปล่อยไปเหมือนทุกทีนั่นแหละแต่ว่า...เลย์ยังไม่สามารถลืมแววตาของแบคฮยอนในคืนนั้นได้

 

 

“นายควรทานนะ มันถึงเวลาแล้ว”

 

 

“ฉันบอกว่าไม่ใช่เรื่องของนาย”

 

 

“โอเค อยากให้น้ำย่อยกัดผนังกระเพาะจนเป็นรูก็เรื่องของนาย ไม่ไปทานข้าวก็ดีเหมือนกัน ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”

 

 

“แต่ฉันไม่มี”

 

 

“อ๋อ นายมีแน่ เรื่องงานวารสารของชมรมที่เราต้องทำคู่กัน”

 

 

“เราอย่างนั้นหรือ?” เลย์พยักหน้า สีหน้าแบคฮยอนต้องเหมือนตอนเขาอ่านข้อความในกระดาษที่พี่ลู่หานส่งให้เมื่อหลายวันก่อนแน่ ๆ

 

 

“ใช่ เรา นายกับฉัน เพราะนายทักท้วงเรื่องที่ไม่สมควรให้มือใหม่อย่างฉันเขียนคอลัมน์หลัก พี่ เอ่อ อาจารย์ลู่หานเลยเปลี่ยนให้ฉันทำคู่กับนายแทน อาจารย์บอกฉันเมื่อเย็นวันพฤหัสแล้วแต่วันศุกร์นายหยุดเรียน ฉันเพิ่งมีโอกาสบอกนายวันนี้” แบคฮยอนกลอกตาไปมาก่อนจะเค้นเสียงผ่านริมฝีปากบาง

 

 

“เรื่องบ้าอะไรกัน”

 

 

“ใช่ บ้ามาก ฉันค้านแล้วแต่อาจารย์บอกว่าจะไม่ยอมเปลี่ยนกติกาเพื่อใครอีก ครั้งเดียวก็มากพอแล้ว ถ้าไม่ทำตามก็เตรียมตัวไม่ผ่านวิชากิจกรรมได้เลย”

 

 

“ฉันจะไปคุยกับอาจารย์”

 

 

“ฉันรออยู่ตรงนี้นะ ไม่อยากเสียเวลา” แบคฮยอนตวัดตาตอบแล้วก็ผละไปอย่างรวดเร็ว เลย์ใช้เวลานั้นโทรไปบอกให้ชานยอลซื้อแซนวิชกับนมขึ้นมาให้สองชุด เพื่อนตัวสูงซักถามอย่างข้องใจเลย์ก็บอกไปตามตรง อาศัยจังหวะที่ปลายสายเงียบไปกดตัดบทสนทนาแล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นจื่อเทาวิ่งกระหืดกระหอบเอาของที่ต้องการมาส่งให้ในห้านาทีต่อมา

 

 

“ขอบใจมากนะเทา แล้วนี่ทานข้าวเรียบร้อยหรือยัง” เทาส่ายหัว

 

 

“เพิ่งเริ่มได้สองคำเอง พี่ชานยอลแม่งโคตรเผด็จการอ่ะ อ้างว่ากลัวพี่รอนาน ตัวเองขายาวกว่าแท้ ๆ ไม่ยอมมาเอง”

 

 

“ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะ”

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก ผมเต็มใจ ถ้าพี่จะซึ้งสักนิดผมขอรางวัลเป็นเลี้ยงไอติมผมเย็นนี้จะขอบคุณมาก” เลย์ดันหน้าไอ้เด็กลามปามออกห่าง นี่ปรานีแล้วนะ ถ้าไม่จะถีบแถมให้อีกที

 

 

“กลับไปทานข้าวได้แล้วไป ชักช้าข้าวกลางวันนายสูญแน่” เทางอแงสะบัดสะบิ้งอีกสองสามทีถึงจะยอมผละไป ไม่นานจากนั้นบยอนแบคฮยอนก็กลับเข้ามา เห็นหัวคิ้วยุ่ง ๆ เลย์ก็เดาคำตอบได้แล้ว ความหวังของพวกเขาทั้งสองดับวูบ เลย์รอจนอีกฝ่ายนั่งเรียบร้อยแล้วจึงถามเสียงเรียบ

 

 

“ทีนี้เอาไง เริ่มเลยไหม?”

 

 

“ฉันยังไม่พร้อม”

 

 

“โอเค พร้อมวันไหนก็นัดมาก็แล้วกัน ฉันจะได้หยิบกล้องติดมาด้วย แต่ช่วงนี้ฉันอยู่เย็นมากไม่ได้นะ ต้องกลับบ้านก่อนห้าโมง” แบคฮยอนขมวดคิ้ว ก้ำกึ่งระหว่างสงสัยและไม่พอใจ บางทีอาจเป็นอย่างหลัง บยอนอาจกำลังคิดว่าเขามากเรื่องอยู่ก็ได้

 

 

“ฉันโดนเคอร์ฟิลด์อยู่น่ะ ตั้งแต่คืนวันเกิดจงอิน”

 

 

“ฉันไม่ได้อยากรู้”

 

 

“ถือว่าไม่ได้พูดก็แล้วกัน” เลย์ว่าก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วก็หยิบแซนวิชกับนมวางบนโต๊ะ “ชานยอลซื้อมาให้ สั่งด้วยว่าต้องกินให้หมด”

 

 

“หมอนั่นไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน”

 

 

“ไปเคลียร์กันเอง” เลย์บอกปัดแล้วก็ถือถุงพลาสติกเดินไปนั่งที่โต๊ะ นาทีต่อมาแบคฮยอนก็เก็บของ เอาสมุดมาคืนจงอินแล้วก็ถือแซนวิชกับขวดนมเดินออกจากห้องไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชานยอลกับจื่อเทาติดซ้อมบาสเกตบอลหลังเลิกเรียน วันนี้เลย์จึงกลับบ้านกับจงอินแค่สองคน ไอดอลอย่างไคพอไม่ได้อยู่ต่อหน้ากล้องหรือบนเวทีก็สามารถกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมได้เนียน ๆ...นั่นคือความคิดที่เจ้าตัวบอกอ่ะนะ สำหรับเลย์แล้ว ไคโคตรจะโดดเด่น โคตรจะสะดุดตาเลยเหอะ ขนาดอยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนเหมือนกันยังเด่นจนคนมอง ตั้งแต่ในห้องเรียนลากยาวมาจนพ้นรั้วโรงเรียนยังไม่มีใครที่จะเดินผ่านโดยไม่แอบมองหมอนี่เลย

 

 

“ฉันทำประกันชีวิตเพิ่มดีกว่า รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะมีแอนตี้แฟนเพิ่ม”

 

 

“เพิ่งรู้ตัวเหรอ?”

 

 

“สลดหน่อยเถอะดำ ทุกวันนี้ที่ฉันกับบยอนมองหน้ากันไม่ติดส่วนหนึ่งก็เพราะนายนั่นแหละ ไหนจะพวกแฟนเกิร์ลแฟนบอยของนายอีกนับร้อย มีแต่คนพูดกันว่าไม่อยากให้ไคกุนสนิทสนมกับเด็กใหม่เลย คนนิสัยไม่ดีอย่างนั้นมีแต่จะพาให้ไคกุนตกต่ำเสียชื่อเสียงไปด้วย” จงอินหัวเราะร่วน แกล้งเดินเบียดเพื่อนตัวขาวจนเลย์เซไปอีกทาง

 

 

“เดี๋ยวก็ชนคนอื่นหรอก”

 

 

“นายนี่บางทีก็ดูฉลาดแต่บางทีก็ซื้อซื่อนะ”

 

 

“ขอบใจที่ไม่ใช้คำว่าบื้อหรือโง่”

 

 

“ที่คนมองพวกเราส่วนหนึ่งเป็นเพราะนายนั่นแหละ”

 

 

“เออ ใช่สิ ฉันมันพวกแจ้งเกิดด้วยข่าวฉาว อ๊ะ เดี๋ยวนะ” กำลังจะถึงสถานีอยู่แล้วเสียงเพลงที่ได้ยินประจำก็ดังขึ้น เลย์ยิ้มยิงฟันตั้งแต่ยกมือห้ามไค กุลีกุจอล้วงโทรศัพท์ออกมากดรับเสียงใส

 

 

“ฮะ อาคริส - เลิกแล้วฮะ เลิกตั้งแต่สามโมงครึ่ง – ไม่ได้เหลวไหลสักหน่อย เลย์กำลังจะกลับบ้านแล้ว - กลับกับจงอินฮะ - เอ๋? อยู่ตรงไหนนะฮะ” หมุนตัวไปรอบ ๆ ก่อนจะกระโดดดึ๋ง ๆ สองที “เห็นแล้วฮะ!

 

 

แล้วก็หันมาคว้าข้อมือจงอินหมับ

 

 

“ไปกันดำ”

 

 

“ไปไหนวะ”

 

 

“อาคริสมารับ ดีป่ะ ๆ ไม่ต้องไปเบียดคนบนรถไฟ ไม่ต้องเสี่ยงให้แฟนคลับนายรุมทึ้งด้วย” จงอินกลอกตาพลางทำเสียงเหอะขึ้นจมูก

 

 

“คุณอาที่รักมารับอะไร ๆ มันก็ดีไปหมดแหละ”

 

 

“แน่นอนสิ”

 

 

“นี่เลย์ นายรู้ตัวไหมว่าเวลานายอยู่กับคุณคริสต่างจากเวลาอยู่กับพวกฉัน”

 

 

“ยังไง?”

 

 

“นายกลายเป็นอีกคน”

 

 

“ยังไงล่ะ?”

 

 

“นายแม่งขี้อ้อนว่ะ โคตร! อ้อนเลยอ่ะ” เลย์หัวเราะคิก แกว่งมือข้างที่ยังจับกับเพื่อนซี้ขึ้นลงตามจังหวะการก้าว “ก็อ้อนอยู่คนเดียวนี่แหละ”

 

 

พอเลย์กับจงอินเดินไปถึงรถกระจกด้านหน้าก็เลื่อนลง อาคริสสวมแว่นกันแดดสีดำ สูทน้ำเงินเข้มชุดเดียวเมื่อเช้า หล่อแบบเจ้าพ่อทั้งคาบสมุทรเกาหลีต้องถอยให้อ่ะ

 

 

“สวัสดีครับคุณคริส”

 

 

“สวัสดี” ตอบสั้น ดวงตาหลังเลนส์สีเข้มมองมือที่ยังจับกันของเด็กทั้งสองก่อนจะย้ายขึ้นมองใบหน้าหวานเมื่อหลานชายผละจากจงอินมาเกาะรถคุยด้วยใกล้ ๆ

 

 

“อาคริสให้จงอินกลับด้วยนะฮะ”

 

 

“ขึ้นมาสิ แต่ยังไม่ได้กลับบ้านเลยนะ อาต้องไปซื้อของก่อน”

 

 

“เย้! ไปเที่ยวกันดำ” จงอินเอ่ยขอบคุณคริสแล้วก็เปิดประตูตอนหลังเข้าไปนั่ง เลย์กำลังจะอ้อมไปนั่งคู่กับคุณอาแต่คริสกลับท้วงว่า “ไปนั่งกับเพื่อนเราข้างหลังเลย ข้างคนขับมีคนจองแล้ว”

 

 

“ใครอ่าาาาาา” อาคริสของเลย์ยิ้มบาง ๆ พยักเพยิดไปทางประตูโรงเรียน

 

 

“มาโน่นแล้ว”

 

 

 

“พี่ลู่หาน!

 

 

 

 

 

 

 


 

            ***************************
 

 

            เป็นอา หึงหลานได้ไหมนะ ?

            เจอกันตอนหน้าจ้ะ




 
cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3052 Opal Rueangtangyan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 23:28
    รีบให้ไคลู่เหอะ~ เรากลัวว่าเลย์จะคิดว่าเป็นคริสหาน งืมๆ
    #3,052
    0
  2. #3022 ninimook (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:23
    อย่างนี้ล่ะไล่หลานเลยนะอา
    #3,022
    0
  3. #2994 คลชป9091 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:18
    โมเม้นไคชิงน่ารักมากกกกกกก อี้ชิงเรียกดำงี้น่ารัก5555555555
    #2,994
    0
  4. #2959 harafiction. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 17:28
    แล้วหลานจะหึงอาบ้างมั้ยน้อออ
    #2,959
    0
  5. #2931 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 21:20
    คริสทำอี้เกือบหัวใจวาย รีดเดอร์ก็พลอยเป็นไปกับอี้ด้วย
    #2,931
    0
  6. #2916 AZ_KLrOlling (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 01:35
    ตัวแปรที่น่ากลัวกำลังมาาาาาา
    #2,916
    0
  7. #2884 //*\\O~I~L//*\\ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 19:33
    งื้อ.....คุณอา......ทำแบบนี้แล้วคุณหลานจะต้องทำยังไง ตอบ!
    #2,884
    0
  8. #2861 LeeByeolri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 10:07
    คุณอา หึงก็บอก
    #2,861
    0
  9. #2837 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 22:10
    อาน่ะ หวงหลานบ้าง แต่ ไอดอลน่ะ หึงครูแน่นอน
    #2,837
    0
  10. #2795 Kim-kibom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 21:55
    สวีทอีกแล้วค่ะ...อาเผลอตัวเผลอใจตอนหลับทุกที
    #2,795
    0
  11. #2747 uzosou (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 19:21
    เอาล่ะสิ อิรุงตุงนังแน่งานนนี้
    #2,747
    0
  12. #2686 pandatao' (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 18:13
    อาหึงหลาน แต่ดำหึงครูพี่ลู่ค่ะ 5555555
    #2,686
    0
  13. #2574 Missvrys9 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 18:33
    น้องไคเมื่อไรจะจีบครูพี่ลู่ หงึ ./////. เราอยากเห็นครูพี่ลู่โดนจีบ!!!! คุณอาหึงหลานตลอดเลย ไม่ยอมพูดไปสักที หลานจะรู้ไหมทีนี้ บู่ย
    #2,574
    0
  14. #2485 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 17:48
    หึงหลานหยกๆ สงสัยหลานต้องหวงคุณอาคืนแล้วล่ะ
    #2,485
    0
  15. #2474 LPanda (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 07:58
    โอ้ยยยย ทำไมอาคริสต้องมากะเสี่ยวลู่ด้วยยยย ถ้ายังไม่เลิกจะสนับสนุนให้อี้หาผัวใหม่และนะ!!! แต่อาคริสดูๆก็แอบหึงๆอี้เหมือนกันน้าาาา555555 เหมือนตอนหน้างานเข้ากันถ้วนหน้า55555555
    #2,474
    0
  16. #2456 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 00:25
    เอาหล่ะทีนี้

    อาจะหึงหลาน ?

    หรือหลานจะหึงอา ?

    55555
    #2,456
    0
  17. #2371 BunnyYll (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 08:28
    หึงนี่แปลว่ารักได้หรือไมนะหลานเลย์ ฮ่าๆๆ
    #2,371
    0
  18. #2338 Zen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 20:55
    ทำไม​มันรู้สึก​เหมือนตอนหน้าจะมีคนงานเข้ายังๆก็ไม่รู้สินะ..

    ได้​เห็น​หลายๆอย่างที่ถูกปิดมาตั้งแต่ตอนต้นแหงเลยล่ะสิทีนี้

    อิอิอิอิ...ไรท์เตอร์สู้ๆ!
    #2,338
    0
  19. #2300 Chili Dollar (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 08:46
    เอาละสิมีเรื่องต้องให้หึงกันแน่ๆ
    #2,300
    0
  20. #2295 NN.am (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 19:10
    อุ้ต้ะ!!! เอาแล้วไงๆ เอ้ะๆ อาหลานคู่นี้ กิ้กิ้
    #2,295
    0
  21. #2294 NN.am (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 18:47
    "เลย์ของอา" ตายแล่ววววววว คนอ่านตายแล่วค่า5555555
    #2,294
    0
  22. #2264 fed์fehx. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 22:26
    ครูกับอายังไงคะ 
    #2,264
    0
  23. #2245 Pearwapon Phanwichai (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 17:53
    "เลย์ของอา" งือออออ น่าร้ากกกกก >/// #2,245
    0
  24. #2233 Lord of the perturbation (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 14:15
    อย่าพึ่งสลับคู่กันตอนนี้><
    #2,233
    0
  25. #2110 เปาจึของลู่เก้อ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 19:51
    อาคริสกะครูลู่นี้มันยังไงกันอยู่นะ

    ไคเลย์โอ๊ยน่ารัก
    #2,110
    0