(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 13 : คุณอาที่รัก - 13 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    23 ก.ย. 56






- 13 -

 

 

 

SayLay : (Knock) (Knock)

 

SayLay : (Knock) (Knock)

 

SayLay : อาคริส โกรธเลย์หรือฮะ?

 

SayLay : อ่านข้อความแล้วไม่ยอมตอบอ่ะ

 

SayLay : อาคริสโกรธเลย์ อาคริสโกรธเลย์ อาคริสโกรธเลย์

 

K. Wu : จะทานข้าวก็ทานไป ไม่ต้องมางอแง

 

SayLay : ไม่ทานแล้ว - ^ -

 

K. Wu : As you like

 

SayLay : อะไรน่ะ แค่โดนจื่อเทาเรียกว่าลุงทำไมต้องพาลมาโกรธเราด้วย เลย์ไม่ผิดสักหน่อย

 

K. Wu : แค่นี้นะ

 

SayLay : อาคริสสสสสสสส

 

SayLay : อย่าเงียบสิฮะ T ^ T

 

SayLay : อาคริส เลย์ขอโทษ เลย์พูดไม่ดีเอง อย่าโกรธเลย์เลยนะฮะ

 

K. Wu : คำไหนล่ะที่บอกว่าไม่ดี

 

SayLay :  ลุง (กระซิบ)

 

K. Wu : อยากถูกตีหรือไง

 

SayLay : (ฮึก) ยอมให้ตีก็ได้ แต่ตีแล้วต้องหายโกรธนะฮะ

 

K. Wu : บอกแล้วไงว่าไม่ได้โกรธ ไปทานข้าวได้แล้ว อาจะได้ทานบ้าง

 

SayLay : บอกอีกทีว่าไม่ได้โกรธ

 

K. Wu : ก่อกวน

 

SayLay : บอกก่อนสิฮะอาคริสไม่ได้โกรธ

 

K. Wu : อาไม่ได้โกรธ

 

SayLay : เย้! ขอบคุณฮะ คุณอาใจดีขนาดนี้รักน้อยกว่าโลกได้ไง ได้ไง ได้ไง

 

(Sticker) จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ!

 

 

 

 

ลู่ฮานเงยหน้าจากเรือไม้ลำเล็ก ซาชิมิของโปรดหมดความสำคัญไปเพียงเพราะเสียงหัวเราะหึ ๆ จากฝั่งตรงข้าม เพื่อนหน้าหล่อวุ่นวายอะไรกับโทรศัพท์ไม่รู้ ลู่ฮานเห็นคริสเอาแต่ก้มหน้ามองแล้วก็พิมพ์ ทำหน้าบึ้งสลับยิ้มตั้งแต่เข้ามานั่งในร้าน พอเขาถามก็ยักไหล่บอกไม่มีอะไร ถ้าไม่มีอะไรแล้วหัวเราะหึ ๆ นี่น่าเป็นห่วงนะ หรือพักนี้จะทำงานหนักเกินไป

 

“คุยกับใครอ่ะ?”

 

“ไอ้ตัวดื้อ”

 

“ใครวะ?”

 

“จะมีใครเสียอีกล่ะ”

 

“เลย์น่ะหรือ?” คริสตอบเป็นรอยยิ้ม

 

โถ พ่อคุณ พ่อซีอีโอมาดขรึม พ่อบอสจอมเฮี๊ยบ แชทไลน์กับหลานทีลบทุกฉายาเลยนะ!

 

 

 

 

 

 

เลย์แยกกับพวกชมรมบาสเกตบอลทันทีหลังจากทานข้าวเสร็จ เวลาสองทุ่มไม่ถือว่าดึกมากส่วนใหญ่จึงชวนกันไปร้องคาราโอเกะต่อแต่เลย์อ้างว่าไม่ได้ขออนุญาตผู้ปกครองไว้จึงปฏิเสธไป ถึงอาคริสจะหายงอนแล้วแต่เลย์ก็อยากกลับไปรอมากกว่าให้อาคริสกลับไปเจอบ้านมืด ๆ ชานยอลกลับพร้อมเลย์ส่วนจื่อเทานั้นอาวรณ์การร้องเพลงมากกว่าการกลับบ้าน อีกทั้งบ้านเขากับรุ่นพี่ทั้งสองอยู่คนละทางกันเทาจึงตัดสินใจไปต่อกับคนอื่น แต่ยังไม่วายกำชับให้ชานยอลส่งเลย์ถึงบ้านอย่างปลอดภัยราวกับตัวเองมีสิทธิ์ห่วงใยในตัวรุ่นพี่หน้าหวานมากกว่าคนอื่นอย่างนั้น

 

“ไอ้เทาแม่งน่ารำคาญ เห็นมันมองฉันเมื่อกี้ไหม ทำอย่างกับฉันจะพานายไปทำมิดีมิร้าย” เลย์หัวเราะขำ ๆ กระชับเป้ที่คล้องไหล่ข้างหนึ่งไว้พร้อมเอ่ยเสียงใส “ก็อยู่ในระดับที่ยังรับได้นะ ไม่ถึงกับรำคาญ”

 

“อย่าไว้ใจมันนะเลย์ เห็นติ๊งต๊องไปวัน ๆ แบบนั้นมันสอยมาแล้วทั้งผู้หญิงผู้ชาย นายเผลอเมื่อไหร่เสร็จมันแน่” เลย์กระตุกยิ้ม

 

“นายคิดว่าคนอย่างฉันจะเสร็จใครง่าย ๆ หรือชานยอล”

 

“ไม่ง่าย ฉันแค่กลัวนายใจอ่อนเพราะแพ้ลูกอ้อนลูกตื้อรุ่นน้อง”

 

“ไม่ต้องห่วง ไม่มีเคมี”

 

“แล้วกับฉันล่ะ พอจะมีให้ลุ้นบ้างไหม”  เลย์เม้มปากเข้าหากัน พวกเขายังก้าวผ่านผู้คนไปเรื่อย ๆ ทางเท้าที่ปูกระเบื้องสีเข้มทอดยาวผ่านหน้าร้านค้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน แสงไฟหลากสีแต่งแต้มให้ยามค่ำคืนสว่างไสว ปาร์คชานยอลคว้าข้อมือเล็กไว้ตอนที่พวกเขามาถึงทางเข้าสถานี

 

“ฉันจริงจังนะเลย์” ดวงตาหวานโศกมองสบ ค้นหา กังขา สั่นไหวเบาบาง

 

“นายชอบฉันหรือชานยอล?”

 

“ชอบ”

 

“ชอบมากแค่ไหน?”

 

“ก็มากพอจะขอนายเป็นแฟน”

 

“แล้วถ้า...ถ้าฉันปฏิเสธนายจะเป็นยังไง? จะเจ็บปวดแค่ไหน? จะยังเป็นเพื่อนกันได้หรือเปล่า?” ทุกคำถามเต็มไปด้วยความใคร่รู้ นอกจากความเก้อกระดากจาง ๆ แล้วก็ไม่มีละอองของความตึงเครียดในชั้นบรรยากาศแม้แต่น้อย ดูเหมือนพวกเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์สารภาพรักที่ผิดไปจากภาพในอุดมคติจนเลย์ชักสับสน มือบางสอดเข้าประสานมือใหญ่ บีบพอให้รู้สึก

 

“ทำไมฉันไม่รู้สึกถึงความรักของนายเลยล่ะชาน” ยกเว้นความจริงใจของเพื่อน ข้อนี้เลย์สัมผัสได้ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักชานยอล น้ำใจมากมายที่มาพร้อมเสียงหัวเราะ เลย์ค่อนข้างมั่นใจว่าตลอดมาชานยอลมองเขาเป็นเพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนสนิท จะมีก็แต่สองสามวันให้หลังมานี้ที่อีกฝ่ายเริ่มมีท่าทีเปลี่ยนไป ถ้าความรู้สึกของชานยอลเป็นของจริงแสดงว่าชานยอลเปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อเขาไปแล้วอย่างนั้นหรือ

 

“เพราะตลอดมาฉันปฏิบัติกับนายในฐานะเพื่อน ถ้านายไม่รังเกียจ จากนี้ฉันจะเปลี่ยน จะมองนายใหม่ถึงตอนนั้นฉันมั่นใจว่านายจะรู้สึกถึงมัน”

 

“ฉันชอบที่เราเป็นเพื่อนกันมากกว่า” แบบนี้มันก็ดีแล้ว

 

“อย่าเพิ่งตัดโอกาสฉันสิเลย์ ฉันมั่นใจว่าเราจะเข้ากันได้ดี ถ้านายยังไม่มั่นใจก็ให้ฉันพิสูจน์ตัวเองนะ ฉันไม่พร้อมจะรับความผิดหวังตอนนี้จริง ๆ” เลย์พรูลมหายใจ ชานยอลลงทุนอ้อนวอนแบบนี้แล้วเลย์ก็ลำบากใจที่จะปฏิเสธ ถ้าพูดว่าไม่ออกไปเขาก็กลัวว่าชานยอลจะเสียความรู้สึกจนห่างหายไป ตัวเขาเองก็คงเสียใจที่ทำให้เพื่อนผิดหวัง ทางเลือกของเลย์มีเพียงให้โอกาสชานยอลและให้เวลาพิสูจน์ความรู้สึกของพวกเขาทั้งสอง

 

“ก็ได้” พอคนตัวเล็กตอบตกลงชานยอลก็กะพริบตาเหมือนไม่เข้าใจที่เลย์พูด

 

Hey! Are you ok?

 

“อ่า โอเค ขอบใจมากนะเลย์”

 

“ไม่ต้องขอบใจหรอก ฉันแค่ให้โอกาสนายพิสูจน์ความรู้สึกตัวเอง ไม่ได้ตกลงคบกับนาย ฉันแค่จะมองนายในมุมมองใหม่ที่ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมชั้น นายมีสิทธิ์ไปจีบใครอีกก็ได้ ส่วนฉันมีสิทธิ์ที่จะจบเรื่องนี้ถ้าฉันมั่นใจว่าเราไม่แมทช์กันจริง ๆ โอเคไหม?” ความจริงแค่เปลี่ยนมุมมองใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก ที่ต้องตั้งเงื่อนไขเพราะค่อนข้างมั่นใจว่าจะได้ใช้กติกาเหล่านี้ในวันข้างหน้า จะว่ายังไงดีล่ะ เลย์ยังไม่อยากมีแฟน ไม่อยากมีใคร จิตใจเขาว่างเปล่ากับเรื่องความรักก็ว่าได้ เลย์คิดภาพตัวเองตอนมีแฟนไม่ออก ทุกวันนี้แค่มีโรงเรียนมีเพื่อน มีบ้านมีอาคริส เลย์ก็พอใจแล้ว

 

เพราะบอกผู้ปกครองเลย์ไว้ว่าจะมาส่งเพื่อนตัวเล็กให้ถึงบ้าน ชานยอลเลยนั่งรถไฟเลยสถานีบ้านตัวเองไปอีกครั้ง ร่างสูงของนักกีฬาบาสเกตบอลก้าวช้า ๆ ออกจากสถานีปลายทางพร้อมเลย์ เสียงทุ้มยังสรรหาสารพัดเรื่องมาคุยตามประสาคนชอบเล่าชอบฟัง เลย์ดีใจที่ชานยอลไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปและไม่มีความอึดอัดระหว่างพวกเขาอย่างที่กลัว คนตัวเล็กหัวเราะเสียงดังเพราะเรื่องหน้าแตกของจื่อเทาสมัยอยู่ปีหนึ่ง ทว่าเสียงหัวเราะของทั้งสองก็ดับลงไปทันทีที่มีเสียงเกรี้ยวกราดแทรกเข้ามา

 

“เสียงอะไรน่ะ?” เลย์มองซ้ายขวา ทางเท้าที่มุ่งไปยังอาคารชุดสุดหรูของคุณอาเขาไม่ได้คึกครื้นเหมือนย่านกลางเมืองที่เพิ่งจากมา ไม่มีร้านค้าหรือแหล่งท่องเที่ยวอยู่ละแวกนั้นบรรยากาศจึงเงียบสงบสมค่าเงินที่จ่ายไป เมื่อพวกเขาเงียบและเสียงนั้นดังขึ้นอีกเลย์จึงได้ยินชัด ปาร์คชานยอลพุ่งไปยังด้านหลังแนวต้นไม้ข้างทางทันที

 

“แบคฮยอน!” เสียงห้าวตะโกนเรียกชื่อที่เลย์ไม่คิดว่าจะได้ยินแถวนี้ เจ้าของชื่อกำลังพยายามยื้อแย่งกระเป๋ากับผู้ชายคนหนึ่ง มองแวบแรกเขาก็เข้าใจได้ทันที

 

“ชานยอล!

 

“ไม่ใช่เรื่องของพวกมึง! ไม่อยากตายอย่ายุ่ง!” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนเลย์เกือบหลบร่างที่ล้มโครมลงมากองตรงปลายเท้าไม่ทัน ไอ้ผู้ชายชุดดำมันร้องโอ๊กเมื่อถูกกระเป๋าชานยอลฟาดใส่หน้า ตามด้วยฝ่าเท้านักกีฬาที่ถีบใส่กลางอก เซไปยังไม่ทันล้มชานยอลก็จับมันเหวี่ยงลงพื้น ล้มโครมมาตรงที่เลย์ยืนอยู่ คนตัวเล็กกระโดดหลบไปยืนกับแบคฮยอนโดยไม่รู้ตัว มองคนร้ายกระเสือกกระสนหนีตายไปกับความมืดจนสุดท้ายแล้วก็เหลือแค่พวกเขาสามคน ปาร์คชานยอลตบเท้าเข้าหาแบคฮยอนด้วยอาการที่น้อยกว่าคำว่าคุกคามนิดเดียว

 

“มาทำอะไรแถวนี้!” อย่าว่าแต่คนถูกถามอย่างพยอนแบคฮยอนเลย คนนอกอย่างเลย์ยังสะดุ้งเพราะเสียงนั้น ชานยอลไม่เคยแสดงอารมณ์รุนแรงอย่างนี้มาก่อน เริ่มจากจัดการคนร้ายจนสะบักสะบอมแล้วตอนนี้ก็ตะคอกจนแบคฮยอนถอยเท้าหนีตัวสั่น

 

“แบคฮยอน! ฉันถามได้ยินไหม นายมาทำบ้าอะไรแถวนี้” ยิ่งแบคฮยอนเงียบชานยอลก็เหมือนจะยิ่งเดือด เลย์วางมือบนท่อนแขนเพื่อน ตบเบา ๆ เตือนสติ

 

“ชานยอล ค่อย ๆ พูดกันเถอะ” แต่ชานยอลไม่สนใจเขา ดวงตาดำกว้างจับจ้องเพียงแค่ใบหน้าซีดเผือดของพยอนแบคฮยอน

 

“ฉันจำได้ว่าบ้านนายไม่ได้อยู่แถวนี้และเวลานี้นายควรกลับถึงบ้านตามคำสั่งพ่อแม่แล้ว ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ แล้วกระเป๋าเสื้อผ้าพวกนี้คืออะไร หนีออกจากบ้านมาหรือไง!

 

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม!

 

“พยอนแบคฮยอน!

 

“ฉันจะไปไหน จะทำอะไร นายเกี่ยวอะไรด้วย อย่าคิดว่าแค่ช่วยฉันจากไอ้โจรนั่นแล้วจะดุด่าฉันได้นะ นายไม่มีสิทธิ์!

 

“ว่าไงนะ?”

 

“ไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับฉัน”

 

“นาย!

 

“เกลียดนายปาร์คชานยอล! ฉันเกลียดนาย!

 

“แบคฮยอน!

 

“ชานยอล ใจเย็น ๆ น่า นายเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกทีแล้วนะ”

 

“สะเออะ!” ไม่ใช่ชานยอลหรอก คนที่ตวาดใส่เลย์คือเพื่อนร่วมชั้นตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังกอดกระเป๋าไว้กับอกต่างหาก พยอนแบคฮยอนใช้ดวงตาฉ่ำน้ำมองตรงมาทางเลย์ ดวงตาที่เต็มไปด้วยแววกล่าวหา โกรธแค้น ชิงชัง “ถ้ารู้ว่าจะต้องมาเจอพวกนายฉันจะไม่มา ถ้ารู้ว่าพวกนายคือคนที่เข้ามาช่วยฉันยอมให้โจรมันปล้นไปหมดตัวเสียดีกว่า!

 

 

 

ฉาด!

 

 

 

“ความคิดน่ารังเกียจแบบนี้ไงถึงไม่มีจริงใจกับนาย” Holy x! ตบแล้วยังซ้ำด้วยวาจาเชือดเฉือน แรงไปไหมปาร์คชานยอล

 

“รวมถึงนายด้วยใช่ไหมล่ะ” น้ำตาแบคฮยอนร่วงลงผ่านแก้ม เลย์เห็นชานยอลขบกรามจนขึ้นเป็นแนวสัน มือข้างที่ทำร้ายคนตัวเล็กกำจนกระดูกโปน “ใช่สิ ฉันมันตัวคนเดียว ไม่มีคนจริงใจ ฉันมันแย่ นิสัยไม่ดี ไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดก็เลวไปเสียหมด แล้วยังไงล่ะ จะตบฉันอีกไหม?”

 

“อย่าประชดฉัน”

 

“งั้นก็อย่ามายุ่งกันอีก ฉันจะเป็นจะตายยังไงไม่ใช่เรื่องที่นายต้องสนใจ เชิญมีความสุขกับเพื่อนใหม่ให้เต็มที่ ลาก่อน” ปาร์คชานยอลปักหลักเป็นรูปปั้นอยู่ที่เดิมเลย์จึงต้องตามไปคว้าแบคฮยอนไว้ อารมณ์ไม่คงที่แบบนั้นปล่อยไปได้ยังไง

 

“เดี๋ยวก่อนแบคฮยอน”

 

“ปล่อยฉัน”

 

“ใจเย็น ๆ ก่อนสิ ชานยอลไม่ได้ตั้งใจทำร้ายนายหรอก เค้าแค่เป็นห่วงนาย...” แววตาที่มองตอบมาหยุดทุกคำอธิบายไว้แค่ปลายลิ้นเลย์ แบคฮยอนไม่ได้กราดเกรี้ยวตอบโต้ ใบหน้านั้นก็ไม่มีร่องรอยของโทสะหรือความเกลียดชังอย่างที่เลย์คุ้นชิน พยอนแบคฮยอนแค่มองเลย์ผ่านม่านน้ำตาบาง ๆ มองด้วยความเจ็บช้ำที่ปิดซ่อนไว้ไม่มิด

 

 

“ทำไมนายต้องมาที่นี่ ประเทศนี้ไม่ใช่เล็ก ๆ นายเลือกสักที่ที่ไม่ใช่โซลไม่ได้หรือจางอี้ชิง ทำไมต้องเป็นโรงเรียนฉัน เพื่อนของฉัน ของรักของฉัน ทำไม”

 

 

“.............”

 

 

“นายมันแย่จางอี้ชิง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คริสลุกจากโซฟาทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณหน้าประตู เขาไม่ได้เดินออกไปรับคนที่กลับมาแต่กลับก้าวยาว ๆ ไปทางห้องครัว รินน้ำเย็นใส่แก้วถือกลับออกมาตอนที่ร่างเล็กเดินผ่านห้องรับแขกพอดี คริสรอให้เจ้าตัวเล็กส่งเสียงทักทายเหมือนทุกทีแต่เลย์ก็เอาแต่มุ่งหน้าไปทางห้องนอนไม่พูดไม่จา

 

 

“เลย์” สุดท้ายคนเป็นอาก็ต้องร้องทักก่อน เลย์ไม่ได้ยินด้วยซ้ำ

 

 

“เลย์!” คริสเพิ่มเสียงดังขึ้น หนนี้หลานชายสะดุ้งเฮือก หันมามองเขามึน ๆ

 

 

“อาคริส กลับมาแล้วหรือฮะ” ไม่เดินกลับมาหาเขาแถมยังกำลูกบิดประตูค้างไว้ คริสสาวเท้าเข้าไปใกล้ เปลือกตาคมหรี่ลงเมื่อเห็นเลย์ก้มหน้าลง

 

 

 

ผิดปกติ

 

 

 

เด็กคนนี้ชอบมองตาเขาเวลาพูดและคริสก็ชินที่จะได้มองเข้าไปในลูกแก้วแวววาวยามพวกเขาสื่อสารกัน ดวงตาคู่นั้นไม่เคยปิดบังเขา

 

 

“อาไม่ได้ไปไหน”

 

 

“เลย์นึกว่าอาคริสยังไม่กลับ ไปทานข้าวกับพี่ลู่ฮานไม่ใช่หรือฮะ” เสียงเล็กขาดหาย แพขนตายาวกะพริบถี่ยามคริสแตะคางเล็กให้เงยขึ้น

 

 

“เกิดอะไรขึ้น?”

 

 

“.........”

 

 

“เลย์ อย่าปิดอา” เพราะมองแบบไม่ยอมคลาดสายตา เพียงแค่แวบเดียวที่หลานชายช้อนตามองตอบคริสก็มั่นใจทันทีว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับเจ้าตัวเล็ก ม่านตาสีน้ำตาลเข้มไหวระริก กลีบปากอิ่มแดงที่ถูกกัดไว้ก็สั่นจนเกินจะฝืน เหมือนใจจะปลิดออกจากขั้วเมื่อความคิดร้าย ๆ ผุดขึ้นมาในหัว คริสตวัดแขนรัดทันทีที่หลานชายโผเข้ากอด

 

 

“เลย์ บอกอามาเดี๋ยวนี้ พูด! 

 

 

“ฮึ่ก! กอดหน่อย กอดเลย์หน่อยนะ”

 

 

“นรกสิ! ถ้าไม่อยากให้อาเป็นบ้าก็พูดมาเดี๋ยวนี้เลย์ เจ็บตรงไหน?” ส่ายหน้าไปมา สองแขนกอดรัด เบียดร่างเข้าหาไออุ่นของคุณอาจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน

 

 

“บอกมานะเลย์ ถ้าไม่พูดอาจะไม่ให้กอด”

 

 

“เลย์ไม่ได้เป็นอะไร ไม่มีใครทำอะไรเลย์ กอดนะฮะ กอด...” จะเชื่อได้ไหม! ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดจาไม่รู้เรื่อง ร่ำร้องแต่จะกอดแล้วก็กอดเขาไม่ยอมปล่อย คริสสูดลมหายใจเข้าเพื่อระงับคลื่นอารมณ์ที่โยนตัวขึ้นสูงราวพายุคลั่ง แขนยาวเพิ่มแรงกอดรัดแทนคำปลอบโยนที่ตื้อตันอยู่ในลำคอ

 

 

ปล่อยให้ร้องจนเสียงเงียบลง คริสก็ดันให้ถอยไปนั่งที่โซฟาทั้งที่ยังกอดกันอย่างนั้น ร่างสูงพิงหลังกับพนักวางแขนยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเบาะหนังและจำต้องให้เจ้าเด็กขี้แยนอนซบที่กลางอก อาการสะอื้นไห้หายไปแล้วเหลือแค่ริ้วสะอื้นจาง ๆ กับเสียงสูดจมูกฟุดฟิด...ครึ่งชั่วโมงพอดี

 

 

“อาฮะ...”

 

 

“ว่ามา”

 

 

“โกรธเลย์ไหม?”

 

 

“จะให้โกรธเรื่องอะไร”

 

 

“ก็ เลย์ ร้องไห้ อีกแล้ว อาคริสเลยบอกว่าไม่ชอบให้เลย์ร้องไห้ เป็นผู้ชายต้องไม่อ่อนแอ”

 

 

“อาพิจารณาเป็นเคส ๆ ไป ต้องแล้วแต่ว่าร้องเพราะอะไร เล่ามาสิ แล้วจะตอบให้ว่าสมควรโดนโกรธหรือเปล่า” กลุ่มผมนุ่มที่ซบอยู่กลางอกขยับยุกยิก คริสหลุบตามองยามไออุ่นถอนจากเหลือไว้เพียงรอยชื้นบนเนื้อผ้า ตาบวม แดงระเรื่อพอกับปลายจมูก ต่อไปต้องตกลงกันก่อนแล้วว่าถ้าจะร้องไห้ห้ามกัดปาก ขึ้นรอยช้ำหมดแล้ว

 

 

“ขอเลย์ถามอาคริสเรื่องหนึ่งได้ไหมฮะ”

 

 

“เรื่องอะไร”

 

 

“เรื่องของเลย์”

 

 

“ถามมาสิ”

 

 

“การที่เลย์มาอยู่ที่นี่มันถูกต้องแล้วใช่ไหม ที่นี่เป็นที่ของเลย์...ใช่ไหมหรือฮะอาคริส?” คริสนิ่งไปชั่วลมหายใจกว่าจะตีความประโยคนั้นได้ชัดแจ้ง ชายหนุ่มแตะข้อนิ้วกับดวงตาที่มองรอด้วยความหวัง เด็กน้อยของคริสพริ้มตาหลับเมื่อปลายนิ้วยาวไล้ผ่านแพขนตา

 

 

“ไม่ใช่” ไม่คิดเลยว่าแค่คำสั้น ๆ จะพรากความหวังไปจากเลย์จนหมดสิ้น ผิดหวัง เจ็บปวด หวาดกลัว เลย์กำลังรู้สึกอย่างนั้น

 

 

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเลย์”

 

 

“เลย์ ไม่ควรอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก ใช่ไหมฮะ”

 

 

“ไม่ใช่” กลีบปากที่เม้มจนเป็นเส้นขาวคลายออก

 

 

“เลย์...ไม่เข้าใจ...” คริสลุกขึ้นนั่ง กุมมือเล็กไว้ด้วยสองมือของเขาเอง

 

 

“เลย์สมควรอยู่ตรงนี้ อยู่ที่นี่ เพราะอาอยู่ ที่ของเลย์คือทุกที่ที่มีอา จะสมควรหรือไม่สมควรไม่สำคัญว่าคือที่ไหนแต่สำคัญคืออยู่กับใคร เราอยู่ด้วยกัน ครอบครัวที่มีแค่เรา อากับเลย์” เด็กน้อยของเขาเอาแต่มองไปทั่วใบหน้าคริส สุดท้ายก็จบที่ดวงตาต่อดวงตา

 

 

“มันดีแล้วหรือฮะที่เลย์อยู่ตรงนี้”

 

 

“ดีหรือไม่ดีก็แล้วแต่เราจะคิด สำหรับอา อาไม่อนุญาตให้เราไปอยู่ที่อื่น ถ้าดื้อไม่เชื่อกันก็อย่าหาว่าอาใจร้ายก็แล้วกัน” ริมฝีปากอิ่มแดงวาดออกเป็นรอยยิ้มกว้าง เลย์รู้ว่าน้ำตาคงไหลประกาศความอ่อนแอของเขาอีกแน่ แต่เมื่อดวงตาอาคริสยังมองแต่เลย์ มือใหญ่ยังปัดหยดน้ำตาให้ เลย์ก็ไม่แคร์อะไรแล้ว

 

 

ร่างเล็กเกาะไหล่กว้าง ยืดตัวประทับริมฝีปากลงบนแก้มผู้เป็นอาอย่างอ่อนโยน

 

 

 

 

“ใครจะว่ายังไงก็ช่าง เลย์จะไม่ไปไหน จะอยู่กับอาคริสตลอดไป”

 

 

 

 

 

 

 

...................................................

 

 

หายไปเกือบห้าเดือน อย่างที่แจ้งไปนะคะ ฟีลไม่ได้เลยพักยาว

กลับมาละ ขอเสียงต้อนรับอาคริสกับหลานเล็กหน่อยเร้ววววว

3rd Admin


cinna mon

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3121 MameawCNSD (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 19:09
    แงงงงงง้  น้องงงง น้องเลย์ของป้าาาาา



    โอ๋นะคะคนดี  ไม่ร้องนะคะ  เพื่อนไม่ได้ตั้งใจน้าาา
    #3,121
    0
  2. #3109 Realkwonjay (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 03:06
    เด็กน่ารักจุ้บขนาดนี้ไม่ใจสั่นก็ให้มันรู้ไปสิ55555555
    #3,109
    0
  3. #3096 Realkwonjay (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 09:12
    หอมอีกเยอะๆเลยนะเลย์555555
    #3,096
    0
  4. #3048 Opal Rueangtangyan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 12:31
    ตอนนี้รู้สึกกดดันแทนอี้ชิงจริงๆอ่า ฮืออ แกะน้อย
    #3,048
    0
  5. #3045 lovelylittleduck (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 00:22
    น่ารักอ่าาาาคุณอาอบอุ่นเชียว แต่จู้จี้เหมือนเดิม
    #3,045
    0
  6. #3016 ninimook (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:58
    สงสารชิงอีกแล้วจะไม่ชอบแบคจริงๆแล้วนะ
    #3,016
    0
  7. #2989 คลชป9091 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:30
    อี้ชิงอ้อนน่ารักกกกกกกกก

    เราไม่เข้าใจแบคอะแสดงออกว่าไม่ชอบอี้ชิงเองตอนแรกอะไรงงแปป
    #2,989
    0
  8. #2954 harafiction. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 15:58
    ชานยอลกับแบคฮยอนนี่ต้องมีอะไรสักอย่าง โอ๊ยยย สงสารอี้ชิงจัง
    #2,954
    0
  9. #2911 AZ_KLrOlling (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 00:40
    ล้ำลึก
    #2,911
    0
  10. #2878 //*\\O~I~L//*\\ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 12:12
    งี้คุณอามิอาละวาดงานพังเลยหรอ??
    #2,878
    0
  11. #2831 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 21:28
    ไม่ว่ายังไง อาหลานก็จะอยู่ด้วยกันสินะ =w=
    #2,831
    0
  12. #2789 Kim-kibom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 21:01
    หนูเลย์ เมาแล้วยั่วอาด่ะ ตบะจะแตกมั๊ยเนี่ย
    #2,789
    0
  13. #2741 uzosou (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 17:25
    ฮืออออออออออออออ กับบยอนพี่ชานมีเรื่องไรกันแน่เนี่ย

    บยอนพูดแรงนะ เราเป็นอี้ชิงก็ควเจ็บ

    คุณอาปลอบขวัญหน่อยย
    #2,741
    0
  14. #2678 pandatao' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 16:37
    ชานยอลต้องอยากคบกับเลย์ เพื่อลืมแบคแน่ๆ
    อาจจะเคยรักกันมาก่อน  ชานยอลอาจจะแบบ เลิกกับแบค
    เพราะว่าแบคชอบคนอื่น ?? โอยเดายากนะ แต่ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ
    #2,678
    0
  15. #2617 koytobe (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 19:34
    แบค เข้าใจนะ แต่มันคือกานปืดกั้นนะแบคT..T
    #2,617
    0
  16. #2604 GUITARLT (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 16:02
    เข้าใจความรู้สึกแบคฮยอนนะเว้ยยยย เราเข้าใจแบค ㅠㅠ
    #2,604
    0
  17. #2558 Missvrys9 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 15:12
    พยอนแบคฮยอนเป็นอัลไลลลลลลล ทำไมเราไม่เข้าใจและไม่รู้เรื่อง แง่ะ TvT
    #2,558
    0
  18. #2468 LPanda (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 07:10
    แชทนี่คืออะระะะะะ ทำไมมันคาวาอี้เดสสสสส มุ้งมิ้งมวากกกกก วรั้ยยยยยยย ชอบบบบบ >/////< บยอนทำไมเป็นคนแบบนี้วะห้ะ อี้เขาก็อุส่าห์ช่วยพูดให้ใจเย็นๆ มาพูดจาแรงๆใส่อี้ได้ไง เดะให้ชยอลตบอีกสักรอบสองรอบดีป่ะ จะได้เลิกเห่าเลิกกัดคนอื่นสักทีง่าาา! ชยอลแน่ใจแล้วหรอว่าชอบอี้จริงๆ ถึงปากบอกว่าชอบ แต่ดูการกระทำ ดูเป็นห่วงบยอนมากกว่าน้าาา อาคริสปลอบอี้ซะะะ อร้ายยยยยยย คาวาอี้เดสสสสสสสสสส วรั้ยยย มิไหวล้าวววว -////-
    #2,468
    0
  19. #2422 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 02:58
    แบคพูดกับอี้แรงมากเลยอ่ะ



    อี้เสียใจและคิดมากเลย
    #2,422
    0
  20. #2327 Zen (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 13:39
    ไรท์กลับมาแล้ววววววววววว~

    ฮี๊วๆๆๆๆๆ จุดพลุๆ~~~........ปึ๊ม! (O0o)!

    โอ๊ะๆ ใส่​เสียง​เอฟเฟกต์ผิด 555555



    เข้าเรื่องๆ ชานยอลอ่า~ นายแน่ใจแล้วหรอว่าที่รู้สึกนะคือรักอาอี๋จริงๆ?

    ดูเหมือนจะห่วงใครอีกคนมากกว่านะ.. T T
    #2,327
    0
  21. #2290 NN.am (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 15:30
    แบคเป็นอะไรเนี่ย ดูมีปัญหาจัง-.-
    #2,290
    0
  22. #2256 fed์fehx. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 21:24
    แบคอ่ะ ไมทำงี้
    #2,256
    0
  23. #2227 Lord of the perturbation (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 13:09
    แบคทำไมพูดแบบนี้!!!-0- ชิงระวังคุณอาหัวใจวายนะ ทำแบบนั้น-..-
    #2,227
    0
  24. #2166 Nathamon Keawjam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 09:06
    โอ๊ยน้องเลย์ดราม่า อาคริสหลานเสียใจนะฮือ ไม่เอาไม่คบอีกรอบสิ
    #2,166
    0
  25. #2072 Adriel (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 20:21
    แบคด่าแรงไปนะ เอิ่ม-____-!!
    #2,072
    0