(END) คุณอาที่รัก ::: KrisLay

ตอนที่ 1 : คุณอาที่รัก - 01 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 ก.ย. 56


 


 


- 01 -

 

 

ยามเช้าของบ้านตระกูลจางในวันนี้ต่างไปจากทุกวันที่ผ่านมา ถนนหน้าบ้านเต็มไปด้วยรถยนต์จอดเรียงกัน ผู้คนมากหน้าหลายตาทักทายกันอย่างห่างเหิน พวกเขาที่เรียกตัวเองว่าญาติของเจ้าบ้านพากันตบเท้าเข้ามานั่งหน้าเชิดทำให้ห้องรับแขกขนาดเล็กดูคับแคบลงไปทันตาเห็น

 

เด็กหนุ่มร่างบางนั่งอยู่ในสถานที่ที่ เคยเป็นบ้านของเขา รอบกายเต็มไปด้วยคนแปลกหน้า พวกเขาเหล่านั้นพูดคุยกันในระดับเบาแสนเบาแบบที่พวกผู้ดีคิดว่าสมควรทำ บ่อยครั้งที่พวกเขาชำเลืองมองไปทางเด็กวัยรุ่นคนนั้นแต่ไม่มีใครสนใจจะเข้าไปโอภาปราศรัยด้วยสักคน เด็กหนุ่มเองก็แยกตัวเองออกจากสภาพแวดล้อมอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่สนใจใคร ใบหน้าเรียวได้รูปตั้งตรงหากดวงตาหลังแพขนตาสีเข้มหรุบต่ำ มือเรียวสวยประสานอยู่เหนือตัก นานครั้งจะบีบเข้าหากันสักครั้งหนึ่ง

 

“พี่รอง จะทำอะไรก็ทำเถอะค่ะ พวกเราไม่มีเวลาทั้งวันนะคะ” คนที่โพล่งขึ้นมาเป็นหญิงวัยกลางคน ใบหน้าค่อนข้างกว้างตกแต่งอย่างประณีตเข้ากับเครื่องแต่งกาย หล่อนดูเป็นคนใจร้อน ตอนที่พูดก็ขมวดคิ้วไปด้วย กระนั้นหลายคนก็เห็นด้วยกับหล่อน ชายที่ถูกเรียกขานว่าพี่รองพรูลมหายใจยาว พับหนังสือพิมพ์แล้วโยนลงบนโต๊ะ

 

“ก็ถ้าพวกแกมีทางออกก็บอกมาสักทางสิจะได้ไม่ต้องมานั่งบ่นอยู่ในบ้านคนอื่นแบบนี้” เสียงนั้นมีอำนาจมากพอให้คนที่เหลือเงียบ “ที่เรียกมารวมกันวันนี้ก็เพื่อจะให้ช่วยกันหาข้อสรุป ไม่ใช่มานั่งนินทาคนที่ตายไปแล้ว”

 

“เราไม่ได้นินทานะคะ เราแค่พูดถึงเฉยๆ” คราวนี้ผู้หญิงอีกคนหนึ่งเอ่ย หล่อนนั่งติดกับสามี ทั้งคู่จับกลุ่มคุยกับผู้หญิงคนแรกตั้งแต่มาถึง

 

“เรื่องที่ควรพูดกันวันนี้คืออนาคตของอี้ชิง ใครที่คิดว่าตัวเองสามารถดูแลหลานได้ดีเหมือนที่พี่ใหญ่กับภรรยาทำก็เสนอตัวมา” ไม่มีคำตอบที่ชัดเจน ส่วนใหญ่หันไปมองกันเอง บางคนไหวไหล่ราวกับไม่ได้พูดถึงเรื่องเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน “ดี ในเมื่อไม่มีใครมาแย่ง ฉันจะรับหลานเข้าบ้านใหญ่”

 

“ทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ! 

 

“ทำไมฉันจะทำไม่ได้ พวกแกทุกคนเอาแต่เถียงกันไปมาแต่ไม่มีใครหาทางออก พอฉันจะจัดการพวกแกก็คัดค้าน ทำไม อี้ชิงเป็นลูกของพี่ใหญ่ เขาเป็นหลานคนหนึ่งของคุณพ่อ มีสิทธิ์อยู่ในบ้านหลังนั้นเท่า ๆ กับลูกพวกแกทุกคน” เจ้าของชื่อที่ถูกพาดพิงถึงกลืนริมฝีปากเข้าหากัน สีหน้านั้นยังจับความรู้สึกยากเช่นเคย

 

“พี่รองอย่าลืมสิคะว่าพี่ใหญ่ถูกตัดออกจากตระกูลไปนานแล้ว สิทธิ์ที่ว่าก็หมดไปด้วย”

 

“แล้วแกจะใจดำปล่อยหลานเร่ร่อนไปนอนข้างถนนหรือไง”

 

“แหม ฉันแค่พูดถึงเรื่องพี่ใหญ่ ส่วนเรื่อง...เด็กคนนี้ ใช่ว่าฉันจะใจดำหรอกนะคะแต่คุณพ่อคงไม่ยอมให้พาเข้าบ้านแน่ ๆ คุณพ่อยังไม่หายโกรธพี่ใหญ่ใครก็รู้ ขนาดงานศพท่านยังไม่ยอมมาเหยียบ”

 

“อาเฟย! ระวังคำพูดหน่อย อย่าให้ฉันต้องสั่งสอนมารยาทแกต่อหน้าเด็ก” เด็กเพียงคนเดียวในห้องนั้นยังเก็บเสียงเงียบ ดวงตาสีเข้มมองเพียงมือที่กำบางอย่างไว้แน่น เขาไม่รู้จักใครนอกจากอารองที่เพิ่งเคยเห็นหน้าตอนงานศพพ่อแม่ ถึงจะพอเดาได้ว่าผู้หญิงอีกสองคนนั้นคืออาสามและอาสี่พร้อมสามีของพวกเธอแต่ก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อมากพอจะกล้าสนทนาด้วย

 

“ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะให้อี้ชิงไปอยู่บ้านใหญ่ ส่วนเรื่องคุณพ่อฉันจะจัดการเอง พวกแกไม่ต้องกลัวหรอกว่ามีหลานคนใหม่เพิ่มขึ้นมาแล้วส่วนแบ่งเงินกงสีมันจะลดลง”

 

“เอ๊ะ พี่รองนี่ยังไงนะ ฉันบอกแล้วไงว่านั่นไม่ใช่ประเด็น ฉันพูดถึงความรู้สึกของคุณพ่อ พักนี้ท่านไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนฉันไม่อยากให้มีเรื่องกระทบกระเทือนความรู้สึกท่าน” เด็กน้อยได้รู้อีกอย่าง การมีอยู่ของตนเป็นเรื่องบั่นทอนสุขภาพของคุณปู่ มือบางยิ่งกำของในมือแน่น กดของแข็งลงไปในเนื้อพร้อมกับกดทุกอารมณ์ให้สงบภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึก

 

“แล้วพวกแกจะให้ฉันทำยังไง?”

 

“ส่งเข้าโรงเรียนประจำดีไหมครับพี่รอง หลายที่เค้าจัดการให้ครบหมด ดูแลดียิ่งกว่าอยู่บ้านอีก พวกเราทุกคนต่างก็ต้องทำงานถ้ารับหลานไปอยู่ด้วยแล้วไม่มีเวลาให้มันจะไม่ค่อยดีนะครับ อยู่โรงเรียนประจำมีเพื่อนเยอะจะได้ไม่เหงาด้วย ดีไหมอี้ชิง?” แทบทุกคนส่งเสียงสนับสนุนความคิดนั้น ผู้สืบทอดตระกูลจางกวาดตามองแต่ละใบหน้าจนถึงหลานชายวัยสิบเจ็ด

 

“อี้ชิง หลานคิดว่ายังไง ถ้าอยากอยู่บ้านอาก็จะพาเรากลับบ้านแต่ถ้าอยากไปอยู่โรงเรียนประจำอย่างที่อาเขยว่าอาก็จะจัดการให้” แพขนตายาวปรือถี่ บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวเล็กกำลังสับสน จางอี้ชิงเม้มปากแล้วคลายอยู่หลายครั้ง เด็กน้อยไม่กล้าพูด กลัวว่าเสียงแรกที่เอ่ยออกไปมันจะกลายเป็นเสียงสะอื้น หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความหวาดกลัว โลกที่เคยสวยงามพังครืนไปพร้อมการจากไปของบิดามารดา จางอี้ชิงในวัยสิบเจ็ดเหลือเพียงตัวคนเดียวในโลก เคว้งคว้าง สับสน สมองที่เคยปราดเปรื่องตื้อตันได้แต่นั่งฟังคนแปลกหน้าถกเถียงกันเรื่องอนาคตของเขาเอง

 

“ว่าไงอี้ชิง หลานต้องการแบบไหน” เขาอยากอยู่บ้าน ไม่อยากไปไหน แต่บ้านที่ไม่มีพ่อกับแม่อยู่แล้วเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่ได้ไหม

 

“ถามก็ไม่ตอบ ส่งเข้าโรงเรียนประจำไปให้ครูอบรมเถอะค่ะ”

 

“อี้ชิง ตอบอามาสิหลาน”

 

“ผม...”

 

 

 

“จางอี้ชิงจะต้องไปอยู่กับผม!

 

 

 

เสียงนั้นดังแทรกขึ้นมาก่อนเด็กหนุ่มจะระเบิดทุกความอัดอั้นออกมาเป็นน้ำตา คนตัวเล็กหันไปมองพร้อมคนอื่น เจ้าของเสียงทุ้มกังวานเป็นผู้ชายวัยประมาณสามสิบหรือไม่เกินนั้น ใบหน้าเรียวโดดเด่นที่จมูกโด่งเป็นสันตรง รูปตายาวกว้างขนานไปกับคิ้วหนาตวัดปลาย ร่างสูงเพรียวก้าวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สูทสีดำตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเสริมให้เขาดูดีราวกับนายแบบมืออาชีพ ท่าทางภูมิฐานจนไม่มีใครตำหนิที่เขาบุกรุกเข้ามาทำลายการสนทนาแม้ว่าจะไม่ได้ขออนุญาตก่อน

 

“อี้ฟ่าน?”

 

“สวัสดีครับพี่รอง” เขาทักทายสั้น ๆ กวาดตามองคนที่เหลืออย่างเย็นชา สุดท้ายก็หยุดสายตาที่เด็กหนุ่มใบหน้าหวาน เจ้าของดวงตาคมอ่านคำจากกระจับปากอิ่มก่อนจะเผยยิ้มจาง ๆ

 

 

อาคริส

 

 

“นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

“ตั้งแต่ที่พี่เห็นนี่แหละครับ ผมลงเครื่องแล้วก็ตรงมาที่นี่เลย ดูเหมือนสมาชิกตระกูลจางจะมีปัญหาที่คิดไม่ตกกันอยู่ ผมพูดถูกไหมครับ”

 

“มันเรื่องภายในครอบครัว นายไม่เกี่ยว”

 

“เหลวไหลน่ะอาซิ่ว อาฟ่านเป็นน้องคนหนึ่งของพวกเรานะ อย่าให้พี่ได้ยินว่าเธอพูดแบบนี้อีก” หากผู้มาใหม่เพียงแค่เหยียดริมฝีปากออก คำพูดจากจิตที่เต็มไปด้วยความริษยาเขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจอยู่แล้ว

 

“ผมมารับเลย์ไปอยู่กับผม”

 

“เลย์?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างจงใจ

 

“พวกคุณไม่เคยรู้เลยหรือว่าหลานมีชื่อเล่นว่าอะไร” อู๋อี้ฟ่านก็ยังคงเป็นตัวร้ายอู๋อี้ฟ่านสำหรับคู่อริไม่เปลี่ยน แม้จะเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัว มีหน้าที่การงานเป็นถึงซีอีโอของบริษัทสาขาในต่างประเทศแต่รอยกระตุกมุมปากนั้นไม่ลดความร้ายกาจลงเลย “ใส่ใจกันขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่อุตส่าห์มารวมตัวกันเพื่ออนาคตของหลานกำพร้าคนหนึ่ง”

 

“พูดให้มันดี ๆ หน่อย อย่าคิดว่าเป็นคนโปรดคุณพ่อแล้วจะไม่เกรงใจกันนะ” บรรยากาศในห้องรับแขกเริ่มตึงเครียด เด็กเพียงคนเดียวกำมือจนกระดูกโปนออกมา เลย์ยอมก้มหน้าคางชิดอก ไม่อยากให้ใครเห็นว่าตาทั้งสองเริ่มคลอด้วยน้ำใส

 

“ผมจะพาเลย์ไปอยู่ด้วยครับพี่รอง”

 

“พาไปอยู่ด้วย...ที่เกาหลีใต้น่ะหรือ?”

 

“ใช่ครับ” เขาตอบสั้น ๆ ไม่มีตัวเลือกอื่นให้บรรดาทายาทของผู้มีพระคุณ อู๋อี้ฟ่านหรือคริสสูญเสียบิดามารดาตอนเรียนมอปลายปีแรกก่อนท่านประมุขหรือคุณปู่ของเลย์จะรับเขามาอยู่ในการดูแลของตระกูลจาง ความรู้สึกของเด็กน้อยที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ นี้คริสจึงเข้าใจดี

 

“จะไหวหรือ อี้ชิงเรียนมอปลายปีสุดท้ายแล้ว ย้ายไปอยู่ต่างประเทศตอนนี้มันจะไม่ดีกับหลานนะฟ่าน ต้องเรียนไปด้วยปรับตัวกับที่ใหม่ไปด้วย ไหนจะเรื่องการสื่อสารอีก”

 

“ถ้าย้ายเข้าบ้านใหญ่หรือเข้าโรงเรียนประจำเลย์ก็ต้องปรับตัวใหม่เหมือนกัน เรื่องภาษาคงไม่มีปัญหาเพราะผมจะให้เลย์เรียนนานาชาติ อ้อ หลานพวกคุณพูดภาษาเกาหลีได้ครับ เขาเริ่มเรียนตั้งแต่จบมอต้นแล้ว ส่วนเรื่องอื่น ๆ ผมจะรับผิดชอบเอง” นั่นเป็นประโยคที่ยาวที่สุดในการสนทนานั้น คริสมาเพื่อบอกให้รู้ไม่ได้มาเพื่อขอความคิดเห็น เขาเด็ดเดี่ยวในการตัดสินใจและชัดเจนในความต้องการเสมอ

 

แม้ไม่ชอบใจความหยิ่งยะโสของชายหนุ่มแต่ก็ไม่มีใครคัดค้าน ญาติผู้ใหญ่ของอี้ชิงกลับทันทีหลังหาทางออกได้ รายสุดท้ายคืออาคนรองที่กำชับให้คริสดูแลหลานชายอย่างดีที่สุด ไม่ลืมสั่งให้ชายหนุ่มรายงานความเป็นอยู่ให้ทราบอย่างสม่ำเสมอ...แม้ว่าคริสจะไม่เคยทำตลอดห้าปีที่ผ่านมาเลยก็ตาม

 

คริสถอนใจยืดยาวระหว่างเดินเข้ามาในตัวบ้าน เขาคลายเนคไทลงพลางกวาดตามองหาหลานชายที่เดินกลับเข้ามาก่อน เจ้าตัวเล็กไม่อยู่แถวนั้นแล้ว คริสทิ้งตัวลงกับโซฟายาวเอนศีรษะไปด้านหลังด้วยความเหนื่อยล้า เขาเหนื่อยมาก งานช่วงนี้เยอะจนคริสได้นอนเพียงแค่วันละไม่กี่ชั่วโมง พอจัดการมอบหมายงานให้ลูกน้องเรียบร้อยเขาก็จับเครื่องกลับมาปักกิ่งทันที ผู้บริหารหนุ่มเสียใจที่มาไม่ทันพิธีฝังศพบุคคลที่ตนเคารพรักแต่อย่างน้อยเขาก็มาทันเรื่องหลานชาย

 

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังใกล้เข้ามา มีเสียงโลหะกระทบกัน คริสครางในลำคอยามที่ผ้าขนหนูผืนเล็กแตะซับไปทั่วใบหน้าลงมาถึงซอกคอ เขาจับมือเล็กเอาไว้ก่อนกระดุมเม็ดที่สามจะถูกปลด ลืมตาขึ้นสบกับประกายคำถามในหน่วยตาหวานเศร้า

 

 

“ปกติเวลาพ่อเหนื่อยกลับมาแม่จะทำแบบนี้...” คริสพยักหน้าน้อย ๆ ร่างสูงดันตัวลุกขึ้นนั่ง มือยังกุมมือเล็กไว้

 

 

 

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

 

 

 

“......................”

 

 

 

แทนคำตอบว่าไม่เป็นไร น้ำตาหยดแรกกลิ้งผ่านผิวแก้มขาวไหลผ่านปลายคางมนจากนั้นคือการร้องไห้ที่หนักที่สุดในชีวิตจางอี้ชิง

 

 

 





 

เลย์ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลับไปตอนไหน เด็กหนุ่มจำได้ว่าทันทีที่เสียงทุ้มถามประโยคนั้นออกมาเส้นฟางของความอดทนเส้นสุดท้ายก็ขาดผึง เลย์ทั้งร้องทั้งคร่ำครวญถึงบิดามารดาผู้ล่วงลับ น้ำตาไหลอาบแก้มเปียกชุ่มแผ่นอกกว้างที่รองรับ อาคริสก็ดีใจหายไม่ดุไม่ว่าสักคำปล่อยให้เลย์ร้องจนพอใจแล้วก็กลายเป็นเผลอหลับไปทั้งสองคน

 

เลย์เป็นคนแรกที่รู้สึกตัว เด็กตัวขาวขยับซุกเข้าหาไออุ่นจากนั้นก็ค่อยลืมตาขึ้น ดวงตาบวมช้ำหยีลงเมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองหลับคาอกผู้เป็นอาเหมือนตอนเป็นเด็กไม่มีผิด เลย์วางคางไว้กับอกกว้างที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ อาคริสคงเหนื่อยมาก ไม่กี่วันก่อนนี่เองที่เลย์ได้ยินพ่อบ่นว่าอาคริสบ้างานจนพ่อเป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้น อาคริสก็ยังมารับเลย์ นิ้วเรียวสวยแตะลงบนแนวกรามที่เริ่มมีไรหนวดจาง ๆ

 

จากนี้เลย์จะต้องไปอยู่กับอาคริส

บ้านใหม่ เพื่อนใหม่ อะไรก็ใหม่ จะมีอะไรรออยู่บ้างก็ไม่รู้

 

อาคริสลำบากใจหรือเปล่าที่ต้องรับเลย์ไปเลี้ยงแทนพ่อแม่

เลย์ไม่อยากเป็นภาระให้คนอื่นต้องลำบากแต่เลย์ไม่มีใครแล้ว

 

 

            อาคริสอย่าไล่เลย์ไปไหนเลยนะฮะ

 

 

 

 

 

 

                ……………………………………….…………..

 

 

อย่าลืมอ่านคำเตือนที่หน้าหลักของบทความนะจ๊ะ 

ตั้งใจจะอัพบ่อย ๆ แต่ขอดูกระแสก่อน ถ้าคนอ่านชอบคนเขียนก็มีกำลังใจจะจิ้มต่อ

โอเคเนาะ ^^

3rd Admin

cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3087 Realkwonjay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 01:24
    แค่ตอนแรกก็ดีแล้วอะไรท์ เค้าชอบๆๆๆๆๆ
    #3,087
    0
  2. #3085 MaNiSaRa1004 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 03:06
    ละมุนน
    #3,085
    0
  3. #3084 MaNiSaRa1004 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 03:06
    ละมุนน
    #3,084
    0
  4. #3072 Tongdchr (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 15:29
    น้องเลย์ลูกกก ไปอยู่กับอาคริสนะคะคนดี เปิดมาก็ละมุนแล้ว
    #3,072
    0
  5. #3004 ninimook (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:36
    น่าสงสารจังเลย
    #3,004
    0
  6. #2979 คลชป9091 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 22:44
    ไม่มีใครไล่ลงหรอกน่ารักขนาดนี้;w; นอกจากญาติอะนะ555555
    #2,979
    0
  7. #2978 YJ_YS_M (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 14:15
    คุณอาแสนประเสริฐแสนดีแสนวิเศษอย่าไล่อิ้นะคริส
    #2,978
    0
  8. #2850 LeeByeolri (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 09:07
    คุณอาผู้ประเสริฐ *0*
    #2,850
    0
  9. #2819 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 00:01
    นาทีนี้ คุณอา เหมือนฮีโร่ +_+
    #2,819
    0
  10. #2800 SNSD_EXO_BA..P (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 23:54
    ชอบๆ งื้อออ
    #2,800
    0
  11. #2777 Kim-kibom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 17:52
    คุณอาใจดีมากๆๆๆค่ะ ชอบคริสแบบนี้มาก
    #2,777
    0
  12. #2771 Gloom_Widow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 00:25
    โอยยยยยย มาตอนแรกอ่านแล้วก็รู้เลยว่าต้องติดแน่ๆ.... ฮึกกก
    สงสารอี้ชิง แต่ไม่เป็นไรนะะ เดี๋ยวไปอยู่กับอาคริสก็จะดีขึ้นแน่ๆ =w=
    สู้ๆนะหนูจางงง 
    #2,771
    0
  13. #2768 i am kk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 01:14
    อะโห้  เปิดอ่านแล้วเพลงประกอบนี่มัน
    ทำขนลุกอะ


    #2,768
    0
  14. #2758 ฮุนนี่เด๋อด๋า lol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 12:01
    เศร้า
    #2,758
    0
  15. #2729 uzosou (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 11:52
    โงยยยยยยยยยยยยย น่าอ่านมาก TT



    เปิดมาอาอี้น่าสงสารมากเยอะ



    ดีนะว่าพี่คริสมาทัน ฮือออออ
    #2,729
    0
  16. #2706 e_nongnid (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 13:55
    คริสต้องดูแลเลย์ดีๆนะ
    #2,706
    0
  17. #2705 Kimkai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 10:05
    สงสารม๊าเลย์อ่ะ



    หลับคาอกอาคริสเลยรึ>.,
    #2,705
    0
  18. #2665 pandatao' (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 14:37
    น่าสงสารอี้ซิงเนอะ ครอบครัวจะเกี่ยงกันเอาไปเลี้ยง
    เหมือนจะไม่รักอี้ซิงเลย T T  
    เรามาอ่านทีหลัง จะพลาดอะไรสำคัญหรือเปล่านะ 
    #2,665
    0
  19. #2627 fatipa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 17:10
    รู้สึกว่าเค้าผูกพันธ์กันมานานนะอาหลานคู่นี้
    #2,627
    0
  20. #2598 BACON_BAEK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 19:35
    อี้น่าสงสาร
    #2,598
    0
  21. #2575 linbeem (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 19:20
    ฮืออออออ พี่คริสอย่าทิ้งเลย์นะ T^T
    #2,575
    0
  22. #2445 LPanda (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 22:23
    ชีวิตอี้น่าสงสารมากกกกT^T ดูญาตินางสิ ยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่านิ ไร้หัวใจจีจีเลออ ชิชะ! -3- แต่เหมือนอี้ชิงก็มีสิ่งดีๆที่เป็นเหมือนแสงสว่างสุดท้ายที่เรียกว่าอาคริสอยู่น้าาา -/////- เพราะฉนั้นอาคริสห้ามทิ้งอี้ชิงเด็ดขาดด! ไม่งั้นเราไม่ยกอี้ชิงให้แน่!! *โดนอาคริสกระโดดถีบ*
    #2,445
    0
  23. #2437 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 21:58
    ไม่นะ!!!! ไม่มีใครทิ้งใคร ไม่เอาดราม่านะ
    #2,437
    0
  24. #2407 BrowZNiiZ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 23:41
    อาคริสดูแลอี้ชิงดีๆๆน้าาาาาาา

    อี้ไม่เหลือใครแล้ว

    สงสารอี้ T______T
    #2,407
    0
  25. #2215 Lord of the perturbation (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 10:26
    สงสารชิง อาคริสอบอุ่นจังเพราะงั้นอย่าทิ้งชิงนะคุณอา
    #2,215
    0