(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 12 : คุณอาที่รัก - 12 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    23 ก.ย. 56


 

- 12 -

 

 

 

            “เลย์ เย็นนี้ไปดูฉันซ้อมแข่งไหม”

 

            “เย็นนี้ไม่ได้ ฉันต้องเข้าชมรม”

 

            “โดดสักวันไม่ได้หรือ เพื่อนอยากได้กำลังใจนะ” เลย์เงยหน้ามองคนชวน ปาร์คชานยอลก็ดูสดใสแข็งแรงเหมือนทุกที ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจไม่เห็นมีส่วนไหนฟ้องว่ากำลังขาดกำลังใจ “อยากได้กำลังใจหรืออยากได้ตากล้องไปเก็บภาพกันแน่”

 

            “อุ๊ย รู้ทัน”

 

            “ไม่ไป”

 

            “ใจร้าย”

 

            “วันนี้ฉันไม่ได้เอากล้องมาด้วย”

 

            “เรื่องนั้นช่างเถอะ ที่จริงชวนนายไปเพราะตอนแข่งจบจะได้มีข้ออ้างไงว่านัดเพื่อนไว้แล้ว ไม่อยากโดนลากไปต่อว่ะ กลัวโดนแฟนคลับรุมด้วย ไปเถอะนะ เผื่อได้หัวข้อไปเขียนบทความไง เดี๋ยวขออนุญาตจุนมยอนให้ หมอนั่นไม่ว่าหรอก” เลย์ส่ายหน้า ไม่ได้ปฏิเสธจะไม่ไปเชียร์เพื่อนแต่ปฏิเสธเรื่องที่ชานยอลเสนอตัวไปขออนุญาตประธานชมรมแทนตน ถึงเป็นการขอร้องของชานยอลแต่เขาก็ควรจัดการเอง

 

“ไม่เป็นไร ฉันจะบอกประธานเอง แต่ยังไงก็ต้องเข้าไปประชุมเรื่องหัวข้องานก่อน เสร็จแล้วจะตามไปแล้วกันนะ”

 

            “ยังไงก็ต้องไปชมรมก่อนสินะ”

 

            “ทำไม มีอะไรหรือเปล่า” ชานยอลมองใบหน้าหวานก่อนจะส่ายหน้า อาจารย์ที่ปรึกษาเดินเข้ามาพอดีพวกเขาจึงหยุดเรื่องที่คุยกันแล้วหันไปสนใจหน้าห้องแทน

 

 

 

 

 

 

            เลย์พอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมปาร์คชานยอลถึงมาสะกิด ๆ เรื่องชมรมตั้งแต่เช้า ตัวเลย์นั้นไม่รู้เลยไม่ทันได้ฉุกใจคิดแต่เพื่อนตัวโตคงรู้อยู่เต็มอกแต่พูดไม่ได้หรืออีกอย่างคือไม่รู้จะพูดยังไง...ไม่ให้มันกลายเป็นประเด็นขึ้นมา เลย์รู้ว่าภายใต้ความร่าเริงนั้นชานยอลซ่อนความลับบางอย่างไว้ ปิดทับด้วยการเมินเฉย ไม่สนใจใยดี หลีกเลี่ยงโดยไม่แคร์ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรแต่เลย์รู้ว่าชานยอลแคร์

 

            คนที่ชานยอลแคร์กำลังนั่งดูหน้าจอแลปท็อปอยู่กับคยองซูและจุนมยอน ดูเหมือนทั้งสามกำลังปรึกษากันเรื่องหัวข้อต่อไปที่จะนำไปเผยแพร่ทางเสียงตามสาย นับตั้งแต่เขาเข้าชมรมมาเลย์เห็นคยองซูจัดการเพียงคนเดียวแต่วันนี้แบคฮยอนกลับมาแล้ว ทั้งคู่คงกลับไปจัดรายการคู่กันอีกครั้ง

 

ใช่แล้ว พยอนแบคฮยอนเป็นหนึ่งในสมาชิกชมรมวารสาร

เลย์รู้เรื่องนี้หลังจากพ้นกำหนดเปลี่ยนชมรมหลายวันแล้ว แต่เรื่องนั้นไม่มีผลกับเขาหรอก เลย์เข้าชมรมนี้เพราะเห็นว่ามีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ชอบ มีเรื่องสนุกทำจะให้ละทิ้งไปอยู่ชมรมอื่นก็คงน่าเบื่อ เลย์เลยตัดสินใจจะอยู่อย่างสงบ ๆ และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ถ้าไม่มีใครมาบุกรุกความสุขสงบของเขาก่อนนะ  

 

พยอนแบคฮยอนชักสีหน้าอย่างไม่ซ่อนเร้นเมื่อเห็นว่าใครเปิดประตูเข้ามา คิ้วเรียวขมวดตึง สำทับด้วยการกระแทกลมหายใจจนคยองซูรู้สึกได้ ดวงตากลมโตเหลือบตาคู่หูรุ่นพี่ก่อนจะย้ายไปมองทางเลย์แล้วก็ร้องอ๋อในใจ ไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้เรื่องความขัดแย้งของคนทั้งคู่ ถึงคยองซูจะชอบอ่านหนังสือมากกว่านั่งคุยกับเพื่อนแต่ข่าวก็ยังลอยมาเข้าหูอยู่ดี พอเลย์เข้ามาแบคฮยอนก็นั่งหน้าตึง กดดันให้คยองซูต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบเสียเอง

 

“พี่เลย์ วันนี้คุณครูพี่ลู่ติดประชุมไม่เข้านะฮะ พี่จุนมยอนก็ไม่เข้าเหมือนกัน”

 

“จุนมยอนไปไหน วันนี้นัดว่าจะคุยเรื่องหัวข้องานไม่ใช่หรือ?”

 

“เห็นบอกว่าที่บ้านเรียกตัวด่วนเลยกลับไปตั้งแต่เที่ยงแล้ว แต่หัวข้องานคราวนี้อยู่ที่ผมแล้วฮะ แป๊บนะฮะ รอคนอื่น ๆ มาครบก่อนเราค่อยแจกงาน”

 

“คยองซู เป็นไปได้ไหมที่พี่จะขอหัวข้องานไปก่อน”

 

“เข้าชมรมมาไม่ทันไรก็คิดจะทำตัวเป็นอภิสิทธิ์ชนเสียแล้ว” คยองซูคงไม่พูดประโยคนี้หรอก คนพูดเองก็กล้ามองเลย์ตรง ๆ ให้รู้ว่าจงใจเอ่ยประโยคนั้นกับเขา ถ้าเลย์ไม่เห็นว่าคยองซูเริ่มหน้าเสียเขาอาจเผลอต่อปากต่อคำกับแบคฮยอนไปแล้ว

 

“ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ แค่ลองถามดู”

 

“จะว่าได้ก็ได้อยู่นะฮะ เรื่องที่จะแจ้งวันนี้ก็มีแค่หัวข้องานเท่านั้น พี่เลย์จะไปไหนหรือฮะ” เลย์ยิ้มบาง “ตั้งใจจะไปโรงยิมน่ะ วันนี้ชมรมบาสมีซ้อมแข่ง ชานยอลชวนไว้ตั้งแต่เช้า”

 

“อ๋อ เมื่อกี้ได้ยินเซโลกับเซฮุนพูดถึงเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวรอสองคนนั่นเอาขยะไปทิ้งกลับมาแล้วผมจะแจกใบงานเลยนะฮะ” เลย์ยิ้มกว้างขึ้น ชำเลืองมองหน้าอีกคนแล้วก็ไหวไหล่ พยอนแบคฮยอนหน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด หวังว่าคงไม่ใช่เพราะเขาเอ่ยถึงชานยอลขึ้นมาหรอกนะ เลย์แกล้งนึกทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

 

“นั่นไง มากันพอดี พวกนายสองคนน่ะรีบหน่อย ไปทิ้งขยะแค่หลังตึกแค่นี้หายไปเกือบครึ่งชั่วโมงเลยนะ” เซฮุนยิ้มแห้ง ๆ

 

“ยี่สิบนาทีเอง”

 

“ประธานไม่อยู่ก็เอาใหญ่เลยนะ เอ้า เอาไป รายละเอียดของวารสารฉบับต่อไป พี่แบคฮยอน พี่เลย์ นี่ฮะ” เป็นความพลาดของคยองซูที่ดันส่งกระดาษสองแผ่นสุดท้ายให้แบคฮยอนด้วยหวังว่าแบคฮยอนจะส่งให้คนที่เหลือ บังเอิญว่าคนที่เหลือคือเลย์ แทนที่จะส่งต่อไปให้เลย์ที่ยื่นมือมารอ แบคฮยอนกลับส่งกระดาษคืนให้คยองซู แสดงให้เห็นเลยว่าไม่ต้องการมีน้ำใจกับสมาชิกใหม่

 

“เอ่อ ธีมหลักของฉบับต่อไปคือ ‘The second home’ นะฮะ คำว่าบ้านหลังที่สองในที่นี้หมายถึงโรงเรียนของพวกเรานี่แหละ แล้วแต่ว่าใครจะตีความด้านไหนออกมา ขอไอเดียวันจันทร์นะฮะ เผื่อมีคนใจตรงกันแล้วคิดเหมือนกันจะได้ตกลงกันก่อน”

 

“นี่มันอะไรกัน!” เลย์ที่เพิ่งรับกระดาษจากคยองซูเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง พยอนแบคฮยอนขมวดคิ้วแน่น ตวัดตามองมาทางเขา เลย์ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้คุณหนูพยอนไม่พอใจอีกอีกฝ่ายก็ตบกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะดังปัง

 

“ทำไมจางอี้ชิงถึงได้เขียนคอลัมน์หลัก”

 

“ก็เปลี่ยนกันไปตามลำดับไงฮะ เหมือนทุกที”

 

“แต่หมอนี่เพิ่งเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ ไม่ได้เขียนคอลัมน์รองเลยด้วยซ้ำ ถ้าเกิดงานออกมาไม่ดี ชมรมเราไม่ขายหน้าคนทั้งโรงเรียนเลยหรือไง” เลย์กวาดตามองรายละเอียดที่ระบุในกระดาษเอสี่สีขาว เขาต้องเป็นคนเขียนบทความหลักของวารสารฉบับต่อไปจริง ๆ แถมยังต้องถ่ายภาพให้คอลัมน์อื่นอีกด้วย คนตัวขาวเริ่มคิดหนัก เรื่องถ่ายรูปไม่เป็นปัญหาแต่เรื่องเขียนบทความนี่เป็นแน่ จริงอย่างที่แบคฮยอนว่าเลย์เป็นมือใหม่สำหรับด้านนี้ ถึงจะเคยเขียนงานส่งอาจารย์มาบ้างแต่ก็เป็นแค่งานเก็บคะแนนไม่ใช่งานที่ต้องตีพิมพ์ออกสื่อ จุนมยอนคิดยังไงถึงมอบงานสำคัญให้เขารับผิดชอบตั้งแต่ครั้งแรก

 

“ให้จุนมยอนเลือกใหม่เถอะคยองซู แบคฮยอนพูดถูก พี่ยังใหม่สำหรับงานนี้”

 

“ถ้า ถ้างั้นผมจะลองถามพี่จุนมยอนดูนะฮะ ตอนนี้คงต้องยึดตามนี้ไปก่อน” พยอนแบคฮยอนจิ๊ปาก ดูไม่ค่อยพอใจกับคำตอบนัก

 

“เสียเวลาเตรียมเนื้อหาไปอีกหลายวัน ถ้าจุนมยอนไม่เปลี่ยนใจฉันคงต้องขอบายนะ ไม่อยากขายหน้า” เมื่อหัวข้อหลักติดขัดเรื่องอื่นจึงต่อไม่ได้ คยองซูจึงปิดประชุมไปพร้อมความเครียดที่เริ่มรุกรานก้านสมอง ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้องเจอบรรยากาศมาคุตลอดทั้งปีที่เหลืออาการสมองบวมจะสาหัสแค่ไหน เคยได้ยินแค่คนเค้าเล่ามาปากต่อปาก ไม่คิดว่าของจริงจะทั้งกดดันทั้งน่ากลัวกว่าเสียงลือหลายเท่า

 

 

 

 

 

 

 

 

“เลย์! พี่มาด้วยหรือ มาได้ยังไงน่ะ มาเชียร์ผมใช่ไหม” เลย์เกาะขอบประตูโรงยิมอยู่ตั้งไกลนะ หวงจื่อเทายังอุตส่าห์มองเห็น ไม่เห็นอย่างเดียวแต่ยังวิ่งเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า ไม่ต้องอธิบายคงรู้ว่าการมาเงียบ ๆ ของเขากลายเป็นไม่เงียบขึ้นมาในเสี้ยววินาทีเพราะไอ้เด็กที่โตแต่ตัวคนนี้

 

“นายก็ได้ลงกับเค้าเหมือนกันหรือ” เปลี่ยนใจตอนนี้คงสายเกินไป คนในสนามครึ่งเริ่มหันมามองพวกเขาแล้ว

 

“ผมเป็นตัวจริงนะ”

 

“จับฉลากได้รอบไหนล่ะ”

 

“เกอเกออ่ะ!” อีกนิดเดียวได้ลงไปนอนดิ้นบนพื้นแน่ เลย์หัวเราะน้อย ๆ ดันเด็กรุ่นน้องให้กลับรวมกลุ่มกับทีมนักกีฬาพลางมองหาที่นั่ง เขามาช้าที่นั่งบนสแตนด์เต็มหมดแล้วเหลือแค่ตรงโซนบัตรยืน(?)ซึ่งต้องเบียดกันหน่อย เลย์เลือกที่ให้ตัวเองยืนห่างจากที่นั่งนักกีฬาไปพอสมควร สองตาจ้องไปทางนักกีฬาที่กำลังอบอุ่นร่างกายก่อนเริ่มแข่ง ตอนนั้นเองที่เลย์เห็นชานยอลกวักมือเรียก แน่นอนว่าเลย์ส่ายหน้าตอบแบบไม่ต้องคิด แต่ชานยอลไม่ยอมแพ้ทำหน้าเครียดแล้วเร่งเร้าเขาด้วยการเรียกชื่อสำทับพอเลย์ส่ายหน้าอีกก็เดินตรงมาหาเลยคราวนี้ เลย์เห็นลางแพ้ตั้งแต่จื่อเทาหันกลับมาเห็นอาการประหลาดของชานยอลแล้วรีบวิ่งตามรุ่นพี่มาติด ๆ

 

“ไปนั่งตรงโน้น เร็ว” เลย์สั่นหน้าดิก

 

“ไม่เอา ยืนตรงนี้ก็ดีแล้ว”

 

“ไปตรงโน้น มีงานให้ช่วยทำ เร็วเข้า เดี๋ยวอาจารย์โค้ชด่า”

 

“พี่ชานยอลปล่อยมือพี่เลย์ก่อนดีกว่า เดี๋ยวแฟนคลับพี่ไม่พอใจนะ” จื่อเทาว่าทั้งที่ตัวเองก็ยึก ๆ ยัก ๆ จะจับมือเลย์อีกข้าง ถ้ารุ่นพี่ตัวขาวไม่เอามือซุกกระเป๋ากางเกงไว้จื่อเทาคว้ามาจับเดินแล้ว ไม่ให้แพ้พี่ชานยอลหรอก

 

“แกนั่นแหละเทา ไปเตรียมตัว ไม่ต้องมาเจ๋อแถวนี้ เกะกะ”

 

“พี่ไปผมก็ไปแหละ”

 

“พอเถอะ พวกนายกำลังทำให้ฉันโดนเขม่นหนักกว่าเดิมนะ” เลย์ว่าอย่างอ่อนใจ ยอมให้ชานยอลจับไหล่กดลงนั่งตรงเก้าอี้นักกีฬา ริมฝีปากแดงวาดยิ้มให้นักกีฬาคนอื่นแล้วก็ได้รับรอยยิ้มตอบกลับมา ใครคนหนึ่งส่งสมุดปกแข็งให้พลางขอให้เลย์ช่วยบันทึกแต้มระหว่างการแข่งขันของทั้งสองทีมพร้อมทั้งรายละเอียดของผู้ทำแต้ม นี่เองงานที่ชานยอลอยากให้ช่วยทำ

 

“คอยดูให้ดีนะ ผมจะแสดงให้พี่เห็นว่าผมเท่มากแค่ไหน” จื่อเทาโอ่ ไม่ลืมอวดยิ้มร้ายที่เคยทำให้หลายคนใจสั่นมาแล้ว แต่มันไม่มีผลกับเลย์ คนตัวขาวเงยหน้ามองวินาทีเดียวก็ก้มลงสนใจงานที่ได้รับมอบหมายต่อ

 

“มากแค่ไหนล่ะ”

 

“วันนี้เอาแค่ให้พี่ใจสั่นได้ก็พอ”

 

“ไอ้เทา! อย่ามัวแต่ขายขนม ไปวอร์มต่อได้แล้ว” เลย์ยกมือขึ้นก่อนจะพัดออกจากตัวเป็นเชิงไล่ให้ พ้นหลังจื่อเทาไปได้เสียงซุบซิบจากด้านหลังก็ดังแทรกขึ้นมาราวกับรอจังหวะอยู่แล้ว คนที่คนเริ่มชินกับการตกเป็นเป้านินทาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย พูดรดหัวกันแบบนี้สะกิดบอกตรง ๆ เลยก็ได้นะ เลย์บอกตัวเองให้สนใจเพียงแค่เกมการแข่งขัน ฟังเสียงเสียงนักกีฬาเสียงเชียร์เสียงลูกบอลกระทบพื้นหรือแม้แต่เสียงพื้นรองเท้าเสียดสีกับพื้นโรงยิมเพราะทุกเสียงนั้นน่าฟังกว่าคำว่าร้ายจากคนไม่รู้จักทั้งสิ้น

 

เกมจบลงด้วยชัยชนะของโรงเรียนเขา เลย์ส่งสมุดบันทึกสถิติให้ผู้จัดการชมรม ระหว่างรอนักกีฬาทั้งสองทีมจับมือแสดงน้ำใจต่อกันเลย์ก็กวาดตามองไปรอบ ๆ เปลือกตาสีงาช้างหรี่ลงเมื่อเห็นร่างคุ้นตา เขาว่าเขาเพิ่งเห็นพยอนแบคฮยอนเดินออกจากโรงยิมไปนะ

 

“เลย์ อย่าเพิ่งกลับนะ ไปหาอะไรกินด้วยกันก่อน” นักกีฬาตัวสูงที่เดินมากับชานยอลออกปากชวนตอนที่เลย์กำลังจะเอ่ยขอตัวกลับ เลย์ยิ้มตอบ จำได้ว่าเป็นเพื่อนชั้นปีเดียวกันแต่อยู่คนละห้อง

 

“จะดีหรือ ฉันเป็นคนนอก”

 

“ดีสิ นายอุตส่าห์ช่วยซอลลี่จดแต้ม แถมยังทำให้เทามันโชว์พาวชู้ตสามแต้มไปตั้งหลายลูก งานนี้ไม่ไปไม่ได้เลยนะ” ฝ่ายนั้นหันไปหยิบน้ำดื่มเลย์เลยกระซิบกับชานยอล “เอายังไง จะกลับเลยหรือเปล่าจะได้ปฏิเสธ”

 

“ถ้าปฏิเสธเค้าจะคิดว่านายหยิ่ง”

 

“อ้าว ก็เมื่อเช้านายบอกว่าไม่อยากไปต่อเลยจะใช้ฉันเป็นข้ออ้างแยกกลับก่อน” ชานยอลกระตุกยิ้ม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้

 

“ฉันอ้างเพราะอยากให้นายมาเชียร์ต่างหาก”

 

“ปาร์คชานยอล”

 

“ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า นายจะได้รู้จักเพื่อนในชมรมฉันด้วยไง”

 

“ฉันไม่ได้หยิ่งนะแต่...มันจำเป็นด้วยหรือชาน”

 

“จำเป็นสิ เปิดโอกาสให้คนอื่นเข้าหาเสียบ้าง คนเค้าจะได้มีโอกาสรู้จักตัวจริงของนายเหมือนที่ฉันกับจงอินรู้จัก” ไม่รู้ว่าชานยอลจงใจเว้นชื่อเทาไว้หรือเปล่าเลย์ไม่มีโอกาสถาม บอกเขาแบบนั้นแล้วชานยอลก็ทิ้งผ้าขนหนูมาบนศีรษะ เลย์ร้องอี๋จับโยนคืนเจ้าของที่กำลังหัวเราะเสียงดัง สรุปก็คือชานยอลหว่านล้อมกึ่งบังคับเลย์สำเร็จ เพื่อนตัวสูงหันมาจับมือบางกระตุกให้เดินตาม ด้านหลังนั้นจื่อเทายังไม่สามารถหลุดออกมาจากวงล้อมของแฟนคลับ ชานยอลเลยเยาะเย้ยด้วยการตะโกนให้รุ่นน้องใช้เวลากับแฟน ๆ ให้เต็มที่ เขาจะดูแลเลย์เอง

 

“ขอร้องว่าอย่าสร้างศัตรูให้กัน ฉันดูแลตัวเองได้เหอะ”

 

“ช่วยไม่ได้ นายมันน่าดูแลเอง”

 

“แปลเป็นภาษาจีนให้หน่อยได้ไหม ภาษาอังกฤษฉันไม่ค่อยแข็งแรง” เลย์แกล้งลอยหน้าลอยตาว่า ชานยอลก็ลอยหน้าลงมาตอบ

 

“หว่อ อ้าย หนี่” คนตัวเล็กกว่าหัวเราะออกมาทันที

 

“ไอ้บ้า ประโยคเบสิกสุด ๆ นั่นมันอะไรวะ คิดสักหน่อยเถอะ” ชานยอลตีหน้าขรึม กระชับมือที่กุมมือเลย์แน่นขึ้น “ฉัน...ฉันว่าฉันคิดดีแล้ว เลย์ นายจะให้โอกาสฉันได้ไหม”

 

“โอกาส?”

 

“ใช่ โอกาสของเราทั้งคู่” ชานยอลพูดไม่ทันจบคนฟังก็ถูกดึงความสนใจไปจากเขา ดวงตาเรียวสวยทิ้งความตั้งใจอันหนักแน่นของชานยอลมองไปตามเสียงเรียก

 

ไม่ใช่หวงจื่อเทา ชานยอลมั่นใจแม้ยังไม่เห็นต้นตอเสียง สายตาเขายังไม่คลาดสายตาไปจากใบหน้าเพื่อนสนิท เลย์ไม่เคยยิ้มจนตาเป็นประกายตอนจื่อเทาเรียก

 

 

“อาคริส!

 

 

มือที่เกาะเกี่ยวหลุดออกจากกัน เลย์ก้าวช้า ๆ ก่อนจะกลายเป็นวิ่งเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าโรงยิม คริสอยู่ตรงนั้นกับลู่ฮาน ร่างสูงสง่ายังคงสวมชุดสูทเต็มยศเหมือนตอนออกจากบ้านเมื่อเช้า เลย์ส่งมือออกไปวางทับมือใหญ่ที่ยื่นรอรับอยู่ก่อน ดวงตาสุกใสมองผู้เป็นอาสลับกับอาจารย์สอนภาษาอังกฤษอย่างตื่นเต้น

 

“อาคริสมาได้ยังไงฮะ” มือหนากระชับมือเล็กดึงให้เลย์เข้าใกล้เพื่อจะได้ปัดข้อนิ้วกับปลายจมูกโด่ง เลย์ย่นคอหนีรีบใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อออก “มาหาคุณครูพี่ลู่หรือฮะ”

 

“คุณอาเค้ามารับหลานแต่รออยู่นานหลานก็ไม่ออกไปสักที โทรหาก็ไม่รับสาย พี่เลยถูกตามตัว เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ อาคริสของเลย์ไม่ได้มาหาพี่หรอก” เลย์รีบค้นเป้ที่คล้องไว้กับไหล่ข้างหนึ่ง หยิบมือถือเครื่องใหม่ออกมาเช็คแล้วก็หน้าเสีย

 

“ขอโทษฮะ เลย์ไม่รู้ตัวเลย”

 

“วันนี้มีแข่งบาสหรือ?” เลย์ตอบว่าชานยอลมีแข่ง ใบหน้าสวยหันกลับไปทางเดิม ชานยอลที่ถูกทิ้งไว้ที่เดิมถือโอกาสนั้นเดินเข้าไปทำความเคารพผู้ใหญ่ทั้งสอง คริสรู้จากหลานชายมาก่อนแล้วว่าปาร์คชานยอลนักกีฬาบาสเกตบอลของโรงเรียน เขาเคยเจออีกฝ่ายเห็นระดับความสูงที่สูสีกับตัวเองแล้วก็ไม่แปลกใจนัก ตอนเรียนหนังสือคริสเองก็เล่นกีฬาชนิดนี้เหมือนกัน

 

“สวัสดีครับ”

 

“สวัสดี เกมเมื่อกี้เยี่ยมมากเลยนะ”

 

“คุณคริสได้ดูด้วยหรือครับ” คริสบอกว่าเขามาถึงตอนเหลือเวลาประมาณสิบนาทีสุดท้าย เลย์ได้ยินดังนั้นจึงกระตุกมือเบา ๆ “ทำไมอาคริสไม่บอก เลย์นั่งอยู่ตรงที่นั่งนักกีฬา”

 

“อาเห็นแล้ว ไม่อยากขัด เห็นกำลังลุ้น”

 

“เลย์ช่วยผู้จัดการทีมจดคะแนนฮะ” หลานชายบอกแกมอวดแต่คราวนี้ไม่มีคำชมจากคุณอาอย่างที่หวัง คริสมองผ่านชานยอลไปทางสนาม ยังไม่ทันมีใครพูดอะไรต่อหวงจื่อเทาที่เพิ่งสลัดแฟนคลับหลุดก็กระหืดกระหอบตามมาทัน ดวงตาเรียวยาวมองตกที่มือเลย์ เมื่อเห็นว่าผู้ชายแปลกหน้ากุมมือรุ่นพี่หน้าหวานของตนอยู่เทาก็โพล่งออกไปไม่ยั้ง

 

“ลุงเป็นใครน่ะ! ทำไมต้องจับมือพี่เลย์ด้วย!” บอสหนุ่มวัยสามสิบตวัดตาตอบ แน่นอนว่าเขาไม่พอใจความไร้มารยาทของเด็กคนนี้ ยิ่งได้ยินเสียงลู่ฮานหัวเราะคิกกับอาการกลั้นขำจนลักยิ้มบุ๋มของหลานชายคริสยิ่งพื้นเสีย ผู้ชายอายุสามสิบเขาเรียกวัยผู้ใหญ่เต็มตัว คริสไม่สามารถรับคำว่าลุงที่อีกฝ่ายยัดเยียดให้จริง ๆ

 

“เสียมารยาทนะเทา คุณคริสเป็นอาของเลย์”

 

“หา? คุณอาของพี่เลย์ เอ่อ สวัสดีครับคุณอา ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อหวงจื่อเทา คุณอาเรียกผมว่าเทาเหมือนพี่เลย์ก็ได้นะครับ”

 

“สวัสดี หวงจื่อเทา” แค่คริสออกเสียงย้ำทุกพยางค์เทาก็มองเห็นขวากหนามบนทางรักของเขาแล้ว

 

“ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ พอดี ผมเป็นห่วงพี่เลย์มากไปหน่อย” คริสพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าคนรอบข้างเริ่มให้ความสนใจพวกเขามากเป็นพิเศษจึงคิดจะปลีกตัว

 

“แข่งจบแล้ว กลับกันเลยไหม”

 

“อาคริสฮะ คือว่า...” พอคริสเลิกคิ้วมองเลย์ก็พูดไม่ออกเสียอย่างนั้น เด็กหนุ่มรับปากประธานชมรมบาสแล้วว่าจะไปเลี้ยงฉลองด้วยแต่ก็ลังเลใจเพราะรู้ว่าคุณอาอุตส่าห์มารอตั้งนาน

 

“เรากำลังจะไปทานข้าวกับพวกชมรมครับ” ชานยอลช่วยตอบแทนเพื่อนรัก คำตอบนั้นเรียกรอยย่นจาง ๆ ตรงหัวคิ้วคม เสียงทุ้มโต้กลับอย่างกังขา

 

“เลย์ไม่ได้อยู่ชมรมบาสนี่”

 

“ครับ วันนี้ผมขอให้เลย์ช่วยงานตอนแข่ง ประธานชมรมเลยชวนไปด้วยกัน ตอนนี้คนอื่น ๆ ก็ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว” แรงกระชับตรงฝ่ามือคลายออก เลย์เงยหน้ามองผู้เป็นอา แก้ตัวเสียงอ่อย “เลย์ไม่รู้ว่าอาคริสจะมารับ”

 

“ก็เราไม่ยอมรับโทรศัพท์อา”

 

“ขอโทษฮะ”

 

“ถ้าไม่สะดวกรับสายตอนนั้นอย่างน้อยก็ควรจะเช็คดูบ้างสิ เกิดมีเรื่องคอขาดบาดตายต้องบอกต้องพูดกันตอนนั้นมันจะไม่ทันการ” เสียงนั้นแฝงแววตำหนิชัดเจนจนลู่ฮานยังนึกเห็นใจลูกศิษย์ตัวขาว เมื่อคริสก็ยังยึดจุดประสงค์เดิมในความเงียบ เลย์ก็ก้มหน้านิ่ง ชานยอลกับจื่อเทาก็ปักหลักรอไม่ถอย คุณครูพี่ลู่จึงต้องเป็นฝ่ายจัดทางเลือกให้ทุกคนเอง

 

“ถ้านัดไว้แล้วก็ไปเถอะ ครูมีธุระจะคุยกับคริสสองสามเรื่อง คืนนี้ขอยืมตัวคุณอาของเลย์สักคืนก็แล้วกันนะ” เลย์ละล้าละลัง มองหน้าก็แล้ว จับมือเขย่าก็แล้ว อาคริสยังไม่ยอมยิ้มให้

 

“อาคริส...”

 

“ไปเถอะ ให้คนอื่นรอมันไม่ดี”

 

“คืนนี้ผมจะไปส่งเลย์เองครับ ทานข้าวเสร็จก็จะกลับกันเลย” ชานยอลรับรองโดยมีจื่อเทาอาสาไปส่งเลย์อีกคน เมื่อคุณอาตัวสูงพยักหน้ารับ ชานยอลก็พาเลย์ออกไปจากโรงยิม ลู่ฮานกอดอกเอียงคอมองคนโดนทิ้งก่อนจะหัวเราะอย่างอดไม่อยู่

 

“งอนหลานหรือครับคุณอา”

 

“ใครงอน”

 

“นายไง หน้าตึงเชียว”

 

“ไร้สาระ ไปกันได้แล้ว”

 

“อะไรกัน พูดแทงใจดำแค่นี้ก็ต้องทำหน้าดุใส่ด้วย ปล่อย ๆ ไปเถอะน่า นั่นก็เพื่อนกันทั้งนั้น เด็กพวกนี้เป็นเด็กดี ยิ่งปาร์คชานยอลยิ่งไม่ต้องห่วง รายนั้นสนิทกับเลย์ตั้งแต่วันแรกเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ถูกใจกันจริง ๆ คงไม่ตัวติดกันตลอดหรอก”

 

“สนิทกันมากเลยหรือ?”

 

“คงจะมากอยู่” ลู่ฮานออกปากรับรองคุณสมบัติของปาร์คชานยอลและหวงจื่อเทาให้อย่างดิบดี คริสฟังแล้วก็สบายใจขึ้นมาก แต่ก็มีบางเรื่องที่ติดอยู่ในใจ

 

ภาพที่ทั้งคู่ยืนกุมมือกัน ปาร์คชานยอลโน้มตัวลงไปคุยกับเลย์ ท่าทางแบบนั้น สายตาแบบนั้น มันจะมากกว่าคำว่าเพื่อนหรือเปล่า?

 

 

 

 

 


 

...................................





 

หมายเหตุ ความสัมพันธ์ของตัวละครเอกในเรื่องนี้ค่อนข้างเสี่ยงต่อกฎของสังคมและ ศีลธรรม ระยะเวลาในการปูพื้นความสัมพันธ์จึงต้องนานกว่าสถานะอื่น เติร์ดตั้งใจเขียนให้เดินเรื่องไปช้า ๆ เพื่อให้ตัวละครมีพัฒนาการแบบค่อยเป็นค่อยไป เก็บกันไปทีละนิดละหน่อย ตอนรักกันจะได้รักกันให้มาก ๆ เวลาจากกันจะได้เจ็บปวดเยอะ ๆ ถ้าเบื่อเนื้อเรื่องช่วงนี้ก็รออ่านตอนไคลแมกซ์เลยก็ได้ ไม่ว่ากัน

 

ตอนนี้ อาคริสมีบทแค่ช่วงท้าย ใครไม่ชอบอ่านบทอื่นข้ามไปหาอาคริสได้เลยค่ะ โปรดอย่างอแงว่าบทเข้าพระเข้านางน้อย มันยังไม่ถึงเวลา อีกอย่างค่าตัวพระเอกแพงมาก  คุณอาที่รักเน้นคริสเลย์เป็นหลัก ชานแบคเป็นรอง ส่วนอีกคู่ก็อาจจะไคลู่ ไม่มีคู่อื่นนอกจากนี้ สำหรับตอนนี้ ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ ^^


 

3rd Admin

 

 

 

 

cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3108 Realkwonjay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 22:35
    เค้าชอบที่ไรท์แต่งแบบมีความค่อยเป็นค่อยไปแบบนี้แหละ
    #3,108
    0
  2. #3095 Realkwonjay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 08:51
    ไม่เบื่อเลย ชอบมาก
    #3,095
    0
  3. #3083 PaintPainty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 02:19
    งืม พระเอกค่าตัวแพงมาก
    #3,083
    0
  4. #3077 xingyi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 23:49
    ค่าตัวพระเอกแพงมาก ฮาาา 55555555
    #3,077
    0
  5. #3063 MLKHCCBLDTKH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 18:10
    คุณอาขี้หึงงงง 5555
    #3,063
    0
  6. #3015 ninimook (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:46
    ชานชอบใครกันแน่อ่ะเรางงแต่อาคริสงอนหลานอีกละ
    #3,015
    0
  7. #2988 คลชป9091 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:04
    โอ้วขุ่นพระ! พี่ชานยอลลลลล😱😱😱😱 ตอนนี้อี้ชิงไม่ได้ฟังเพราะหันไปหาอาคริสนี่สงสารเลย
    #2,988
    0
  8. #2953 harafiction. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 15:49
    ชานยอลแปลกๆไปนะ ? นางชอบอี้ชิงใช่มั้ย ?
    #2,953
    0
  9. #2928 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 17:23
    อสคริสเป็นอะไร ติดใจจูบคุณหลานชิมิ
    #2,928
    0
  10. #2910 AZ_KLrOlling (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 00:30
    เราชอบนะ ค่อยๆปูไปเพราะว่ามันไม่ใช่รักแบบเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกัน มันก็เจ๋งดีที่ค่อยๆจับผิดนู่นนี่กันอะ
    #2,910
    0
  11. #2877 //*\\O~I~L//*\\ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 11:50
    บยอนไม่พอใจชิงไปหีอเปล่า อย่างที่ชิงบอกถ้าไม่พอใจกันก็พูดออกมาตรงๆซิ ดูซิชิงเสียใจใหญ่แล้ว
    #2,877
    0
  12. #2860 LeeByeolri (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 00:28
    ไหนจะพี่ปาร์ค ไหนจะพ่อแพนด้า แหม อาอี้ของเค้านี่เสน่ห?แรงชริงๆ >/////<
    #2,860
    0
  13. #2830 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 21:19
    อาอี้มีแต่หนุ่มๆรายล้อม ลุงแก่ๆ เอ้ย อาสุดหล่อก็ต้องเป็นห่วงหลานบ้าง
    #2,830
    0
  14. #2788 Kim-kibom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 20:46
    แบคชอบยอล..ทะเลาะกัน มาพาลเลย์
    #2,788
    0
  15. #2740 uzosou (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 17:09
    พี่ชานนนนนนนนนนนนน



    ทำไมพูดแบบนั้นนนนน อะไร ยังไง คุณอาเฝ้าระวังด้วยค่ะ



    ชอบจื่อเทา ตลกกกกกกกกกก
    #2,740
    0
  16. #2677 pandatao' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 16:24
    ชานกับเทานี่ชอบเลย์ = [] =
    เนื้อหอมจริงอะไรจริง ชานยอลมาขอโอกาสแล้ว
    อะเห๊ยย แล้วงี้เลย์จะตอบว่าอะไร .
    เรื่องนี้ไคลู่จริงๆด้วยง่าา  ไม่เคยอ่าน แต่มันก็น่าสนอยู่
    ไม่ค่อยเห็นไคกับลู่หานอยู่ด้วยกันเลย
    #2,677
    0
  17. #2616 koytobe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 19:28
    นี่ป่าวใจเต้นกับชานเลย์ กิบกิ้ววว 555555555555 อาคริสรีบทำคะแนนดิโห่
    #2,616
    0
  18. #2557 Missvrys9 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 15:05
    กลับมาอ่านอีกครั้งก็ยังรู้สึกว่าเลย์น่ารัก (เลย์ของพี่เติร์ดน่ารักทุกเรื่องค่ะที่จริง) ใครๆ ก็พากันชมชอบ ไม่เคยรอดพ้นเลย เทาเอย ชานยอลเอย แอบสงสัยจงอินอีก ฮอล คุณอาจะตกกระป๋องไหมเนี่ย
    #2,557
    0
  19. #2467 LPanda (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 07:01
    เย้ยยยยย ชานเลย์คือระะะะ 55555 เทาเอ้ยยย ดันไปเรียกอาคริสว่าลุงซะงั้น อุปสรรคชิ้นโตเบยย5555555 อาคริสหวงอี้ล่ะสิ รีบๆจัดการรร เดี๋ยวอี้ผู้เสน่ห์แรงจะโดนใครสอยไปซะก่อนนนนน:9
    #2,467
    0
  20. #2420 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 01:56
    อี้เนื้อหอมมากอ่ะ

    จะรู้ตัวมั๊ยเนี่ย 55555

    ลุงคริสขี้งอน 5555
    #2,420
    0
  21. #2395 Kookkai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 15:21
    ฮาลุงคริสอ่ะ แบบดูแก่ลงไปมากกก ;)))
    #2,395
    0
  22. #2289 NN.am (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 15:08
    จื่อเทาเรียกอาคริสสะหมดเลย ความเท่ความหล่อ ฮาาา
    #2,289
    0
  23. #2254 fed์fehx. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 21:17
    ลุงคริส เอ้ย อาคริสหึงหรอ แหน่ะๆ
    #2,254
    0
  24. #2226 Lord of the perturbation (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 12:55
    ชานชอบชิงเหรอ!!?? ย่าห์ๆๆๆ คุณอาเค้าหวงนะ ไปหาแบคเถอะน่า 
    #2,226
    0
  25. #2071 Adriel (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 20:09
    ความสัมพันธ์เพิ่มระดับ><
    #2,071
    0